Sosyal Medya ve Kutuplaşma

Akça, B. E., Sayımer, İ. ve Ergül, S. (2015). Ortaokul öğrencilerinin sosyal medya kullanımları ve siber zorbalık deneyimleri: Ankara örneği. Global Media Journal TR Edition, 5(10), 71-86.

Aktan, S. (2020). Türkiye’de adaleti artık sosyal medya mı sağlıyor? https://tr.euronews.com/2020/08/19/turkiye-de-adaleti-artik-sosyal-medya-mi-sagliyor [Erişim tarihi: 12.02.2021]

Allport, G. W. (2016). Önyargının Doğası. Sakarya: Sakarya Üniversitesi.

Andersson, T. (2017). Why entertainment content posts get more likes and comments on Facebook. http://www.diva-portal.org [Erişim tarihi: 12.02.2021]

Burrow, A. L. ve Rainone, N. (2017). How many likes did I get? Purpose moderates links between positive social media feedback and self-esteem. Journal of Experimental Social Psychology, 69, 232-6.

APA Dictionary of Psychology (2020). American Psychological Association, https://dictionary.apa.org [Erişim tarihi: 12.12.2020]

Aronson, E. ve Aronson, J. (2011). The Social Animal. New York: Worth.

Aydın, A. F. (2020). Post-Truth dönemde sosyal medyada dezenformasyon: Covid-19 (yeni koronavirüs) pandemi süreci. Academic Social Studies/Akademik Sosyal Araştırmalar, 12, 76-90.

Awan, I. (2017). Cyber-extremism: Isis and the power of social media. Society, 54(2), 138-49.

Babacan, M. E. (2014). Sosyal medya sonrası yeni toplumsal hareketler. Birey ve Toplum Sosyal Bilimler Dergisi, 135-60.

Bail, C. A., Argyle, L. P., Brown, T. W. vd. (2018). Exposure to opposing views on social media can increase political polarization. Proceedings of the National Academy of Sciences, 9216-21.

Barberá, P. (2015). How social media reduces mass political polarization. Evidence from Germany, Spain, and the U.S. Proceedings of the APSA Conference içinde (1-46).

Berkowitz, L. (1972). Social norms, feelings, and other factors affecting helping and altruism. L. Berkowitz ve L. Berkowitz (Eds.), Advances in Experimental Social Psychology içinde (63-106). New York: Academic.

Bradshaw, S. ve Howard, P. N. (2018). Challenging truth and trust: A global inventory of organized social media manipulation. The Computational Propaganda Project, 1.

Brundidge, J. (2010). Encountering ‘difference’ in the contemporary public sphere: The contribution of the ınternet to the heterogeneity of political discussion networks. Journal of Communication, 680-700.

Cialdini, R. B. (2001). İnsanları Etkileme Yolları. Ankara: İmge.

Clark, A. E. ve Lohéac, Y. (2007). “It wasn’t me, it was them!” Social influence in risky behavior by adolescents. Journal of Health Economics, 763-84.

Dondurucu, Z. B. ve Uluçay, A. P. (2015). Yeni medya ortamlarında nefret söylemi: Eşcinsellere yönelik nefret söylemi içeren videoların YouTube üzerinden incelenmesi. International Journal of Social Sciences and Education Research, 1(3), 875-902.

Enikolopov, R., Makarin, A. ve Petrova, M. (2020). Social media and protest participation: Evidence from Russia. Econometrica, 88(4), 1479-514.

Erdoğan, E. (2020). İnfodemiyle etkin mücadele. https://www.infodemiylemucadele.org [Erişim tarihi: 14.12.2020]

Erkan, G. ve Ayhan, A. (2018). Siyasal iletişimde dezenformasyon ve sosyal medya: Bir doğrulama platformu olarak Teyit.org. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 201-23.

Ferrara, E. (2015). Manipulation and abuse on social media. ACM SIGWEB Newsletter, 1-9.

Garimella K., Morales G. D. F., Mathioudakis M. vd. (2018). Polarization on social media. Web Conference Tutorial, 1(1), 1-191.

Goodman, J. ve Carmichael, F. (2020). Coronavirus: Bill Gates ‘microchip’ conspiracy theory and other vaccine claims fact-checked. https://www.bbc.com/news/52847648 [Erişim tarihi: 19.12.2020]

Grömping, M. (2014). ‘Echo chambers’ partisan Facebook groups during the 2014 Thai election. Asia Pacific Media Educator, 24(1), 39-59.

Güneri Yöyen, E. (2017). Şiddet türleri ve kişilik özellikleri. Yaşam Becerileri Psikoloji Dergisi, 1(1), 35-50.

Hortaçsu, N. (2012). En Güzel Psikoloji Sosyal Psikoloji. Ankara: İmge.

Kağıtçıbaşı, Ç. ve Cemalcılar, Z. (2014). Dünden Bugüne İnsan ve İnsanlar Sosyal Psikolojiye Giriş. İstanbul: Evrim.

Kemp, S. (2020). Digital 2020. Hootsuite. https://wearesocial.com/digital-2020 [Erişim tarihi: 13.02.2021]

Lev-On, A. & Manin, B. (2006). Happy accidents: Deliberation and online exposure to opposing views. Esprit, 5(5), 195-212.

Shu, K., Sliva, A., Wang, S. vd. (2017). Fake news detection on social media: A data mining perspective. ACM SIGKDD explorations newsletter, 19(1), 22-36.

Madran, A. D. (2012). Tutum, Tutum Değişimi ve İkna. Ankara: Nobel.

Matthews-King, A. (2019). Social media fuelling anti-vaxxer movement with Europeans the most sceptical in the world, global poll shows. https://www.independent.co.uk/news/health/anti-vaxx-vaccination-myth-poll-europe-pro-nature-birth-a8964441.html [Eirişim tarihi: 29.12.2020]

McPherson, M., Smith-Lovin, L. ve Cook, J. M. (2001). Birds of a feather: Homophily in Social Networks. Annual Review of Sociology, 415-44.

Mutz, D. C. ve Mondak, J. J. (2006) The workplace as a context for cross-cutting political discourse. Journal of Politics, 68(1), 140-55.

Müller, K. ve Schwarz, C. (2020). Fanning the flames of hate: Social media and hate crime. https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=3082972 [Erişim tarihi: 12.01.2021]

Myers, D. G. (2017). Sosyal Psikoloji. Ankara: Nobel.

Nadkarni, A. ve Hofmann, S. G. (2012). Why do people use Facebook? Personality and Individual Differences, 52(3), 243-9.

Narin, B. (2018). Kişiselleştirilmiş çevrimiçi haber akışının yankı odası etkisi, filtre balonu ve siberbalkanizasyon kavramları çerçevesinde incelenmesi. Selçuk İletişim, 11(2), 232-51.

Newman, N., Fletcher, R., Kalogeropoulos, A. vd. (2020). Reuters ınstitute digital news report. Reuters Institue; University of Oxford.

Nickerson, R. S. (1998). Confirmation bias: A ubiquitous phenomenon in many guises. Review of general psychology, 2(2), 175-220.

Noelle‐Neumann, E. (1974). The spiral of silence a theory of public opinion. Journal of Communication, 24(2), 43-51.

Nyhan, B. ve Reifler, J. (2010). When corrections fail: The persistence of political misperceptions. Political Behavior, 32(2), 303-30.

Pariser, E. (2011). The Filter Bubble What the Internet Is Hiding from You. New York: The Penguin.

Sakallı, N. (2001). Sosyal Etkiler kim kimi nasıl etkiler? Ankara: İmge.

Sherman, L. E., Payton, A. A., Hernandez, L. M. vd (2016). The power of the like in adolescence: Effects of peer influence on neural and behavioral responses to social media. Psychological Science, 27(7), 1027-35.

Solmaz, B. ve Görkemli, H. N. (2012). Büyükşehir belediyeleri ve sosyal medya kullanımı. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 9-20.

Sönmez, G. (2016). Radikalleşme, şiddete varan aşırıcılık (ŞVA) ve yabancı terörist savaşçılar (YTS): Nedenler, çözüm önerileri ve Türkiye özelinde değerlendirme, Yeni Türkiye (87), 476-81

Sözkesen, M. E. ve Biçer, S. (2018). Instagram’da sosyal kıyaslama, benlik saygısı ve yaşam doyumu ilişkisi: Fırat Üniversitesi üzerinde bir inceleme. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 29, 302-26.

Spohr, D. (2017). Fake news and ideological polarization: Filter bubbles and selective exposure on social media. Business Information Review, 34(3), 150-60.

Stahl, B. C. (2006). On the difference or equality of ınformation, misinformation, and disinformation: A critical research perspective. Informing Science Journal, 9, 83-96.

Sunstein, C. R. (2002). The law of group polarization. Journal of Political Philosophy, 10(2), 175-95.

Sunstein, C. R. (2009). Going to Extremes How Like Minds Unite. New York: Oxford University.

TDK (2020). https://sozluk.gov.tr [Erişim tarihi: 12.12.2020]

Toktay, Y. (2019). Sosyal medyada dezenformasyon, manipülasyon ve propaganda etkisi: Zeytin Dalı Harekatı örneği (Yayımlanmamış YL Tezi). Marmara Üniversitesi, İstanbul.

Tunçer, Ç . (2020). Sosyal medya ve şiddet: ekşi sözlük’te Çinli algısı. İnsan ve İnsan, 7(25), 65-84.

Turan, C. (2015). Açıklığın yanılsaması: Dezenformasyon çağımızın kitle imha silahı mı? Akademik Bilişim Konferansı (109-15). Eskişehir.

Turan, H. (2017). Sosyal medya’da şiddet: Sağduyunun yitiminde başkalık ve kendilik deneyimleri. Marmara İletişim Dergisi, 27, 121-33.

TurkuazLab (2021). Türkiye’de kutuplaşmanın boyutları 2020. https://www.turkuazlab.org/ilgili-projelerimiz/turkiyede-kutuplasmanin-boyutlari-2020 [Erişim tarihi: 12.01.2021]

Türk, G. D. (2013). Demokrasinin dördüncü kuvveti yeni medya teknolojileri. XVIII. Türkiye’de İnternet Konferansı (55-60). İstanbul.

VandenBos, G. R. (2015). APA Dictionary of Psychology. Washington, DC: APA.

Vardal, Z. B. (2015). Nefret söylemi ve yeni medya. Maltepe Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 2(1), 132-56.

Vicario, M. D., Zollo, F., Caldarelli, G. vd. (2017). Mapping social dynamics on Facebook: The Brexit debate. Social Networks, 6-16.

Yanık, A. (2017). Sosyal medyada yükselen nefret söyleminin temelleri. Global Media Journal: Turkish Edition, 8(15).

Yanık, C. ve Öztürk, M. (2015). Toplumsal hareketlerin dönüşümü üzerine bir değerlendirme. Mukaddime, 5(1), 45-63.

Yaşa, H. ve Öksüz, O. (2020). Nefret söyleminin inşasında sosyal medyanın rolü: ekşi sözlük örneği. Erciyes İletişim Dergisi, 7(2), 1383-08.

Yegen, C. (2018). Doğru haber alma hakkı ve sosyal medya dezenformasyonunu doğruluk payı ve yalansavarla tartışmak. Erciyes İletişim Dergisi, 5(4), 101-21.

Yeniçeri, Z. ve Us, E. Ö. (2020). Radikalleşmenin ölçülmesi: Aşırıcılık ölçeğinin ve aşırıcılık ölçeğiyle ilişkili şiddet yanlılığı. Güvenlik Bilimleri Dergisi, 261-87.

Zajonc, R. B. (1968). Attitudinal effects of mere exposure. Journal of Personality and Social Psychology, 1-27.