Kadına Yönelik Şiddetin Tanımı, Önemi, Sınıflandırılması, Görülme Sıklığı, Sağlığa Etkileri ve Sağlık Uygulamaları
Özet
Kadına yönelik şiddet, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin bir sonucu olarak ortaya çıkan ve kadınların fiziksel, cinsel, psikolojik veya ekonomik açıdan zarar görmesine yol açan önemli bir halk sağlığı sorunudur. Dünya Sağlık Örgütü, bu olguyu kadının özel veya toplumsal yaşamında özgürlüğünü kısıtlayan ya da zarar veren tüm cinsiyete dayalı davranışlar olarak tanımlamaktadır. Şiddet; fiziksel, cinsel, psikolojik ve ekonomik türlerde ortaya çıkmakta ve dünya genelinde oldukça yaygındır. Küresel verilere göre kadınların yaklaşık üçte biri yaşamları boyunca fiziksel veya cinsel şiddete maruz kalmaktadır. Türkiye’de de yaşam boyu fiziksel şiddet oranı yaklaşık %36–39, cinsel şiddet oranı ise %12–15 düzeyindedir. Kadın cinayetleri verileri, partner şiddetinin ölümcül sonuçlar doğurduğunu göstermektedir. Şiddetin etkileri çok yönlüdür. Fiziksel yaralanmalar, kronik hastalıklar, üreme sağlığı sorunları, depresyon, anksiyete ve travma sonrası stres bozukluğu sık görülen sonuçlardandır. Ayrıca sosyal izolasyon, iş gücü kaybı ve ekonomik bağımlılık gibi toplumsal etkiler ortaya çıkmaktadır. Sağlık sistemi, şiddetin erken tanılanması, tedavisi, raporlanması ve destek hizmetlerine yönlendirilmesinde kritik rol üstlenmektedir. Türkiye’de birinci basamak sağlık kurumları, hastaneler ve acil sağlık hizmetleri bu süreçte temel görevleri yürütmektedir.
Violence against women constitutes a significant public health problem rooted in gender inequality and manifests through physical, sexual, psychological, or economic harm. The World Health Organization characterizes it as any gender-based act that causes injury, restricts autonomy, or exerts coercion in private or public spheres. Violence occurs in multiple forms and remains highly prevalent globally. International estimates indicate that nearly one-third of all women experience physical or sexual violence during their lifetime. In Türkiye, lifetime exposure to physical violence ranges between 36–39%, while sexual violence is reported at 12–15%. Data on femicides clearly demonstrate the fatal consequences of partner-perpetrated violence. The health consequences of such violence are extensive, including acute and chronic physical injuries, reproductive health problems, depression, anxiety, and post-traumatic stress disorder. Social effects—such as isolation, workforce disengagement, and economic dependency—further deepen the burden on women and society. The health system plays a pivotal role in the early detection, clinical management, documentation, and referral of women subjected to violence. In Türkiye, primary healthcare units, hospitals, and emergency medical services constitute the core institutional structures supporting this response.
Referanslar
Akalın, A., ve Arıkan, Ç. (2017). 15-49 yaş grubu kadınlarda aile içi şiddet sıklığı ve şiddetin depresyona etkisi. Gümüşhane Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 6(2), 1-10.
Akyüz, A., Yavan, T., Şahiner, G., ve Kılıç, A. (2012). Domestic violence and woman's reproductive health: A review of the literature. Aggression and Violent Behavior, 17(6), 514-518.
Almiş, B. H., Gümüştaş, F., ve Koyuncu Kütük, E. (2020). Kadına yönelik aile içi şiddetin kadın ve çocukların ruh sağlığına etkileri. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 12(2), 232-242.
Altınay, A. G., ve Arat, Y. (2007). Türkiye’de kadına yönelik şiddet. Punto Baskı Çözümleri.
Ayrancı, Ü., Günay, Y., ve Ünlüoğlu, İ. (2002). Hamilelikte aile içi eş şiddeti. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 3(2), 75-87.
Başar, F., ve Demirci, N. (2015). Toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve şiddet. Kadın Sağlığı Hemşireliği Dergisi (KASHED), 2(1), 41-52.
Bilgin Şahin, B., ve Erbay Dündar, P. (2017). Kadına yönelik şiddet ve yaşam kalitesi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 18(3), 203-210.
Council of Europe. (2011). Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (Istanbul Convention).
Çalışır, H., Dündar, E., Karaçam, Z., Altuntaş, F., ve Avcı, C. H. (2006). Evli kadınların aile içi şiddet görmelerini etkileyen faktörler ve kadınların şiddete ilişkin bazı özellikleri. Ege Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 22(2), 71-88.
Çifçi, S., ve Açık, Y. (2022). Kadına yönelik aile içi şiddet ve nedenleri. Artuklu IJ Health Sci, 2(2), 1-7.
Demirel Bozkurt, Ö., ve Daşikan, Z. (2016). Gebelikte eş şiddeti: Risk faktörleri, sağlık sonuçları ve tarama araçları. Turkiye Klinikleri Journal of Obstetrics and Women's Health Nursing - Special Topics, 2(2), 15-22.
Dilek Karal ve Elvan Aydemir, Türkiye’de Kadına Yönelik Şiddet, Uluslararası Stratejik Araştırmalar Kurumu Sosyal Araştırmalar Merkezi (USAK) Yayınları, Ankara, 2012, s. 21.
Dindaş, H., ve Ege, E. (2009). Kadına yönelik eş şiddetinin sosyoekonomik durum ve yaşam kalitesi ile ilişkisi. Hemşirelikte Araştırma Geliştirme Dergisi, 11(3), 5-17.
European Institute for Gender Equality (EIGE). (2017). Cyber violence against women and girls.
European Union Agency for Fundamental Rights. (2014). Violence against women: An EU-wide survey. Main results report.
European Union Agency for Fundamental Rights. (2014). Gender based violence against women survey dataset.
Garcia-Moreno, Claudia ve Watts, Charlotte. (2011). Violence against women: an urgent public health priority. Bulletin of the World Health Organization, 89 (1), 2. World Health Organization.
Gencer, M. Z., Ağırman, E., ve Arıca, S. (2019). İstanbul ilinde kadına yönelik şiddet sıklığı ve kadınların şiddet algısı. Ahi Evran Medical Journal, 3(1), 18-25.
Gök Çatal, Y., Uzunyayla, Z., Ünüvar Göçeoğlu, Ü., Ersoy, B., ve Balcı, Y. (2024). Ev içinde şiddet gören kadınlarla adli tıbbi görüşme için bir model önerisi. Adli Tıp Bülteni, 29(2), 156-164.
Gökkaya, V. B. (2009). Türkiye’de şiddetin kadın sağlığına etkileri. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 10(2), 167-179.
Güler, N., Tel, H., ve Tuncay, Ö. F. (2005). Kadının aile içinde yaşanan şiddete bakışı. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 27(2), 51-56.
Gültekin, M., ve Şahin, M. (2016). Türkiye’de ve dünyada kadına şiddet (SEKAM Yayınları: 10). SEKAM Yayınları.
Gümüş, A. B., Şıpkın, S., ve Erdem, Ö. (2020). The prevalence of intimate partner violence against women and women's methods of coping with partner violence. Journal of Psychiatric Nursing, 11(2), 79-87.
Gürkan, Ö. C., ve Coşar, F. (2009). Ekonomik şiddetin kadın yaşamındaki etkileri. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, 2(3), 124-129.
Heise, L., Ellsberg, M., ve Gottemoeller, M. (1999). Ending violence against women. Johns Hopkins University Press.
İnci, R. (2019). Çalışan kadınlarda şiddet algısı ve bu algıda ekonomik şiddetin yeri. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 2(3), 189-206.
Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu. (2024). 2024 Kadın Cinayetleri Raporu.
Kadın Dayanışma Vakfı. (2018). Kadına yönelik şiddet nedir? Şen Matbaa.
Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele El Kitabı. (2008). İç Anadolu Bölgesi’nde kadına yönelik şiddete karşı duyarlılık geliştirilmesi ve yerel işbirlikleri kurulması projesi kapsamında hazırlanmıştır.
Kahraman, İ., ve Özgün, Y. (2020). Kadın danışma merkezi işleyişi el kitabı. Şen Matbaa.
Kahya, Y. (2018). Intimate partner violence victimization and perpetration in a Turkish female sample: Rejection sensitivity and hostility. Journal of Interpersonal Violence, 36(7-8), 4389-4412.
Kapan, M., ve Yanıkkerem, E. (2016). Kırsal ve kentsel alanda yaşayan gebelerin depresyon, yalnızlık ve şiddete maruz kalma durumları. TAF Preventive Medicine Bulletin, 15(5), 431-439
Kishor, S., ve Johnson, K. (2004). Profiling violence: A multi-country study. Measures DHS, 53-63. ORC Macro.
Kırkbeşoğlu, N. (2023). Kadına yönelik şiddette yasal gelişmeler. LEGES Hukuk Dergisi, Temmuz-Ağustos-Eylül, 86-127.
Najafova, L. (2020). Türkiye'de kadına yönelik aile içi şiddet ile ilgili araştırmaların sistematik derlemesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). İstanbul Üniversitesi.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2024). Violence against women. OECD.
Özcan, H., ve Uzun, S. (2023). Aile içi şiddetin kadın sağlığı üzerindeki etkileri. Adnan Menderes Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 7(1), 25-37.
Öztürk, Ö., Öztürk, Ö., ve Tapan, B. (2016). Kadına yönelik şiddetin kadın ve toplum sağlığı üzerine etkileri. Health Care Academy Journal, 3(4), 139-144
Pala, K. (2016). Halk sağlığı bakış açısıyla şiddet. Türkiye Klinikleri Journal of Public Health-Special Topics, 2(1), 23-29.
Pew Research Center. (2017). Online harassment 2017. Pew Research Center.
Polat, O. (2016). Şiddet. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 22(1), 15-34.
Sağkal, T., Kalkım, A., Uğurlu, E. S., ve Kırmızılar, N. E. (2014). Gebelerin eşi tarafından şiddete maruz kalma durumları ve şiddetle ilişkili faktörlerin incelenmesi. TAF Preventive Medicine Bulletin, 13(5), 381-390.
Seçgin, L. (2023). Sanal Ağların Distopyası: Kadına Yönelik Dijital Şiddet. Dünya İnsan Bilimleri Dergisi. 2023 (1), 203-217
Seher, G., Dinçel, H., ve Cingöz, Y. (2023). Şiddetin kadın sağlığına etkileri etkinlik raporu. Cinsel Sağlık ve Üreme Sağlığı Hakları (CİSÜ) Platformu.
Sert, G. (2023). Birinci, ikinci ve üçüncü basamak sağlık hizmetlerinde kadına yönelik şiddet vakalarında sağlık çalışanlarını kapsayan mevzuat ve uygulama. Şiddete maruz kalan kadınlara yönelik sağlık hizmet mekanizmalarının güçlendirilmesi projesi: Kadına yönelik şiddet alanında servis sağlayıcılarla çalıştay (s. 13-14). İstanbul.
Tatlılıoğlu, K. (2016). Türkiye’de kadına yönelik şiddet: Nedenleri, koruma, önleme ve müdahale hizmetleri. DÜSBED, 6(12), 209-231.
T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, ve Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü. (2015). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet araştırması. Elma Teknik Basım Matbaacılık.
T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2021). Kadına yönelik şiddetle mücadele IV. Ulusal Eylem Planı (2021-2025). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.
T.C. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2009). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet. Elma Teknik Basım Matbaacılık.
T.C. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2016). Kadına yönelik şiddetle mücadele ulusal eylem planı (2016-2020). Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yayınları.
T.C. Resmî Gazete. (2012). 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, m. 2/d. Resmî Gazete, 28239.
Tırtıl, L. (2023). Kadına yönelik şiddetin bütüncül sağlık sonuçları. Şiddete Maruz Kalan Kadınlara Yönelik Sağlık Hizmet Mekanizmalarının Güçlendirilmesi Projesi: Kadına Yönelik Şiddet Alanında Servis Sağlayıcılarla Çalıştay, 4-12. İstanbul.
Turhan, E., Güraksın, A., ve İnandı, T. (2006). Erzurum’da kadına yönelik aile içi şiddet. Sağlık ve Toplum, 16(3), 24-30.
Tütüncü, E. (2020). Ekonomik şiddet ve kadının ekonomik şiddete karşı korunması. Çankaya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1), 3287-3313.
Türkiye Büyük Millet Meclisi. (2015). Kadına yönelik şiddetle mücadele politikasının uygulanmasında karşılaşılan sorunların analizi: Kadına yönelik şiddetin sebeplerinin araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla kurulan Meclis Araştırma Komisyonu raporu (C. 2, s. 717).
Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu (TKDF). (2023). Kadın cinayetleri raporu.
Uçar, A. (2016). İstatistikî verilerle ulusal basında kadına karşı şiddet. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 7(2), 315-364.
UN Women. (2014). Facts and figures: Ending violence against women. UN Women.
UN Women ve International Telecommunication Union. (2020). The gender gap in internet access and digital skills. UN Women.
UN Women. (2021). Declaration on the elimination of violence against women. UN Women.
United Nations Department of Economic and Social Affairs, Statistics Division [UN DESA, Statistics Division]. (2020). World’s women 2020: Trends and statistics.
United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC). (2019). Global study on homicide 2019.
Uyar, M., Yıldırım Öztürk, E. N., ve Şahin, T. K. (2018). Kadına yönelik şiddete genel bir bakış. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6(71), 154-162.
World Health Organization. (1993). Violence against women. Geneva: World Health Organization.
World Health Organization (2002). Dünya Şiddet ve Sağlık Raporu: Özet, Genova.
World Health Organization. (2010). Preventing intimate partner and sexual violence against women: Taking action and generating evidence (p. 94). World Health Organization ve London School of Hygiene and Tropical Medicine.
World Health Organization. (2012). Understanding and addressing violence against women (WHO/RHR/12.38). World Health Organization.
World Health Organization. (2013). Global and regional estimates of violence against women: Prevalence and health effects of intimate partner violence and non-partner sexual violence.
World Health Organization. (2014a). Violence against women: Intimate partner and sexual violence against women intimate partner and sexual violence have serious short- and long-term physical, mental and sexual and reproductive health problems for survivors: Fact sheet.
World Health Organization. (2014b). Global status report on violence prevention 2014.
World Health Organization. (2021). Violence against women prevalence estimates-2018: Global, regional and national prevalence estimates for intimate partner violence against women and global and regional prevalence estimates for non-partner sexual violence against women.
World Health Organization. (2021). Where do we stand on women’s health in 2020.
Yüksel-Kaptanoğlu, İ., ve Çavlin, A. (2015). Kadına yönelik şiddet yaygınlığı. In Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet araştırması (pp. 81–122). Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, Elma Teknik Basım Yayınları.
Referanslar
Akalın, A., ve Arıkan, Ç. (2017). 15-49 yaş grubu kadınlarda aile içi şiddet sıklığı ve şiddetin depresyona etkisi. Gümüşhane Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 6(2), 1-10.
Akyüz, A., Yavan, T., Şahiner, G., ve Kılıç, A. (2012). Domestic violence and woman's reproductive health: A review of the literature. Aggression and Violent Behavior, 17(6), 514-518.
Almiş, B. H., Gümüştaş, F., ve Koyuncu Kütük, E. (2020). Kadına yönelik aile içi şiddetin kadın ve çocukların ruh sağlığına etkileri. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 12(2), 232-242.
Altınay, A. G., ve Arat, Y. (2007). Türkiye’de kadına yönelik şiddet. Punto Baskı Çözümleri.
Ayrancı, Ü., Günay, Y., ve Ünlüoğlu, İ. (2002). Hamilelikte aile içi eş şiddeti. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 3(2), 75-87.
Başar, F., ve Demirci, N. (2015). Toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve şiddet. Kadın Sağlığı Hemşireliği Dergisi (KASHED), 2(1), 41-52.
Bilgin Şahin, B., ve Erbay Dündar, P. (2017). Kadına yönelik şiddet ve yaşam kalitesi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 18(3), 203-210.
Council of Europe. (2011). Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence (Istanbul Convention).
Çalışır, H., Dündar, E., Karaçam, Z., Altuntaş, F., ve Avcı, C. H. (2006). Evli kadınların aile içi şiddet görmelerini etkileyen faktörler ve kadınların şiddete ilişkin bazı özellikleri. Ege Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 22(2), 71-88.
Çifçi, S., ve Açık, Y. (2022). Kadına yönelik aile içi şiddet ve nedenleri. Artuklu IJ Health Sci, 2(2), 1-7.
Demirel Bozkurt, Ö., ve Daşikan, Z. (2016). Gebelikte eş şiddeti: Risk faktörleri, sağlık sonuçları ve tarama araçları. Turkiye Klinikleri Journal of Obstetrics and Women's Health Nursing - Special Topics, 2(2), 15-22.
Dilek Karal ve Elvan Aydemir, Türkiye’de Kadına Yönelik Şiddet, Uluslararası Stratejik Araştırmalar Kurumu Sosyal Araştırmalar Merkezi (USAK) Yayınları, Ankara, 2012, s. 21.
Dindaş, H., ve Ege, E. (2009). Kadına yönelik eş şiddetinin sosyoekonomik durum ve yaşam kalitesi ile ilişkisi. Hemşirelikte Araştırma Geliştirme Dergisi, 11(3), 5-17.
European Institute for Gender Equality (EIGE). (2017). Cyber violence against women and girls.
European Union Agency for Fundamental Rights. (2014). Violence against women: An EU-wide survey. Main results report.
European Union Agency for Fundamental Rights. (2014). Gender based violence against women survey dataset.
Garcia-Moreno, Claudia ve Watts, Charlotte. (2011). Violence against women: an urgent public health priority. Bulletin of the World Health Organization, 89 (1), 2. World Health Organization.
Gencer, M. Z., Ağırman, E., ve Arıca, S. (2019). İstanbul ilinde kadına yönelik şiddet sıklığı ve kadınların şiddet algısı. Ahi Evran Medical Journal, 3(1), 18-25.
Gök Çatal, Y., Uzunyayla, Z., Ünüvar Göçeoğlu, Ü., Ersoy, B., ve Balcı, Y. (2024). Ev içinde şiddet gören kadınlarla adli tıbbi görüşme için bir model önerisi. Adli Tıp Bülteni, 29(2), 156-164.
Gökkaya, V. B. (2009). Türkiye’de şiddetin kadın sağlığına etkileri. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 10(2), 167-179.
Güler, N., Tel, H., ve Tuncay, Ö. F. (2005). Kadının aile içinde yaşanan şiddete bakışı. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 27(2), 51-56.
Gültekin, M., ve Şahin, M. (2016). Türkiye’de ve dünyada kadına şiddet (SEKAM Yayınları: 10). SEKAM Yayınları.
Gümüş, A. B., Şıpkın, S., ve Erdem, Ö. (2020). The prevalence of intimate partner violence against women and women's methods of coping with partner violence. Journal of Psychiatric Nursing, 11(2), 79-87.
Gürkan, Ö. C., ve Coşar, F. (2009). Ekonomik şiddetin kadın yaşamındaki etkileri. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, 2(3), 124-129.
Heise, L., Ellsberg, M., ve Gottemoeller, M. (1999). Ending violence against women. Johns Hopkins University Press.
İnci, R. (2019). Çalışan kadınlarda şiddet algısı ve bu algıda ekonomik şiddetin yeri. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 2(3), 189-206.
Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu. (2024). 2024 Kadın Cinayetleri Raporu.
Kadın Dayanışma Vakfı. (2018). Kadına yönelik şiddet nedir? Şen Matbaa.
Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele El Kitabı. (2008). İç Anadolu Bölgesi’nde kadına yönelik şiddete karşı duyarlılık geliştirilmesi ve yerel işbirlikleri kurulması projesi kapsamında hazırlanmıştır.
Kahraman, İ., ve Özgün, Y. (2020). Kadın danışma merkezi işleyişi el kitabı. Şen Matbaa.
Kahya, Y. (2018). Intimate partner violence victimization and perpetration in a Turkish female sample: Rejection sensitivity and hostility. Journal of Interpersonal Violence, 36(7-8), 4389-4412.
Kapan, M., ve Yanıkkerem, E. (2016). Kırsal ve kentsel alanda yaşayan gebelerin depresyon, yalnızlık ve şiddete maruz kalma durumları. TAF Preventive Medicine Bulletin, 15(5), 431-439
Kishor, S., ve Johnson, K. (2004). Profiling violence: A multi-country study. Measures DHS, 53-63. ORC Macro.
Kırkbeşoğlu, N. (2023). Kadına yönelik şiddette yasal gelişmeler. LEGES Hukuk Dergisi, Temmuz-Ağustos-Eylül, 86-127.
Najafova, L. (2020). Türkiye'de kadına yönelik aile içi şiddet ile ilgili araştırmaların sistematik derlemesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). İstanbul Üniversitesi.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2024). Violence against women. OECD.
Özcan, H., ve Uzun, S. (2023). Aile içi şiddetin kadın sağlığı üzerindeki etkileri. Adnan Menderes Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 7(1), 25-37.
Öztürk, Ö., Öztürk, Ö., ve Tapan, B. (2016). Kadına yönelik şiddetin kadın ve toplum sağlığı üzerine etkileri. Health Care Academy Journal, 3(4), 139-144
Pala, K. (2016). Halk sağlığı bakış açısıyla şiddet. Türkiye Klinikleri Journal of Public Health-Special Topics, 2(1), 23-29.
Pew Research Center. (2017). Online harassment 2017. Pew Research Center.
Polat, O. (2016). Şiddet. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 22(1), 15-34.
Sağkal, T., Kalkım, A., Uğurlu, E. S., ve Kırmızılar, N. E. (2014). Gebelerin eşi tarafından şiddete maruz kalma durumları ve şiddetle ilişkili faktörlerin incelenmesi. TAF Preventive Medicine Bulletin, 13(5), 381-390.
Seçgin, L. (2023). Sanal Ağların Distopyası: Kadına Yönelik Dijital Şiddet. Dünya İnsan Bilimleri Dergisi. 2023 (1), 203-217
Seher, G., Dinçel, H., ve Cingöz, Y. (2023). Şiddetin kadın sağlığına etkileri etkinlik raporu. Cinsel Sağlık ve Üreme Sağlığı Hakları (CİSÜ) Platformu.
Sert, G. (2023). Birinci, ikinci ve üçüncü basamak sağlık hizmetlerinde kadına yönelik şiddet vakalarında sağlık çalışanlarını kapsayan mevzuat ve uygulama. Şiddete maruz kalan kadınlara yönelik sağlık hizmet mekanizmalarının güçlendirilmesi projesi: Kadına yönelik şiddet alanında servis sağlayıcılarla çalıştay (s. 13-14). İstanbul.
Tatlılıoğlu, K. (2016). Türkiye’de kadına yönelik şiddet: Nedenleri, koruma, önleme ve müdahale hizmetleri. DÜSBED, 6(12), 209-231.
T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, ve Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü. (2015). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet araştırması. Elma Teknik Basım Matbaacılık.
T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2021). Kadına yönelik şiddetle mücadele IV. Ulusal Eylem Planı (2021-2025). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı.
T.C. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2009). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet. Elma Teknik Basım Matbaacılık.
T.C. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. (2016). Kadına yönelik şiddetle mücadele ulusal eylem planı (2016-2020). Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yayınları.
T.C. Resmî Gazete. (2012). 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, m. 2/d. Resmî Gazete, 28239.
Tırtıl, L. (2023). Kadına yönelik şiddetin bütüncül sağlık sonuçları. Şiddete Maruz Kalan Kadınlara Yönelik Sağlık Hizmet Mekanizmalarının Güçlendirilmesi Projesi: Kadına Yönelik Şiddet Alanında Servis Sağlayıcılarla Çalıştay, 4-12. İstanbul.
Turhan, E., Güraksın, A., ve İnandı, T. (2006). Erzurum’da kadına yönelik aile içi şiddet. Sağlık ve Toplum, 16(3), 24-30.
Tütüncü, E. (2020). Ekonomik şiddet ve kadının ekonomik şiddete karşı korunması. Çankaya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1), 3287-3313.
Türkiye Büyük Millet Meclisi. (2015). Kadına yönelik şiddetle mücadele politikasının uygulanmasında karşılaşılan sorunların analizi: Kadına yönelik şiddetin sebeplerinin araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla kurulan Meclis Araştırma Komisyonu raporu (C. 2, s. 717).
Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu (TKDF). (2023). Kadın cinayetleri raporu.
Uçar, A. (2016). İstatistikî verilerle ulusal basında kadına karşı şiddet. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 7(2), 315-364.
UN Women. (2014). Facts and figures: Ending violence against women. UN Women.
UN Women ve International Telecommunication Union. (2020). The gender gap in internet access and digital skills. UN Women.
UN Women. (2021). Declaration on the elimination of violence against women. UN Women.
United Nations Department of Economic and Social Affairs, Statistics Division [UN DESA, Statistics Division]. (2020). World’s women 2020: Trends and statistics.
United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC). (2019). Global study on homicide 2019.
Uyar, M., Yıldırım Öztürk, E. N., ve Şahin, T. K. (2018). Kadına yönelik şiddete genel bir bakış. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6(71), 154-162.
World Health Organization. (1993). Violence against women. Geneva: World Health Organization.
World Health Organization (2002). Dünya Şiddet ve Sağlık Raporu: Özet, Genova.
World Health Organization. (2010). Preventing intimate partner and sexual violence against women: Taking action and generating evidence (p. 94). World Health Organization ve London School of Hygiene and Tropical Medicine.
World Health Organization. (2012). Understanding and addressing violence against women (WHO/RHR/12.38). World Health Organization.
World Health Organization. (2013). Global and regional estimates of violence against women: Prevalence and health effects of intimate partner violence and non-partner sexual violence.
World Health Organization. (2014a). Violence against women: Intimate partner and sexual violence against women intimate partner and sexual violence have serious short- and long-term physical, mental and sexual and reproductive health problems for survivors: Fact sheet.
World Health Organization. (2014b). Global status report on violence prevention 2014.
World Health Organization. (2021). Violence against women prevalence estimates-2018: Global, regional and national prevalence estimates for intimate partner violence against women and global and regional prevalence estimates for non-partner sexual violence against women.
World Health Organization. (2021). Where do we stand on women’s health in 2020.
Yüksel-Kaptanoğlu, İ., ve Çavlin, A. (2015). Kadına yönelik şiddet yaygınlığı. In Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet araştırması (pp. 81–122). Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, Elma Teknik Basım Yayınları.
