Sivil Toplum Geleneğinin Demokrasinin İşlerliğindeki Rolü

Aslan, S. (2010). Sivil toplum ve demokrasi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 15(2), 357-374.

Bayhan, V. (2002). Demokrasi ve sivil toplum örgütlerinin engelleri: Patronaj ve nepotizm. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, 26(1), 1-13.

Belloni, R. (2008). Civil society in war-to-democracy transitions. Cambridge: Cambridge University Press.

Blaney, D. L., & Pasha, M. K. (1993). Civil society and democracy in the Third World: Ambiguities and historical possibilities. Studies in Comparative International Development, 28(1), 3-24.

Choi, S.-W., & James, P. (2025). Civil society and democracy. Social Science Quarterly, 106, 1-9.

Cohen, J. L., & Arato, A. (2013). Sivil toplum ve siyasal teori. (Ed. A. A. Akdoğan, Çev. U. Bayraktar, B. Yılmaz, A. Zengin, B. Kurt). Ankara: Efil Yayınevi.

Çaha, Ö. (1998). Türkiye’de sivil toplumun sorunları. Liberal Düşünce Dergisi, 3(10-11), 22-37.

Doğan, İ. (2002). Özgürlükçü ve totaliter düşünce geleneğinde sivil toplum. İstanbul: Alfa Yayınları, İstanbul.

Field,J. (2008). Sosyal sermaye. (çev. B. Bilgen ve B.Şen). İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.

Gönenç Akpınar, A. (2001). Sivil toplum düşünsel temelleri ve Türkiye perspektifi. Elektronik kitap (altkitap, www.altkitap.com).

Gümüş, A. T. (2014). Demokrasilerde sivil toplum ve devlet-sivil toplum ilişkisinde karşılaşılabilecek sorunlar. Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 18(3-4), 529-565.

Hewlett, N. (2005). Democracy in modern France, New York: Continuum International Publishing Group.

Ishkanian, A. (2007). Democracy promotion and civil society. In M. Albrow, M. Glasius, H. K. Anheier, & M. Kaldor (Eds.), Global Civil Society 2007/8: Communicative Power and Democracy (pp. 58-85). London: SAGE Publications.

Kaldık, B. (2018). Demokrasi olgusu bağlamında devlet ve sivil toplum ilişkisi. Journal of Social And Humanities Sciences Research, 5(26), 2538-2546.

Karataş, M. V. (2022). Sosyal sermaye sivil toplum ve demokrasi ilişkisi. Mesopotamia: Journal of Interdisciplinary Studies, 2(2), 69-78.

Keane, J. (1993). Despotizm ve demokrasi: Sivil toplum ile devlet arasındaki ayrımın kökenleri ve gelişimi 1750-1850, Sivil Toplum ve Devlet, (Der. John Keane), (Çev. Levent Köker), Ayrıntı Yayını, İstanbul.

Levıne, N. (2012). Marx’s discourse with Hegel. New York: Palgrave Macmillan Publishing.

Mardin, Ş. (2003). Türkiye’de toplum ve siyaset: Makaleler 1. İstanbul: İletişim Yayınları.

Oktay, E., & Pekküçükşen, Ş. (2009). Yerel yönetimlerin demokratikleşmesinin bir aracı olarak sivil toplum kuruluşları -Türkiye için kısa bir değerlendirme. KMU İİBF Dergisi, 11(16), 172-186.

Putnam, R. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York: Simon & Schuster.

Sarıbay, A. Y. (1995). Postmodernite, sivil toplum ve İslam. İstanbul: İletişim Yayınları.

Schecter, D. (1990). Two views of the revolution: Gramsci and Sorel, 1916–1920. History of European Ideas, 12(5), 637–653.

Şahin, O., & Akboğa, S. (2019). Türkiye’de devlet-sivil toplum kuruluşları ilişkisi ve sivil toplum kuruluşlarına katılım. Uluslararası Siyaset Bilimi ve Kentsel Araştırmalar Dergisi, 7(2), 405-427.

Topçuoğlu, E. (2023). ‘Sivil’ ve ‘demokratik’ bir sivil toplum nasıl mümkün olabilir? Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, 11(1), 97-119.

Turhan, K. (2010). Sivil Casus. İstanbul: Asya Şafak Yayınları.

Uluç, A. V. (2013). Türkiye’de sivil toplum ve demokrasi ilişkisi. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 14(1), 399-418.

Yıldız, Ö. (2004). Sivil Toplum, Demokrasi ve Çoğulculuk, Sivil Toplum, 2 (5), ss. 85-92.

Zariç, S. (2018). Demokratikleşme açısından sivil toplum ve Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyeti’ne konumu. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (31), 304-314.

Aslan, S. (2010). Sivil toplum ve demokrasi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 15(2), 357-374.

Bayhan, V. (2002). Demokrasi ve sivil toplum örgütlerinin engelleri: Patronaj ve nepotizm. C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi, 26(1), 1-13.

Belloni, R. (2008). Civil society in war-to-democracy transitions. Cambridge: Cambridge University Press.

Blaney, D. L., & Pasha, M. K. (1993). Civil society and democracy in the Third World: Ambiguities and historical possibilities. Studies in Comparative International Development, 28(1), 3-24.

Choi, S.-W., & James, P. (2025). Civil society and democracy. Social Science Quarterly, 106, 1-9.

Cohen, J. L., & Arato, A. (2013). Sivil toplum ve siyasal teori. (Ed. A. A. Akdoğan, Çev. U. Bayraktar, B. Yılmaz, A. Zengin, B. Kurt). Ankara: Efil Yayınevi.

Çaha, Ö. (1998). Türkiye’de sivil toplumun sorunları. Liberal Düşünce Dergisi, 3(10-11), 22-37.

Doğan, İ. (2002). Özgürlükçü ve totaliter düşünce geleneğinde sivil toplum. İstanbul: Alfa Yayınları, İstanbul.

Field,J. (2008). Sosyal sermaye. (çev. B. Bilgen ve B.Şen). İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.

Gönenç Akpınar, A. (2001). Sivil toplum düşünsel temelleri ve Türkiye perspektifi. Elektronik kitap (altkitap, www.altkitap.com).

Gümüş, A. T. (2014). Demokrasilerde sivil toplum ve devlet-sivil toplum ilişkisinde karşılaşılabilecek sorunlar. Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 18(3-4), 529-565.

Hewlett, N. (2005). Democracy in modern France, New York: Continuum International Publishing Group.

Ishkanian, A. (2007). Democracy promotion and civil society. In M. Albrow, M. Glasius, H. K. Anheier, & M. Kaldor (Eds.), Global Civil Society 2007/8: Communicative Power and Democracy (pp. 58-85). London: SAGE Publications.

Kaldık, B. (2018). Demokrasi olgusu bağlamında devlet ve sivil toplum ilişkisi. Journal of Social And Humanities Sciences Research, 5(26), 2538-2546.

Karataş, M. V. (2022). Sosyal sermaye sivil toplum ve demokrasi ilişkisi. Mesopotamia: Journal of Interdisciplinary Studies, 2(2), 69-78.

Keane, J. (1993). Despotizm ve demokrasi: Sivil toplum ile devlet arasındaki ayrımın kökenleri ve gelişimi 1750-1850, Sivil Toplum ve Devlet, (Der. John Keane), (Çev. Levent Köker), Ayrıntı Yayını, İstanbul.

Levıne, N. (2012). Marx’s discourse with Hegel. New York: Palgrave Macmillan Publishing.

Mardin, Ş. (2003). Türkiye’de toplum ve siyaset: Makaleler 1. İstanbul: İletişim Yayınları.

Oktay, E., & Pekküçükşen, Ş. (2009). Yerel yönetimlerin demokratikleşmesinin bir aracı olarak sivil toplum kuruluşları -Türkiye için kısa bir değerlendirme. KMU İİBF Dergisi, 11(16), 172-186.

Putnam, R. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York: Simon & Schuster.

Sarıbay, A. Y. (1995). Postmodernite, sivil toplum ve İslam. İstanbul: İletişim Yayınları.

Schecter, D. (1990). Two views of the revolution: Gramsci and Sorel, 1916–1920. History of European Ideas, 12(5), 637–653.

Şahin, O., & Akboğa, S. (2019). Türkiye’de devlet-sivil toplum kuruluşları ilişkisi ve sivil toplum kuruluşlarına katılım. Uluslararası Siyaset Bilimi ve Kentsel Araştırmalar Dergisi, 7(2), 405-427.

Topçuoğlu, E. (2023). ‘Sivil’ ve ‘demokratik’ bir sivil toplum nasıl mümkün olabilir? Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, 11(1), 97-119.

Turhan, K. (2010). Sivil Casus. İstanbul: Asya Şafak Yayınları.

Uluç, A. V. (2013). Türkiye’de sivil toplum ve demokrasi ilişkisi. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 14(1), 399-418.

Yıldız, Ö. (2004). Sivil Toplum, Demokrasi ve Çoğulculuk, Sivil Toplum, 2 (5), ss. 85-92.

Zariç, S. (2018). Demokratikleşme açısından sivil toplum ve Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyeti’ne konumu. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (31), 304-314.