Komplikasyonu Fırsata Çevirmek: PFO’dan Geçen Sol Ventrikül Lead Li ICD’nin Sağ Ventriküle Yeni Bir Lead İmplante Edilerek Endokardiyal CRT’ye Upgrade Edilmesi

Kardiyak resenkronizasyon tedavisi (CRT), ileri derecede sol ventrikül sistolik disfonksiyonu ve intraventriküler ileti gecikmesi bulunan hastalarda mortalite ve morbiditeyi azaltan etkili bir tedavi yöntemidir. Standart uygulamada sol ventrikül uyarımı koroner sinüs yoluyla sağlanmakla birlikte, bazı olgularda anatomik veya teknik nedenlerle alternatif yaklaşımlar gerekebilmektedir. Bu olgu sunumunda, primer koruma amacıyla implante edilen implantabl kardiyoverter defibrilatör (ICD) leadinin patent foramen ovale (PFO) aracılığıyla sol ventriküle geçtiğinin yıllar sonra saptanması üzerine uygulanan başarılı biventriküler pace revizyonu sunulmuştur. Dispne, ortopne ve periferik ödem yakınmaları ile başvuran hastanın ekokardiyografik değerlendirmesinde ejeksiyon fraksiyonu %25–30 olarak saptanmış, ICD ventrikül leadinin PFO üzerinden geçerek mitral kapağı kat ettiği ve sol ventrikül duvarında sonlandığı gösterilmiştir. Geniş QRS varlığı, yetersiz resenkronizasyon ve cihaz batarya ömrünün tükenmiş olması nedeniyle tedavi seçenekleri yeniden değerlendirilmiştir. Uzun süredir implante edilmiş leadin mitral kapaktan geçmesi nedeniyle ekstraksiyon yüksek riskli kabul edilmiş; mevcut sol ventrikül endokardiyal lead korunarak sağ ventriküle yeni bir lead implante edilmesi ve sistemin CRT’ye revize edilmesi tercih edilmiştir. İşlem sonrası elektrokardiyografide QRS süresinde belirgin daralma ve başarılı biventriküler pacing bulguları izlenmiştir. Bu olgu, standart dışı yerleşimli bir ICD leadinin uygun hasta seçimi ve bireyselleştirilmiş yaklaşım ile etkin bir CRT stratejisine dönüştürülebileceğini göstermektedir. Ayrıca implantasyon sırasında multiplanar floroskopik görüntülemenin önemini, sol ventrikül endokardiyal lead varlığında tromboemboli riskine karşı uzun dönem antikoagülasyon gerekliliğini ve her lead malpozisyonunun mutlak ekstraksiyon gerektirmeyebileceğini vurgulamaktadır. Bu yönüyle olgu, nadir ve teknik açıdan zorlu cihaz komplikasyonlarının yönetimine katkı sağlayan dikkat çekici bir örnek niteliğindedir.

Cardiac resynchronization therapy (CRT) is an effective treatment modality that reduces mortality and morbidity in patients with advanced left ventricular systolic dysfunction and intraventricular conduction delay. In standard practice, left ventricular stimulation is achieved via the coronary sinus; however, alternative approaches may be required in selected cases due to anatomical or technical limitations. In this case report, we present a successful biventricular pacing revision performed after the late detection of an implantable cardioverter-defibrillator (ICD) lead that had inadvertently passed through a patent foramen ovale (PFO) into the left ventricle. A patient presenting with dyspnea, orthopnea, and peripheral edema underwent echocardiographic evaluation, which revealed an ejection fraction of 25–30%. Imaging demonstrated that the ventricular ICD lead had crossed the PFO, traversed the mitral valve, and terminated within the left ventricular wall. Due to the presence of a wide QRS complex, inadequate resynchronization, and depletion of device battery life, treatment options were reconsidered. Lead extraction was considered high risk because of the chronic implantation period and the lead course through the mitral valve. Therefore, the existing left ventricular endocardial lead was preserved, a new right ventricular lead was implanted, and the system was upgraded to CRT. Post-procedural electrocardiography demonstrated significant QRS narrowing and findings consistent with successful biventricular pacing. This case illustrates that a malpositioned ICD lead may be incorporated into an effective CRT strategy through individualized management and appropriate patient selection. Furthermore, it highlights the importance of multiplanar fluoroscopic imaging during device implantation, the need for long-term anticoagulation in the presence of left ventricular endocardial leads due to thromboembolic risk, and the fact that not all lead malpositions necessarily require extraction. This report provides a noteworthy example contributing to the management of rare and technically challenging device-related complications.