FeTeMM Yaklaşımıyla Hazırlanan Biyomimikri Etkinliklerinin Ortaokul Öğrencilerinin Fen İlgilerine Etkisi
Özet
Yapılan bu araştırmada günümüz öğrenim yaklaşımlarından öğrenci merkezli FeTeMM ile desteklenen biyomimikri etkinlikleri uygulamasının ortaokul öğrencilerinin fene karşı ilgi düzeyleri üzerine etkisinin incelenmesi ve bu biyomimikri etkinliklerine yönelik görüşlerini belirlemek amaçlanmıştır. Biyomimikri kavramını öğrencilere tanıtmak da bu araştırmanın amaçlarına dahildir. Bu araştırmada ortaokul öğrencilerinin FeTeMM temelli biyomimikri etkinlikleri uygulamaları sonrasında fene karşı ilgilerinde anlamlı bir farklılık olup olmadığını incelemek için nicel araştırma modeli ve yapılan bu FeTeMM yaklaşımlı biyomimikri etkinliklerine yönelik öğrenci görüşlerini almak için nitel araştırma modeli kullanılmıştır. Araştırmanın nicel kısmında Harty ve Beall (1984) tarafından geliştirilmiş olup Laçin Şimşek ve Nuhoğlu tarafından Türkçe’ ye çevrilen Fen Konularına Yönelik İlgi Ölçeği kullanılmış olup ölçeğin orijinal adı ‘‘Children’s Science Curiosity Scale’’dır. Araştırmanın nicel kısmında tek gruplu ön test- son test zayıf deneysel desen kullanılmıştır. Toplanan veriler SPSS programıyla incelenmiştir. Araştırmanın nitel kısmında nitel araştırma yöntemlerinden durum çalışması deseni kullanılmıştır. Veri toplama aracı olarak ise Etkinlik Görüş Formu kullanılmıştır. Etkinlik Görüş Formu nitel veri analiz tekniklerinden içerik analizi ile değerlendirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu 2022-2023 eğitim-öğretim yılında İstanbul’da bir devlet okulunda öğrenim gören toplam 25 sekizinci sınıf öğrencisi oluşturmaktadır. Çalışmanın sonucunda öğrencilerin çoğunluğunun yapılan etkinlikler sonrasında fene karşı olan ilgi düzeyinin arttığı görülmüştür. Ek olarak öğrenciler biyomimikri konusunu ve yapılan etkinlikleri ilgi çekici bulmuş, doğa ve teknolojiye karşı olan bakış açılarında değişikliklerin meydana geldiğini ifade etmişlerdir.
Referanslar
Acun, N., Kapıkıran, Ş. ve Kabasakal, Z.(2013). Merak ve keşfetme ölçeği II: Açıklayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleri ve güvenirlik çalışması. Türk Psikolo Yazıları, 16(31):74-85.
Akgündüz, D., Ertepınar, H., Ger, M. A., Kaplan-Sayı, A. ve Türk, Z. (2015). STEM eğitimi çalıştay raporu: Türkiye STEM eğitimi üzerine kapsamlı bir değerlendirme http://etkinlik.aydin.edu.tr/dosyalar/IAU_STEM_Egitimi_Calistay_Raporu_2015. pdf sayfasından erişilmiştir.
Aktamış, H. ve Ergin, Ö. (2007). Bilimsel süreç becerileri ile bilimsel yaratıcılık arasındaki ilişkinin belirlenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,33(33),11-23.
Alkan, V., Şimşek, S. ve Armağan Erbil, B. (2019). Karma yöntem deseni: Öyküleyici alan yazın incelemesi. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi,7(2),559-582.
Ayar, A., Çavaş, P. ve Gürcan, G. (2020). Türkiye'de STEM eğitimi üzerine yapılan araştırmaların durumu üzerine bir çalışma. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,17(1),823-854.
Baltacı, A. (2017). Nitel veri analizinde Miles-Huberman modeli. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3(1), 1-15.
Barak, M. ve Assal, M. (2018). Robotics and STEM learning: Students' achievements in assignments according to the P3 Task Taxonomy—practice, problem solving, and projects. International Journal of Technology and Design Education, 28(1), 121-144.
Benyus, J.M. (1997). Biomimicry: innovation inspired by nature. Harper Collins.
Biomimicry Institute. (2017-2021). Sharing biomimicry with young people. An Introduction for K-12 Educators. https://1d59b73swr1f1swu2v451xcx-wpengine.netdnassl.com/wp-content/uploads/2017/02/Sharing-Biomimicry_v2-2021.pdf sayfasından erişilmiştir.
Bishara, S. (2013). Özel eğitimde matematiğin aktif öğretimi ve geleneksel öğretimi. Sosyal Eğitim Çalışmaları Dergisi, 21, 119–142.
Bhushan, B. (2009). Biomimetics: Lessons from nature-An overview. Philosophical Transactions of The Royal Society, A: Mathematical, Physical and Engineering Sciences, 367(1893), 1445-1486.
Çınar, S., Pırasa, N., ve Sadoğlu, G. (2016). Views of science and mathematics pre-service teachers regarding STEM. Universal Journal of Educational Research, 4(6), 1479- 1487.
Creswell, J. (2014). Karma yöntem araştırmalarına giriş, https://depo.pegem.net/9786053184720.pdf sayfasından erişilmiştir.
Eryılmaz, H. (2015). Biyomimikri ve ergonomi: Tasarımda doğadan yenilikçi ilham. Süleyman Demirel Üniversitesi Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi, 3(3), 469- 474.
Genç, M. (2013). Doğa, sanat ve biyomimetik bilim. Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü, Ankara.
Gül, K. S., Ateş, H. (2021). Fen bilimleri ve matematik öğretmen adaylarının Stem alanlarına ve kariyerlerine yönelik semantik (anlamsal) algıları. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 11(4), 2035-2047.
Gonzalez, H. B., and Kuenzi, J. J. (2012, August). Science, technology, engineering, and mathematics (STEM) education: A primer. Washington, DC: Congressional Research Service, Library of Congress.
Hsieh, P., Cho, Y., Liu, M., ve Schallert, D. L. (2008). Examining the interplay between middle school students' achievement goals and self efficacy in a technology- enhanced learning environment. American Secondary Education, 36(3), 33–50.
Hynes, M. M., ve Santos, A. D. (2007). Effective teacher professional development: Middle school engineering content. International Journal of Engineering Education, 23(1), 24–29.
Kennedy, S. (2004). Biomimicry/biomimetics: General Principles and Practical Examples. The Science Creative Quarterly. http://www.scq.ubc.ca/biomimicrybimimeticsgeneral-principles-and-practical-examples/ adresinden erişilmiştir.
Kenny, J., Desha, C., Kumar, A., ve Hargroves, C. (2012) Using biomimicry to inform urban infrastructure design that addresses 21st century needs. In 1st International Conference on Urban Sustainability and Resilience: Conference Proceedings, UCL London, London, UK, January 2012. Retrieved from https://eprints.qut.edu.au/70168/
Kuday, I. (2009). Tasarım sürecinin destekleyici faktör olarak biyomimikri kavramının incelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü, İstanbul.
Laçin Şimşek, C. ve Nuhoğlu, H. (2009). Fen konularına yönelik geçerli ve güvenilir bir ilgi ölçeği geliştirme. Sakarya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,18, 28-41.
Mirici, S., Tanalp, T. D., Tüysüz, M. ve Tüzün, Ü. N. (2021). An enrichment implementation in the education of gifted students: Biomimicry with the macro, micro, and sub-micro nature of freshwater creatures. International Online Journal of Education and Teaching, 8(2), 604-621. https://files.eric.ed.gov/fulltext/EJ1294315.pdf sayfasından erişilmiştir.
Özdem, Ö. (Ed.). (2005). Leonardo'nun makineleri evrensel deha Leonardo Da Vinci'nin muhteşem buluşları. İstanbul: Pegasus.
Selçuk, S., A., (2009). Mimarlıkta boyutsuz bir parametrik arayüz tasarımı önerisi: Biyomimetik bir yaklaşım / Mimarlıkta boyutsuz bir parametrik arayüz tasarımı için öneri: Biyomimetik yaklaşım. Doktora tezi , Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Toulmin, C. N. ve Groome, M. (2007). Building a Science, Technology, Engineering, and Math Agenda. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED496324.pdf sayfasından erişilmiştir.
Uştu, H. (2019). İlkokul düzeyinde bütünleşik Stem/Steam etkinliklerinin uygulanması: Sınıf öğretmenleriyle bir eylem araştırması. Yüksek Lisans Tezi, Necmettin Erbakan Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Konya.
Yıldız, H. (2012). Endüstri ürünleri tasarımı kapsamında biyomimetik tasarımın yeri ve metodolojisi. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
Yıldırım, B., (2016). 7. Sınıf fen bilimleri dersine entegre edilmiş fen teknoloji mühendislik matematik (STEM) uygulamaları ve tam öğrenmenin etkilerinin incelenmesi. Doktora tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
Referanslar
Acun, N., Kapıkıran, Ş. ve Kabasakal, Z.(2013). Merak ve keşfetme ölçeği II: Açıklayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleri ve güvenirlik çalışması. Türk Psikolo Yazıları, 16(31):74-85.
Akgündüz, D., Ertepınar, H., Ger, M. A., Kaplan-Sayı, A. ve Türk, Z. (2015). STEM eğitimi çalıştay raporu: Türkiye STEM eğitimi üzerine kapsamlı bir değerlendirme http://etkinlik.aydin.edu.tr/dosyalar/IAU_STEM_Egitimi_Calistay_Raporu_2015. pdf sayfasından erişilmiştir.
Aktamış, H. ve Ergin, Ö. (2007). Bilimsel süreç becerileri ile bilimsel yaratıcılık arasındaki ilişkinin belirlenmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,33(33),11-23.
Alkan, V., Şimşek, S. ve Armağan Erbil, B. (2019). Karma yöntem deseni: Öyküleyici alan yazın incelemesi. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi,7(2),559-582.
Ayar, A., Çavaş, P. ve Gürcan, G. (2020). Türkiye'de STEM eğitimi üzerine yapılan araştırmaların durumu üzerine bir çalışma. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,17(1),823-854.
Baltacı, A. (2017). Nitel veri analizinde Miles-Huberman modeli. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3(1), 1-15.
Barak, M. ve Assal, M. (2018). Robotics and STEM learning: Students' achievements in assignments according to the P3 Task Taxonomy—practice, problem solving, and projects. International Journal of Technology and Design Education, 28(1), 121-144.
Benyus, J.M. (1997). Biomimicry: innovation inspired by nature. Harper Collins.
Biomimicry Institute. (2017-2021). Sharing biomimicry with young people. An Introduction for K-12 Educators. https://1d59b73swr1f1swu2v451xcx-wpengine.netdnassl.com/wp-content/uploads/2017/02/Sharing-Biomimicry_v2-2021.pdf sayfasından erişilmiştir.
Bishara, S. (2013). Özel eğitimde matematiğin aktif öğretimi ve geleneksel öğretimi. Sosyal Eğitim Çalışmaları Dergisi, 21, 119–142.
Bhushan, B. (2009). Biomimetics: Lessons from nature-An overview. Philosophical Transactions of The Royal Society, A: Mathematical, Physical and Engineering Sciences, 367(1893), 1445-1486.
Çınar, S., Pırasa, N., ve Sadoğlu, G. (2016). Views of science and mathematics pre-service teachers regarding STEM. Universal Journal of Educational Research, 4(6), 1479- 1487.
Creswell, J. (2014). Karma yöntem araştırmalarına giriş, https://depo.pegem.net/9786053184720.pdf sayfasından erişilmiştir.
Eryılmaz, H. (2015). Biyomimikri ve ergonomi: Tasarımda doğadan yenilikçi ilham. Süleyman Demirel Üniversitesi Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi, 3(3), 469- 474.
Genç, M. (2013). Doğa, sanat ve biyomimetik bilim. Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü, Ankara.
Gül, K. S., Ateş, H. (2021). Fen bilimleri ve matematik öğretmen adaylarının Stem alanlarına ve kariyerlerine yönelik semantik (anlamsal) algıları. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 11(4), 2035-2047.
Gonzalez, H. B., and Kuenzi, J. J. (2012, August). Science, technology, engineering, and mathematics (STEM) education: A primer. Washington, DC: Congressional Research Service, Library of Congress.
Hsieh, P., Cho, Y., Liu, M., ve Schallert, D. L. (2008). Examining the interplay between middle school students' achievement goals and self efficacy in a technology- enhanced learning environment. American Secondary Education, 36(3), 33–50.
Hynes, M. M., ve Santos, A. D. (2007). Effective teacher professional development: Middle school engineering content. International Journal of Engineering Education, 23(1), 24–29.
Kennedy, S. (2004). Biomimicry/biomimetics: General Principles and Practical Examples. The Science Creative Quarterly. http://www.scq.ubc.ca/biomimicrybimimeticsgeneral-principles-and-practical-examples/ adresinden erişilmiştir.
Kenny, J., Desha, C., Kumar, A., ve Hargroves, C. (2012) Using biomimicry to inform urban infrastructure design that addresses 21st century needs. In 1st International Conference on Urban Sustainability and Resilience: Conference Proceedings, UCL London, London, UK, January 2012. Retrieved from https://eprints.qut.edu.au/70168/
Kuday, I. (2009). Tasarım sürecinin destekleyici faktör olarak biyomimikri kavramının incelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü, İstanbul.
Laçin Şimşek, C. ve Nuhoğlu, H. (2009). Fen konularına yönelik geçerli ve güvenilir bir ilgi ölçeği geliştirme. Sakarya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,18, 28-41.
Mirici, S., Tanalp, T. D., Tüysüz, M. ve Tüzün, Ü. N. (2021). An enrichment implementation in the education of gifted students: Biomimicry with the macro, micro, and sub-micro nature of freshwater creatures. International Online Journal of Education and Teaching, 8(2), 604-621. https://files.eric.ed.gov/fulltext/EJ1294315.pdf sayfasından erişilmiştir.
Özdem, Ö. (Ed.). (2005). Leonardo'nun makineleri evrensel deha Leonardo Da Vinci'nin muhteşem buluşları. İstanbul: Pegasus.
Selçuk, S., A., (2009). Mimarlıkta boyutsuz bir parametrik arayüz tasarımı önerisi: Biyomimetik bir yaklaşım / Mimarlıkta boyutsuz bir parametrik arayüz tasarımı için öneri: Biyomimetik yaklaşım. Doktora tezi , Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Toulmin, C. N. ve Groome, M. (2007). Building a Science, Technology, Engineering, and Math Agenda. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED496324.pdf sayfasından erişilmiştir.
Uştu, H. (2019). İlkokul düzeyinde bütünleşik Stem/Steam etkinliklerinin uygulanması: Sınıf öğretmenleriyle bir eylem araştırması. Yüksek Lisans Tezi, Necmettin Erbakan Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Konya.
Yıldız, H. (2012). Endüstri ürünleri tasarımı kapsamında biyomimetik tasarımın yeri ve metodolojisi. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
Yıldırım, B., (2016). 7. Sınıf fen bilimleri dersine entegre edilmiş fen teknoloji mühendislik matematik (STEM) uygulamaları ve tam öğrenmenin etkilerinin incelenmesi. Doktora tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
