Engelli Çocuklar

“… Talihsiz bir trafik kazası sonucu kendimi bir hastanenin acil servisinde buldum. Gözlerimi açtığımda çok acı bir gerçekle yüz yüze kaldım: Boynumda bir boyunluk, hissetmeyen bir beden. O anı anlatmak o kadar zor ki… O çaresizlik, o kayıp… Sanki bütün hayatım elimden alındı. Bütün hücrelerime kadar acı çektiğimi hissettim. Avazım çıktığı kadar ağlamak, bağırmak istedim. Birisi sesimi duysun, çaresizliğimi anlasın istedim. Hayatımın en mutlu günü; en kötü günüm düğün salonunda olacakken, acil servis sedyesinde yatan aciz bir yaralı olmak istemedim. Evet bu bir kâbus olmalıydı... Ne yazık ki duyduğum bir ses bütün bu yaşananların gerçek olduğunu kanıtladı. Benimle ilgilenen hekimin sesiydi bu; “Boyunluğu çıkarın, boynunda bir şey yok.” dedi. O anda hareketsiz duran ellerimin sedyenin kenarlarına sıkıca tutunmakta olduğunu ve belimdeki o dayanılmaz ağrıyı fark ettim. Ne kadar büyük bir travma yaşadığımı
ellerimi hissedince anladım...”