Zorlu CRT İmplantasyonunda Girişimsel Çözümler: Stent Destekli Sol Ventrikül Lead Yerleşimi

Kardiyak resenkronizasyon tedavisi (CRT), seçilmiş kalp yetersizliği hastalarında semptomları azaltan ve uzun dönem klinik sonuçları iyileştiren etkin bir tedavi yöntemidir. Bununla birlikte koroner sinüs (CS) lead dislokasyonu, yeniden girişim gerektirebilen önemli komplikasyonlardan biridir. Bu bölümde, noniskemik kardiyomiyopati nedeniyle CRT implantasyonu uygulanmış 42 yaşındaki erkek hasta sunulmaktadır. Hastanın öz geçmişinde diabetes mellitus ve hipertansiyon mevcuttu. Koroner anjiyografisinde anlamlı koroner arter hastalığı saptanmamıştı. - Ekokardiyografide sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu %45 olarak ölçülmüş, global hipokinezi ve septal diskordans izlenmişti. Hasta, CS lead dislokasyonu nedeniyle hastaneye yatırıldı. Revizyon işlemi sırasında hedef ven içerisinde yeterli lead stabilitesinin sağlanamayacağı değerlendirilmesi üzerine stent destekli lead stabilizasyonu uygulandı. İşlem sonunda uygun elektriksel parametreler elde edildi ve lead pozisyonunun stabil olduğu doğrulandı. Takip süresince hastanın genel durumu stabil seyretti. Aktif kardiyak şikayet, elektrokardiyografik değişiklik, nörovasküler komplikasyon veya girişim bölgesine ait problem izlenmedi. Hasta optimal medikal tedavisi düzenlenerek poliklinik kontrolü planıyla taburcu edildi. Bu olgu, CS lead dislokasyonu gelişen seçilmiş CRT hastalarında stent destekli lead stabilizasyonunun etkili ve güvenilir bir kurtarma yöntemi olabileceğini göstermektedir.

Cardiac resynchronization therapy (CRT) is an established treatment for selected patients with heart failure and ventricular dyssynchrony. Stable positioning of the left ventricular (LV) lead within the coronary venous system is essential for maintaining effective biventricular pacing and achieving long-term clinical benefit. However, LV lead dislodgement remains a recognized complication that may necessitate repeat intervention. We report the case of a 42-year-old man with nonischemic cardiomyopathy, diabetes mellitus, and hypertension who previously underwent CRT implantation for a left ventricular ejection fraction (LVEF) of 35%. During follow-up, the patient demonstrated significant clinical and echocardiographic improvement, with LVEF increasing to 45%. Device interrogation later revealed coronary sinus (CS) lead dysfunction secondary to lead dislodgement. During the revision procedure, the dislodged CS lead was removed and coronary venous anatomy was reassessed. Owing to inadequate lead stability within the target vein and the importance of preserving effective biventricular pacing in a CRT responder, a stent-assisted stabilization strategy was adopted. A new LV lead was positioned within the target coronary vein, and a coronary venous stent was deployed to provide mechanical support and prevent lead migration. The procedure was completed successfully with satisfactory electrical parameters and stable lead positioning. The patient's postprocedural course was uneventful, with no device-related, vascular, or neurological complications. This case highlights coronary venous stenting as a valuable bailout strategy for LV lead stabilization in selected patients with challenging coronary venous anatomy or inadequate lead stability. In CRT responders, preservation of the optimal target vein may be critical for maintaining the clinical benefits of resynchronization therapy.