Comparative Analysis Of The 2018 Science Curriculum and the 2024 Türkiye Century Education Model Science Curriculum In Terms of Sustainable Development Themes
Özet
The aim of this study is to conduct a comparative analysis of the 2018 Science Curriculum and the 2024 Türkiye Century Education Model Science Curriculum in terms of sustainable development themes. The research employs document analysis, one of the qualitative data collection methods. Within the scope of this method, priority was given to accessing primary data sources to ensure the reliability and accuracy of the examined documents. During the research process, the Science Curricula approved by the Board of Education and Discipline were used as the primary data source, and written as well as visual materials were analyzed. The data were evaluated through content analysis, highlighting the similarities and differences between the curricula. The learning outcomes were also analyzed by the researcher and two experts specializing in science education, yielding an intercoder reliability coefficient of 0.89. Findings reveal that the 2018 Science Curriculum includes 87 learning outcomes related to sustainable development, whereas this number decreases to 53 in the 2024 curriculum. The learning outcomes in the 2018 curriculum are scattered across various topics, while the 2024 curriculum offers a more structured approach to sustainability, allocating more time to these themes and distributing them more evenly. This focused treatment in the 2024 curriculum contributes significantly to the transformation of knowledge and awareness into behavior.
Referanslar
(OECD), O. f.-o. (2019). Economic sustainability and inclusive growth. OECD Publishing.
(UNEP), U. N. (2021). Global environmental outlook. UNEP Publishing.
Alkış, S. (2008). Sürdürülebilir kalkınma eğitimi ve çevre bilinci. Ankara: Eğitim Yayınevi.
Benli Özdemir & Arık (2017). 2005 yılı Fen ve Teknoloji dersi ve 2013 yılı Fen Bilimleri dersi öğretim programlarının öğretmen değerlendirmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi (KEFAD), 18 (Özel Sayı), 31-44.
Benli Özdemir, E. ve Kayabaşı, Y. (2023). 1969’dan günümüze ortaokullarda okutulan fen öğretim programlarında yer alan “doğal afetler” konusunun karşılaştırılmalı incelenmesi. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(4), 1282- 1291. doi:10.33206/mjss.1299047.
Bowen, G. A. (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, 9(2), 27–40.
Brundtland, G. H. (1987). Our common future: Report of the World Commission on Environment and Development. Oxford University Press.
Cebesoy, B. &. (2017). Fen bilimleri öğretiminde sürdürülebilir kalkınma ve çevre eğitimi. Eğitimde Yeni Yöntemler, 18(2), 71-85.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). Sage Publications.
Çepni, S. (2018). Araştırma ve proje çalışmalarına giriş. Pegem Akademi .
Dunlap, R. E. (2000). Measuring environmental concern: Insights from the Environmental Values Scale. Journal of Social Issues, 56(3), 425-440.
Forum, G. S. (2022). Social sustainability and development. Sustainability Journal.
Gülay, E. (2009). Sürdürülebilir kalkınma: Kavramsal ve kuramsal çerçeve. İstanbul: Eğitim Yayınevi.
IPCC. (2007). Climate change 2007: Synthesis report. Intergovernmental Panel on Climate Change.
Krippendorff, K. (2018). Content analysis: An introduction to its methodology. Sage Publications.
MEB. (2018). İlkokullar ve ortaokullar (3, 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar) fen bilimleri dersi öğretim programı. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
MEB. (2024a). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Öğretim Programları ortak metni. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
MEB. (2024b). İlköğretim kurumları (ilkokullar ve ortaokullar) fen bilimleri (3 ,4, 5, 6, 7, ve 8. sınıflar) dersi öğretim programı. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
Miles, M. B. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Sage Publications.
Nas, H. &. (2017). Sürdürülebilir kalkınma ve öğretmenlerin rolü. Eğitim Düşüncesi, 20(1), 102-116.
Nordlund, A. M. (2002). The impact of values, problem awareness, and personal norms on willingness to reduce personal car use. Journal of Environmental Psychology, 22(4), 289-299.
Oskamp, S. (2000). sustainable future: The role of psychology. American Psychologist, 55(5), 503-508.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd ed.). Sage Publications.
Programı, B. M. (2016). Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri 2030 [Sustainable Development Goals 2030]. United Nations Development Programme (UNDP).
Sachs, J. D. (2015). The Age of Sustainable Development. Columbia University Press.
Smith, A. (2023). Sustainable responsibility and its environmental, social, and economic impacts. Green Earth Publications.
Smith, P. e. (2020). Sustainable development and the future. Oxford University Press.
UNEP. (2007). Global environmental outlook 4: Environment for development. United Nations Environment Programme.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. UNESCO Publishing.
Uyanık, G. (2016). Fen bilimleri eğitimi ve çevre bilincinin artırılması. Eğitim Araştırmaları Dergisi, 25(3), 45-58.
Yapıcı, F. (2003). Eğitimde sürdürülebilir kalkınma: Teorik bir çerçeve. İstanbul : Eğitim Yayınevi.
Yıldırım, A. &. (2008). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
Yıldırım, A. &. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (12. baskı). Seçkin Yayıncılık.
Referanslar
(OECD), O. f.-o. (2019). Economic sustainability and inclusive growth. OECD Publishing.
(UNEP), U. N. (2021). Global environmental outlook. UNEP Publishing.
Alkış, S. (2008). Sürdürülebilir kalkınma eğitimi ve çevre bilinci. Ankara: Eğitim Yayınevi.
Benli Özdemir & Arık (2017). 2005 yılı Fen ve Teknoloji dersi ve 2013 yılı Fen Bilimleri dersi öğretim programlarının öğretmen değerlendirmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi (KEFAD), 18 (Özel Sayı), 31-44.
Benli Özdemir, E. ve Kayabaşı, Y. (2023). 1969’dan günümüze ortaokullarda okutulan fen öğretim programlarında yer alan “doğal afetler” konusunun karşılaştırılmalı incelenmesi. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(4), 1282- 1291. doi:10.33206/mjss.1299047.
Bowen, G. A. (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, 9(2), 27–40.
Brundtland, G. H. (1987). Our common future: Report of the World Commission on Environment and Development. Oxford University Press.
Cebesoy, B. &. (2017). Fen bilimleri öğretiminde sürdürülebilir kalkınma ve çevre eğitimi. Eğitimde Yeni Yöntemler, 18(2), 71-85.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). Sage Publications.
Çepni, S. (2018). Araştırma ve proje çalışmalarına giriş. Pegem Akademi .
Dunlap, R. E. (2000). Measuring environmental concern: Insights from the Environmental Values Scale. Journal of Social Issues, 56(3), 425-440.
Forum, G. S. (2022). Social sustainability and development. Sustainability Journal.
Gülay, E. (2009). Sürdürülebilir kalkınma: Kavramsal ve kuramsal çerçeve. İstanbul: Eğitim Yayınevi.
IPCC. (2007). Climate change 2007: Synthesis report. Intergovernmental Panel on Climate Change.
Krippendorff, K. (2018). Content analysis: An introduction to its methodology. Sage Publications.
MEB. (2018). İlkokullar ve ortaokullar (3, 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar) fen bilimleri dersi öğretim programı. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
MEB. (2024a). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Öğretim Programları ortak metni. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
MEB. (2024b). İlköğretim kurumları (ilkokullar ve ortaokullar) fen bilimleri (3 ,4, 5, 6, 7, ve 8. sınıflar) dersi öğretim programı. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı.
Miles, M. B. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Sage Publications.
Nas, H. &. (2017). Sürdürülebilir kalkınma ve öğretmenlerin rolü. Eğitim Düşüncesi, 20(1), 102-116.
Nordlund, A. M. (2002). The impact of values, problem awareness, and personal norms on willingness to reduce personal car use. Journal of Environmental Psychology, 22(4), 289-299.
Oskamp, S. (2000). sustainable future: The role of psychology. American Psychologist, 55(5), 503-508.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd ed.). Sage Publications.
Programı, B. M. (2016). Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri 2030 [Sustainable Development Goals 2030]. United Nations Development Programme (UNDP).
Sachs, J. D. (2015). The Age of Sustainable Development. Columbia University Press.
Smith, A. (2023). Sustainable responsibility and its environmental, social, and economic impacts. Green Earth Publications.
Smith, P. e. (2020). Sustainable development and the future. Oxford University Press.
UNEP. (2007). Global environmental outlook 4: Environment for development. United Nations Environment Programme.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. UNESCO Publishing.
Uyanık, G. (2016). Fen bilimleri eğitimi ve çevre bilincinin artırılması. Eğitim Araştırmaları Dergisi, 25(3), 45-58.
Yapıcı, F. (2003). Eğitimde sürdürülebilir kalkınma: Teorik bir çerçeve. İstanbul : Eğitim Yayınevi.
Yıldırım, A. &. (2008). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
Yıldırım, A. &. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (12. baskı). Seçkin Yayıncılık.
