Özel Eğitim Okullarında Görev Yapan Öğretmenlerin Mesleki Gelişimleri ve Yaşam Boyu Öğrenmelerine İlişkin Görüşleri

Adıgüzel, S., Kizir, M. & Eratay, E. (2017). Ağır ve çoklu yetersizliği (AÇYE) olan bireylerle çalışan özel eğitim öğretmenlerinin yaşadıkları sorunların belirlenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 18(1), 45-59.

Akçaalan, M. & Arslan, S. (2016). Yaşam boyu öğrenme: Teori ve Uygulama. Eğitim Yayınları: Konya.

Akçamete, G., & Kargın, T. (1996). İşitme engelli çocuğa sahip annelerin gereksinimlerinin belirlenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi. 2 (2), 7 – 24.

Akpınar, Ş. (2020). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile iyilik hali ve özyeterlilik inancı arasındaki ilişkinin incelenmesi: Afyonkarahisar İli Örneği. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı. Hayat Boyu Öğrenme ve Yetişkin Eğitimi Bilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Kocaeli.

Arya, M. & Kösterelioğlu, İ. (2015). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin mesleki öz yeterlik algıları ile ilişkisi. NWSA-Education Sciences, 1C0630, 10, (1), 17-28.

Aydemir, R. S., & Uslu, B. (2023). Öğretmenlerin hayat boyu öğrenme eğilimlerinin mesleki gelişim özyeterlilikleri ile ilişkisi: Edremit ilçesi örneği. Avrasya Sosyal Ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 10(3), 201-221.

Baykoç, N. (Ed.). (2010). Öğretmenlik programları için özel eğitim.Gündüz Eğitim ve Yayıncılık: Ankara.

Bulaç, E. & Kurt, M. (2019). Öğretmen adaylarının yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin incelenmesi. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 8(1),125-161.

Bulurman, B., (2002). Enformasyon Toplumu ve Eğitim. İş, Güç, Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 1 (4).

Bümen, N. T., Ateş, A., Çakar, E., Ural, G., & Acar, V. (2012). Türkiye bağlamında öğretmenlerin mesleki gelişimi: Sorunlar ve Öneriler. Milli Eğitim Dergisi. 42 (194).

Büyüköztürk, Ş., Çakmak, S. K., Akgün, Ö.E., Karadeniz, Ş. & Demirel, F. (2022). Eğitimde bilimsel araştırma yöntemleri. Pegem Akademi: Ankara.

Can, E. (2019). Öğretmenlerin meslekî gelişimleri: Engeller ve öneriler. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi – Journal Of Qualitative Research In Education, 7(4), 1618-1650.

Cavkaytar, A. (Ed.). (2018). Özel eğitim. Vize Akademik Yayıncılık:Ankara.

Demirel, M. (2009). Yaşam boyu öğrenme ve teknoloji. Proceeding of Procedings 9th International Educational Tekcnology Conference. 697-703. ietc2009.pdf (d1wqtxts1xzle7.cloudfront.net). sayfasından ulaşılmıştır.

Demirtaş, Z. (2021). Yetişkinlerde yaşam boyu öğrenme kültürü. Nobel Yayıncılık. Ankara

Diken, İ. H. (Ed.). (2010). İlköğretimde kaynaştırma. Ankara: Pegem Akademi.

Diken, İ. H. (Ed.). (2014). Özel eğitime gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim. Ankara: Pegem Akademi.

Diker Coşkun, Y. (2009). Yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Diker Coşkun, Y. & Demirel M. (2012). Üniversite öğrencilerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. S. 42, ss.108-120

Diker Coşkun, Y. ve Öztürk, E. (2022). Türkiye ve Ontario Ortaöğretim Matematik Dersi Öğretim Programlarının Karşılaştırılması. Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi (AUJEF), 6(2), 188-202.

Ereş, F.(2020). Yetişkin eğitimi ve hayat boyu öğrenme. Pegem Akademi: Ankara

Erdoğan, D. & Eker, C. (2020). Türkçe öğretmen adaylarının 21. yy becerileri ile yaşam boyu öğrenme eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. C.KaraelmasJournal of Educational Sciences. 8, 118-148.

Erdoğan, D., & Eker, C. (2020). Türkçe öğretmen adaylarının 21. yy becerileri ile yaşam boyu öğrenme eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Karaelmas Eğitim Bilimleri Dergisi, 8(1), 118-148.

Genç, H. (2017). Özel gereksinimli çocuğa sahip ailelerin hayat boyu öğrenme gereksinimleri. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 3 (2), 125-139.

Göksan, T., S., Uzundurukan, S. & Keskin, S. N. (2009). Yaşam boyu öğrenme ve Avrupa birliği’nin yaşam boyu öğrenme programları. TMMOB İnşaat Mühendisler Odası. 1. İnşaat Mühendisliği Sempozyumu. Antalya. 1. İnşaat Mühendisliği Eğitimi Sempozyumu (imo.org.tr). sayfasından ulaşılmıştır.

Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Güleç, İ., Çelik, S., & Demirhan, B. (2013). Yaşam boyu öğrenme nedir? Kavram ve kapsamı üzerine bir değerlendirme. Sakarya University Journal of Education, 2(3), 34-48.

Kahyaoğlu, R. B. & Karataş, S., (2019). "Mesleki gelişim eğitim seminerlerine ilişkin öğretmen görüşleri", Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. S 37, s. 191-220.

Karip, E. (2007). Dahabir -Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Ellinci Sayıda Nerede?-. Kuram Ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 50(50), 193-194.

Karasu, N., Çığıl, A., & Yılmaz, B. (2014). Zihinsel engelliler öğretmenlerinin hizmet içi eğitim ihtiyaçlarının belirlenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi. 15(1), 41-53.

Kaygın, H., Ulus, İ. Ç. & Çukurbaşı, B. (2020). Hayat boyu öğrenme: Teoriler, araştırmalar ve eğilimler. Pegem Akademi: Ankara

Kezer, B. (2023). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin yaralayıcısı olarak okul iklimi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim dalı Eğitim Yönetimi Bilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi.

Kılıç, M. H. (2020). Özel eğitim kurumlarında görev yapan öğretmenlerin karşılaştıkları sorunlar. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı. Eğitim Yönetimi, Teftişi, Planlaması ve Ekonomisi. Tezsiz Yüksek Lisans.Denizli.

Kodal, B. (2006). Eskişehir ilinde otistik çocuklarla çalışan özel eğitim öğretmenlerinin yaşadıkları sorunlar ve sorunların çözümüne ilişkin görüşleri. Eskişehir Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Özel Eğitim Anabilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Eskişehir.

MEB (1997). 573 Sayılı özel eğitim hakkında kanun hükmünde kararname. Mevzuat Bilgi Sistemi. sayfasından erşilmiştir.

MEB (2005). Çocukları koruma kanunu. 1.5.5395.pdf (mevzuat.gov.tr) sayfasından erişilmiştir.

MEB (2018). Özel eğitim hizmetleri yönetmeliği. Mevzuat Bilgi Sistemi. sayfasından erişilmiştir.

MEB (2018). Talim terbiye kurulu başkanlığının kararı. Özel Eğitim Uygulama Okulları Haftalık Ders Çizelgeleri Güncellendi. (meb.gov.tr). sayfasından erişilmiştir.

MEB (2019). 2023 Vizyon belgesi. 2023 VİZYONU (meb.gov.tr) sayfasından erişilmiştir.

MEB (2021) Öğretmen Yetiştirme ve Geliştirme Genel Müdürlüğü 2021 Yılı Faaliyet Raporu. BİRİM FAALİYET RAPORU HAZIRLAMA REHBERİ (meb.gov.tr). sayfasından ulaşılmıştır.

MEB (2022). Öğretmenlik meslek kanunu. 17111538_OYretmenlik_Meslek_Kanunu.pdf (meb.gov.tr) sayfasından erişilmiştir.

MEB (2022). Personeli hizmet içi eğitim yönetmeliği. 11 Mart 2022 (resmigazete.gov.tr). sayfasından erişilmiştir.

Milli Eğitim Temel Kanunu. Haziran, 2024 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı web sitesi: 1.5.1739.pdf (mevzuat.gov.tr).

Odabaş, H ve Polat, C. (2008). Bilgi toplumunda yaşam boyu öğrenmenin anahtarı: Bilgi okuryazarlığı. Küreselleşme, Demokratikleşme ve Türkiye Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (s. 596-606). Akdeniz Üniversitesi, Antalya.

OECD (2009). Professional Development of Teachers: CreatingEffectiveTeachingAnd Learning Environments. OECD Publishing: Paris.

Özen, Y. (2011). Algın öğrenme teorisi yaşam boyu değişerek ve gelişerek öğrenme. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 3(6).

Poyraz, H., & Bayrakcı, M. (2015). Yaşam Boyu Öğrenmede Öğretmenlerin Kurumları Tarafından Desteklenmeleri: Ölçek Geliştirme Çalışması. Sakarya University Journal of Education, 5(1), 114-124.

Sarıtepeci, M. & Yıldız Durak, H. (2021). Dijital çağda hayat boyu öğrenme. Pegem Akademi: Ankara.

Teke, D. (2020). Bilgi toplumunda yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimi. Öğretenlerin mesleki çalışmaları üzerine bir araştırma. Sakarya Üniversitesi İşletme Enstitüsü İnsan Kaynakları Yönetimi. Yüksek Lisans Tezi.

Teyfur, M. (2015). Eğitim bilimlerinde yeni yaklaşımlar. N. Saylan içinde, Eğitim Bilimine Giriş (s. 316-347).Anı Yayıncılık: Ankara.

Tezcan, M. (2019). Eğitimcilerin Gençlere İlişkin Olumlu ve Olumsuz Tutumları. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 18(1), 113-119.

T.C. (2005). Engelliler hakkında kanun. 1.5.5378.pdf (mevzuat.gov.tr). sayfasından erişilmiştir.

Türkmenoğlu, D. (2020). Öğretmenlerin hayat çapında öğrenme alışkanlıklarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Eğitim bilimleri Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Niğde.

Yıldırım, A. (2015). Türkiye'de öğretmen eğitimi araştırmaları: Yönelimler, sorunlar ve öncelikli alanlar. Eğitim ve Bilim, 38(169), 175 - 191.

Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2021). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin: Ankara.

Yıldırım, O., Ünsal, N., Tolunay, B. (2015). Özel eğitim öğretmenlerinin hizmet içinde yetiştirilme düzeyleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15, 259-274.

Yurdakul, B. (2005). Yapılandırmacılık, Ö. Demirel (Ed.) Eğitimde Yeni Yönelimler (ss. 39–65). 1. Baskı, Pegem A Yayıncılık: Ankara

Adıgüzel, S., Kizir, M. & Eratay, E. (2017). Ağır ve çoklu yetersizliği (AÇYE) olan bireylerle çalışan özel eğitim öğretmenlerinin yaşadıkları sorunların belirlenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 18(1), 45-59.

Akçaalan, M. & Arslan, S. (2016). Yaşam boyu öğrenme: Teori ve Uygulama. Eğitim Yayınları: Konya.

Akçamete, G., & Kargın, T. (1996). İşitme engelli çocuğa sahip annelerin gereksinimlerinin belirlenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi. 2 (2), 7 – 24.

Akpınar, Ş. (2020). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile iyilik hali ve özyeterlilik inancı arasındaki ilişkinin incelenmesi: Afyonkarahisar İli Örneği. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı. Hayat Boyu Öğrenme ve Yetişkin Eğitimi Bilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Kocaeli.

Arya, M. & Kösterelioğlu, İ. (2015). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin mesleki öz yeterlik algıları ile ilişkisi. NWSA-Education Sciences, 1C0630, 10, (1), 17-28.

Aydemir, R. S., & Uslu, B. (2023). Öğretmenlerin hayat boyu öğrenme eğilimlerinin mesleki gelişim özyeterlilikleri ile ilişkisi: Edremit ilçesi örneği. Avrasya Sosyal Ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 10(3), 201-221.

Baykoç, N. (Ed.). (2010). Öğretmenlik programları için özel eğitim.Gündüz Eğitim ve Yayıncılık: Ankara.

Bulaç, E. & Kurt, M. (2019). Öğretmen adaylarının yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin incelenmesi. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 8(1),125-161.

Bulurman, B., (2002). Enformasyon Toplumu ve Eğitim. İş, Güç, Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 1 (4).

Bümen, N. T., Ateş, A., Çakar, E., Ural, G., & Acar, V. (2012). Türkiye bağlamında öğretmenlerin mesleki gelişimi: Sorunlar ve Öneriler. Milli Eğitim Dergisi. 42 (194).

Büyüköztürk, Ş., Çakmak, S. K., Akgün, Ö.E., Karadeniz, Ş. & Demirel, F. (2022). Eğitimde bilimsel araştırma yöntemleri. Pegem Akademi: Ankara.

Can, E. (2019). Öğretmenlerin meslekî gelişimleri: Engeller ve öneriler. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi – Journal Of Qualitative Research In Education, 7(4), 1618-1650.

Cavkaytar, A. (Ed.). (2018). Özel eğitim. Vize Akademik Yayıncılık:Ankara.

Demirel, M. (2009). Yaşam boyu öğrenme ve teknoloji. Proceeding of Procedings 9th International Educational Tekcnology Conference. 697-703. ietc2009.pdf (d1wqtxts1xzle7.cloudfront.net). sayfasından ulaşılmıştır.

Demirtaş, Z. (2021). Yetişkinlerde yaşam boyu öğrenme kültürü. Nobel Yayıncılık. Ankara

Diken, İ. H. (Ed.). (2010). İlköğretimde kaynaştırma. Ankara: Pegem Akademi.

Diken, İ. H. (Ed.). (2014). Özel eğitime gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim. Ankara: Pegem Akademi.

Diker Coşkun, Y. (2009). Yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Diker Coşkun, Y. & Demirel M. (2012). Üniversite öğrencilerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. S. 42, ss.108-120

Diker Coşkun, Y. ve Öztürk, E. (2022). Türkiye ve Ontario Ortaöğretim Matematik Dersi Öğretim Programlarının Karşılaştırılması. Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi (AUJEF), 6(2), 188-202.

Ereş, F.(2020). Yetişkin eğitimi ve hayat boyu öğrenme. Pegem Akademi: Ankara

Erdoğan, D. & Eker, C. (2020). Türkçe öğretmen adaylarının 21. yy becerileri ile yaşam boyu öğrenme eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. C.KaraelmasJournal of Educational Sciences. 8, 118-148.

Erdoğan, D., & Eker, C. (2020). Türkçe öğretmen adaylarının 21. yy becerileri ile yaşam boyu öğrenme eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Karaelmas Eğitim Bilimleri Dergisi, 8(1), 118-148.

Genç, H. (2017). Özel gereksinimli çocuğa sahip ailelerin hayat boyu öğrenme gereksinimleri. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 3 (2), 125-139.

Göksan, T., S., Uzundurukan, S. & Keskin, S. N. (2009). Yaşam boyu öğrenme ve Avrupa birliği’nin yaşam boyu öğrenme programları. TMMOB İnşaat Mühendisler Odası. 1. İnşaat Mühendisliği Sempozyumu. Antalya. 1. İnşaat Mühendisliği Eğitimi Sempozyumu (imo.org.tr). sayfasından ulaşılmıştır.

Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Güleç, İ., Çelik, S., & Demirhan, B. (2013). Yaşam boyu öğrenme nedir? Kavram ve kapsamı üzerine bir değerlendirme. Sakarya University Journal of Education, 2(3), 34-48.

Kahyaoğlu, R. B. & Karataş, S., (2019). "Mesleki gelişim eğitim seminerlerine ilişkin öğretmen görüşleri", Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. S 37, s. 191-220.

Karip, E. (2007). Dahabir -Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Ellinci Sayıda Nerede?-. Kuram Ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 50(50), 193-194.

Karasu, N., Çığıl, A., & Yılmaz, B. (2014). Zihinsel engelliler öğretmenlerinin hizmet içi eğitim ihtiyaçlarının belirlenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi. 15(1), 41-53.

Kaygın, H., Ulus, İ. Ç. & Çukurbaşı, B. (2020). Hayat boyu öğrenme: Teoriler, araştırmalar ve eğilimler. Pegem Akademi: Ankara

Kezer, B. (2023). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimlerinin yaralayıcısı olarak okul iklimi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim dalı Eğitim Yönetimi Bilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi.

Kılıç, M. H. (2020). Özel eğitim kurumlarında görev yapan öğretmenlerin karşılaştıkları sorunlar. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı. Eğitim Yönetimi, Teftişi, Planlaması ve Ekonomisi. Tezsiz Yüksek Lisans.Denizli.

Kodal, B. (2006). Eskişehir ilinde otistik çocuklarla çalışan özel eğitim öğretmenlerinin yaşadıkları sorunlar ve sorunların çözümüne ilişkin görüşleri. Eskişehir Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Özel Eğitim Anabilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Eskişehir.

MEB (1997). 573 Sayılı özel eğitim hakkında kanun hükmünde kararname. Mevzuat Bilgi Sistemi. sayfasından erşilmiştir.

MEB (2005). Çocukları koruma kanunu. 1.5.5395.pdf (mevzuat.gov.tr) sayfasından erişilmiştir.

MEB (2018). Özel eğitim hizmetleri yönetmeliği. Mevzuat Bilgi Sistemi. sayfasından erişilmiştir.

MEB (2018). Talim terbiye kurulu başkanlığının kararı. Özel Eğitim Uygulama Okulları Haftalık Ders Çizelgeleri Güncellendi. (meb.gov.tr). sayfasından erişilmiştir.

MEB (2019). 2023 Vizyon belgesi. 2023 VİZYONU (meb.gov.tr) sayfasından erişilmiştir.

MEB (2021) Öğretmen Yetiştirme ve Geliştirme Genel Müdürlüğü 2021 Yılı Faaliyet Raporu. BİRİM FAALİYET RAPORU HAZIRLAMA REHBERİ (meb.gov.tr). sayfasından ulaşılmıştır.

MEB (2022). Öğretmenlik meslek kanunu. 17111538_OYretmenlik_Meslek_Kanunu.pdf (meb.gov.tr) sayfasından erişilmiştir.

MEB (2022). Personeli hizmet içi eğitim yönetmeliği. 11 Mart 2022 (resmigazete.gov.tr). sayfasından erişilmiştir.

Milli Eğitim Temel Kanunu. Haziran, 2024 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı web sitesi: 1.5.1739.pdf (mevzuat.gov.tr).

Odabaş, H ve Polat, C. (2008). Bilgi toplumunda yaşam boyu öğrenmenin anahtarı: Bilgi okuryazarlığı. Küreselleşme, Demokratikleşme ve Türkiye Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (s. 596-606). Akdeniz Üniversitesi, Antalya.

OECD (2009). Professional Development of Teachers: CreatingEffectiveTeachingAnd Learning Environments. OECD Publishing: Paris.

Özen, Y. (2011). Algın öğrenme teorisi yaşam boyu değişerek ve gelişerek öğrenme. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 3(6).

Poyraz, H., & Bayrakcı, M. (2015). Yaşam Boyu Öğrenmede Öğretmenlerin Kurumları Tarafından Desteklenmeleri: Ölçek Geliştirme Çalışması. Sakarya University Journal of Education, 5(1), 114-124.

Sarıtepeci, M. & Yıldız Durak, H. (2021). Dijital çağda hayat boyu öğrenme. Pegem Akademi: Ankara.

Teke, D. (2020). Bilgi toplumunda yaşam boyu öğrenme ve yetişkin eğitimi. Öğretenlerin mesleki çalışmaları üzerine bir araştırma. Sakarya Üniversitesi İşletme Enstitüsü İnsan Kaynakları Yönetimi. Yüksek Lisans Tezi.

Teyfur, M. (2015). Eğitim bilimlerinde yeni yaklaşımlar. N. Saylan içinde, Eğitim Bilimine Giriş (s. 316-347).Anı Yayıncılık: Ankara.

Tezcan, M. (2019). Eğitimcilerin Gençlere İlişkin Olumlu ve Olumsuz Tutumları. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 18(1), 113-119.

T.C. (2005). Engelliler hakkında kanun. 1.5.5378.pdf (mevzuat.gov.tr). sayfasından erişilmiştir.

Türkmenoğlu, D. (2020). Öğretmenlerin hayat çapında öğrenme alışkanlıklarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Eğitim bilimleri Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Niğde.

Yıldırım, A. (2015). Türkiye'de öğretmen eğitimi araştırmaları: Yönelimler, sorunlar ve öncelikli alanlar. Eğitim ve Bilim, 38(169), 175 - 191.

Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2021). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin: Ankara.

Yıldırım, O., Ünsal, N., Tolunay, B. (2015). Özel eğitim öğretmenlerinin hizmet içinde yetiştirilme düzeyleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15, 259-274.

Yurdakul, B. (2005). Yapılandırmacılık, Ö. Demirel (Ed.) Eğitimde Yeni Yönelimler (ss. 39–65). 1. Baskı, Pegem A Yayıncılık: Ankara