Oyun Nedir?
Özet
İnsanoğlu kadar uzun bir geçmişe sahip olan oyun birçok disiplini ilgilendiren önemli bir olgudur. Bu uzun geçmiş oyunun yapısında ve içeriğinde değişikliklerin meydana gelmesine yol açmıştır. Bu durum oyun ile ilgili düşüncelerin değişmesine ve oyun ile ilgili farklı bakış açılarının ortaya çıkmasına neden olmuştur. Dolayısıyla literatürde oyun ile ilgili birçok farklı tanıma rastlamak mümkündür. Ayrıca oyunun hangi özelliklere sahip olduğu konusunda fikir birliği bulunmamaktadır. Her ne kadar bu değişiklikler olsa da oyunun çocukların hayatındaki yeri değişmemiştir. Oyunun çocuklar için önemi ve çocuklara katkısı kabul edilen bir gerçektir. Oyun çocukların hayatının vazgeçilmez bir unsurudur. Dahası çocukların en temel haklarından biridir. Çocuklar için oyun yemek yeme ve su içme gibi temel bir ihtiyaç olarak değerlendirilebilir. İlk çağlardan günümüze oyunun önemi birçok yazar ve düşünür tarafından da vurgulanmıştır. Dolayısıyla oyunun özellikle yetişkinler tarafından daha iyi anlaşılması önem arz etmektedir.
Play, a phenomenon with a history as long as that of humankind, is a significant event affecting many disciplines. This long history has led to changes in the structure and content of play. This has resulted in changes in perceptions of play and the emergence of different perspectives on it. Therefore, it is possible to find many different definitions of play in the literature. Furthermore, there is no consensus on what characteristics play should possess. Despite these changes, the place of play in children's lives has not changed. The importance and contribution of play to children is an accepted fact. Play is an indispensable element of children's lives. Moreover, it is one of the most fundamental rights of children. For children, play can be considered a basic need, like eating and drinking water. The importance of play has been emphasized by many writers and thinkers from ancient times to the present day. Therefore, it is important that play is better understood, especially by adults.
Referanslar
Akandere, M. (2013). Eğitici okul oyunları. Nobel Yayın Dağıtım.
Akbaş, B. ve Ünal Özuslu, S. (2016). Oyuncaklarla oynanan geleneksel Gaziantep oyunları. Uluslararası Erken Çocukluk Eğitimi Çalışmaları Dergisi, 1(1), 25-42.
Aksoy, A. B. ve Dere Çiftçi, H. (2014). Erken çocukluk döneminde oyun. Pegem Akademi.
Aral, N., Gürsoy, F. ve Köksal, A. (2000). Okul öncesi eğitiminde oyun. Turan Ofset.
Başal, H. A. (2017). Geçmişten günümüze Türkiye’de geleneksel çocuk oyunları. Nobel Yayınevi.
Baykoç Dönmez, N. (2000). Üniversite çocuk gelişimi ve eğitimi bölümü ve kız meslek lisesi öğrencileri için oyun kitabı. Esin Yayınevi.
Bird, J. ve Edwards, S. (2015). Children learning to use technologies through play: A digital play framework. British journal of educational technology, 46(6), 1149-1160.
Bodrova, E. ve Leong, D. (2007). Zihin araçları. Erken çocukluk eğitiminde Vygotsky yaklaşımı. (G. Haktanır, Çev.). Anı Yayıncılık.
Caillois R. (2001). Man, play and games. University Of Illinois Press.
Casby, M. W. (2003). The development of play in infants, toddlers, and young children. Communication Disorders Quarterly, 24(4), 163-174.
Cohen, D. (1993). The development of play. Routledge.
Ocak, M. A. (2013). Eğitsel dijital oyunlar kuram, tasarım ve uygulama. Pegem Akademi.
Freud, S. (1961). Beyond the pleasure principle. Norton & Company.
Gülay Ogelman, H. (2019). Erken çocukluk döneminde oyun. Eğiten.
Henricks, T. (2020). Play studies: A brief history. American Journal of Play, 12(2), 114-155.
Huizinga, J. (2006). Homo ludens oyunun toplumsal işlevi üzerine bir deneme. (M. A. Kılıçbay, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
Koçyiğit, S., Tuğluk, M. N. ve Kök, M. (2007). Çocuğun gelişim sürecinde eğitsel bir etkinlik olarak oyun. Atatürk Üniversitesi Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, (16), 324-342.
Maktal Canko, D. (2014). Müzeler, oyunlar, oyuncaklar ve çocuklar. Dokuz Eylül Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Müzecilik Bölümü Yayınları.
Mangır, M. ve Aktaş, Y. (1993). Çocuğun gelişiminde oyunun önemi. Yaşadıkça Eğitim, 26, 14-18.
Mayesky, M. (2006). Creative activities for young children. Wadsworth.
MEGEP. (2014). Çocuk gelişimi ve eğitimi oyun etkinliği-I. MEB Yayınları.
Nicolopoulou, A. (1993). Play, cognitive development, and the social world: Piaget, Vygotsky, and beyond. Human Development, 36(1), 1-23.
Palmer, J., Bresler, L. ve Cooper, D. E. (2001). Fifty major thinkers on education: From Confucius to Dewey. Psychology Press.
Pellegrini, A. D. (2009). The role of play in human development. Oxford University Press.
Piaget, J. (2013). Play, dreams and imitation in childhood. Routledge.
Platon. (2006). Devlet. (S. Eyüboğlu ve M. A. Cimcoz, Çev.). İş Bankası Kültür Yayınları.
Rousseau, J. J. (2006). Emile: Bir çocuk büyüyor. (Ü. Akagündüz, Çev.). Selis Kitaplar.
Schousboe, I. ve Winther Lindqvist, D. (2013). Children’s play and development: Cultural-historical perspectives. Springer.
Sevinç, M. (2004). Erken çocukluk gelişimi ve eğitiminde oyun. Morpa Kültür Yayınları.
Sutton Smith, B. (2008). Play theory - A personal journey and new thoughts. American Journal of Play, 1(1), 80-123.
TDK. (2025). https://sozluk.gov.tr/
UNİCEF. (2025). Çocuk haklarına dair sözleşme
https://www.unicef.org/turkiye/%C3%A7ocuk-haklar%C4%B1na-dair-s%C3%B6zle%C5%9Fme
Yavuzer, H. (2007). Aile ve toplum. Remzi Kitabevi.
Yörükoğlu, A. (1997). Değişen toplumda aile ve çocuk. Özgür Yayınları.
