Kadına Yönelik Şiddetin Nedenleri, Çözüm Önerileri ve Korunmada Halk Sağlığı Yaklaşımı
Özet
Kadına yönelik şiddet; toplumsal cinsiyet eşitsizliği, kültürel normlar, eğitim eksikliği, ekonomik bağımlılık, psikolojik ve biyolojik etkenler, medya etkisi, aile içi rol modelleri, hukuki yetersizlikler, toplumsal şiddet algısı, savaşlar ve göç gibi çok boyutlu nedenlere dayanan yaygın bir toplumsal sorundur. Şiddet; fiziksel, psikolojik, cinsel ve ekonomik etkileriyle kadının yaşam kalitesini düşürmekte, aile ve toplum düzeyinde ciddi sosyal ve sağlık sorunlarına yol açmaktadır. Sorunun çözümü için toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanması, kültürel kalıp yargıların dönüştürülmesi, eğitim ve farkındalık çalışmalarının artırılması, kadınların ekonomik bağımsızlıklarının desteklenmesi, medyanın sorumlu yayıncılık yapması, aile içi olumlu rol modellerinin güçlendirilmesi ve hukuki mekanizmaların etkin uygulanması gerekmektedir. Savaş ve göç dönemlerinde kadınların korunmasına yönelik ulusal ve uluslararası destek mekanizmalarının güçlendirilmesi önem taşır. Halk sağlığı yaklaşımı; şiddeti bir toplum sağlığı sorunu olarak ele alır ve birincil, ikincil ve üçüncül koruma basamaklarıyla kapsamlı bir müdahale modeli sunar. Bu kapsamda eğitim programları, erken tespit mekanizmaları, psikososyal destek, hukuki danışmanlık ve sosyal entegrasyon hizmetleri önemli rol oynar. Etkili yasal düzenlemeler ve kurumlar arası iş birliği, kadına yönelik şiddetle mücadelenin temel unsurlarıdır.
Violence against women is a widespread social problem rooted in multidimensional factors such as gender inequality, cultural norms, lack of education, economic dependency, psychological and biological determinants, media influence, family role models, legal inadequacies, societal acceptance of violence, wars, and migration. Violence negatively affects women’s quality of life through physical, psychological, sexual, and economic consequences, leading to significant social and health problems at both family and community levels. Addressing this issue requires ensuring gender equality, transforming cultural stereotypes, strengthening education and awareness programs, supporting women’s economic independence, promoting responsible media practices, reinforcing positive family role models, and effectively implementing legal mechanisms. During periods of war and migration, strengthening national and international support systems that protect women is crucial. The public health approach treats violence as a community health problem and provides a comprehensive intervention model through primary, secondary, and tertiary prevention strategies. In this context, education programs, early detection mechanisms, psychosocial support, legal counseling, and social integration services play essential roles. Effective legal regulations and intersectoral collaboration constitute key components of combating violence against women.
Referanslar
Adaçay, F. R., & Güney, G. (2012). Kadına yönelik ekonomik şiddet. In Uluslararası Katılımlı Ka- dına ve Çocuğa Karşı Şiddet Sempozyumu (pp. 321-326). Ankara.
Almiş, B. H., Gümüştaş, F., & Koyuncu Kütük, E. (2020). Kadına yönelik aile içi şiddetin kadın ve çocukların ruh sağlığına etkileri. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar-Current Approaches in Psychiatry, 12(2), 232-242.
Avrupa Konseyi. (2018). Kadına yönelik şiddet ve aile içi şiddetin önlenmesi ve bunlarla mücadeleye dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi (İstanbul Sözleşmesi)’nin hükümlerinin hayata geçirilmesini sağlayan yasal ve diğer tedbirlere ilişkin GREVIO (ilk) değerlendirme raporu Türkiye. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü.
Aykurt, A. Y. (2020). 21. yüzyıl’da sosyal sorunlar ve dezavantajlı gruplar. Journal of Awareness (JoA), 5(3), 427-448.
Aysan, M. F., Acartürk, Z. C., Yanık, M., & Kerimoğlu, A. (2015). Kadınlar için kadınlar: Kadına karşı şiddet araştırması ve proje raporu. Hazar Eğitim Kültür ve Dayanışma Derneği.
Baştarcan, Ç., & Oskay, Ü. (2022). Toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin kadın sağlığına etkisi: Sistema- tik inceleme. Sağlık ve Toplum, 32(3), 48-57.
Bhasin, K. (2014). Toplumsal cinsiyet: “Bize yüklenen roller”. Kadınlarla Dayanışma Vakfı Yayın- ları. (Çeviren: Ay, K. & Sarıhacıoğlu, Z.)
Bilge, A. (2016). Toplumsal roller ve şiddet. Türkiye Klinikleri J Obstet Womens Health Dis Nurs-Special Topics, 2(2), 1-8.
Boyacıoğlu, İ. (2016). Dünden bugüne Türkiye’de kadına yönelik şiddet ve ulusal kadın çalışmala- rı: Psikolojik araştırmalara davet. Türk Psikoloji Yazıları, 19(Special Issue), 126-145.
Bükecik, E., & Özkan, B. (2018). Kadına yönelik şiddet: Toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin kadın sağlığına etkisi. İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 3(2), 33-37.
Can Gürkan, Ö., & Coşar, F. (2009). Ekonomik şiddetin kadın yaşamındaki etkileri. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, 2(3), 124-129.
Council of Europe. (2011). Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (Istanbul Convention). https://www.coe.int/en/web/is- tanbul-convention.
Çalışkan, H., & Çevik, E. İ. (2018). Kadına yönelik şiddetin belirleyicileri: Türkiye örneği. Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, 7(14), 218-233.
Dağcı, S., & Ören, B. (2019). Cinsiyet eşitsizliği, kadına yönelik şiddet ve sağlık çalışanlarının yak- laşımı. Zeynep Kamil Tıp Bülteni, 50(4), 236-240.
Dinçer, Y., ve Erciyas, Ş. K. (2022). Savaş ve Kadın Sağlığı. Türkiye Klinikleri Tıp Etiği-Hukuku-Ta- rihi - Özel Konular 8(2):15-20.
Dines, G., & Humez, J. M. (2014). Gender, race, and class in media: A critical reader (3rd ed.). Sage Publications.
Doğrucan, A., & Yıldırım, Z. (2020). Kadına yönelik aile içi şiddet üzerine bir inceleme. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(2), 122-138.
Eryılmaz, S. (2020). Toplumsal cinsiyet rolü ve kadın sağlığı. Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 1(1), 5-13.
García-Moreno, C., & Pallitto, C. (2016). Economic factors and intimate partner violence: A global overview. The Lancet, 387(10015), 277–284.
Gökkaya, V. B. (2009). Türkiye’de şiddetin kadın sağlığına etkileri. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 10(2), 167-179.
Görgün-Baran, A., Sarıtaş, C. T., & Şahin-Kütük, B. (2017). Medyada kadına yönelik şiddet haber- lerinin içerik ve sunum açısından analizi: Beyazgazete.com örneği. Sosyoloji Konferansları, No:55, 107-132.
Güler, E., & Erbil, N. (2022). Kadına yönelik şiddet, cinsel şiddet ve hemşirenin sorumlulukları.
Andrologia Bulletin, 24, 204-213.
Gültekin, M., & Şahin, M. (2016). Türkiye’de ve dünyada kadına şiddet (SEKAM Yayınları: 10).
SEKAM Yayınları.
Günel, Z. (2015). Kadın 20 raporu. Kadın ve Demokrasi Derneği (KADEM). Kadın Dayanışma Vakfı. (2018). Kadına yönelik şiddet nedir? Şen Matbaa.
Karagün, E. (2024). Toplumsal şiddet, aile ve kadın. Şura Akademi Dergisi, 7, 23-38.
Karahan, M. S., Arpaci, F., & Esen, İ. (2022). Türkiye’de kadınlara yönelik şiddetin uygulanan sos- yal politikalar bağlamında bireysel ve toplumsal boyutlarda etkileri. Gazi Sağlık Bilimleri Der- gisi, Özel Sayı, 36-41.
Karataş, Z., & Kılıçarslan, F. (2013). Kadına yönelik şiddetin önlenmesinde aile terapisinin rolü (Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1(1), 109-128.
Kahraman, İ., & Özgün, Y. (2020). Kadın danışma merkezi işleyişi el kitabı. Şen Matbaa.
Kılıç, G. (2019). Kadın akademisyenlerin kadına yönelik ekonomik şiddet algısı: Düzce Üniversi- tesi örneği. Muhakeme Dergisi/Journal, 2(1), 1-33.
Kırkbeşoğlu, N. (2023). Kadına yönelik şiddette yasal gelişmeler. LEGES Hukuk Dergisi, Tem- muz-Ağustos-Eylül, 2023.
Kuyucu, N., & Damarlı, N. (2020). Kadına yönelik şiddetle mücadele. Kadın Dayanışma Vakfı, Ezgi Ofset Matbaacılık.
Lundgren, E. (2022). Şiddetin normalleştirilme süreci (B. Ekal, Çev.). Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı. Mohammadi Ghanbarlou, R. (2020). Kadına yönelik şiddeti etkileyen toplumsal faktörler üzerine sosyolojik bir inceleme. Tarsus Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 1(1),
58-68.
Özaydınlık, K. (2014). Toplumsal cinsiyet temelinde Türkiye’de kadın ve eğitim. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 14(33), 93-112.
Pala, K. (2016). Halk sağlığı bakış açısıyla şiddet. Turkiye Klinikleri J Public Health-Special Topics, 2(1), 23-29.
Sarıboğa, Y. (2024). Kadına yönelik şiddette yaşanılan toplumsal sorunlar, mücadele stratejileri ve hemşirenin rolü. Kadın Sağlığı Hemşireliği Dergisi (KASHED), 10(3), 242-249.
Sarıtaş, S. (2023). Aile içi kadına yönelik şiddetin sosyal ve kültürel dinamikleri. Motif Akademi Halkbilimi Dergisi, 16(44), 1688-1700.
Somunoğlu İkinci, S. (2014). Toplumun kanayan yarası: Kadına yönelik aile içi şiddet kavramı ve yansımaları. Ankara Sağlık Hizmetleri Dergisi, 13(2), 21-28.
Uluocak, Ş., Gökulu, G., Bilir, O., Etizer Karacık, N., & Özbay, D. (2014). Toplumsal cinsiyet eşitsiz- liği ve kadına yönelik şiddet. Paradigma Akademi.
United Nations Population Fund (UNFPA). (2020). Toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasında toplumsal normları değiştirmenin önemi: Özet rapor. UNFPA.
United Nations. (1993). Declaration on the elimination of violence against women. United Nations. United Nations Entity for Gender Equality and the Empowerment of Women (UN Women). (2015). The role of education in preventing violence against women and girls. Birleşmiş Mil-
letler Kadın Birimi.
Uluocak, Ş., Gökulu, G., Bilir, O., Etizer Karacık, N., & Özbay, D. (2014). Toplumsal cinsiyet eşitsiz- liği ve kadına yönelik şiddet. Paradigma Akademi.
Uyar, M., Yıldırım Öztürk, E. N., & Şahin, T. K. (2018). Kadına yönelik şiddete genel bir bakış.
Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6(71), 154-162.
Üstünel, A. Ö., Sakallı, A. E., Büyükgöze, S., Canbolat, T., & Güreli, Z. (2017). Kadına yönelik şid- detle mücadelede “iyi” uygulamalar. Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı.
T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı - Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2016). Sağlık çalı- şanları kılavuzu: Aile içi şiddetle mücadele projesi. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı.
T.C. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2019). Türkiye’de kadına yönelik şiddetle müca- dele. T.C. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.
T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2022). Kadına yönelik şiddetle mücadele 2022 yılı faaliyet planı. Ankara: T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.
T.C. Resmî Gazete. (2012). 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, m. 2/d. Resmî Gazete, 28239.
T.C. Resmî Gazete. (2015). 5393 sayılı Belediyeler Kanunu. Resmî Gazete, 25874.
Tatlılıoğlu, K., & Küçükköse, İ. (2015). Türkiye’de kadına yönelik şiddet: Nedenleri, koruma, önle- me ve müdahale hizmetleri. DÜSBED, 7(13), 194-208.
Tırtıl, L. (2023). Kadına yönelik şiddetin bütüncül sağlık sonuçları. Şiddete Maruz Kalan Kadınlara Yönelik Sağlık Hizmet Mekanizmalarının Güçlendirilmesi Projesi: Kadına Yönelik Şiddet Ala- nında Servis Sağlayıcılarla Çalıştay. Çalıştay Raporu, 4-12. İstanbul.
Tulumtaş, Ö. S., & Şimşek, E. (2024). Göç ve savaş bağlamında kadın sağlığı. Afet ve Risk Dergisi, 7(2), 341-353.
Yetişer, B. (2021). Türkiye’de kadına yönelik şiddet konusunu içeren medya yayınlarının içerik analizi ile incelenmesi. Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 18(39), 60-97.
Yüksel-Kaptanoğlu, İ. (2020). Kadınlara yönelik şiddet ve toplumsal cinsiyet eşitliği haritalama ve izleme çalışması 2017-2020 güncellemesi. Cinsiyet Eşitliği İzleme Derneği (CEİD) Yayınları.
Referanslar
Adaçay, F. R., & Güney, G. (2012). Kadına yönelik ekonomik şiddet. In Uluslararası Katılımlı Ka- dına ve Çocuğa Karşı Şiddet Sempozyumu (pp. 321-326). Ankara.
Almiş, B. H., Gümüştaş, F., & Koyuncu Kütük, E. (2020). Kadına yönelik aile içi şiddetin kadın ve çocukların ruh sağlığına etkileri. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar-Current Approaches in Psychiatry, 12(2), 232-242.
Avrupa Konseyi. (2018). Kadına yönelik şiddet ve aile içi şiddetin önlenmesi ve bunlarla mücadeleye dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi (İstanbul Sözleşmesi)’nin hükümlerinin hayata geçirilmesini sağlayan yasal ve diğer tedbirlere ilişkin GREVIO (ilk) değerlendirme raporu Türkiye. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü.
Aykurt, A. Y. (2020). 21. yüzyıl’da sosyal sorunlar ve dezavantajlı gruplar. Journal of Awareness (JoA), 5(3), 427-448.
Aysan, M. F., Acartürk, Z. C., Yanık, M., & Kerimoğlu, A. (2015). Kadınlar için kadınlar: Kadına karşı şiddet araştırması ve proje raporu. Hazar Eğitim Kültür ve Dayanışma Derneği.
Baştarcan, Ç., & Oskay, Ü. (2022). Toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin kadın sağlığına etkisi: Sistema- tik inceleme. Sağlık ve Toplum, 32(3), 48-57.
Bhasin, K. (2014). Toplumsal cinsiyet: “Bize yüklenen roller”. Kadınlarla Dayanışma Vakfı Yayın- ları. (Çeviren: Ay, K. & Sarıhacıoğlu, Z.)
Bilge, A. (2016). Toplumsal roller ve şiddet. Türkiye Klinikleri J Obstet Womens Health Dis Nurs-Special Topics, 2(2), 1-8.
Boyacıoğlu, İ. (2016). Dünden bugüne Türkiye’de kadına yönelik şiddet ve ulusal kadın çalışmala- rı: Psikolojik araştırmalara davet. Türk Psikoloji Yazıları, 19(Special Issue), 126-145.
Bükecik, E., & Özkan, B. (2018). Kadına yönelik şiddet: Toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin kadın sağlığına etkisi. İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 3(2), 33-37.
Can Gürkan, Ö., & Coşar, F. (2009). Ekonomik şiddetin kadın yaşamındaki etkileri. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, 2(3), 124-129.
Council of Europe. (2011). Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (Istanbul Convention). https://www.coe.int/en/web/is- tanbul-convention.
Çalışkan, H., & Çevik, E. İ. (2018). Kadına yönelik şiddetin belirleyicileri: Türkiye örneği. Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, 7(14), 218-233.
Dağcı, S., & Ören, B. (2019). Cinsiyet eşitsizliği, kadına yönelik şiddet ve sağlık çalışanlarının yak- laşımı. Zeynep Kamil Tıp Bülteni, 50(4), 236-240.
Dinçer, Y., ve Erciyas, Ş. K. (2022). Savaş ve Kadın Sağlığı. Türkiye Klinikleri Tıp Etiği-Hukuku-Ta- rihi - Özel Konular 8(2):15-20.
Dines, G., & Humez, J. M. (2014). Gender, race, and class in media: A critical reader (3rd ed.). Sage Publications.
Doğrucan, A., & Yıldırım, Z. (2020). Kadına yönelik aile içi şiddet üzerine bir inceleme. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(2), 122-138.
Eryılmaz, S. (2020). Toplumsal cinsiyet rolü ve kadın sağlığı. Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 1(1), 5-13.
García-Moreno, C., & Pallitto, C. (2016). Economic factors and intimate partner violence: A global overview. The Lancet, 387(10015), 277–284.
Gökkaya, V. B. (2009). Türkiye’de şiddetin kadın sağlığına etkileri. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 10(2), 167-179.
Görgün-Baran, A., Sarıtaş, C. T., & Şahin-Kütük, B. (2017). Medyada kadına yönelik şiddet haber- lerinin içerik ve sunum açısından analizi: Beyazgazete.com örneği. Sosyoloji Konferansları, No:55, 107-132.
Güler, E., & Erbil, N. (2022). Kadına yönelik şiddet, cinsel şiddet ve hemşirenin sorumlulukları.
Andrologia Bulletin, 24, 204-213.
Gültekin, M., & Şahin, M. (2016). Türkiye’de ve dünyada kadına şiddet (SEKAM Yayınları: 10).
SEKAM Yayınları.
Günel, Z. (2015). Kadın 20 raporu. Kadın ve Demokrasi Derneği (KADEM). Kadın Dayanışma Vakfı. (2018). Kadına yönelik şiddet nedir? Şen Matbaa.
Karagün, E. (2024). Toplumsal şiddet, aile ve kadın. Şura Akademi Dergisi, 7, 23-38.
Karahan, M. S., Arpaci, F., & Esen, İ. (2022). Türkiye’de kadınlara yönelik şiddetin uygulanan sos- yal politikalar bağlamında bireysel ve toplumsal boyutlarda etkileri. Gazi Sağlık Bilimleri Der- gisi, Özel Sayı, 36-41.
Karataş, Z., & Kılıçarslan, F. (2013). Kadına yönelik şiddetin önlenmesinde aile terapisinin rolü (Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1(1), 109-128.
Kahraman, İ., & Özgün, Y. (2020). Kadın danışma merkezi işleyişi el kitabı. Şen Matbaa.
Kılıç, G. (2019). Kadın akademisyenlerin kadına yönelik ekonomik şiddet algısı: Düzce Üniversi- tesi örneği. Muhakeme Dergisi/Journal, 2(1), 1-33.
Kırkbeşoğlu, N. (2023). Kadına yönelik şiddette yasal gelişmeler. LEGES Hukuk Dergisi, Tem- muz-Ağustos-Eylül, 2023.
Kuyucu, N., & Damarlı, N. (2020). Kadına yönelik şiddetle mücadele. Kadın Dayanışma Vakfı, Ezgi Ofset Matbaacılık.
Lundgren, E. (2022). Şiddetin normalleştirilme süreci (B. Ekal, Çev.). Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı. Mohammadi Ghanbarlou, R. (2020). Kadına yönelik şiddeti etkileyen toplumsal faktörler üzerine sosyolojik bir inceleme. Tarsus Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 1(1),
58-68.
Özaydınlık, K. (2014). Toplumsal cinsiyet temelinde Türkiye’de kadın ve eğitim. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 14(33), 93-112.
Pala, K. (2016). Halk sağlığı bakış açısıyla şiddet. Turkiye Klinikleri J Public Health-Special Topics, 2(1), 23-29.
Sarıboğa, Y. (2024). Kadına yönelik şiddette yaşanılan toplumsal sorunlar, mücadele stratejileri ve hemşirenin rolü. Kadın Sağlığı Hemşireliği Dergisi (KASHED), 10(3), 242-249.
Sarıtaş, S. (2023). Aile içi kadına yönelik şiddetin sosyal ve kültürel dinamikleri. Motif Akademi Halkbilimi Dergisi, 16(44), 1688-1700.
Somunoğlu İkinci, S. (2014). Toplumun kanayan yarası: Kadına yönelik aile içi şiddet kavramı ve yansımaları. Ankara Sağlık Hizmetleri Dergisi, 13(2), 21-28.
Uluocak, Ş., Gökulu, G., Bilir, O., Etizer Karacık, N., & Özbay, D. (2014). Toplumsal cinsiyet eşitsiz- liği ve kadına yönelik şiddet. Paradigma Akademi.
United Nations Population Fund (UNFPA). (2020). Toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasında toplumsal normları değiştirmenin önemi: Özet rapor. UNFPA.
United Nations. (1993). Declaration on the elimination of violence against women. United Nations. United Nations Entity for Gender Equality and the Empowerment of Women (UN Women). (2015). The role of education in preventing violence against women and girls. Birleşmiş Mil-
letler Kadın Birimi.
Uluocak, Ş., Gökulu, G., Bilir, O., Etizer Karacık, N., & Özbay, D. (2014). Toplumsal cinsiyet eşitsiz- liği ve kadına yönelik şiddet. Paradigma Akademi.
Uyar, M., Yıldırım Öztürk, E. N., & Şahin, T. K. (2018). Kadına yönelik şiddete genel bir bakış.
Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6(71), 154-162.
Üstünel, A. Ö., Sakallı, A. E., Büyükgöze, S., Canbolat, T., & Güreli, Z. (2017). Kadına yönelik şid- detle mücadelede “iyi” uygulamalar. Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı.
T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı - Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2016). Sağlık çalı- şanları kılavuzu: Aile içi şiddetle mücadele projesi. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı.
T.C. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2019). Türkiye’de kadına yönelik şiddetle müca- dele. T.C. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.
T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2022). Kadına yönelik şiddetle mücadele 2022 yılı faaliyet planı. Ankara: T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.
T.C. Resmî Gazete. (2012). 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, m. 2/d. Resmî Gazete, 28239.
T.C. Resmî Gazete. (2015). 5393 sayılı Belediyeler Kanunu. Resmî Gazete, 25874.
Tatlılıoğlu, K., & Küçükköse, İ. (2015). Türkiye’de kadına yönelik şiddet: Nedenleri, koruma, önle- me ve müdahale hizmetleri. DÜSBED, 7(13), 194-208.
Tırtıl, L. (2023). Kadına yönelik şiddetin bütüncül sağlık sonuçları. Şiddete Maruz Kalan Kadınlara Yönelik Sağlık Hizmet Mekanizmalarının Güçlendirilmesi Projesi: Kadına Yönelik Şiddet Ala- nında Servis Sağlayıcılarla Çalıştay. Çalıştay Raporu, 4-12. İstanbul.
Tulumtaş, Ö. S., & Şimşek, E. (2024). Göç ve savaş bağlamında kadın sağlığı. Afet ve Risk Dergisi, 7(2), 341-353.
Yetişer, B. (2021). Türkiye’de kadına yönelik şiddet konusunu içeren medya yayınlarının içerik analizi ile incelenmesi. Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 18(39), 60-97.
Yüksel-Kaptanoğlu, İ. (2020). Kadınlara yönelik şiddet ve toplumsal cinsiyet eşitliği haritalama ve izleme çalışması 2017-2020 güncellemesi. Cinsiyet Eşitliği İzleme Derneği (CEİD) Yayınları.
