İleri Tedaviler ve Transplantasyon

Pulmoner hipertansiyon, ilerleyici pulmoner vasküler direnç artışı, sağ ventrikül yüklenmesi ve ileri evrede sağ kalp yetmezliği ile karakterize kompleks bir kardiyopulmoner hastalık grubudur. Hedefe yönelik medikal tedaviler pulmoner arteriyel hipertansiyon hastalarında sağkalımı belirgin olarak iyileştirmiş olsa da, optimal kombine tedaviye rağmen yüksek riskli seyreden hastalarda transplantasyon halen en önemli ileri tedavi seçeneğidir (1). Güncel yaklaşımda transplantasyon değerlendirmesi terminal döneme bırakılmamalı; orta-yüksek veya yüksek risk profili, ilerleyici sağ ventrikül yetmezliği, tekrarlayan hastane yatışı, kötüleşen fonksiyonel kapasite ve parenteral prostasiklin gereksinimi olan hastalar erken dönemde transplantasyon merkezine yönlendirilmelidir (1,2). Pulmoner arteriyel hipertansiyonda günümüzde standart cerrahi yaklaşım çoğunlukla bilateral akciğer transplantasyonudur; çünkü pulmoner vasküler direncin ortadan kalkması sonrasında sağ ventrikül fonksiyonlarında belirgin geri dönüşüm sağlanabilir (3,4). Kalp-akciğer transplantasyonu ise kompleks konjenital kalp hastalığı, Eisenmenger sendromu veya geri dönüşümsüz ventriküler disfonksiyon varlığında seçilmiş hastalar için önemini korumaktadır (2,5). Transplantasyona kadar geçen süreçte intravenöz prostanoidler, atriyal septostomi ve özellikle ekstrakorporeal membran oksijenasyonu uygun hastalarda köprü tedavi olarak kullanılabilir (6,7). Bu bölümde pulmoner hipertansiyonda akciğer transplantasyonu, kalp-akciğer transplantasyonu ve köprü tedaviler göğüs cerrahisi perspektifiyle ele alınmıştır.

Pulmonary hypertension is a complex group of cardiopulmonary diseases characterized by a progressive increase in pulmonary vascular resistance, right ventricular overload, and, in advanced stages, right heart failure. Although targeted medical therapies have significantly improved survival in patients with pulmonary arterial hypertension, transplantation remains the most important advanced treatment option for patients who follow a high-risk course despite optimal combination therapy (1). In the current approach, transplant evaluation should not be deferred to the terminal stage; patients with an intermediate-high or high risk profile, progressive right ventricular failure, recurrent hospitalizations, deteriorating functional capacity, and a need for parenteral prostacyclin should be referred to a transplant center at an early stage (1,2). Today, the standard surgical approach in pulmonary arterial hypertension is predominantly bilateral lung transplantation, since marked reverse remodeling of right ventricular function can be achieved once pulmonary vascular resistance is eliminated (3,4). Heart-lung transplantation, on the other hand, retains its importance for selected patients with complex congenital heart disease, Eisenmenger syndrome, or irreversible ventricular dysfunction (2,5). During the period leading up to transplantation, intravenous prostanoids, atrial septostomy, and particularly extracorporeal membrane oxygenation can be used as bridging therapy in appropriate patients (6,7). In this chapter, lung transplantation, heart-lung transplantation, and bridging therapies in pulmonary hypertension are discussed from a thoracic surgery perspective.