İkna ve Reklam

Abdollahifard, P. (2013). Doktor-hasta iletişim ikna sürecinde etkili olan unsurlar ve bir üniversite araştırma hastanesinde uygulama çalışması, (Yüksek lisans tezi), Atatürk Üniversitesi, Erzurum

Arkonaç, S. A (2008). Sosyal psikolojide insanları anlamak deneysel ve eleştirel yaklaşımlar. Ankara: Nobel Yayınları

Aziz, A. (1989). Elektronik yayıncılıkta temel bilgiler, Ankara: TRT Eğitim Dairesi Başkanlığı

Bakır, U. (2006). Televizyon reklamlarında ikna unsuru olarak mizah, Yüksek lisans tezi, Ege Üniversitesi, İzmir.

Batı, U. (2010). Müzikli reklamlar kumpanyası: Hedef kitle davranışı etkileyen bir unsur olarak reklam müzikleri. Erişim Tarihi: 17 Nisan 2015, http://www.ugurbati.com/Portals/0/Dergi/A9.pdf

Barth, J. & Bengel, J. (2000). Prevention through fear? The state of fear appeals research, Research and Practice of Health Promotion, Vol. 8, pp. 1-105.

Bektaş, A. (2000). Kamuoyu iletişim ve demokrasi, İstanbul: Bağlam Yayınları

Bettinghaus, E. P. & Cody, M. J. (1994). Persuasive communication. (5th ed.). Wadsworth Thomson Learning

Büyükbaykal, C. I. (2005). Kitle iletişim araçları ve toplumsal yaşam, İletişim Fakültesi Dergisi, 21.

Deniz, K. (2011). Etkili iletişim. (Salih Gülerer (Ed.), Üniversiteler için dil ve anlatım içinde (s. 549-635). Ankara: Gazi Kitabevi

Elpeze, N. E. (2004). Televizyon reklamlarına yönelik şüphe (İkna Bilgi modelinin yorumlanması), Eskişehir: Anadolu Üniversitesi

Erdoğan, B. Z. (1999). Celebrity endorsement: A literature review, Journal of Marketing Management, (15) 4, 291-314.

Ergül, S. (2010). Ekonomik kriz döneminde yürütülen iletişim kampanyalarında ikna stratejileri, (Yüksek lisans tezi), Hacettepe Üniversitesi, Ankara

Freedman J. L. Sears, D. O & Carlsmıth. J. (1998), Sosyal psikoloji, Çev.: Ali Dönmez, Ankara: İmge Kitabevi.

Gass, Robert H. & Seiter, J. S. (2003). Persuasion, social ınfluence and compliance gaining, Boston: Pearson Education, Inc.

Gür, A.D. (2011), Suç soruşturmasında mülakat ve ikna amaçlı iletişim, (Yüksek lisans Tezi), Fırat Üniversitesi, Elazığ.

Gürüz, D. & Eğinli, A.T. (2008). İletişim becerileri anlamak-anlatmak-anlaşmak,(1.basım), Ankara: Nobel Yayın Dağıtım

Giddens,A. (2000), Sosyoloji, Ankara: Ayraç Yayınları

Hogan, K. (2009). Başkalarını sizin gibi düşünmeye nasıl ikna edersiniz? İkna Etmenin Psikolojisi, (Çev. Timuçin), İstanbul

Işık,M. (1999). Kişilerarası iletişimde kaynak olgusu ve kaynağın özellikleri, Journal of Selcuk Communication, (1)1

İnceoğlu, M. (2000). Tutum algı ve iletişim, (3.Baskı). Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları

Kenneth E. A. (1971). Persuasion: theory and practice. Boston: Allyn Bacon

Kern, M. (1989). Second politics: political advertising in the eighties, New York: Preager Publishers.

Kılıç, E. (2011). Televizyon reklamlarının tüketicilerin marka değeri üzerindeki etkisi, (Yüksek lisans tezi), Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Çanakkale.

Küçükkurt, M. & Can, B. (1988), İletişimde Kaynak Faktörü ve İknaya Katkısı, Düşünceler Dergisi, 2(2).

LaTour, M. S. (1990). Female nudity in advertising: an analysis of gender differences in arousal and ad response. Psychology and Marketing, 7 (Spring), 65-81.

Larson, C. U. (2001). Persuasion reception and responsibility. Belmonth: Wadsworth /Thomson Learning

Lazar, J. (2009). İletişim Bilimi,(çev: Cengiz Anık), 2.baskı, Ankara: Vadi Yayınları.

Milburn, M. J (Editor). (1992). Influencing human behavior: theory and application in recreation and tourism, Sagmore Publishing, Champaign

Şimşek, M. Şerif, Akgemci, T. & Çelik, A. (2001). Davranış bilimlerine giriş ve örgütlerde davranış, (2. Basım), Ankara: Nobel Yayınları.

Solomon, M. R. (1996). Consumer behavior. (3rd.ed.), New Jersey: Englewood Cliffs-Prentice Hall.

Stiff, J. B. (1994). Persuasive communication, New York: The Guilford Press.

Pelsmacker, P. De, Maggie, G. & Joeri, V. den B. (2001). Marketing communications. London: Prentice Hall, Inc.

Reardon, K. K. (1991). Persuasion in practice, London: Sage Publications.

Ross, R. S. (1990). Understanding persuasion.(3rd ed).New Jersey: Englewood Cliffs-Prentice Hall.

Tosun, N.B. (2003). Pazarlama halkla ilişkileri ve reklam: Bütünleşik Pazarlama İletişimi Yönlü Bir Yaklaşım, İstanbul: Türkmen Kitabevi.

Yanık, N. E. (2015). Digitization of ‘musicking’: how digital media ıntercept the modes of musical activity? (Master thesis), İstanbul Bilgi University, İstanbul.

Webster, G. J., Phalen, F. P. & Lichty W. L. (2000). Ratings analysis, the Theory and practice of audience research, (2. ed.), London: Lawrence Erlbaum Associates Publishers.

Abdollahifard, P. (2013). Doktor-hasta iletişim ikna sürecinde etkili olan unsurlar ve bir üniversite araştırma hastanesinde uygulama çalışması, (Yüksek lisans tezi), Atatürk Üniversitesi, Erzurum

Arkonaç, S. A (2008). Sosyal psikolojide insanları anlamak deneysel ve eleştirel yaklaşımlar. Ankara: Nobel Yayınları

Aziz, A. (1989). Elektronik yayıncılıkta temel bilgiler, Ankara: TRT Eğitim Dairesi Başkanlığı

Bakır, U. (2006). Televizyon reklamlarında ikna unsuru olarak mizah, Yüksek lisans tezi, Ege Üniversitesi, İzmir.

Batı, U. (2010). Müzikli reklamlar kumpanyası: Hedef kitle davranışı etkileyen bir unsur olarak reklam müzikleri. Erişim Tarihi: 17 Nisan 2015, http://www.ugurbati.com/Portals/0/Dergi/A9.pdf

Barth, J. & Bengel, J. (2000). Prevention through fear? The state of fear appeals research, Research and Practice of Health Promotion, Vol. 8, pp. 1-105.

Bektaş, A. (2000). Kamuoyu iletişim ve demokrasi, İstanbul: Bağlam Yayınları

Bettinghaus, E. P. & Cody, M. J. (1994). Persuasive communication. (5th ed.). Wadsworth Thomson Learning

Büyükbaykal, C. I. (2005). Kitle iletişim araçları ve toplumsal yaşam, İletişim Fakültesi Dergisi, 21.

Deniz, K. (2011). Etkili iletişim. (Salih Gülerer (Ed.), Üniversiteler için dil ve anlatım içinde (s. 549-635). Ankara: Gazi Kitabevi

Elpeze, N. E. (2004). Televizyon reklamlarına yönelik şüphe (İkna Bilgi modelinin yorumlanması), Eskişehir: Anadolu Üniversitesi

Erdoğan, B. Z. (1999). Celebrity endorsement: A literature review, Journal of Marketing Management, (15) 4, 291-314.

Ergül, S. (2010). Ekonomik kriz döneminde yürütülen iletişim kampanyalarında ikna stratejileri, (Yüksek lisans tezi), Hacettepe Üniversitesi, Ankara

Freedman J. L. Sears, D. O & Carlsmıth. J. (1998), Sosyal psikoloji, Çev.: Ali Dönmez, Ankara: İmge Kitabevi.

Gass, Robert H. & Seiter, J. S. (2003). Persuasion, social ınfluence and compliance gaining, Boston: Pearson Education, Inc.

Gür, A.D. (2011), Suç soruşturmasında mülakat ve ikna amaçlı iletişim, (Yüksek lisans Tezi), Fırat Üniversitesi, Elazığ.

Gürüz, D. & Eğinli, A.T. (2008). İletişim becerileri anlamak-anlatmak-anlaşmak,(1.basım), Ankara: Nobel Yayın Dağıtım

Giddens,A. (2000), Sosyoloji, Ankara: Ayraç Yayınları

Hogan, K. (2009). Başkalarını sizin gibi düşünmeye nasıl ikna edersiniz? İkna Etmenin Psikolojisi, (Çev. Timuçin), İstanbul

Işık,M. (1999). Kişilerarası iletişimde kaynak olgusu ve kaynağın özellikleri, Journal of Selcuk Communication, (1)1

İnceoğlu, M. (2000). Tutum algı ve iletişim, (3.Baskı). Ankara: Ankara Üniversitesi Yayınları

Kenneth E. A. (1971). Persuasion: theory and practice. Boston: Allyn Bacon

Kern, M. (1989). Second politics: political advertising in the eighties, New York: Preager Publishers.

Kılıç, E. (2011). Televizyon reklamlarının tüketicilerin marka değeri üzerindeki etkisi, (Yüksek lisans tezi), Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Çanakkale.

Küçükkurt, M. & Can, B. (1988), İletişimde Kaynak Faktörü ve İknaya Katkısı, Düşünceler Dergisi, 2(2).

LaTour, M. S. (1990). Female nudity in advertising: an analysis of gender differences in arousal and ad response. Psychology and Marketing, 7 (Spring), 65-81.

Larson, C. U. (2001). Persuasion reception and responsibility. Belmonth: Wadsworth /Thomson Learning

Lazar, J. (2009). İletişim Bilimi,(çev: Cengiz Anık), 2.baskı, Ankara: Vadi Yayınları.

Milburn, M. J (Editor). (1992). Influencing human behavior: theory and application in recreation and tourism, Sagmore Publishing, Champaign

Şimşek, M. Şerif, Akgemci, T. & Çelik, A. (2001). Davranış bilimlerine giriş ve örgütlerde davranış, (2. Basım), Ankara: Nobel Yayınları.

Solomon, M. R. (1996). Consumer behavior. (3rd.ed.), New Jersey: Englewood Cliffs-Prentice Hall.

Stiff, J. B. (1994). Persuasive communication, New York: The Guilford Press.

Pelsmacker, P. De, Maggie, G. & Joeri, V. den B. (2001). Marketing communications. London: Prentice Hall, Inc.

Reardon, K. K. (1991). Persuasion in practice, London: Sage Publications.

Ross, R. S. (1990). Understanding persuasion.(3rd ed).New Jersey: Englewood Cliffs-Prentice Hall.

Tosun, N.B. (2003). Pazarlama halkla ilişkileri ve reklam: Bütünleşik Pazarlama İletişimi Yönlü Bir Yaklaşım, İstanbul: Türkmen Kitabevi.

Yanık, N. E. (2015). Digitization of ‘musicking’: how digital media ıntercept the modes of musical activity? (Master thesis), İstanbul Bilgi University, İstanbul.

Webster, G. J., Phalen, F. P. & Lichty W. L. (2000). Ratings analysis, the Theory and practice of audience research, (2. ed.), London: Lawrence Erlbaum Associates Publishers.