Türkiye’de Koruyucu Aile Hizmetinin Gelişimi

Aksoy, M. (1962). Korunmaya muhtaç çocuklarla ilgili kanun hükümlerinin ve teşkilatın yeni anayasamızda uygun bir hale getirilmesi. II. Milli Sosyal Hizmetler Konferansı, 5-8 Mayıs 1982 Ankara içinde (s.186-189). Ankara: T.C. SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları Sayı: 23.

Akyüz, E. (2012). Çocuk hukuku. (2. baskı). Pegem Akademi.

Amerikan Çocuk Refahı Birliği (1962). Koruyucu Aile Bakımı Hizmeti ve Standartları. (Günseli KUNTBAY, Çev.). Ankara: T.C. SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları, Sayı: 16.

Arnaz, Z. Koruyucu aile bakımındaki çocuğun gelişim özellikleri. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi. 1(2-3), 111-155.

Arnaz, Z. (1994). Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu koruyucu aile projesi (KAP) değerlendirilmesi. Kasım Karataş (Ed.). 4. Sosyal Hizmetler Konferansı-2000’li Yıllara Doğru Sosyal Devletin Gerçekleştirilmesinde Sosyal Hizmetlerin Yeri ve Önemi. 26-28 Mayıs 2016, Ankara, (ss. 134-143).

Baysal, A. E. (2017). Koruyucu aile uygulamaları ve sonuçları: İstanbul örneği. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Beter, Ö. (2010). Türkiye ve İngiltere’de çocuk koruma sistemleri [Yayınlanmamış doktora tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Çengelci, E. (1998). Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu. Ankara: Aydınlar Matbaası

Çetin, H. (2018). Korunmaya İhtiyacı Olan Çocuklara Yönelik Kurum Bakımında Model Dönüşümü. Türkan Erdoğan (Ed.), Sosyal Bilimler İnsan ve Toplum içinde (s. 43-55). Ankara: Akademisyen Kitabevi.

Doğan, R. Bir koruma tedbiri olarak koruyucu aile kurumu ve koruyucu aile yönetmeliği. Ankara Barosu Dergisi, 2, 145-170.

Erbay, E. & Çalış, N. Türkiye’de koruyucu aile hizmetlerine yönelik uzman görüşleri. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(40), 439-462. Doi:10.46928/iticusbe.793311

Erkan, G. (1995). Korunmaya muhtaç çocuklar çocuk yuvalarında bir araştırma.

Eyuboğlu, İ. Z. (2004). Türk dilinin etimoloji sözlüğü. İstanbul: Sosyal Yayınlar.

Gökçe, B. (1971). Memleketimizde cumhuriyet devrinde kimsesiz çocuklar sorunu ile ilgili tutumun sosyolojik mukayeseli tahlil ve izahı. Ankara: SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları, Yayın No: 55.

Gülfidan, Ş. (1991). İngiltere’de Aile. Aile Politikaları Karşılaştırmalı Ülkeler Panoraması içinde (s. 181-239). Ankara: Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu.

Güran, N. Aile hizmetleri. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi, 1(1), 13-21.

İçağasıoğlu, A. (2001). Koruyucu Aile Hizmetinin Toplam Kalite Yönetimi (TKY) Açısından Değerlendirilmesi. Kasım Karataş ve Çiğdem Arıkan (Ed.). İnsani Gelişme ve Sosyal Hizmet Prof. Dr. Nesrin Koşar’a Armağan içinde (s. 148-160). Ankara: H. Ü. SHYO Yayın No: 009.

İzci, L., Sarı, K. S. & Uyanık, M. N. (2021). Çocuk politikaları serisi: Aile odaklı hizmet modeli olarak koruyucu aile uygulaması. Ankara: Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.

Kahraman, F. (2007). Türkiye'de çocuk refahı alanında koruyucu aile hizmeti (Sakarya ve Kocaeli örneği). [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Karataş, K. Toplumsal değişme ve aile. Toplum ve Sosyal Hizmet, 12(2), 89-98.

Karataş, K. Türkiye’de çocuk koruma sistemi ve koruyucu aile uygulamaları üzerine bir değerlendirme. Toplum ve Sosyal Hizmet, 18(2), 7-19.

Karatay, A. Türkiye’de koruyucu aile: kökenleri, gelişimi ve bugünü. Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 5, 389-427.

Koç, T. (2016). Türkiye’de koruyucu aile hizmetinin etkinliğinin artırılmasına yönelik çözüm önerileri: Türkiye ve Hollanda karşılaştırması. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Celal Bayar Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.

Çocuk Hizmetleri Genel Müdürlüğü (2021) Koruyucu aile adayları rehberi. (17/06/2023 tarihinde https://aile.gov.tr/media/80617/2021koruyucuaile.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Koşar, N. G. (1992). Sosyal hizmetlerde aile ve çocuk refahı alanı. Ankara: Yargıçoğlu Matbaası.

Kuş, S. (2014). Koruyucu aile hizmeti ve toplumsal farkındalık: Çanakkale ili örneği. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Munro, E. R. & Manful, E. (2012) Safeguarding children: a comparison of England’s data with that of Australia, Norway and the United States, Department for Education, Childhood Wellbeing Research Centre, Research Report DFE-RR198, (27/05/2023 tarihinde https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment data/file/183946/DFE-RR198.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Özateş Gelmez, Ö. S. (2021). Koruyucu Aile Uygulaması: ABD ve Türkiye Örneklerinde Bir İnceleme. Kasım Karataş (Ed.), Çocuklar, Adalet, Haklar ve Eleştirel Sosyal Hizmet Sevda Uluğtekin’e Armağan içinde (s. 107-127). Ankara: Nika Yayınevi.

Özbesler, C. Koruyucu aile hizmetlerinde değerlendirme süreci. Aile ve Toplum, 11(4), 86-94.

Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği [SHUD] Genel Merkezi (1995). Koruyucu Aile Hizmeti Çalışma Grubu Raporu. 2000’li Yıllara Doğru Sosyal Devletin Gerçekleştirilmesinde Sosyal Hizmetlerin Yeri ve Önemi. 4. Ulusal Sosyal Hizmetler Konferansı içinde (s. 69-85). Ankara: SHUD Genel Merkezi Yayını Sayı: 1

Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı [SSYB] (1962). II nci milli sosyal hizmetler konferansı, 5-8 Mayıs 1962 Ankara. Ankara: SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları Sayı: 23.

Şahin, E. G. (2019). Koruyucu ailelerin koruyucu aile hizmetine ilişkin değerlendirmeleri: Zonguldak ili örneği. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Şahin Kaya, Z. (2019). Uzmanların gözünden Türkiye’de koruyucu aile programı üzerine bir değerlendirme. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Şenocak, H. Korunmaya muhtaç çocuklara sağlanan bakım yöntemleri. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 51, 177-228.

T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı (21 Kasım 2018). Emine Erdoğan Hanımefendi, bakanlığımız öncülüğünde düzenlenen “Gönül Elçileri Çocuk İşçiliği İle Mücadele" programına katıldı. (12/06/2023 tarihinde https://www.aile.gov.tr/haberler/gonul-elcileri-programi adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. 2021 yıl sonu verileri. (12/06/2023 tarihinde https://www.aile.gov.tr/media/108736/kurumsal-istatistikler.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı (2022). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı 2022-2026 stratejik planı. (12/06/2023 tarihinde https://www.aile.gov.tr/media/101050/2022-2026-stratejik-plani.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Başbakanlık ÖİB, SYDTF, SHÇEK Genel Müdürlüğü (1999). 55. ve 56. Cumhuriyet hükümetleri döneminde sosyal hizmetler, özürlüler ve sosyal yardımlar. Ankara: Başbakanlık Basımevi.

T.C. Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı. İkinci beş yıllık kalkınma planı 1968-1972. (12/06/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/Ikinci_Bes_Kalkinma_Plani-1968-1972.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı (1972). Yeni strateji ve kalkınma planı üçüncü beş yıl 1973-1977. (12/05/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Yeni-Strateji-ve-Kalkinma-Plani_Ucuncu-Bes-Yil_1973_1977.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü (2009). 2008 yılı faaliyet raporu.

T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. On birinci kalkınma planı (2019-2023). (14/04/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/On_Birinci_Kalkinma_Plani-2019-2023.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. 2022 yılı Cumhurbaşkanlığı yıllık programı. (05/05/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/yillik-programlar/ adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Kalkınma Bakanlığı (2013). Onuncu kalkınma planı 2014-2018. (28/03/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Onuncu_Kalkinma_Plani-2014-2018.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Tezel, Z., Demirel, B. & Kaya, Z. Ş. Ailelerin koruyucu aile olmaya karar vermelerinde etkili olan etmenler ile koruyucu aile olmanın anlam ve önemi. Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi, 19(43), 15-36.

Tok, Ö. Koruyucu aile hizmeti. Sosyal Hizmet, 5(10), 43-55.

Tok, Ö. (1996). Koruyucu aile hizmeti, standartları ve ülkemizdeki durumu. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

TÜİK (2021). İstatistiklerle çocuk, 2021. (16/04.2023 tarihinde https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Istatistiklerle-Cocuk-2021-45633#:~:text=Adrese%20Dayal%C4%B1%20N%C3%BCfus%20Kay%C4%B1t%20Sistemi,7'sini%20k%C4%B1z%20%C3%A7ocuklar%20olu%C5%9Fturdu adresinden ulaşılmıştır).

Uluğtekin, S. Çocuk yuvaları: Uygulamanın son araştırmalar ışığında değerlendirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi, 11(1-2-3), 35-55.

Üstüner, S., Erol, N., & Şimşek, Z. Koruyucu aile bakımı altındaki çocukların davranış ve duygusal sorunları. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 12 (3), 130-140.

Yavuzer, H. (2011). Bedensel, zihinsel ve sosyal gelişimiyle çocuğunuzun ilk 6 yılı. (27. baskı). İstanbul: Remzi Kitabevi.

Yazıcı, E. Türkiye’de çocuk koruma sistemi ve koruyucu aile bakım yönteminde yeni yaklaşımlar. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 4(2), 247- 270.

Yedinci Beş Yıllık Kalkınma Planı (1996-2000). (12/06/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/Yedinci_Bes_Yillik_Kalkinma_Plani-1996-2000.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Yörükoğlu, A. (2007). Değişen toplumda aile ve çocuk. (7. baskı). İstanbul: Özgür Yayınları.

Zastrow, C. (2013). Sosyal hizmete giriş. Ankara: Nika Yayınevi.

Aksoy, M. (1962). Korunmaya muhtaç çocuklarla ilgili kanun hükümlerinin ve teşkilatın yeni anayasamızda uygun bir hale getirilmesi. II. Milli Sosyal Hizmetler Konferansı, 5-8 Mayıs 1982 Ankara içinde (s.186-189). Ankara: T.C. SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları Sayı: 23.

Akyüz, E. (2012). Çocuk hukuku. (2. baskı). Pegem Akademi.

Amerikan Çocuk Refahı Birliği (1962). Koruyucu Aile Bakımı Hizmeti ve Standartları. (Günseli KUNTBAY, Çev.). Ankara: T.C. SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları, Sayı: 16.

Arnaz, Z. Koruyucu aile bakımındaki çocuğun gelişim özellikleri. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi. 1(2-3), 111-155.

Arnaz, Z. (1994). Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu koruyucu aile projesi (KAP) değerlendirilmesi. Kasım Karataş (Ed.). 4. Sosyal Hizmetler Konferansı-2000’li Yıllara Doğru Sosyal Devletin Gerçekleştirilmesinde Sosyal Hizmetlerin Yeri ve Önemi. 26-28 Mayıs 2016, Ankara, (ss. 134-143).

Baysal, A. E. (2017). Koruyucu aile uygulamaları ve sonuçları: İstanbul örneği. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Beter, Ö. (2010). Türkiye ve İngiltere’de çocuk koruma sistemleri [Yayınlanmamış doktora tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Çengelci, E. (1998). Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu. Ankara: Aydınlar Matbaası

Çetin, H. (2018). Korunmaya İhtiyacı Olan Çocuklara Yönelik Kurum Bakımında Model Dönüşümü. Türkan Erdoğan (Ed.), Sosyal Bilimler İnsan ve Toplum içinde (s. 43-55). Ankara: Akademisyen Kitabevi.

Doğan, R. Bir koruma tedbiri olarak koruyucu aile kurumu ve koruyucu aile yönetmeliği. Ankara Barosu Dergisi, 2, 145-170.

Erbay, E. & Çalış, N. Türkiye’de koruyucu aile hizmetlerine yönelik uzman görüşleri. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(40), 439-462. Doi:10.46928/iticusbe.793311

Erkan, G. (1995). Korunmaya muhtaç çocuklar çocuk yuvalarında bir araştırma.

Eyuboğlu, İ. Z. (2004). Türk dilinin etimoloji sözlüğü. İstanbul: Sosyal Yayınlar.

Gökçe, B. (1971). Memleketimizde cumhuriyet devrinde kimsesiz çocuklar sorunu ile ilgili tutumun sosyolojik mukayeseli tahlil ve izahı. Ankara: SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları, Yayın No: 55.

Gülfidan, Ş. (1991). İngiltere’de Aile. Aile Politikaları Karşılaştırmalı Ülkeler Panoraması içinde (s. 181-239). Ankara: Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu.

Güran, N. Aile hizmetleri. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi, 1(1), 13-21.

İçağasıoğlu, A. (2001). Koruyucu Aile Hizmetinin Toplam Kalite Yönetimi (TKY) Açısından Değerlendirilmesi. Kasım Karataş ve Çiğdem Arıkan (Ed.). İnsani Gelişme ve Sosyal Hizmet Prof. Dr. Nesrin Koşar’a Armağan içinde (s. 148-160). Ankara: H. Ü. SHYO Yayın No: 009.

İzci, L., Sarı, K. S. & Uyanık, M. N. (2021). Çocuk politikaları serisi: Aile odaklı hizmet modeli olarak koruyucu aile uygulaması. Ankara: Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.

Kahraman, F. (2007). Türkiye'de çocuk refahı alanında koruyucu aile hizmeti (Sakarya ve Kocaeli örneği). [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Karataş, K. Toplumsal değişme ve aile. Toplum ve Sosyal Hizmet, 12(2), 89-98.

Karataş, K. Türkiye’de çocuk koruma sistemi ve koruyucu aile uygulamaları üzerine bir değerlendirme. Toplum ve Sosyal Hizmet, 18(2), 7-19.

Karatay, A. Türkiye’de koruyucu aile: kökenleri, gelişimi ve bugünü. Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 5, 389-427.

Koç, T. (2016). Türkiye’de koruyucu aile hizmetinin etkinliğinin artırılmasına yönelik çözüm önerileri: Türkiye ve Hollanda karşılaştırması. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Celal Bayar Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.

Çocuk Hizmetleri Genel Müdürlüğü (2021) Koruyucu aile adayları rehberi. (17/06/2023 tarihinde https://aile.gov.tr/media/80617/2021koruyucuaile.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Koşar, N. G. (1992). Sosyal hizmetlerde aile ve çocuk refahı alanı. Ankara: Yargıçoğlu Matbaası.

Kuş, S. (2014). Koruyucu aile hizmeti ve toplumsal farkındalık: Çanakkale ili örneği. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Munro, E. R. & Manful, E. (2012) Safeguarding children: a comparison of England’s data with that of Australia, Norway and the United States, Department for Education, Childhood Wellbeing Research Centre, Research Report DFE-RR198, (27/05/2023 tarihinde https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment data/file/183946/DFE-RR198.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Özateş Gelmez, Ö. S. (2021). Koruyucu Aile Uygulaması: ABD ve Türkiye Örneklerinde Bir İnceleme. Kasım Karataş (Ed.), Çocuklar, Adalet, Haklar ve Eleştirel Sosyal Hizmet Sevda Uluğtekin’e Armağan içinde (s. 107-127). Ankara: Nika Yayınevi.

Özbesler, C. Koruyucu aile hizmetlerinde değerlendirme süreci. Aile ve Toplum, 11(4), 86-94.

Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği [SHUD] Genel Merkezi (1995). Koruyucu Aile Hizmeti Çalışma Grubu Raporu. 2000’li Yıllara Doğru Sosyal Devletin Gerçekleştirilmesinde Sosyal Hizmetlerin Yeri ve Önemi. 4. Ulusal Sosyal Hizmetler Konferansı içinde (s. 69-85). Ankara: SHUD Genel Merkezi Yayını Sayı: 1

Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı [SSYB] (1962). II nci milli sosyal hizmetler konferansı, 5-8 Mayıs 1962 Ankara. Ankara: SSYB Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü Yayınları Sayı: 23.

Şahin, E. G. (2019). Koruyucu ailelerin koruyucu aile hizmetine ilişkin değerlendirmeleri: Zonguldak ili örneği. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Şahin Kaya, Z. (2019). Uzmanların gözünden Türkiye’de koruyucu aile programı üzerine bir değerlendirme. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Şenocak, H. Korunmaya muhtaç çocuklara sağlanan bakım yöntemleri. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 51, 177-228.

T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı (21 Kasım 2018). Emine Erdoğan Hanımefendi, bakanlığımız öncülüğünde düzenlenen “Gönül Elçileri Çocuk İşçiliği İle Mücadele" programına katıldı. (12/06/2023 tarihinde https://www.aile.gov.tr/haberler/gonul-elcileri-programi adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. 2021 yıl sonu verileri. (12/06/2023 tarihinde https://www.aile.gov.tr/media/108736/kurumsal-istatistikler.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı (2022). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı 2022-2026 stratejik planı. (12/06/2023 tarihinde https://www.aile.gov.tr/media/101050/2022-2026-stratejik-plani.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Başbakanlık ÖİB, SYDTF, SHÇEK Genel Müdürlüğü (1999). 55. ve 56. Cumhuriyet hükümetleri döneminde sosyal hizmetler, özürlüler ve sosyal yardımlar. Ankara: Başbakanlık Basımevi.

T.C. Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı. İkinci beş yıllık kalkınma planı 1968-1972. (12/06/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/Ikinci_Bes_Kalkinma_Plani-1968-1972.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı (1972). Yeni strateji ve kalkınma planı üçüncü beş yıl 1973-1977. (12/05/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Yeni-Strateji-ve-Kalkinma-Plani_Ucuncu-Bes-Yil_1973_1977.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü (2009). 2008 yılı faaliyet raporu.

T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. On birinci kalkınma planı (2019-2023). (14/04/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/On_Birinci_Kalkinma_Plani-2019-2023.pdf adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. 2022 yılı Cumhurbaşkanlığı yıllık programı. (05/05/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/yillik-programlar/ adresinden ulaşılmıştır).

T.C. Kalkınma Bakanlığı (2013). Onuncu kalkınma planı 2014-2018. (28/03/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Onuncu_Kalkinma_Plani-2014-2018.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Tezel, Z., Demirel, B. & Kaya, Z. Ş. Ailelerin koruyucu aile olmaya karar vermelerinde etkili olan etmenler ile koruyucu aile olmanın anlam ve önemi. Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi, 19(43), 15-36.

Tok, Ö. Koruyucu aile hizmeti. Sosyal Hizmet, 5(10), 43-55.

Tok, Ö. (1996). Koruyucu aile hizmeti, standartları ve ülkemizdeki durumu. [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

TÜİK (2021). İstatistiklerle çocuk, 2021. (16/04.2023 tarihinde https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Istatistiklerle-Cocuk-2021-45633#:~:text=Adrese%20Dayal%C4%B1%20N%C3%BCfus%20Kay%C4%B1t%20Sistemi,7'sini%20k%C4%B1z%20%C3%A7ocuklar%20olu%C5%9Fturdu adresinden ulaşılmıştır).

Uluğtekin, S. Çocuk yuvaları: Uygulamanın son araştırmalar ışığında değerlendirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi, 11(1-2-3), 35-55.

Üstüner, S., Erol, N., & Şimşek, Z. Koruyucu aile bakımı altındaki çocukların davranış ve duygusal sorunları. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 12 (3), 130-140.

Yavuzer, H. (2011). Bedensel, zihinsel ve sosyal gelişimiyle çocuğunuzun ilk 6 yılı. (27. baskı). İstanbul: Remzi Kitabevi.

Yazıcı, E. Türkiye’de çocuk koruma sistemi ve koruyucu aile bakım yönteminde yeni yaklaşımlar. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 4(2), 247- 270.

Yedinci Beş Yıllık Kalkınma Planı (1996-2000). (12/06/2023 tarihinde https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/Yedinci_Bes_Yillik_Kalkinma_Plani-1996-2000.pdf adresinden ulaşılmıştır).

Yörükoğlu, A. (2007). Değişen toplumda aile ve çocuk. (7. baskı). İstanbul: Özgür Yayınları.

Zastrow, C. (2013). Sosyal hizmete giriş. Ankara: Nika Yayınevi.