Dil ve Bağlam Açısından Kur’ân’da Esmâ-i Hüsnâ

İnsan, başlangıçtan itibaren müte‘âl/aşkın ve kendisinden üstün bir varlığa inanma ve O’na sığınma ihtiyacı duymuştur. Nitekim çok farklı coğrafyalarda ve farklı zamanlarda var olan inanç sistemleri bu gerçeği ispatlamaktadır. Öte yandan aşkın bir varlığa inanma ihtiyacını duyan insan, bu varlığı tanıma ve ona ibadet etme çabasına da girmiştir. Çünkü bir varlığa inanmak, onu açıklama zaruretini doğurur. Öyleyse bilinmesi gereken ilk şey, varlıkların yaratıcısı olan Allah hakkındaki bilgidir. Ancak yaratıcının algılanan her şeyden farklı ve aşkın olması O’nu tanımayı zorlaştırmaktadır. Allah, duyularla idrâk edilemez, akılla da O’nun zâtı ve mahiyeti kavranamaz. Dolayısıyla O, sadece isimler ve sıfatlar vasıtasıyla sınırlı olarak bilinebilir. İşte bu çerçevede Kur’ân-ı Kerîm incelendiğinde; Kur’ân’ın farklı üslûp ve kalıplarda değişik isim-sıfatlarla Allah’ı insanlara tanıttığı ve bu isim-sıfatları “el-esmâu’l-hüsnâ” diye isimlendirdiği görülecektir.