Türkiye’de Adli Sosyal Hizmet Temel Uygulama Alanları
Özet
Bu kitap, Türkiye'de adli sosyal hizmetin temel uygulama alanlarını ele almaktadır. Yazar, sosyal hizmetin insan hakları mesleği olduğunu vurgulayarak, hukukun toplumsal yaşamdaki önemini ve zayıfı koruma görevini açıklamaktadır. Sosyal hizmetin amacının, toplumsal kaynakları adil bir şekilde kullanarak tüm toplum kesimlerinin faydalanmasını sağlamak olduğunu belirtmektedir. Sosyal hizmetin yasal dayanaklara dayandığını ve yasaya uygun olmayan bir uygulamanın mümkün olmadığını ifade etmektedir. Adli sosyal hizmetin sosyal hizmet mesleğinin saygın ve yaygın uygulama alanlarından biri olduğunu belirtmektedir. Kitap, adli sosyal hizmetin farklı disiplinlerden gelen meslek elemanları tarafından aile ve çocuk mahkemelerinde, ceza infaz kurumlarında, denetimli serbestlik hizmetlerinde, çocuk izlem merkezlerinde ve çocuk eğitim evlerinde nasıl uygulandığını açıklamaktadır.
This book examines the fundamental areas of application of forensic social work in Turkey. The author emphasizes that social work is a profession based on human rights and explains the importance of law in social life and its duty to protect the vulnerable. The author states that the aim of social work is to ensure that all segments of society benefit from social resources in a fair manner. It is stated that social work is based on legal foundations and that an implementation that is not in accordance with the law is not possible. The book states that forensic social work is a respected and widespread field of practice within the social work profession. It explains how forensic social work is implemented by professionals from different disciplines in family and child courts, correctional facilities, probation services, child monitoring centers, and child education homes.
Referanslar
5235 Sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun. (2004). 07.10.2004 tarih ve 25606 sayılı Resmi Gazete.
5237 Sayılı Türk ceza Kanunu (2004). 12.10.2004 tarih ve 25611 sayılı Resmi Gazete.
6284 Sayılı Kanun Kapsamında Teknik Yöntemlerle Takip Sistemlerinin Kullanılmasına Dair Yönetmelik. (2021). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığı. 04.09.2021 tarih ve 31588 sayılı Resmi Gazete.
Abacı, C., Yıldız, H. (2017). Türk Adalet Sistemi ve Adliye Teşkilatı. (Ed.) Didem Yücel ve M. Burak Gönültaş.) Adli Sosyal Hizmet Yaklaşım ve Müdahale (İçinde: 16-30), Ankara: Nobel Yayınevi.
Acar, H. ve Çamur Duyan, G. (2003). Dünyada Sosyal Hizmet Mesleğinin Ortaya Çıkışı ve Gelişimi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 14(1), 1-19.
Adalet Bakanlığı CTE Genel Müdürlüğü (2018). İnfaz ve Koruma Memuru Yetiştirme Eğitimi, C. I, Ankara: Adalet Bakanlığı Yayınları
Adalet Bakanlığı Kanunlar Genel Müdürlüğü (2015). 24-25. Yasama Dönemi Faaliyet Raporu.http://www.kgm.adalet.gov.tr/Faaliyetler/Donemfa/24DonemFal/yasama%20d%C3%B6nemi%20faaliyet%20 raporu.pdf).
Adalet Bakanlığı Sözlüğü. (2023). Adalet Bakanlığı Hukuk Sözlüğü. https://sozluk.adalet.gov.tr/
Adalet Bakanlığı Strateji Geliştirme Başkanlığı (2014). 2014 Yılı Bakanlık Faaliyet Raporu. https://rayp.adalet.gov.tr/Resimler/1/dosya/rapor2014.pdf.
Adalet Bakanlığı. (2023). Elektronik İzleme. Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğü. https://cte.adalet.gov.tr/Home/SayfaDetay/elektronik-izleme.
Adalet Bakanlığı. (2023). Türk Adalet Sistemi. https://sgb.adalet.gov.tr/Resimler/Dergi/13052022095441T%C3%BCrk%20Adalet%20Sistemi.pdf.
Adler, F., Mueller, G.O.W. and Laufer, W.S., (2004). Criminology and the Criminal Justice System. New York: McGraw-Hill Inc.
Adli Destek ve Mağdur Hizmetleri Daire Başkanlığı. (2023). 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 53 üncü maddesinde Adli Destek ve Mağdur Hizmetleri Dairesi Başkanlığının Görevleri. https://magdur.adalet.gov.tr/Home/SayfaDetay/gorevlerimiz.
Adli Destek ve Mağdur Hizmetleri Yönetmeliği (2021). Adalet Bakanlığı. 30.04.2021 tarih ve 31470 sayılı Resmi Gazete.
Adli Görüşme Odaları Yönetmeliği. Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü Mağdur Hakları Daire Başkanlığı. http://www.cigm.adalet.gov.tr/adli-gorusme-odalari-yonetmeligi-01582
Aile Danışmanlığı Yönetmeliği. (2012). Gerçek Kişiler ve Özel Hukuk Tüzel Kişileri İle Kamu Kurum Ve Kuruluşlarınca Açılacak Aile Danışma Merkezleri Yönetmeliği. 04.09.2012 ve 28401 sayılı Resmî Gazete.
Aile Mahkemeleri Kanunu (2003). 4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun. 18.01.2003 tarih ve 24997 sayılı Resmi Gazete.
Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun (6284 sayılı). (2012). 20.03.212 tarih ve 28239 sayılı Resmi Gazete.
Akıncı-Sokullu, F. (1999). Kriminoloji. İstanbul: Beta Yayınları.
Akpınar, İ. (2018). Suç Olgusu, Suç Teorileri ve Kadın Suçluluğu: Kayseri Örneği (Y. Lisans Tezi). Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloji Anabilim Dalı.
Aksoy Retornaz, E.E. (2014). Beccaria’nın Hapis Cezasına Bakışı Üzerine Bir Değerlendirme. TBB Dergisi, 112, 93 – 106.
Akyar, E., Dalkıran, K., Göçmen, M., Güngör, B., Kör, S., Şahin, S. (2017). Sosyal İnceleme Raporları İçin Yönetmeliklerdeki Görev Tanımları. Sosyal Hizmet (İçinde 132-135). Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Yayını, Ocak-Haziran/ Temmuz-Aralık 2015, (Yayın yılı 2017).
Akyüz, E. (2021). Çocuk Hukuku Çocukların Hakları ve Korunması. Ankara : Pegem Akademi.
Al, G, & Fakir, M. (2016). Debating The Role Of Custom, Religion And Law In 'Honour' Crimes: Implications For Social Work. Ethics and Social Welfare, 10 (2), 122–139. doi:10.1080/17496535.2016.1155632.
Alcock, P., Harris, P. (1982). Critical Text in Social Work and The Welfare State. London: Macmillan Press.
Altındağ, Ö ve Zengin, O. (2016). Çocuk Adalet Sisteminde Sosyal Hizmet Uzmanları. Adli Sosyal Hizmet: Yaklaşım ve Müdahale (İçinde: 204-222). Ankara: Nobel Yayınevi, 1. Baskı.
Anayasa Mahkemesi. (2023). Kuruluşundan Günümüze Anayasa Mahkemesi. https://www.anayasa.gov.tr/tr/mahkeme/tarihi/1/.
Anayurt, Ö. (2001). Hukuka Giriş ve Hukukun Temel Kavramları. Ankara: Seçkin Yayınları.
APA (American Psychological Association- Amerikan Psikiyatri Birliği). (2013). Mental bozuklukların tanısal ve sayımsal tanı ölçütleri başvuru elkitabı. Beşinci Baskı (DSM-5) (Çev. ed: E Köroðlu). Ankara, Hekimler Yayın Birliği.
Aron, R. (1994). Sosyolojik Düşüncenin Evreleri (3. Baskı). Ankara: Bilgi Yayınevi.
Aslan, N. (2012). Tedavi ve Denetimli Serbestlik Tedbiri Altında Bulunan Bireylerin Aile Yapıları ve Algılanan Sosyal Destek Düzeyleri Arasındaki İlişki (Yüksek Lisans Tezi) Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sosyal Hizmet Anabilim Dalı, Ankara
Atalay, O. (2015). Ceza Hukukunda İnfaz Hukukunun Yeri ve Denetimli Serbestlik. Türkiye’de Denetimli Serbestlik 10. Yıl Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (İçinde: 8-12). 8-10 Aralık, ISBN: 978-975-7978-76-3.
Atamtürk, E. (2010). Aile Mahkemeleri Uygulamalarında Yaşanan Sorunların Aile Mahkemesi Uzmanlarının Tükenmişlik Düzeylerine ve İş Doyumlarına Etkisi (Yüksek Lisans Tezi). Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sosyal Hizmet Bilim Dalı.
Atamtürk, E. (2014). Doç. Dr. Şener Koçyıldırım'a Armağan: Sosyal Hizmet ve Toplumla Çalışma (Vedat Işıkhan, Edi.). Aile Mahkemelerinde Sosyal Hizmet Uygulamaları (İçinde: 233-244). Ankara: Sosyal Hizmet Araştırma, Uygulama ve Geliştirme Derneği.
Atar, Y., Ayan M., Karahan, S. (2006). Temel Hukuk Bilgisi (4. Bask). Konya: Mimoza Yayınları.
Atay, C. (2012). Hukuka Giriş. Bursa: Sentez.
Atıcı, A. (2023). Cezaevinde Çocuk Olmak. http://www.sosyalpediatri.org.tr/uploads/aytugatici.pdf
Atılgan, E. Ü., Yağcıoğlu, S., & Çavdar, Y. (2014). Çocuklarla Adli Görüşme İçin Rehber. Ankara: UNICEF Türkiye.
Avcı, A., Aslan H., Kerimoğlu, E. ve Yalın, A. (1995) . Çocuklarda fiziksel örselenmenin Ankara ve Adana illerinde görülme sıklığının taranması. 3P Dergisi, 3(1), 39-43
Aycan, N. (1991). Suçun Sosyolojik Açıdan Temellendirilmesi Üzerine Bir Deneme (Doktora Tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloji Ana Bilim Dalı.
Aydemir, İ. ve Yurtkulu, F. (2012). Çocuğa Yönelik Cinsel İstismarla Mücadele: Çocuk İzlem Merkezi. Ankara Sağlık Bilimler Dergisi, 1 (2), 151-165.
Bağ, Ö. ve Alşen, S. (2016). Çocuğun Cinsel İstismarının Değerlendirilmesinde Yeni Model: Çocuk İzlem Merkezleri. İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hastanesi Dergisi, 6 (1), 9-14.
Bağımlılık Danışma, Arındırma ve Rehabilitasyon Merkezleri Hakkında Yönetmelik. (2019). Sağlık Bakanlığı, 10 Mart 2019 tarih ve 30710 sayılı Resmi Gazete.
Bağış, R.C. (2019). Çocukları Suça Sürükleyen Çevresel Nedenler: Sosyal Bağ ve Sosyal Öğrenme Teorileri Işığında Bir Değerlendirme. Humanitas - International Journal of Social Science, 7 (14), 203-221.
Baktır, S. (2003). Aile Mahkemeleri. Ankara: Yetkin Yayınları.
Bal, H. (2003.) Hukuk Sosyolojisi. Süleyman Demirel Üniversitesi Yayın No: 32, Isparta.
Bal, H. (2004). Çocuk Suçluluğu Kavramlar - Kuramlar - Saha Çalışmaları (1. Baskı). Isparta: Fakülte Kitabevi.
Bal, H. (2008). Hukuk Sosyolojisi. Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi Yayınları.
Balı, M. (2021). Türkiye' de Ceza İnfaz Kurumları ve Tipleri (1923- 2018) (Yüksek Lisans). Bursa Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Tarih Anabilim Dalı Türkiye Cumhuriyeti Tarihi Bilim Dalı.
Ballı, Ö. (2010). Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne Başvuran Çocuk İstismarı ve İhmali Olgularının Değerlendirilmesi (Uzmanlık Tezi). Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi: Adana.
Barker, R. L. (1999). The Social Work Dictionary (4th Ed.,). Baltimore: NASW Press.
Barker, R. L. (2014). The Social Work Dictionary (6th ed.). Washington: DC: NASW Press. ISBN: 978-0-87101-447-4.
Barker, R.L., Branson, D.M. (2013). Forensic social work legal aspects of professional practice. New York: Routledge. https:// doi.org/10.4324/9781315821573
Baykara Acar, Y. (2011). Çocuk Adalet Sisteminde Sosyal Hizmetin Rolü (Ed. Süleyman Hançerli vd.). Ankara: SABEV Yayınları.
Baykara Acar, Y. (2015). Adli Sosyal Hizmet ve Türkiye’de Çocuk Adalet Sisteminin Tarihi (Ed. Arzu İçağasıoğlu-Çoban ve Seda Attepe-Özden). Ankara: Başkent Üniversitesi.
Baykara Acar, Y. (2019). Sosyal Hizmette Kayıt Tutma ve Sosyal İnceleme Raporları. Sosyal Hizmette Kayıt ve Raporlama (İçinde: 9-43). B, Karakuş, U, Yanardağ (Ed.). Ankara: Nika Yayınevi.
Beccaria, C. (2004). Suçlar ve Cezalar Hakkında (Çev. Sami Selçuk). Ankara: İmge Kitabevi.
Beirne, P. ve Messerschmidt, J. W. (2006). Criminology (4. Baskı). California: LosAngeles. Roxbury.
Belgin, D. (2011). Çocuk Teslimi ve Çocukla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair İlamların İcrası (Y. Lisans Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Özel Hukuk (Medeni Usul ve İcra İflâs Hukuku) Anabilim Dalı, Ankara.
Benedek, E. P. ve Brown, C. F. (1997). Boşanma ve Çocuğunuz (S. Katlan, Çev.). Ankara: HYB Yayıncılık.
Beyazova, U. ve Şahin. F. (2007). Çocuk istismarı ve ihmaline yaklaşımda hastane çocuk koruma birimleri. Türk Pediatri, 42, 16-88.
Biçer, Ü., Koç, S. (2011). Adli Tıbbın Tarihsel Gelişimi, Türkiye'deki Yapılanması ve Sorunları (Edt. Koç S, Can M,). Birinci Basamakta Adli Tıp (İçinde: 1-9). İstanbul: İstanbul Tabip Odası Yayınları.
Bramer, A. (2007). Social Work Low (2nd, edt.). London: Pearson Longman.
Browne, A. ve Finkelhor, D. (1986). Impact of child Sexual Abuse. Psychol Bull, 99, 66-77.
Bulut, I. (1993). Ruh Hastalığının Aile İşlevlerine Etkisi. Ankara: Başbakanlık Kadın ve Sosyal Hizmetler Müsteşarlığı yayınları.
Burkay, S. (2008). Suç Teorileri ve Suç Olgusu: Antalya Örneği Y. Lisans Tezi). Akdeniz Üniversitesi sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloji Anabilim Dalı.
Butcahart, A. ve Harvey, A.P. (2006). World Health Organization and International Society for Prevention Of Child Abuse and Neglect, Preventing Child Maltreatment : A guide to taking and generation evidence. WHO Pres, Geneva, Switzerland, 10.
Bülbül, İ. (2020). Suça Sürüklenen Çocuk ile Adli Görüşme (Edt.R. AKGÜN) Adli Sosyal Hizmet Teoriden Pratiğe (s. 349-369). Ankara: Nika Yayınevi.
Carter, M., Ferzil, M., Wiebe, E.N. (2004). Teaching Genre To English Firt-Lenguage Adults: A Study of Laboratory Report. Research in The Teaching of English, 38(4), 395-419.
CASW (Canadian Association of Social Workers). (2005). Code of Ethics. Ottawa: Author.
Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik (2020). Adalet Bakanlığı. 29.03.2020 tarih ve 31083 sayılı Resmi Gazete.
Ceza Muhakemesi Kanunu (5271 sayılı). (2004). 17.12.2002 tarih ve 25673 sayılı Resmi Gazete.
Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun (2004), T.C. Resmi Gazete, 25685, (29.12.2004), https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5275.pdf (15.06.2020)
Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğü. (2023). Denetimli Serbestlik Faaliyetleri. https://cte.adalet.gov.tr/Home/SayfaDetay/ds-genel-bilgi#:~:text=%C3%9Clkemizde%20denetimli%20serbestlik%20sistemi%2C%2020,ceza%20infaz%20sistemindeki%20yerini%20alm%C4%B1%C5%9Ft%C4%B1r.
Cılga, İ (2008). Aile Mahkemelerinde Çalışma Yöntemi. Ankara: Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Genel Merkezi Yayınları.
Cılga, İ. (2002). Aile Mahkemeleri Tasarısı Üzerine Bir Değerlendirme. Aile ve Toplum Dergisi, 5 (2),
Cinsel Dokunulmazlığa Karşı Suçlardan Hükümlü Olanlara Uygulanacak Tedavi ve Diğer Yükümlülükler Hakkında Yönetmelik (2016). Adalet Bakanlığı. 26.07.2016 tarih ve 29782 sayılı Resmi Gazete.
Conklin, J. E. (1994). Criminology. Macmillan Coll Div. ISBN 13: 9780023238116.
Coogler, O. J. (1978). Structured Mediation in Divorce Settlement: A Handbook for Marital Mediators. USA: Lexington Books.
Coşkun, H., Gönültaş, M. B. (2020). Adli Sosyal Hizmette Arabuluculuk (Edt. Rümeysa Akgün). Adli Sosyal Hizmet: Teoriden Pratiğe (İçinde: 323-328). Ankara: Nika Yayınevi.
Crouch, D., Karch, S.B. (1998). Drug abuse handbook. By CRC Press LLC. https://catbull.com/alamut/Bibliothek/Karch/Drug%20Abuse%20Handbook.pdf.
CTE Genel Müdürlüğü Proje. (2023). Türkiye Ceza İnfaz Kurumları Tarihçesi Araştırma Projesi. https://cte.adalet.gov.tr/Home/SayfaDetay/turkiye-ceza-infaz-kurumlari-tarihcesi-arastirma-projesi.
Çakmak, D., Evren, C. (2006). Alkol, madde kullanım bozuklukları. İstanbul: Özgül Matbaacılık.
Çalış, N. (2019). Etkili Bir Kayıt Tutma Raporlama ve Sunma. Rapor Yazma İlke ve Teknikleri (içinde, 79-100). Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayını, ISBN: 978-605-7638-86-1.
Çeçen, A. (2020). Adalet Kavramı (5. Baskı). Ankara: Astana Yayınları.
Çifçi Gökçearslan, E. ve Ocaklı Özdemir, B. (2015). Sosyal Hizmet Uzmanları Neden Sosyal İnceleme Raporlarını Yazarlar? Sosyal Hizmet, Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Yayını (İçinde: 88-26), OcakHaziran/ Temmuz-Aralık 2015, (Yayın yılı 2017).
ÇİM (Çocuk İzlem Merkezi). (2011), Çocuk Cinsel İstismarı Eğitici Eğitimi, Ders Not ve Sunumları.
Çoban, S. (2012). Sosyal Çevrenin Etkilerinin Çocukların Suç ve Problemli Davranışları ile İlişkileri (Doktora Tezi). Hacettepe Üniversitesi - Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Çocuk Görüşme Merkezleri/Süreç Nasıl İşleyecek. (2019). Adli Destek ve Mağdur Hizmetleri Başkanlığı: https://magdur.adalet.gov.tr/Home/SayfaDetay/cocuk-gorusme-merkezleri.
Çocuk İzlem Merkezi Genelgesi. (2012). Başbakanlık, 04.10.2012 tarih ve 28431 sayılı Resmi Gazete.
Çocuk Koruma Kanunu (5395). (2005). Adalet Bakanlığı. 15.07.2005 tarih ve 25876 sayılı Resmi Gazete.
Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usûl ve Esaslar Hakkında Yönetmelik. (2006). 23.12.2006 tarih ve 26386 sayılı Resmî Gazete.
Çocuk Mahkemelerinin Kuruluşu, Görev ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun (2253 Sayılı). (1079). 21/11/1979 tarihli Resmi Gazete.
Çocuk Teslimi ve Çocukla Kişisel İlişki Kurulmasına İlişkin İlam ve Tedbir Kararlarının Yerine Getirilmesine Dair Yönetmelik. 04.08.2022 tarih ve 31913 sayılı Resmi Gazete.
Dağlı, T. ve İnanıcı, M. A. (2011). Hastane Temelli Çocuk Koruma Merkezleri İçin Başvuru Kitabı. İhmal ve İstismara Uğrayan Çocuğa Bütüncül Yaklaşım, Ankara.
Dağlı, T. ve İnanıcı, M.A. (2010). Üniversiteler İçin Hastane Temelli Çocuk Koruma Merkezleri El Kitabı. Ankara.
Danış, Z., Aygün, M., Karasu, M., Danış, Y. (2019). Çocuk İzlem Merkezleri ve Sosyal Hizmet. The Journal of Academic Social Science, 7(89), 518-528.
Demirbaş, T. (2005). Kriminoloji. Ankara: Seçkin Yayınları.
Demirbaş, T. (2006). Ceza Hukuku Genel Hükümler (4. Baskı). Ankara: Seçkin.
Demirbaş, T. (2008). İnfaz Hukuku. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
Demirbaş, T. (2013). Ceza Hukuku Genel Hükümler ( 9. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınevi.
Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği. (2021). Adalet Bakanlığı, 10.11.2021 tarih ve 31655 sayılı Resmi Gazete.
Denetimli Serbestlik Kanunu (2005). 5402 Sayılı Denetimli Serbestlik Kanunu. 20.07. 2005 tarih ve 25881sayılı Resmi Gazete.
Dilbaz, N., Enez Darçın, A., Nurmedov, S., Noyan, O., Başabak, A.Z., Mordağ, O., Çengel, S.M. ve Dağ, M. (2014). Madde kullanım riski ve madde bağımlılığından korunma. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Aile Eğitim Programı, Ankara.
Dinçkol, A. (2005). Hukuka Giriş Hukukun Temel Kavramları. İstanbul: Der.
Dinler, V. (2006). Mağduriyet Kavramına Çok Yönlü Yaklaşım. Halil İbrahim Bahar (Ed.) Suç mağdurları içinde (İçinde: 49-71). Ankara: Adalet.
Doğangün, B., Evli, S. (2017). Ceza sorumluluğunun değerlendirilmesi. D. Yücel, M. B. Gönültaş (Ed.). Adli sosyal hizmet: Yaklaşım ve Müdahale (İçinde:165-177), Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Dolu, O. (2010). Suç Teorileri (Teori, Araştırma ve Uygulamada Kriminoloji). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
Dolu, O., Sözer, M.A., Başıbüyük, O., Karakuş, Ö., Geleri, A. ve Uludağ, Ş. (2012). Kriminoloji. (1. Baskı), Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayını No: 273.
Donay, S. (2014). Türk Ceza İnfaz Hukuku (1. Baskı.). İstanbul: Beta Yayıncılık.
Dönmezer, S. (1994). Kriminoloji. (8. Baskı), İstanbul: Beta Basım Yayım
Duman, N. (2001). Uçucu madde bağımlılığı olan çocuk ve gençlere yönelik sosyal hizmet müdahalesi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksekokulu Yayını, İnsani Gelişme ve Sosyal Hizmet, Prof. Dr. Nesrin Koşar’a Armağan, Ankara.
Durak, E.Ş., Durak, M. (2020). Adli psikoloji. Ankara: Nobel Yayıncılık.
Durkheim, E. (1994). Sosyolojik Metodun Kuralları (çev. Enver Aytekin). İstanbul: Sosyal Yayınları.
Duyan, V. (1996). Sağlıkta Psiko-Sosyal Boyut (Tıbbi Sosyal Hizmet). Ankara: 72TDFO Yayınları.
Duyan, V. (2003). Sosyal Hizmetin İşlev ve Rolleri. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi,
Duyan, V. (2008). Sosyal Hizmeti Tanımak ve Anlamak. Ankara: Sosyal Hizmet
Duyan, V. (2011). Çocuk Suçluluğunun Önlenmesinde Ailenin ve Okulun Önemi (Süleyman Hançerli vd. (Ed.). Suça Sürüklenen ve Mağdur Çocuklar (İçinde:168-179), Ankara: SABEV Yayınları.
Dünya Sağlık örgütü (DSÖ). (2006). Preventing Child Maltreatment: A Guide To Taking Action And Generating Evidence, Genova.
Ege, A., Altındağ, Ö. (2015). Hollanda’da Denetimli Serbestlik. Türkiye’de Denetimli Serbestlik 10. Yıl Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (İçinde: 61-67). 8-10 Aralık, ISBN: 978-975-7978-76-3.
Emniyet Genel Müdürlüğü Çocuk Şube Müdürlüğü/Büro Amirliği Kuruluş, Görev ve Çalışma Yönetmeliği (2001). İçişleri Bakanlığı, 13.04.2001 tarih ve 24372 sayılı Resmi Gazete.
Erbay, A. (2017). Çocuk Ceza İnfaz Kurumlarının Çocuk Tutuklu/Hükümlüler Üstündeki Psikolojik Etkileri. Aydın Toplum ve İnsan Dergisi, 3 (1), 23-33.
Erbay, E. (2013). Rapor Türleri. Rapor Yazma İlke ve Teknikleri (İçinde: 2-12). Atatürk Üniversitesi Yayınları, Erzurum.
Erkan, G. (1997). Sosyal Hizmette Mülakat. Ankara: Şafak Matbaacılık.
Eryılmaz, M. B. (1998). Bir İnsan Hakkı Olarak Türkiye ve Diğer Avrupa Konseyi Üyesi Ülkelerinde Mağdurun Bilgilendirilme Hakkı. Polis Dergisi, 4 (15), 45-52.
Fileborn, B., & Gargett, A. (2011). Sexual Assault Laws in Australia. Australian Institute of Family Studies. http://www.aifs.gov.au/acssa/pubs/sheets/rs1/rs1.pdf.
Foucault, M. (2015). Hapishanelerin Doğuşu (çev . Mehmet Ali Kılıçbay). Ankara: İmge Kitapevi Yayınları.
Foucault, M. (2017). Hapishanenin Doğuşu (Çeviren: Mehmet Ali Kılıçbay, Baskı:7). Ankara: İmge Kitabevi
Geçtan, E. (2003). Psikodinamik Psikiyatri ve Normaldışı Davranışlar. İstanbul: Metis Yayınları.
Genç ve Yetişkin Hükümlü ve Tutukluların Eğitim ve İyileştirme İşlemleri Genelgesi. Adalet Bakanlığı 27.07.2007 tarihli ve 46/1.
Gilbert, R., Fluke, J., O’Donnell, M., Gonzalez-Izquierdo, A., Brownell, M., Gulliver, P., Janson, S., ve Sidebotham, P. (2012). Child maltreatment: variation in trends and policies in six developed countries. Lancet, 25, 379(9817), 758-72
Glasser, W. (2000). Reality Therapy In Action, New York: Harper Collins.
Gökçearslan, E. (2019). Adli Sosyal Hizmet. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açık ve Uzaktan Öğretim Fakültesi Yayını, ISBN: 978-605-7638-52-6.
Gökçeaslan Çifçi, E. ve Özdemir Ocaklı, B. (2015). Sosyal Hizmet Uzmanları Neden Sosyal İnceleme Raporlarını Yazarlar? Sosyal Hizmet, Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Yayını (ss.37-40), Ocak-Haziran/ Temmuz-Aralık 2015, (Yayın yılı 2017).
Göksu, T. ve Karakaya, M. (2009). Polisin Sapma Davranışlarının Etiketlenme Kuramı Açısından Değerlendirilmesi. Polis Bilimleri Dergisi, 11(4), 27-43.
Gönültaş, B. (2016). Adli Sosyal Hizmet: Adalet Mekanizmasındaki Yeri ve Önemi. D. Yücel, M. B. Gönültaş (Ed.). Adli sosyal hizmet: Yaklaşım ve Müdahale (İçinde:2-13), Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Gönültaş, M. B., Elitez, D. (2021). Onarıcı Adalet Yaklaşımı, Çocuk adalet Mekanizması ve Sosyal Hizmet (Edt. M. Zafer Danış ve Beyza Koç). Sosyal Hizmet Meslek ve Disiplininin Diğer Meslek ve Disiplinlerle İlişkisi (İçinde: 193-212). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Gözlem ve Sınıflandırma Merkezleri ile Hükümlülerin Değerlendirilmesine Dair Yönetmelik (2020). Adalet Bakanlığı. 29.12.2020 tarih ve 31349 sayılı Resmî Gazete.
Gözübüyük, Ş. (2008). Hukuka Giriş ve Hukukun Temel Kavramları. Ankara: Turhan
Green, G., Thorpe, J., Traupmann, M. (2005). The Sprawling Thicket: Knowledge And Specialisation İn Forensic Social Work. Australian Social Work, 58 (2), 142–153. doi:10.1111/j.1447-0748.2005.00199.x. ISSN 0312-407X.
Güdek, İ. (2021). Türkiye’de Çocuk Eğitimevleri / Ceza İnfaz Kurumlarında Sunulan Eğitim Hizmetlerinin Tutuklu ve Hükümlü Çocuklar İle Kurum Öğretmenleri Açısından Değerlendirilmesi (Y. Lisans Tezi). Karadeniz Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloji Anabilim Dalı.
Gültekin, Ö. (2012). Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukukunda Mağdur Hakları. Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, 3 (11), 119-148.
Güneş, D. (2007). Boşanma Sürecindeki Eşlerin Aile İçi İlişkileri İle Problem Çözme Becerileri Arasındaki İlişkinin Belirlenmesi (Y. lisans Tezi). H.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet ABD. Ankara.
Gürkan, Ü. (1994). Hukuk Sosyolojisine Giriş (2. Baskı). Ankara: Siyasal Kitabevi.
Hablemitoğlu, Ş. (2011). Aile İçi Şiddeti Önlemek Çocuk Suçluluğunu ve Mağduriyetini Azaltır mı? (Süleyman Hançerli vd. (Ed.). Suça Sürüklenen ve Mağdur Çocuklar, (İçinde: 93-102), Ankara: SABEV Yayınları.
Hakeri, H. (2014). Ceza Hukuku Genel Hükümler. Ankara: Adalet Yayınları.
Hakimler ve Savcılar Kurulu (HSYK). (2023). Hakkımızda. https://www.hsk.gov.tr/hakkimizda.
Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Genelgesi. (2011). 18.01.2011 tarihli ve “10” No’lu “Soruşturma Usul ve Esasları” konulu Genelge.
Healy, K. & Mulholland, J. (2012). Writing Skills for Social Workers. USA: Social Work in Action.
Heinrich, G. (2014). Ceza Hukuku Genel Kısım-I. Ankara: Adalet Yayınları.
Hekimoğlu, F. (2001). Ceza İnfaz Hukuku ve Cezaevi İdaresi. Ankara: Adalet Yayınevi.
Henry, S., Milovanovic, D. (1996). Constitutive Criminology- Beyond Postmodernism. London: Sage Publications.
https://cte.adalet.gov.tr/Home/SayfaDetay/yardm-programi
https://tr.wikipedia.org/wiki/Madde_bağımlılığı, 2021
https://www.ttb.org.tr/eweb/adli/8.html, 2023.
Hukuk Sözlüğü. (2023). Adalet Bakanlığı Hukuk Sözlüğü. https://sozluk.adalet.gov.tr/hukuk.
Hukuk Sözlüğü. (2023). İnfaz nedir?. Adalet Bakanlığı, Adalet Sözlüğü, https://sozluk.adalet.gov.tr/infaz
Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanun (5325). (2012). 22,06.2012 tarih ve 28331 sayılı Resmi Gazete.
Hurst, H. (2009). Family Courts in the United States. Family Court Bulletin, 1(1). https://www.ncjj.org/pdf/CFC/Ohiofamilycourts_spring2009_incolor.pdf.
Hükümlü ve Tutukluların Ödüllendirilmesi Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik. (2021). Adalet Bakanlığı, 14.09.2021 tarih ve 31598 sayılı Resmi Gazete.
Hükümlü veya Yükümlüler ile Çocuklarının Sosyal Hizmetlerden Yararlandırılması Hakkında İş birliği Protokolü (2021). https://cte.adalet.gov.tr/Resimler/Dokuman/2972021105709P-72.pdf.
IFSW (International Federation of Social Workers). (2014). Global Definition of The Social Work Profession. https://www.ifsw.org/what-is-social-work/global-definition-of-social-work/
Irwing, H. H. ve Benjamin, M. (1995). Family Mediation: Contemporary Issues. USA: SAGE Pub.
Işık, E. (2015). Türkiye’de Denetimli Serbestlik Uygulamalar. Türkiye’de Denetimli Serbestlik 10. Yıl Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (İçinde: 3-7). 8-10 Aralık, ISBN: 978-975-7978-76-3.
Işıktaç, Y. (2013). Adalet Psikolojisi. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
İcra ve İflas Kanunu (2004 Sayılı). (1932). 19.07.1932 tarih ve 2128 sayılı Resmi Gazete.
İçağasıoğlu Çoban, A. (2015). Sosyal Hizmet Müdahalesinde Sosyal İnceleme Raporunun Yeri. Sosyal Hizmet. Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Yayını (ss.27-31), Ocak-Haziran/ Temmuz-Aralık 2015, (Yayın yılı 2017).
İçli, T. (1991). Sosyal Problemlerin Göstergesi Olarak Bireysel Sapmalar. Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 8(1-2), 13-18.
İçli, T. (1993). Türkiye’de Suçlular-Sosyal Kültürel ve Ekonomik Özellikleri (3. Bask.). AKM Yayınları.
İçli, T. (1994). Kriminoloji. Ankara: Bizim Büro Basımevi.
İçli, T. (2004). Kriminoloji. Ankara: Martı Yayınları.
İçli, T. (2007). Kriminoloji. Ankara: Seçkin Yayıncılık San. ve Tic. A.Ş
İpek, K. (2010). Ceza ve Tevkifevleri. Hapishane Kitabı (s. 221-225). İstanbul: Kitabus yayınları.
Johnson, E.H. (1974). Crime, Correction and Society. Illinois: The Dorsey Pres, Homewood.
Johnson, L. (1998). Social Work Practice A Generalist Approach. 6. ed. Allyn and Bacon. USA.
Jukes, M. (2008). Morals, Rights And Practice In The Human Services: Effective And Fair Decision-Making In Health, Social Care And Criminal Justice. Learning Disability Practice, 11 (10), 24–25. doi:10.7748/ldp.11.10.24.s15.
Kagle, J. (1996). Social Work Records (Second Edition). IL: Waveland, Prospect Heights.
Kale, M. (2009). Türkiye’de Denetimli Serbestlik Sistemi (Y. Lisans Tezi). Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, Sivas.
Kamer, K.V. (2007). Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı (2.Baskı). Ankara: Adalet Yayınevi.
Kamer, V. K. (2008). Madde Bağımlılarının Rehabilitasyonunda Yeni Dönem Denetimli Serbestlik. TBB Dergisi, 79, 275-308.
Kamu Hastaneleri Genel Müdürlüğü. (2023). 27. Çocukla Adli Görüşmeci Sertifikalı Eğitim Programı. https://khgmsaglikhizmetleridb.saglik.gov.tr/TR-96595/27-cocukla-adli-gorusmeci-sertifikali-egitim-programi.html.
Kaner, S. (1992). Suçluluğu Açıklayan Yaklaşımlar. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 25 (2), 473-496. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000000593.
Kaplan, Y. (2005). Hukuk Kurumu (Edt. Sevinç Güçlü). Kurumlara Sosyolojik Bakış (İçinde), İstanbul: Birey Yayıncılık.
Karaağaç, H. ve Çalık Var, E. (2021). Adli Psikiyatrik Alanda Sosyal Hizmet Uzmanlarının Rol ve İşlevleri. Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi, 18, 125-141. Doi: 10.46218/tshd.995837.
Karadöl, C. (2015). Denetimli Serbestliğin Doğuşuna Kadar Avrupa Tarihinde Suç Ve Ceza. Türkiye’de Denetimli Serbestlik 10. Yıl Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (İçinde: 47-53). 8-10 Aralık, ISBN: 978-975-7978-76-3.
Karakehya, H., Kamer Usludam, S. (2015). Türk Ceza Hukuku Öğretisinde Suçun Manevi Unsuru Bağlamında Suç Genel Teorisine İlişkin Görüşler. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, 3(2), 1-24.
Karataş, Z. (2017). Çocuklara yönelik denetimli serbestlik uygulamalarında sosyal hizmet müdahalesinin önemi. Türkiye Sosyal Hizmet Araştırmaları Dergisi, 1(1), 1-20.
Karataş, Z. ve Mavili Aktaş, A. (2019). Çocuk Adalet Sisteminde Suça Sürüklenen Çocuklara Yönelik Uygulamalarda Karşılaşılan Sorunlar. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 19 (45), 1013-1044. 2019 ISSN: 2148-9424.
Kendall-Tackett, K.A., Williams, L.M., Finkelhor, D. (1993) Impact of Sexual Abuse On Children. Psychol Bull,113, 164-180.
Kırımsoy, E., Acar, H., Yokuş Sevük, H. (2013). Sosyal Çalışma Görevlileri İçin Eğitim Kitabı. Ankara: Unicef Türkiye.
Kırımsoy, E., Acar, H., Yokuş Sevük, H., Kaynak, H., Aydın, M., Antakyalıoğlu, Ş., Özdemir, U., Mutlu, Y. & Baykara Acar, Y. (2013). Sosyal Çalışma Görevlileri İçin Eğitim Kitabı. Ankara: Türkiye’de Çocuklar İçin Adalet Projesi Yayınları.
Kızılçelik, S. (1996). Sosyoloji Teorileri-3. İzmir: Saray Kitapevleri
Kızmaz, Z. (2005). Sosyolojik Suç Kuramlarının Suç Olgusunu Açıklama Potansiyelleri Üzerine Bir Değerlendirme. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, 29(2), 149 – 174.
Kızmaz, Z. (2013). Modernleşme ve Suç: Kuramsal Açıdan Bir Bakış. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 23(1), 229-240.
Killan, M.L. & Maschi, T. (2009). A History of Forensic Social Work In United States. Forensic Social Work. Psychosocial and Legal Issues in Diverse Practice Setting.
Kirst Ashman, K. K. ve Hull, G. H. (1999). Understanding Greneralist Practice (Second Edi.) Chicago; IL: Nesson-Hall Publishers.
Kişisel Verileri Koruma Kurulu (KVKK). (2023). Tarihçe. https://www.kvkk.gov.tr/Icerik/2075/Kurumsal-Tarihce
Koparan, R. (2006). TCK Genel Hükümler Ceza Sorumluluğunu Kaldıran ve Azaltan Sebepler. Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (64), 337-367.
Koşar, N.G. (1987). Bir Yetiştirme Yurdundaki Çocuklarla İlgili Kayıtların İncelenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, 5 (2-3), 99-117.
Köknel, Ö. (1998). Bağımlılık. Altın Kitaplar Yayınevi, İstanbul.
Köroğlu, E. (2014). DSM – 5.Tanı Ölçütleri Başvuru Kitabı. Hekimler Yayın Birliği.
Kut, S. (1988). Sosyal Hizmet Mesleği, Nitelikleri, Temel Unsurları, Müdahale Yöntemleri. Ankara.
Madde Bağımlılığı Tedavi Merkezleri Yönetmeliği (2013). 29 Aralık 2013 Tarih ve 28866 Sayılı Resmî Gazete.
Mağdur Destek Daire Başkanlığı (2017). Çocuk Teslimi Sürecine Mağduriyet Odaklı Yaklaşım. https://magdur.adalet.gov.tr/Resimler/Dergi/22102020134332cocuk_teslimi_raporu7_7_2017_.pdf.
Mağdura Yaklaşım Kılavuzu (2021). Adalet Bakanlığı Adli Destek ve Mağdur Hizmetleri Dairesi Başkanlığı. Ankara; Deniz Ofset Matbaacılık. ISBN 978-605-2163-29-0.
Mardin, Ç. (2018). Çocuk Teslimi ve Çocukla Kişisel İlişki Kurulmasına İlişkin İlamların İcrası (Yüksek Lisans Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Özel Hukuk Medeni Usul ve icra-İflas Hukuku Anabilim Dalı.
Marshall, G. (1999). Sosyoloji Sözlüğü. (Çev.: D. Kömürcü ve O.Akınhay). Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
Maschi, T., George, S.L. (2017). Forensic Social Work (2nd Edition). Psychosocial and Legal Issues Across Diverse Populations and Settings. 978-0-8261-2066-3 (Print) 978-0-8261-2067-0, (eBook). DOI: 10.1891/9780826120670.
Mavi, Ö. (2008). İcra Takibiyle Çocukla Kişisel Kurulmasının Sebepleri, İcrada Uzmanın Rolü ve Çocuğun Durumu. TBBD, 74, 269-281.
Mavili Aktaş, A., Daşbaş, S. (2020). Mağdur Hakları ve Sosyal Hizmet Yaklaşımı. Adli Sosyal Hizmet: Yaklaşım ve Müdahale (İçinde: 245-258). Ankara: Nobel Yayınevi, 2. Baskı.
Mccaghy, C. H. (1976). Deviant Behavior. London: MacMillan Publication.
McLaughlin, E. (2001). Sage Dictionary of Criminology. London: Sage Publication.
Mclaughlin, E., Muncie J., Hughes, G. (2003). Of The Development of the Propensity to Crime. Quetelet, Criminological Perspectives Essential Readings. Lodon: Sage.
Merton, R. (1938). Social Structure and Anomie. American Sociological Review, 3(5), 672-682.
Mikaliunas, R. (2015). Litvanya’da Denetimli Serbestlik. Türkiye’de Denetimli Serbestlik 10. Yıl Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (İçinde: 83-85). 8-10 Aralık, ISBN: 978-975-7978-76-3.
Milli Eğitim Bakanlığı (MEB). (2018). Adalet: Yargı Teşkilatı Ve Yargı Bilişim Sistem İşlemleri. http://www.megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller/Yarg%C4%B1%20Te%C5%9Fkilat%C4%B1%20ve%20Yarg%C4%B1%20Bili%C5%9Fim%20Sistem%20%C4%B0%C5%9Flemleri.pdf.
Mohler-Kuo, M., Landolt, M.A., Maier, T., Meidert, U., Schönbucher, V., ve Schnyder, U. (2013). Child Sexual Abuse Revisited: A PopulationBased Cross-Sectional Study Among Swiss Adolescents. J Adolesc Health. doi: 10.1016/j.jadohealth.2013.08.020
Munson, C.E. (2015). Forensic social work and expert witness testimony in child welfare. In: Corcoran K, Roberts AR, editors. Social worker’s desk references. UK: Oxford University Press; pp. 1121–34.
Mutlu, E. (2015). Madde bağımlılığının tedavisinde sosyal hizmet uzmanlarının rol ve işlevleri: Ankara Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi Alkol ve Madde Bağımlılığı Tedavi ve Eğitim Merkezi örneği. Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi. 6(5),16-23.
Mutlu, E., Çetin, M. K. ve Saçaklı, G. (2014). Uyuşturucu Madde Bağımlılığı Tedavisi. TUBİM (Türkiye Uyuşturucu ve Uyuşturucu Bağımlılığını İzleme Merkezi), 2014 Raporu, Bölüm 5.
Mutlu, Z. (2017). Aile Mahkemelerinde Sosyal İnceleme Raporu. Sosyal Hizmet (İçinde 80-89). Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Yayını, Ocak-Haziran/ Temmuz-Aralık 2015, (Yayın yılı 2017).
Mutlu, Z. (2020). Aile Mahkemesinde Tedbir Kararlarının Çocuğun Psikososyal Sağlığına Etkisinin Vaka Analizi Yoluyla Değerlendirilmesi. Tam Metin Sözlü Bildiri (İçinde: 194-205). III. International Health Science And Life Congress 04-06 June 2020 Burdur/Turkey
Nadir, U., Nuhoğlu, H. (2016). Adli Sosyal Hizmet Açısından Mesleki Bir Rol Olarak Aile Ara Buluculuğu (Ed.) Didem Yücel ve M. Burak Gönültaş.) Adli Sosyal Hizmet Yaklaşım ve Müdahale (İçinde: 325-241), Ankara: Nobel Yayınevi.
NASW (National Association of Social Workers). (2023). A Guide to Record Keeping. http://naswct.org/professionalinformation/legal/guide-recordkeeping/.
Neigh, G.N., Gillespie, C.F., and Nemerof, C.B. (2009). The Neurobiological Toll of Child Abuse and Neglect. Trauma, Violence & Abuse,10 (4), 389-410
NLASW (Newfoundland and Labrador Association of Social Workers). (2014). Standards for social work recording. http://www.nlasw.ca/pdf/ Practice_Standards/Standards_for_Social_Work_ Recording_2014.pdf.
NOFSW (National Organization of Forensic Social Work). (2023). Specialty Guidelines for Values and Ethics https://www.nofsw.org/_files/ugd/f468b9_20e60b0830ed4a51808154902b7e9f20.pdf
Oglensky, B.D. (2004). Record -writing and Professional Socialization in Social Work. The International Journal of Interdisciplinary Social Sciences, 3 (6), 7-14.
Ögel, K. (2001). İnsan, yaşam ve bağımlılık tartışmalar ve gerekçeler. İstanbul: IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
Ögel, K. (2002). Bağımlılığı Önleme: Anne-Babalar Öğretmenler İçin Kılavuz. İstanbul: IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
Ögel, K. (2014). Bağımlı Aileleri İçin Rehber Kitap. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Genel Yayın: 3008, 1. Basım, İstanbul.
Ögel, K. (2014). Çocuk, Suç ve Bireyselleştirilmiş İyileştirme. http://ogelk.net/Dosyadepo//cocuk%20suc%20bireysellestirilmis%20iyilestirme.pdf.
Ögel, K., Karadayı, G., Şenyuva, G., & Topsakal, E. Ö. (2011). Assessment of risks and needs of juvenile offenders: Development and Standardization of Examination and Assessment Form (ARDEF). Anatolian Journal of Psychiatry, 12(2), 143-150.
Öncü, F., Sercan, M. (2007). Ceza Hukukunda Adli Psikiyatri (Edt: Mustafa Sercan). Adli Psikiyatri Uygulama Kılavuzu (İçinde: 33-49). Ankara: Türk psikiyatri Derneği Yayınları
Önder, A. (1991). Ceza Hukuku Genel Hükümler. İstanbul: Beta Basın Yayın.
Öner, U. (2006). Çatışjma Çözme ve Arabuluculuk Eğitimi. Kuzgun, Y. (Ed.). İlköğretimde Rehberlik (içinde:189-234). Ankara; Nobel Yayın Dağıtım.
Önkal, G. ve Sarı, Ö. (1922). Suçun Sosyolojisi; Cezanın Felsefesi (2. Baskı). İstanbul: Nobel Akademik Yayınları.
Öntaş, Ö. C. (2010). Çocuk İhmal ve İstismarı ve Sosyal Çalışma (Sosyal Hizmet). Çocuk İhmal ve İstismarı-II. Katkı Pediatri Dergisi, 32 (5), 559-568.
Özbesler, C. (2015). Sosyal İnceleme ve Değerlendirmede Kuramsal Bilgi ve Yetkinliğin Önemi. Sosyal Hizmet. Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği Yayını (88-26), Ocak-Haziran/ Temmuz-Aralık 2015, (Yayın yılı 2017).
Özdabakoğlu, E. H. (2007). 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu’nda Uyuşturucu ve Uyarıcı Madde Suçları, Ankara: Adalet.
Özdemir, P. (2020). Adli Sistem ve Adli Sosyal Hizmette Dönüşüm (Edt.R. AKGÜN). Adli Sosyal Hizmet Teoriden Pratiğe (s. 91-112). Ankara: Nika Yayınevi.
Özgenç, İ. (2006). Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (6. Bsk.). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
Özgenç, İ. (2006). Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler. Ankara: Seçkin.
Özgenç, İ. (2013). Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler. Ankara: Adalet Yayınlar.
Özgenç, İ., Üzülmez, İ. (2020). Ceza Genel Hukuku. (3. Bask). Ankara: Seçkin Yayınları.
Öztan, B. (2015). Aile Hukuku. Ankara: Turhan Kitabevi.
Parker, S., Fook, J., Pease, B. (2016). Empowerment: The Modern Social Work Concept Par Excellence", Transforming Social Work Practice, Routledge, pp. 162–170. doi:10.4324/9780203164969-19, ISBN 978-0-203-16496-9.
Pelendecioğlu, B., ve Bulut, S. (2009). Çocuğa Yönelik Aile İçi Fiziksel İstismar. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Dergisi, 9 (1), 49-62.
Purutçuoğlu, E. (2018). Adli Sosyal Hizmet ve Etik. International Social Sciences Studies Journal, 4(27), 5861-5875.
Sağlam, Y. (2003). Türk İnfaz Sisteminde Ceza İnfaz Kurumları. Ankara.
Sağlık Bakanlığı Kamu Hastaneleri Genel Müdürlüğü (2023). Çocukla Adli Görüşmeci Sertifikalı Eğitim Programı. Sağlık Hizmetleri Daire Başkanlığı. https://khgmsaglikhizmetleridb.saglik.gov.tr/TR-96595/27-cocukla-adli-gorusmeci-sertifikali-egitim-programi.html.
Sağlık Bakanlığı Kamu Hastaneleri Genel Müdürlüğü. (2023). Çocuk İzlem Merkezi (ÇİM) Listesi. https://khgmsaglikhizmetleridb.saglik.gov.tr/TR,43119/cocuk-izlem-merkezi-cim-listesi.html.
Sağlık Bakanlığı, Halk Sağlığı Genel Müdürlüğü, (2019). 2018 Yılı Uyuşturucu ile Mücadele Faaliyet Raporu. https://hsgm.saglik.gov.tr/depo/birimler/tutun-mucadele-bagimlilik db/Uyusturucu/Uyusturucu_Faaliyet_Raporu_16.08.2019yeni.pdf.
Sağlık Bakanlığı, Halk Sağlığı Genel Müdürlüğü, (2020). 2019 Yılı Uyuşturucu ile Mücadele Faaliyet Raporu. https://hsgm.saglik.gov.tr/depo/birimler/tutun-mucadele-bagimlilik db/Uyusturucu/Uyusturucu_Faaliyet_Raporu_16.08.2019yeni.pdf
Sağlık Hizmetleri genel Müdürlüğü. (2017). Çocukla Adli Görüşmeci Sertifikalı Eğitim Programı. https://dosyamerkez.saglik.gov.tr/Eklenti/8608,cocukla-adli-gorusmeci-standartlaripdf.pdf?0
Santisteban, D. A., Coatsworth, J. D., Perez-Vidal, A., Kurtines, W. M., Schwartz, S. J., LaPerriere, A., & Szapocznik, J. (2003). Efficacy of brief strategic family therapy in modifying Hispanic adolescent behavior problems and substance use. Journal of Family Psychology, 17(1), 121.
Saruç, S. (2014). Adli Sosyal Hizmetin Tanımlanması ve Adli Sosyal Hizmet Uygulamasında Etik İlkeler (Edt. Arzu İçağasıoğlu Çoban ve Seda Attepe Özden). Türkiye’de Adalet Sistemi ve Adli Sosyal Hizmet (İçinde: 196-205). Ankara: Haberal Eğitim Vakfı.
Schmalleger, F. (2006). Criminology Today (4. Baskı). New Jersey: Pearson Prentice Hall.
Selçuk, S. (2004). Beccaria’nın İnsanlığa Bildirisi. Ankara: İmge Kitabevi.
Sercan, M. (2007). Giriş (Edt: Mustafa Sercan). Adli Psikiyatri Uygulama Kılavuzu (İçinde: 23-15). Ankara: Türk psikiyatri Derneği Yayınları.
Sezal, İ. (2002). Sosyolojiye Giriş. Ankara: Martı Kitap ve Yayınevi.
Sheehan, R. (2016). Forensic Social Work: Implementing Specialist Social Work Education. Journal of Social Work, 16 (6), 726–741. doi:10.1177/1468017316635491.
Shefaor, B.W,; Horejsi, J.C. (2014). Sosyal hizmet uygulaması, temel teknikler ve ilkeler (Çev. Editörü: Durdu Baran Çiftci), Nika Yayınevi, Ankara.
Smith, D. (2005). Probation and Social Work. British Journal of Social Work, 35, 621- 637.
Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (SHÇEK). (1983). 2828 Saylı Sosyal Hizmetler Kurumu. 27.05.1983 tarih ve 18059 sayılı Resmi Gazete.
Soyaslan, D. (1998). Kriminoloji (Suç ve Ceza Bilimleri). (2. Baskı). Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları. No:526.
Soysal, H. (2012). Temel Konu ve Kavramlar. Adli Psikiyatri (1. Baskı). İstanbul: Özgür Yayınları.
Sussman C, AMES K (2008). Substance Abuse And Withdrawal Symptoms. Cambridge University Press, DOI:10.1017/CBO9780511500039.
Şahin, C. (2009). Ceza Muhakemesi Hukuku I. Ankara: Seçkin.
Şamar, B. (2018). Mağduriyet Bağlamında Adli Sosyal Hizmet ve Adli Görüşme Odaları: Eskişehir Adliyesi Örneği (Y. Lisans Tezi). Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı.
Şekerci, C. (2019). Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin 30. Yılında Türkiye’de Çocuk Mahpus Olmak, Ceza İnfaz Sisteminde Sivil Toplum Derneği, Ankara.
Şen, B. )2013). Boşanma Süreci ve Arabuluculuğu (Y. Lisans Tezi). Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı, Ankara.
Şiddet Önleme ve İzleme Merkezleri Hakkında Yönetmelik (ŞÖNİM). (2016). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. 17.03.2016 tarih ve 29656 sayılı Resmi Gazete.
Taşkın, E. E. ve Yılmaz, C. (2020). Çocuk Suçluluğunda Akran Etkisi (Mehmet Çakır ve Fatih Kahraman (Ed.). Sosyal Problemler Sosyolojisi. Ankara: Nobel Yayınevi.
Tata, C. (2010). A Sense Of Justice: The Role of Pre-Sentence Reports In The Production (And Disruption) Of Guilt And Guilty Pleas. Punishment & Society, 12 (3), 239-261.
Tatlıcıoğlu, O. (2021). Hukuk ve Sosyal Hizmet (Edt. M. Zafer Danış ve Beyza Koç). Sosyal Hizmet Meslek ve Disiplininin Diğer Meslek ve Disiplinlerle İlişkisi (İçinde: 173-192). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
TBMM (2009). Uyuşturucu Başta Olmak Üzere Madde Bağımlılığı ve Kaçakçılığı Sorunlarının Araştırılarak Alınması Gereken Önlemlerin Belirlenmesi Amacıyla Kurulan Meclis Araştırması Komisyonu Özet Raporu, “Madde Kullanımı ve Bağımlılığı İle Kaçakçılığının Önlenmesi Alanlarında Tespit Edilen Sorunlar ve Çözüm Önerileri”, 2009, Ankara.
Thompson, N. (2013). Kuram ve Uygulamada Sosyal Hizmeti Anlamak. Ankara: Dipnot Yayınları.
Thotakura, ‘S. (2014). Crime: A Conceptual Understanding. Indian Journal of Applied Research, 4(3), 195-196.
Trabzon Barosu. (2015). Çocuk İzlem Merkezleri: Türkiye Raporu. Trabzon Barosu Çocuk Hakları Komisyonu. http://web.e-baro.web.tr/uploads/61/2015/cim%20tr.pdf.
TUBİM (Türkiye Uyuşturucu ve Uyuşturucu Bağımlılığını İzleme Merkezi), 2014 Raporu.
TUBİM (Türkiye Uyuşturucu ve Uyuşturucu Bağımlılığını İzleme Merkezi), 2020 Raporu. EGM Yayın Katalog No: 712, NDB Yayınları: 20, Yayın No: 2020/6. http://www.narkotik.pol.tr/kurumlar/narkotik.pol.tr/TUB%C4%B0M/TU%CC%88RKI%CC%87YE-UYUS%CC%A7TURUCU-RAPORU_26-HAZI%CC%87RAN-FI%CC%87NAL-_1_.pdf.
Tunç, H. (2008). Polisin Suç Olgusuna Bakışı ve Suça Karşı Uzmanlaşma Çalışmaları (Y. Lisans Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Türk Ceza Kanunu (2537 Sayılı). (2004). 12.10.2004 tarih ve 25611 sayılı Resmi Gazete.
Türk Dil Kurumu (TDK). (2023). Adalet. Güncel Türkçe Sözlük. https://sozluk.gov.tr/.
Türk Medeni Kanunu (4721 Sayılı) (2001). 08.12.2001 tarih ve 24607 sayılı Resmi Gazete.
Türkiye Adalet Akademisi (TAA). (2023). Tarihçe. https://taa.gov.tr/sayfa/tarihce.
Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu (TİHEK). (2023). Kuruluş. https://www.tihek.gov.tr/kategori/pages/Kurulus.
Uluğtekin, S. (1991). Hükümlü Çocuk ve Yeniden Toplumsallaşma. Ankara: Bizim Büro Basımevi.
Uluğtekin, S. (1994). Çocuk Mahkemeleri Ve Sosyal İnceleme Raporları. Bizim Büro, Ankara.
Uluğtekin, S. (2012). Denetimli Serbestlik Altındaki Gençler ve Ailelerine İlişkin Araştırma: İhtiyaçlar ve Beklentiler. Ankara: ÖZGEDER.
Uluğtekin, S. (2014). Çocuk Mahkemeleri ve Sosyal İnceleme Raporları. Ankara: Türkiye Barolar Birliği Yayını, Yayın No: 71.
Ulukol, B. ve Orhan, G. (2017). Çocuk Cinsel İstismarı ve Türkiye’de Çocuk İzlem Merkezi (ÇİM) Uygulaması. The Interdisciplinary Journal of Law and Forensic Sciences, 2 (1), 19-35.
Ulukol, B., Kahilogullari, A., Torunoglu, M.A., Kocak O.F., Oral, R., Yuksel, F., Celik, S., ve Akdag, R. (2013). A new project; A structured child protection service in Turkey. International Congress of Pediatrics, 24-29 Ağustos 2013, Australia: Melbourne.
UNICEF (Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu). (2013). Çocuk Adalet Sisteminde Sosyal Çalışmanın Rolü. UNICEF Orta ve Doğu Avrupa ile BDT Bölge Temsilciğinin talebi üzerine Nigel Cantwell tarafından hazırlanmıştır.
UNODC (Birleşmiş Milletler Uyuşturucu ve Suç Ofisi). World drug report 2008 (Dünya Uyuşturucu Raporu, 2008).
Vaughan, C. (1984). Addictive drinking, penguin, New York, 75-76.
Vito, G. and Holmes, R. (1994). Criminology: Theory, Research Policy. California: Wadswarth Publishing.
Vold, G., Bernard, T., Snipes J. (2002). Thoeretical Criminology (5. Baskı). New York: Oxford Üniversitesi Yayınları.
Walklate, S. (1998). Understanding Criminology: Current Theoretical Debates. Buckingham-Philadelphia: Open University Press.
World Health Organization (WHO) (2016). Remarks at the UN General Assembly Special Session on the World Drug Problem, Speech of Dr Margaret Chan, Director-General of the World Health Organization (19 April 2016), New York, USA.
Yalvaç, G. (2010). TCK, CMK, CGTİK ve İlgili Mevzuat. Adalet Yayınları.
Yanardağ, U. (2019). Amerikan Ulusal Adli Sosyal Çalışma Derneği Etik İlkeler Belgesi Türkiye’de Uygulanabilir Mi? Adli Alanda Çalışan Sosyal Çalışmacılara Dair Nitel Bir Araştırma. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(2), 438-462.
Yargıtay 19. Ceza Dairesi - 2015/3782 karar - Tarih:31.7.2015
Yavuz, A. H. (2012). Denetimli Serbestliğin Türk Ceza Adalet Sistemindeki Tarihsel Gelişim Süreci. Türkiye Barolar Birliği Dergisi, 100, 317-342.
Yavuz, A. H. (2015). Türkiye’de Denetimli Serbestlik Mümkün Müdür? Dünü, Bugünü Ve Yarınıyla Türk Ceza Adalet Sisteminde Denetimli Serbestlik. Türkiye’de Denetimli Serbestlik 10. Yıl Uluslararası Sempozyumu Bildiri Kitabı (İçinde: 47-53). 8-10 Aralık, ISBN: 978-975-7978-76-3.
Yavuz, H. (2011). Ceza Adalet Sisteminde Denetimli Serbestlik (Doktora Tezi). Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı, Ankara.
Yavuzer, H. (1986). Psiko - Sosyal Açıdan Çocuk Suçluluğu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, Nr. 2798, İstanbul.
Yavuzer. H. (1998). Çocuk ve Suç (9. Baskı). İstanbul: Remzi Kitabevi Yayınları.
Yıldız, S. (2002). Ceza Hukukunda Akıl Hastalığı ve Akıl Hastalığın Yargılanması. SÜ İİBF Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, (4), 140-151.
Yılmaz, Z. (2007). Ceza Muhakemesinde Mağdur Hakları-Davaya Katılma-Yargılama Giderleri. Ankara: Seçkin.
Yurdakök, K. (2010). Çocuk İstismar ve İhmali, Tanım ve Risk Faktörleri. Katkı Pediatri Dergisi, 32 (4), 423-434.
Yücel, D. (2016). Ceza İnfaz Kurumları. Adli Sosyal Hizmet: Yaklaşım ve Müdahale (İçinde: 36-58). Ankara: Nobel Yayınevi, 1. Baskı.
Yücel, M. T. (2004). Kriminoloji. İstanbul: Umut Vakfı Yayınları.
Yücel, M.T. (1973). Suç ve Ceza Anatomisi. Ankara: Yarı Açık Cezaevi Matbaası.
Yücel, M.T. (1973). Suç ve Ceza Anatomisi. Ankara: Yarı Açık Cezaevi Matbaası.
Yüksel, F., Keser, N., Odabaş, E., Kars, G.B., Yurtkulu, F., Daşkafa, F., Arslan, F. ve Cayrat, E. (2013). Çocuk İstismarı ve Çocuk İzlem Merkezleri. Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi, 12 (2), 18-22.
Zafer, H. (2016). Ceza Hukuku Genel Hükümler. İstanbul: Beta Yayınları.
Zastrow, C. (1995). The Practice Of Social Work. California: Brooks/Cole Publishing
Zastrow, C. (2013). Sosyal Hizmete Giriş (Çev. A. Baykara vd.). Ankara: Nika Yayınevi.
Zastrow, C. (2013). Sosyal Hizmete Giriş. (Çeviri: kitap editörü, Durdu Baran Çiftçi) Nika Yayınevi, Birinci Baskı, Ankara.
Zastrow, C. (2017). Sosyal Hizmete Giriş (Ed., Durdu Baran Çiftci). Ankara: Nika Yayınevi.
Yayınlanan
Lisans
LisansBu İnternet Sitesi içeriğinde yer alan tüm eserler (yazı, resim, görüntü, fotoğraf, video, müzik vb.) Akademisyen Kitabevine ait olup, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu ve 5237 sayılı Türk Ceca Kanunu kapsamında korunmaktadır. Bu hakları ihlal eden kişiler, 5846 sayılı Fikir ve Sanat eserleri Kanunu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan hukuki ve cezai yaptırımlara tabi olurlar. Yayınevi ilgili yasal yollara başvurma hakkına sahiptir.
