Sistemik Lupus Eritematozus Lenfadenopatisi

Sistemik lupus eritematozus (SLE), bağışıklık sisteminde immün tolerans kaybı sonucunda gelişen, otoantikor üretimi ve immün kompleks aracılı doku hasarı ile karakterize, kronik seyirli ve çoklu organ tutulumu ile seyreden otoimmün bir hastalıktır. Kadın/erkek oranı yaklaşık 7–10:1’dir. En sık 20–40 yaş aralığında görülmektedir. Lenfadenopati, SLE hastalarının yaklaşık %25-%50’sinde saptanan ve genellikle hastalık aktivitesiyle paralellik gösteren bir bulgudur. Sıklıkla ateş, halsizlik, kilo kaybı ve yorgunluk gibi nonspesifik semptomlar görülmektedir. Malar döküntü, fotosensitivite, nonerozif artrit, serozit, renal tutulum ve nörolojik bulgular hastalığın en sık görülen klinik özellikleridir. Antinükleer antikor (ANA) pozitifliği taramada yüksek duyarlılığa sahip olmakla birlikte özgüllüğü düşüktür. Buna karşın, Anti-dsDNA ve anti-Sm antikorları daha yüksek özgüllük gösterir. Tanıda altın standart olan histopatolojik incelemede lupus lenfadenitinin en tipik formu nekrotizan paterndir. Bu odaklar içinde "nuclear dust" (nükleer debriler), damarlarda fibrinoid nekroz/vaskülopati ve tanısal değeri yüksek, amorf bazofilik hematoksilen cisimcikleri izlenir.

Systemic lupus erythematosus (SLE) is a chronic autoimmune disease characterized by a loss of immune tolerance within the immune system, resulting in autoantibody production and immune complex-mediated tissue damage with multi-organ involvement. The female-to-male ratio is approximately 7–10:1, and the disease onset most frequently occurs between the ages of 20 and 40. Lymphadenopathy is a manifestation detected in approximately 25% to 50% of SLE patients and generally correlates with disease activity. Constitutional, non-specific symptoms such as fever, malaise, weight loss, and fatigue are commonly observed. Malar rash, photosensitivity, non-erosive arthritis, serositis, renal involvement, and neurological manifestations represent the most frequent clinical features of the disease. Although antinuclear antibody (ANA) positivity exhibits high sensitivity for screening purposes, its specificity remains low; conversely, anti-dsDNA and anti-Sm antibodies demonstrate higher specificity. In the histopathological examination, which represents the gold standard for diagnosis, the necrotizing pattern constitutes the most characteristic form of lupus lymphadenitis. These foci characteristically feature "nuclear dust" (nuclear debris), fibrinoid necrosis/vasculopathy within blood vessels, and highly diagnostic, amorphous, basophilic hematoxylin bodies.