Perkütan Koroner Girişim Sırasında Stent Sıyrılması: Güncel Tanı, Önleme ve Kurtarma Stratejileri – Vaka Temelli Bir Kılavuz

Stent sıyrılması, perkütan koroner girişim sırasında stentin taşıyıcı balon sisteminden ayrılması olarak tanımlanan nadir fakat potansiyel olarak yıkıcı bir komplikasyondur. Günümüzde yeni nesil düşük profilli stentlerin yaygınlaşmasıyla insidansı %0.3’ün altına düşmüş olsa da kompleks lezyon anatomileri (ileri kalsifikasyon, tortiyozite, osteal/bifurkasyon lezyonları), yetersiz lezyon hazırlığı ve yetersiz guiding kateter desteği nedeniyle halen karşılaşılabilmektedir. Stent sıyrılması geliştiğinde ilk değerlendirme; stentin lokasyonu, koroner akım durumu ve kılavuz telin stent lümeni içinde olup olmadığına odaklanmalıdır. Kurtarma stratejisinin seçimi esas olarak bu faktörlere bağlıdır. Kılavuz tel kontrolü korunabildiği durumlarda, küçük balon tekniği pratik bir ilk seçenek olarak düşünülebilir. Özellikle telin stent lümeni içinden geçmediği veya stentin proksimal koroner segmentte ya da aort kökünde olduğu durumlarda ise snare ile yakalama sıklıkla daha güvenli ve etkili bir yöntemdir. Çift tel tekniği, guide-extension kateter ile yakalama, stenti olduğu yerde açma veya damar duvarına ezme (crush) gibi diğer perkütan stratejiler ise seçilmiş olgularda uygulanabilir ve yöntem seçiminde esneklik esastır. Başarılı bir yönetim, yalnızca sıyrılan stentin çıkarılmasını değil, aynı zamanda komplikasyona yol açan temel mekanizmanın (örneğin yetersiz destek, kötü lezyon hazırlığı) düzeltilmesini de gerektirir. Bu bölümde, stent sıyrılmasının önlenmesi, anlık değerlendirilmesi ve duruma göre uyarlanmış kurtarma stratejileri, güncel literatür eşliğinde vaka temelli bir yaklaşımla sunulmaktadır.

Stent dislodgement is a rare but potentially catastrophic complication of percutaneous coronary intervention, defined as separation of the stent from its delivery balloon system. Although its incidence has decreased to below 0.3% with the widespread use of newer-generation low-profile stent platforms, it may still occur in the setting of complex lesion anatomy, including severe calcification, tortuosity, ostial or bifurcation lesions, inadequate lesion preparation, and insufficient guiding catheter support. When stent dislodgement occurs, the initial assessment should focus on the location of the dislodged stent, the status of coronary flow, and whether guidewire control through the stent lumen is maintained. The choice of retrieval or bailout strategy largely depends on these factors. When guidewire control is preserved, the small-balloon technique may be considered as a practical option. In contrast, snare retrieval is often a safer and more effective approach, particularly when the guidewire does not pass through the stent lumen or when the stent is located in a proximal coronary segment or the aortic root. Other percutaneous strategies, including the two-wire technique, guide-extension catheter-assisted trapping, deployment of the stent in situ, or crushing the stent against the vessel wall, may be used in selected cases, and flexibility in strategy selection is essential. Successful management requires not only retrieval or stabilization of the dislodged stent but also correction of the underlying mechanism that led to the complication, such as inadequate support or suboptimal lesion preparation. In this chapter, the prevention, immediate assessment, and tailored bailout management of stent dislodgement are presented through a case-based approach in light of the current literature.