The Effect of Eco-Consciousness Workshop on Students’ Environmental Consciousness
Özet
The increasing pressure on the environment and natural resources makes it necessary to have a detailed understanding of these issues in educational programs. Environmental education is now a part of updated curricula, aimed at helping people to understand environmental problems, cope with them, and create a more sustainable world for future generations. Recent research highlights the importance of interactive learning in sustainable environmental education programs, which should not be passive but actively foster skills, attitudes, values, and understanding in this field. It is therefore crucial to create more interactive environments within environmentally oriented educational courses, both inside and outside the classroom, to enable students to take an active role. Interactive learning can encourage more effective, independent, and motivated learning among students, fostering deeper understanding, critical thinking, and problem-solving skills. Eco-conscious workshops are often organized to enhance environmental education and awareness, serving as significant interactive learning environments, and providing participants with knowledge about environmental issues, sustainability, and natural resource management, thereby contributing to the development of environmental consciousness. This study aims to develop a methodology for preparing and implementing Eco-Conscious workshops following the 5E educational model. The methodology is illustrated with examples of Eco-Conscious workshops, including workshop descriptions, work plans, and assessment approaches.
Referanslar
Candaş, Z. ve Karataş, A. (2017). Türkiye’de 1996 – 2016 Yılları Arasında Çevre Eğitimi Alanında Yapılan Çalışmaların İçerik Analizi. Fen Bilimleri Öğretim Dergisi, 5(2), 143-159.
Chang, C.T. (2012). Are guilt appeals a panacea in green advertising? The right formula of issue proximity and environmental consciousness, International Journal of Advertising, 31 (4), 741-771.
Carin, A., J. Bass. (2005). Teaching Science as Inquiry. Upper Saddle River, New Jersey: Pearson Prentice Hall.
Çimen, O. ve Yılmaz, M. (2012). İlköğretim Öğrencilerinin Geri Dönüşümle İlgili Bilgileri ve Geri Dönüşüm Davranışları. Eğitim Fakültesi Dergisi 25 (1), 2012, 63-74.
Çevre Kanunu, 1983. 2872 Sayılı Çevre Kanunu, https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=2872. Alıntı Tarihi, 20.11.2023.
D’Souza, C. and Taghian, M. (2005). Green advertising affects attitude and choice of advertising themes, Asia Pacific Journal of Marketing and Logistics, 17 (3), 51-66.
Emrealp, S. (2005). Yerel Gündem 21 Uygulamalarına Yönelik Kolaylaştırıcı Bilgiler El Kitabı.
Ergin, Đ., Kanlı, U., ve Tan, M. (2007). Fizik eğitiminde 5E modelinin öğrencilerin akademik başarısına etkisinin incelenmesi. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi.
Eroğlu Doğan, E. (2013). Biyolog ve öğretmen adaylarının çevreye yönelik tutumları ve bilgi düzeyleri. İlköğretim Online, 12 (2), 413-424.
Gökçe, N. (2009). Çevre eğitiminde gazetelerden yararlanma. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2 (6), 251-265.
Kaçtıoğlu, S. ve Şengül, Ü. (2010). Erzurum Kenti Ambalaj Atıklarının Geri Dönüşümü İçin Tersine Lojistik Ağı Tasarımı ve Bir Karma Tam Sayılı Programlama Modeli. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 24, 1.
Kayranlı, B., Tankut, İ. ve Pampal, S. (2003). Endüstriyel Katı Atıklar ve Atık Geri Dönüşüm Borsasının İşletilmesi. 5. Ulusal Çevre Mühendisliği Kongresi, Adana.
Keleş, R. (2015). 100 Soruda Çevre, Çevre Sorunları ve Çevre Politikası, İzmir: Yakın Kitabevi.
Koca, F. N. (2021). Tenebrio molitor Böceği ile Yapılan Böcek Atölyesinin Öğrencilerin Böcek İçsel Motivasyonlarına Etkisi. Gazi Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi. Ankara.
Koca, F. N. & Mirici, S. (2022). The effect of insect workshop on students’ insect intrinsic motivation. International Journal of Curriculum and Instruction. 14 (3) 2979–3003.
Külköylüoğlu, O. (2000). Çevre eğitiminde yapısal unsurlar ve amaçlar üniversitelerin eğitimde önemi. V. Uluslararası Ekoloji ve Çevre Sorunları Sempozyumu, Ankara.
Lin, Y.C. and Chang, C.C.A. (2012). Double standard: The role of environmental consciousness in green product usage, Journal of Marketing, 76 (5), 125-134.
Miller, G.T. (2000). Living in the Environment: Principles, Connections, and Solutions (11th ed.), Belmont, California, USA: Brooks/Cole, Thomas Learning.
Öztürk, İ. (2010). Katı Atık Yönetim ve AB Uygulamaları. İSTAÇ A.Ş. Teknik Kitaplar Serisi 2, İstanbul.
Stokes, E., Edge, A., West, A. (2001). Environmental Education in the Educational Systems of the European Union. Final Report. Centre for Educational Research London School of Economics And Political Science. Commissioned by the Environment Directorate-General of the European Commission.
Toklu, T. A. (2019) Çevresel Bilinç Yeşil Davranışı Etkiler mi? Türkiye’nin Doğu Karadeniz Bölgesinde Bir Araştırma, İşletme Araştırmaları Dergisi, 11 (4), 2799-2811.
Tanrıverdi, B.& Kablan, Z. (2008). Sustainable Environmental Education in Primary School Curriculum: Perspectives From Finland, Ireland and Turkey. WCCI 13th World Conference in Education on “Creating a Global Culture of Peace: Strategies for Curriculum Development and Implementation”. 2-7 September. Antalya, Turkey. Vol. II. pp.623-644.
Tanrıverdi, B. (2009). Analyzing Primary School Curriculum in Terms of Sustainable Environmental Education. Education and Science, 34 (151), 89-102.
Vizyon 2023 (2023): Bilim ve Teknoloji Stratejileri Teknoloji Öngörü Projesi, Çevre ve Sürdürülebilir Kalkınma Paneli. TÜBİTAK, Ankara.
Referanslar
Candaş, Z. ve Karataş, A. (2017). Türkiye’de 1996 – 2016 Yılları Arasında Çevre Eğitimi Alanında Yapılan Çalışmaların İçerik Analizi. Fen Bilimleri Öğretim Dergisi, 5(2), 143-159.
Chang, C.T. (2012). Are guilt appeals a panacea in green advertising? The right formula of issue proximity and environmental consciousness, International Journal of Advertising, 31 (4), 741-771.
Carin, A., J. Bass. (2005). Teaching Science as Inquiry. Upper Saddle River, New Jersey: Pearson Prentice Hall.
Çimen, O. ve Yılmaz, M. (2012). İlköğretim Öğrencilerinin Geri Dönüşümle İlgili Bilgileri ve Geri Dönüşüm Davranışları. Eğitim Fakültesi Dergisi 25 (1), 2012, 63-74.
Çevre Kanunu, 1983. 2872 Sayılı Çevre Kanunu, https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=2872. Alıntı Tarihi, 20.11.2023.
D’Souza, C. and Taghian, M. (2005). Green advertising affects attitude and choice of advertising themes, Asia Pacific Journal of Marketing and Logistics, 17 (3), 51-66.
Emrealp, S. (2005). Yerel Gündem 21 Uygulamalarına Yönelik Kolaylaştırıcı Bilgiler El Kitabı.
Ergin, Đ., Kanlı, U., ve Tan, M. (2007). Fizik eğitiminde 5E modelinin öğrencilerin akademik başarısına etkisinin incelenmesi. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi.
Eroğlu Doğan, E. (2013). Biyolog ve öğretmen adaylarının çevreye yönelik tutumları ve bilgi düzeyleri. İlköğretim Online, 12 (2), 413-424.
Gökçe, N. (2009). Çevre eğitiminde gazetelerden yararlanma. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2 (6), 251-265.
Kaçtıoğlu, S. ve Şengül, Ü. (2010). Erzurum Kenti Ambalaj Atıklarının Geri Dönüşümü İçin Tersine Lojistik Ağı Tasarımı ve Bir Karma Tam Sayılı Programlama Modeli. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 24, 1.
Kayranlı, B., Tankut, İ. ve Pampal, S. (2003). Endüstriyel Katı Atıklar ve Atık Geri Dönüşüm Borsasının İşletilmesi. 5. Ulusal Çevre Mühendisliği Kongresi, Adana.
Keleş, R. (2015). 100 Soruda Çevre, Çevre Sorunları ve Çevre Politikası, İzmir: Yakın Kitabevi.
Koca, F. N. (2021). Tenebrio molitor Böceği ile Yapılan Böcek Atölyesinin Öğrencilerin Böcek İçsel Motivasyonlarına Etkisi. Gazi Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. Yayınlanmış Yüksek Lisans Tezi. Ankara.
Koca, F. N. & Mirici, S. (2022). The effect of insect workshop on students’ insect intrinsic motivation. International Journal of Curriculum and Instruction. 14 (3) 2979–3003.
Külköylüoğlu, O. (2000). Çevre eğitiminde yapısal unsurlar ve amaçlar üniversitelerin eğitimde önemi. V. Uluslararası Ekoloji ve Çevre Sorunları Sempozyumu, Ankara.
Lin, Y.C. and Chang, C.C.A. (2012). Double standard: The role of environmental consciousness in green product usage, Journal of Marketing, 76 (5), 125-134.
Miller, G.T. (2000). Living in the Environment: Principles, Connections, and Solutions (11th ed.), Belmont, California, USA: Brooks/Cole, Thomas Learning.
Öztürk, İ. (2010). Katı Atık Yönetim ve AB Uygulamaları. İSTAÇ A.Ş. Teknik Kitaplar Serisi 2, İstanbul.
Stokes, E., Edge, A., West, A. (2001). Environmental Education in the Educational Systems of the European Union. Final Report. Centre for Educational Research London School of Economics And Political Science. Commissioned by the Environment Directorate-General of the European Commission.
Toklu, T. A. (2019) Çevresel Bilinç Yeşil Davranışı Etkiler mi? Türkiye’nin Doğu Karadeniz Bölgesinde Bir Araştırma, İşletme Araştırmaları Dergisi, 11 (4), 2799-2811.
Tanrıverdi, B.& Kablan, Z. (2008). Sustainable Environmental Education in Primary School Curriculum: Perspectives From Finland, Ireland and Turkey. WCCI 13th World Conference in Education on “Creating a Global Culture of Peace: Strategies for Curriculum Development and Implementation”. 2-7 September. Antalya, Turkey. Vol. II. pp.623-644.
Tanrıverdi, B. (2009). Analyzing Primary School Curriculum in Terms of Sustainable Environmental Education. Education and Science, 34 (151), 89-102.
Vizyon 2023 (2023): Bilim ve Teknoloji Stratejileri Teknoloji Öngörü Projesi, Çevre ve Sürdürülebilir Kalkınma Paneli. TÜBİTAK, Ankara.
