Yabancılara Türkçe Öğretiminde Dil Bilgisi Öğretimi
Özet
Dil bilgisi, bir dilin yapısını anlamak ve doğru kullanımını sağlamak için temel bir unsurdur. Bu sebeple dil bilgisi öğretiminin dilin doğru ve etkin bir şekilde öğrenilmesi ve kullanılabilmesi için önemi büyüktür. Özellikle yabancılara dil öğretiminde, dil bilgisi öğretimi yalnızca dilin kurallarını öğretmekle kalmaz, aynı zamanda dil becerilerinin geliştirilmesinde de belirleyici bir rol oynar. Yabancılara Türkçe öğretiminde de dil bilgisi, öğrenilen dilin temellerini oluşturur. Türkçenin özgün yapısının öğrenilmesi sürecinde bilgisi kurallarının öğrenilmesi, doğru cümle yapılarının oluşturulabilmesi için önemlidir. Yabancı dil olarak Türkçe öğrenen bireylerin, dil bilgisi bilgisiyle dilin mantığını ve işleyişini anlamaları, daha etkin bir şekilde iletişim kurmalarını sağlar. Bu süreçte dil bilgisi öğretiminde kullanılan çeşitli yaklaşım, yöntem ve teknikler, bireylerin dil becerilerini daha etkin bir şekilde kazanmalarına olanak sağlar. Bu bağlamda dil bilgisi öğretiminde benimsenen yaklaşımlar, kullanılan yöntem ve teknikler sadece gramer kurallarını öğretmekle kalmayıp, dilin kültürel ve sosyal bağlamlarını da anlamalarına yardımcı olur. Yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi, dil becerilerini geliştiren bir araç olmanın ötesinde, öğrencinin dildeki anlam derinliğini kavrayabilmesi için vazgeçilmezdir ve dil edinim sürecinin stratejik bir bileşenidir.
Referanslar
Abu-Melhim, A. R. (2009). Attitudes of Jordanian college students towards learning English as a foreign language. College Student Journal, 43(2), 682-694.
AOÖÇ. (2013). Diller için Avrupa ortak öneriler çerçevesi öğrenim, öğretim ve değerlendirme. Frankfurt/Main, Almanya: Telc GmbH.
Akbulut, S. & Yaylı, D. (2015). Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi A1-A2 düzeyi ders kitapları üzerine bir izlence çalışması. Erzincan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (ERZSOSDE), II, 35-46.
Atay, A. & Ökten, C. (2022). Yabancı dil olarak Türkçe dil bilgisi ders planı önerisi. Okuma Yazma Eğitimi Araştırmaları, 10(1), 24-43.
Avcı, Y. & Küçük, S. (2017). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde dil bilgisi öğretimi. Turkish Studies, 12(35), 49-67.
Aydoğu, C., Ercanlar, M. & Aydınalp, E. B. (2017). Fransızca yabancı dil öğretiminde eylem-odaklı yaklaşıma dayalı bir uygulama örneği. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(4), 760-779.
Barın, E. (1992). Yabancılara Türkçe öğretiminde bir metot denemesi [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Gazi Üniversitesi.
Barın, E. (1994). Yabancılara Türkçe öğretim metodu. Ankara Üniversitesi TÖMER Dil Dergisi, 17, 53-56.
Batstone, R. (2003). Grammar. England, Oxford: Oxford University Press.
Benzer, A. (2020). Dil öğretiminde işlevsel dil bilgisi. Ankara: Pegem Akademi.
Borg, S. (2003). Teacher cognition in grammar teaching: A literature review. Language Awareness, 12(2), 96-108.
Bozavlı, E. (2012). İş birliğine dayalı öğrenme yöntemiyle yabancı dil öğretimi. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1(1), 31-40.
Bölükbaş, F. & Keskin, F. (2010). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde metinlerin kültür aktarımındaki işlevi. Turkish Studies, 5(4), 221-235.
Calp, M. (2010). Özel eğitim alanı olarak Türkçe öğretimi. Ankara: Nobel Yayın.
Calp, M. (2017). Yabancılara Türkçe öğretiminde alternatif bir yöntem: İşitsel-dilsel yöntem. International Journal of Languages' Education and Teaching, 5(4), 611-633.
Celce-Murcia, M. (2002). Teaching English as a Second or Foreign Language. (3rd ed.). Boston: Heinle & Heinle Publishers.
Cem, A. (2005). Dil bilgisi öğretiminde biçim-anlam-kullanım üçlüsü: ders malzemesi ve uygulama önerisi. Dil Dergisi, 128, 7-11.
Chomsky, N. (1957). Syntactic structures. Berlin: Mouton de Gruyter.
Ciubancan, M. (2013). From task-supported teaching to task-based learning. Euromentor Journal, 4(1), 56-65.
Delibaş, M. (2025). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kullanılan yaklaşım ve yöntemler. Disiplinlerarası Dil ve Kültür Çalışmaları, 3(1), 97-114.
Demir, A. & Açık, F. (2011). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kültürlerarası yaklaşım ve seçilecek metinlerde bulunması gereken özellikler. TÜBAR, (30), 51-72.
Demircan, Ö. (2013). Yabancı dil öğretim yöntemleri. İstanbul: Der Yayınları.
Demirel, Ö. (2012). Yabancı dil öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.
Demirel, Ö. & Şahinel, M. (2006). Türkçe ve sınıf öğretmenleri için Türkçe öğretimi. (7. Baskı). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Ekawati, A. D. (2017). The effect of TPR and audio-lingual method in teaching vocabulary viewed from students’ IQ. Journal of ELT Research, 2(1), 55-67.
Ellis, R. (2006). Current issues in the teaching of grammar: An SLA perspective. TESOL Quarterly, 40(1), 83-107.
Erdem, M. D., Gün, M. & Sever, P. (2015). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde yöntem seçimi ve alternatif yöntemler. Turkish Studies, 10(11), 549-566.
Erdem, İ. & Bahşi, N. (2022). Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi ders kitaplarındaki metinlerin değer aktarımı açısından incelenmesi. Değerler Eğitimi Dergisi, 20(43), 9-35.
Erdil, M. (2025). Yabancı öğrencilerin A1 düzeyinde Türkçe dil bilgisi yeterliklerini değerlendirmeleri. Eğitim Dil ve Edebiyat Dergisi, (6), 1-15.
Ergin, M. (2013). Türk dil bilgisi. İstanbul: Bayrak Yayınları.
Göçen, G. (2023).Yabancılara Türkçe öğretiminde yaklaşım, yöntem ve teknikler. Yakup Yılmaz ve Önder Çangal (Ed.), Yurt dışında Türkoloji ve Türkçe öğretimi-2: Yabancılara Türkçe öğretimi içinde (ss. 217-242). Kırklareli & Erzurum: Fenomen Yayıncılık & RumeliYA Yayıncılık.
Göçen, G. ve Okur, A. (2020). Dil öğretim kuramları ve Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kullanılacak yöntem ve teknikler. Halit Karatay (Ed.), Türkçenin yabancı dil olarak öğretimi el kitabı içinde (ss. 123-175). Ankara: Pegem Akademi.
Gömleksiz, M. N. (2000). Yabancı dil öğretiminde kullanılan yöntemler ve yöntem sorunu. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 5, 253-264.
Gültürk, Z. & Karakuş, N. (2025). Yabancılara Türkçe öğretiminde drama yönteminin deyim öğretimine etkisi. International Journal of Language Academy: IJLA, 13(1), 129-145.
Güneş, F. (2011). Dil öğretim yaklaşımları ve Türkçe öğretimindeki uygulamalar. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 123-148.
Güneş, F. (2013). Yapılandırıcı yaklaşımla dil bilgisi öğretimi. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 9(3), 171-187.
Güzel, A. & Barın, E. (2013). Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi. Ankara: Akçağ Yayınları.
Hans, A. & Hans, E. (2017). Role of grammar in communication. International Journal of English Language, Literature in Humanities, 5(1), 39-50.
Hao, Y. (2017). EFL teaching methods. Journal of Language Teaching and Research, 8(4), 742-749.
İşcan, A. (2007). İşlevsel dil bilgisinin Türkçe öğretimindeki yeri. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(1), 253-258.
İşcan, A. (2020). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminin sorunlarına ilişkin bir değerlendirme. Aydın Tömer Dil Dergisi, 5(1), 119-138.
Kardaş, D. & Bayrak Cömert, Ö. (2021).Yabancılara Türkçe dil bilgisi öğretiminde geribildirimin öğrenici başarısına etkisi üzerine bir araştırma. Turkish Studies-Educational Sciences, 16(1), 423-434.
Kaya, F. B. (2023). Yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi. Yakup Yılmaz ve Önder Çangal (Ed.), Yurt dışında Türkoloji ve Türkçe öğretimi 2: Yabancılara Türkçe öğretimi içinde (ss. 193-216). Kırklareli & Erzurum: Fenomen Yayıncılık & RumeliYA Yayıncılık.
Kılıçaslan, E. (2015). Yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.
Koda, K. (2005). Insights in to second language reading: a cross-linguistic approach. Cambridge: Cambridge University Press.
Korkmaz, E. (2018). Yabancılara Türkçe öğretiminde yaşanan bazı sorunlar ve çözümleri. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(1), 89-104.
Krashen, S. D. & Terrell, T. (1983). The natural approach: Language acquisition in the classroom. Oxford: Pergamon.
Larsen-Freeman, D. (2003). Teaching Language: From Grammar to Grammaring. Heinle.
Larsen-Freeman, D. (2011). Tecniques and principles in language teaching. Oxford University Press.
Li, W. (2012). An eclectic method of college English teaching. Journal of Language Teaching and Research, 3(1), 166-171.
Liu, Q. & Shi, J. (2007). An analysis of language teaching approaches and methods - effectiveness and weakness. US-China Education Review, 4(1), 69-71.
Lock, G. (1996). Functional English grammar: an ıntroduction for second language teachers. Cambridge: Cambridge University Press.
Memiş, M. R. & Erdem, M. D. (2013). Yabancı dil öğretiminde kullanılan yöntemler, kullanım özellikleri ve eleştiriler. Turkish Studies, 8(9), 297-318.
Nunan, D. (1991). Communicative tasks and the language curriculum. TESOL Quarterly, 25(2), 279-295.
Özbay, M. (2012). Türkçe eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi. Pegem Akademi Yayınları.
Özcan, S. K. & Çevik, A. (2025). Yabancılara Türkçe Öğretiminde Kuantum Yazma Tekniğinin Yazma Becerisi Üzerindeki Etkisi. Akdeniz Eğitim Araştırmaları Dergisi, 19(51), 67-91.
Richards, J. C. & Rodgers, T. S. (2002). Approaches and methods in language teaching. Cambridge University Press.
Savignon, S. J. (1991). Communicative language teaching: State of the art. TESOL Quarterly, 25(2), 261–277.
Spada, N. & Lightbown, P. M. (1999). Instruction, first language influence, and developmental readiness in second language acquisition. The Modern Language Journal, 83(1), 1-22.
Taşkaya, Y. (2021). Yabancılara Türkçe dil bilgisinin öğretiminde “Özel Metin” kullanımı ve bu metinlerin öğrenci başarısına etkisi. Turkish Journal of Educational Studies, 8(2), 291-318.
Tosun, C. (2006). Yabancı dil öğretim ve öğreniminde eski ve yeni yöntemlere yeni bir bakış. Çankaya University Journal of Arts and Sciences, (5), 79-88.
Yaylı, D. & Yaylı, D. (2011). Yabancı dil öğretimi yaklaşımları ve yöntemleri. D. Yaylı ve Y. Bayyurt (Ed.), Yabancılara Türkçe öğretimi politika yöntem ve beceriler içinde (ss. 7-28). Ankara: Anı Yayıncılık.
Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2003). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin.
Yılmaz, Ö. & Dilidüzgün, Ş. (2019). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde metin odaklı dil bilgisi öğretimi üzerine öğrenci görüşleri. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 7(1), 217-234.
Young, R. (2005). The silent way. M. Byram (Ed.), Routledge Encyclopedia of Language Teaching and Learning içinde (pp. 546-548). London: Routledge.
Yurtbaşı, M. (2013). Sınıflandırılmış kavramlar sözlüğü. İstanbul: Tor Ofset.
Referanslar
Abu-Melhim, A. R. (2009). Attitudes of Jordanian college students towards learning English as a foreign language. College Student Journal, 43(2), 682-694.
AOÖÇ. (2013). Diller için Avrupa ortak öneriler çerçevesi öğrenim, öğretim ve değerlendirme. Frankfurt/Main, Almanya: Telc GmbH.
Akbulut, S. & Yaylı, D. (2015). Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi A1-A2 düzeyi ders kitapları üzerine bir izlence çalışması. Erzincan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (ERZSOSDE), II, 35-46.
Atay, A. & Ökten, C. (2022). Yabancı dil olarak Türkçe dil bilgisi ders planı önerisi. Okuma Yazma Eğitimi Araştırmaları, 10(1), 24-43.
Avcı, Y. & Küçük, S. (2017). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde dil bilgisi öğretimi. Turkish Studies, 12(35), 49-67.
Aydoğu, C., Ercanlar, M. & Aydınalp, E. B. (2017). Fransızca yabancı dil öğretiminde eylem-odaklı yaklaşıma dayalı bir uygulama örneği. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(4), 760-779.
Barın, E. (1992). Yabancılara Türkçe öğretiminde bir metot denemesi [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Gazi Üniversitesi.
Barın, E. (1994). Yabancılara Türkçe öğretim metodu. Ankara Üniversitesi TÖMER Dil Dergisi, 17, 53-56.
Batstone, R. (2003). Grammar. England, Oxford: Oxford University Press.
Benzer, A. (2020). Dil öğretiminde işlevsel dil bilgisi. Ankara: Pegem Akademi.
Borg, S. (2003). Teacher cognition in grammar teaching: A literature review. Language Awareness, 12(2), 96-108.
Bozavlı, E. (2012). İş birliğine dayalı öğrenme yöntemiyle yabancı dil öğretimi. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1(1), 31-40.
Bölükbaş, F. & Keskin, F. (2010). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde metinlerin kültür aktarımındaki işlevi. Turkish Studies, 5(4), 221-235.
Calp, M. (2010). Özel eğitim alanı olarak Türkçe öğretimi. Ankara: Nobel Yayın.
Calp, M. (2017). Yabancılara Türkçe öğretiminde alternatif bir yöntem: İşitsel-dilsel yöntem. International Journal of Languages' Education and Teaching, 5(4), 611-633.
Celce-Murcia, M. (2002). Teaching English as a Second or Foreign Language. (3rd ed.). Boston: Heinle & Heinle Publishers.
Cem, A. (2005). Dil bilgisi öğretiminde biçim-anlam-kullanım üçlüsü: ders malzemesi ve uygulama önerisi. Dil Dergisi, 128, 7-11.
Chomsky, N. (1957). Syntactic structures. Berlin: Mouton de Gruyter.
Ciubancan, M. (2013). From task-supported teaching to task-based learning. Euromentor Journal, 4(1), 56-65.
Delibaş, M. (2025). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kullanılan yaklaşım ve yöntemler. Disiplinlerarası Dil ve Kültür Çalışmaları, 3(1), 97-114.
Demir, A. & Açık, F. (2011). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kültürlerarası yaklaşım ve seçilecek metinlerde bulunması gereken özellikler. TÜBAR, (30), 51-72.
Demircan, Ö. (2013). Yabancı dil öğretim yöntemleri. İstanbul: Der Yayınları.
Demirel, Ö. (2012). Yabancı dil öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.
Demirel, Ö. & Şahinel, M. (2006). Türkçe ve sınıf öğretmenleri için Türkçe öğretimi. (7. Baskı). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Ekawati, A. D. (2017). The effect of TPR and audio-lingual method in teaching vocabulary viewed from students’ IQ. Journal of ELT Research, 2(1), 55-67.
Ellis, R. (2006). Current issues in the teaching of grammar: An SLA perspective. TESOL Quarterly, 40(1), 83-107.
Erdem, M. D., Gün, M. & Sever, P. (2015). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde yöntem seçimi ve alternatif yöntemler. Turkish Studies, 10(11), 549-566.
Erdem, İ. & Bahşi, N. (2022). Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi ders kitaplarındaki metinlerin değer aktarımı açısından incelenmesi. Değerler Eğitimi Dergisi, 20(43), 9-35.
Erdil, M. (2025). Yabancı öğrencilerin A1 düzeyinde Türkçe dil bilgisi yeterliklerini değerlendirmeleri. Eğitim Dil ve Edebiyat Dergisi, (6), 1-15.
Ergin, M. (2013). Türk dil bilgisi. İstanbul: Bayrak Yayınları.
Göçen, G. (2023).Yabancılara Türkçe öğretiminde yaklaşım, yöntem ve teknikler. Yakup Yılmaz ve Önder Çangal (Ed.), Yurt dışında Türkoloji ve Türkçe öğretimi-2: Yabancılara Türkçe öğretimi içinde (ss. 217-242). Kırklareli & Erzurum: Fenomen Yayıncılık & RumeliYA Yayıncılık.
Göçen, G. ve Okur, A. (2020). Dil öğretim kuramları ve Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminde kullanılacak yöntem ve teknikler. Halit Karatay (Ed.), Türkçenin yabancı dil olarak öğretimi el kitabı içinde (ss. 123-175). Ankara: Pegem Akademi.
Gömleksiz, M. N. (2000). Yabancı dil öğretiminde kullanılan yöntemler ve yöntem sorunu. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 5, 253-264.
Gültürk, Z. & Karakuş, N. (2025). Yabancılara Türkçe öğretiminde drama yönteminin deyim öğretimine etkisi. International Journal of Language Academy: IJLA, 13(1), 129-145.
Güneş, F. (2011). Dil öğretim yaklaşımları ve Türkçe öğretimindeki uygulamalar. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 123-148.
Güneş, F. (2013). Yapılandırıcı yaklaşımla dil bilgisi öğretimi. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 9(3), 171-187.
Güzel, A. & Barın, E. (2013). Yabancı dil olarak Türkçe öğretimi. Ankara: Akçağ Yayınları.
Hans, A. & Hans, E. (2017). Role of grammar in communication. International Journal of English Language, Literature in Humanities, 5(1), 39-50.
Hao, Y. (2017). EFL teaching methods. Journal of Language Teaching and Research, 8(4), 742-749.
İşcan, A. (2007). İşlevsel dil bilgisinin Türkçe öğretimindeki yeri. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(1), 253-258.
İşcan, A. (2020). Türkçenin yabancı dil olarak öğretiminin sorunlarına ilişkin bir değerlendirme. Aydın Tömer Dil Dergisi, 5(1), 119-138.
Kardaş, D. & Bayrak Cömert, Ö. (2021).Yabancılara Türkçe dil bilgisi öğretiminde geribildirimin öğrenici başarısına etkisi üzerine bir araştırma. Turkish Studies-Educational Sciences, 16(1), 423-434.
Kaya, F. B. (2023). Yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi. Yakup Yılmaz ve Önder Çangal (Ed.), Yurt dışında Türkoloji ve Türkçe öğretimi 2: Yabancılara Türkçe öğretimi içinde (ss. 193-216). Kırklareli & Erzurum: Fenomen Yayıncılık & RumeliYA Yayıncılık.
Kılıçaslan, E. (2015). Yabancılara Türkçe öğretiminde dil bilgisi öğretimi. Ankara: Pegem Akademi.
Koda, K. (2005). Insights in to second language reading: a cross-linguistic approach. Cambridge: Cambridge University Press.
Korkmaz, E. (2018). Yabancılara Türkçe öğretiminde yaşanan bazı sorunlar ve çözümleri. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(1), 89-104.
Krashen, S. D. & Terrell, T. (1983). The natural approach: Language acquisition in the classroom. Oxford: Pergamon.
Larsen-Freeman, D. (2003). Teaching Language: From Grammar to Grammaring. Heinle.
Larsen-Freeman, D. (2011). Tecniques and principles in language teaching. Oxford University Press.
Li, W. (2012). An eclectic method of college English teaching. Journal of Language Teaching and Research, 3(1), 166-171.
Liu, Q. & Shi, J. (2007). An analysis of language teaching approaches and methods - effectiveness and weakness. US-China Education Review, 4(1), 69-71.
Lock, G. (1996). Functional English grammar: an ıntroduction for second language teachers. Cambridge: Cambridge University Press.
Memiş, M. R. & Erdem, M. D. (2013). Yabancı dil öğretiminde kullanılan yöntemler, kullanım özellikleri ve eleştiriler. Turkish Studies, 8(9), 297-318.
Nunan, D. (1991). Communicative tasks and the language curriculum. TESOL Quarterly, 25(2), 279-295.
Özbay, M. (2012). Türkçe eğitimi açısından dil bilgisi öğretimi. Pegem Akademi Yayınları.
Özcan, S. K. & Çevik, A. (2025). Yabancılara Türkçe Öğretiminde Kuantum Yazma Tekniğinin Yazma Becerisi Üzerindeki Etkisi. Akdeniz Eğitim Araştırmaları Dergisi, 19(51), 67-91.
Richards, J. C. & Rodgers, T. S. (2002). Approaches and methods in language teaching. Cambridge University Press.
Savignon, S. J. (1991). Communicative language teaching: State of the art. TESOL Quarterly, 25(2), 261–277.
Spada, N. & Lightbown, P. M. (1999). Instruction, first language influence, and developmental readiness in second language acquisition. The Modern Language Journal, 83(1), 1-22.
Taşkaya, Y. (2021). Yabancılara Türkçe dil bilgisinin öğretiminde “Özel Metin” kullanımı ve bu metinlerin öğrenci başarısına etkisi. Turkish Journal of Educational Studies, 8(2), 291-318.
Tosun, C. (2006). Yabancı dil öğretim ve öğreniminde eski ve yeni yöntemlere yeni bir bakış. Çankaya University Journal of Arts and Sciences, (5), 79-88.
Yaylı, D. & Yaylı, D. (2011). Yabancı dil öğretimi yaklaşımları ve yöntemleri. D. Yaylı ve Y. Bayyurt (Ed.), Yabancılara Türkçe öğretimi politika yöntem ve beceriler içinde (ss. 7-28). Ankara: Anı Yayıncılık.
Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2003). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin.
Yılmaz, Ö. & Dilidüzgün, Ş. (2019). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde metin odaklı dil bilgisi öğretimi üzerine öğrenci görüşleri. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 7(1), 217-234.
Young, R. (2005). The silent way. M. Byram (Ed.), Routledge Encyclopedia of Language Teaching and Learning içinde (pp. 546-548). London: Routledge.
Yurtbaşı, M. (2013). Sınıflandırılmış kavramlar sözlüğü. İstanbul: Tor Ofset.
