Tek Ebeveynli Ailelerin Koruyucu Aile ve Evlat Edinme Sistemine Katılımı ve Psikolojik Danışma Alanına Yansımaları

Abukan, B. (2020). Çocukluk çağı travmalarının koruyucu aile içinde sağaltımı üzerine bir değerlendirme. Toplum ve Sosyal Hizmet, 31(1), 241-260. https://doi.org/10.33417/tsh.681890

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2005). Çocuk koruma kanunu. https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5395.pdf

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2009). Küçüklerin evlat edinilmesine ilişkin tüzük. https://www.aile.gov.tr/uploads/chgm/uploads/pages/tuzukler/kucuklerin-evlat-edinilmesinde-aracilik-faaliyetlerinin-yurutulmesine-iliskin-tuzuk.pdf

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2012). Koruyucu aile yönetmeliği. https://aile.gov.tr/uploads/chgm/uploads/pages/ yonetmelikler/koruyucu-aile-yonetmeligi.pdf

Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2019). Tek ebeveynli aileler. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. https://www.aile.gov.tr/media/4775/01_07_tek-ebeveynli-kitab%C4%B1.pdf

Altınbay, B. (2025). Çocuğun yüksek yararı ilkesi bağlamında koruyucu aile kurumu. Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, (64), 309-342. https://doi.org/10.54049/taad.1814273

Arace, A., Agostini, P., & Prino, L. E. (2025). Mental models of attachment in adoptive parents and children: The case of institutionalized and adopted young adults. International Journal of Environmental Research and Public Health, 22(5), 776. https://doi.org/10.3390/ijerph22050776

Aslantürk, H. ve Koç, F. (2019). Sosyal hizmet lisans öğrencilerinin evlat edinme yoluyla kurulmuş tek ebeveynli aileler hakkındaki görüş ve düşünceleri: Kocaeli Üniversitesi örneği. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(3), 814-842. https://doi.org/10.33417/tsh.622574

Atkinson, A. J., Gonet, P. A., Freundlich, M., & Riley, D. B. (2013). Adoption competent clinical practice: Defining its meaning and development. Adoption Quarterly, 16(3–4), 156–174. https://doi.org/10.1080/10926755.2013.844215

Aydıner Boylu, A. ve Öztop, H. (2013). Tek ebeveynli aileler: Sorunlar ve çözüm önerileri. Sosyoekonomi, 19(19). https://doi.org/10.17233/se.37916

Aykaç, C., Nacak, S. ve İkiz, F. E. (2025). Tek ebeveynli çocuklarda bağlanma sorunları ve psikolojik danışmanın rolü. Ases Ulusal Sosyal Bilimler Dergisi, 5(1), 551-568. https://doi.org/10.5281/zenodo.15720908

Baden, A. L., Kitchen, A., Mazza, J. R., Harrington, E. S., & White, E. E. (2018). Addressing adoption in counseling: A study of adult adoptees’ counseling satisfaction. Families in Society: The Journal of Contemporary Social Services, 98(3), 209-216. https://doi.org/10.1606/1044-3894.2017.98

Booth, P. B., & Jernberg, A. M. (2010). Theraplay. (3rd Edition). Jossey-Bass.

Bretherton, I., & Munholland, K. A. (2008). Internal working models in attachment relationships. J. Cassidy & P. R. Shaver (Ed.), Handbook of attachment in (p. 102-127). Guilford Press.

Carnes-Holt, K., & Bratton, S. C. (2014). The efficacy of child parent relationship therapy for adopted children with attachment disruptions. Journal of Counseling ve Development, 92(3), 328–337. https://doi.org/10.1002/j.1556-6676.2014.00160.x

Certel, N. (2019). Koruyucu aile derneklerine üye olan koruyucu ailelerin bu modele ilişkin deneyim ve değerlendirmeleri. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(1), 147-165. https://doi.org/10.33417/tsh.516772

Chamberlaın, P.Brown, C. H. Leve, L. D. & Saldana, L. (2010). Implementation of multidimensional treatment foster care in California: A randomized control trial of an evidence-based practice. J. R. Hall & M. R. Rafferty (Ed.), Using evidence to inform practice for community and organizational change in (p. 255–284). Oxford University Press.

Cohen, J. A., Mannarino, A. P., & Deblinger, E. (2017). Treating trauma and traumatic grief in children and adolescents. Guilford Press.

Birleşmiş Milletler (2025, 21 Aralık). Çocuk haklarına dair sözleşme. https://www.unicef.org/turkiye/çocuk-haklarına-dair-sözleşme

Demir, S. ve Çelebi, Ş. (2017). Tek ebeveynli ailelerin sorunları: Nitel bir araştırma. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 7(13), 111-128. https://doi.org/10.17828/yalovasosbil.333891

Dozier, M., Peloso, E., Lewis, E., Laurenceau, J. P., & Levine, S. (2008). Effects of an attachment-based intervention on the cortisol production of infants and toddlers in foster care. Development and Psychopathology, 20(3), 845–859. https://doi.org/10.1017/s0954579408000400

Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü (2025, 20 Aralık). Evlat edinme.https://www.nvi.gov.tr/evlat-edinme

Garcia Quiroga, M., & Hamilton-Giachritsis, C. (2016). Attachment styles in children living in alternative care: A systematic review of the literature. Child ve Youth Care Forum, 45(4), 625-653.

Gladding, S. T. (2020). Tek ebeveynli ailelerle çalışma. İ. Keklik ve İ. Yıldırım (Eds.), Aile terapisi içinde (s. 257-272). Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Derneği Yayınları.

Golombok, S., Zadeh, S., Freeman, T., Lysons, J., & Foley, S. (2021). Single mothers by choice: Parenting and child adjustment in middle childhood. Journal of Family Psychology, 35(2), 192. https://doi.org/10.1037/fam0000797

Gökkaya, V. B. (2024). Koruyucu ailelerin, yanlarına yerleştirilen çocuk ya da çocuklarla aile içinde yaşadıkları sorunlar ve başa çıkma yolları. The Journal of Academic Social Science Studies, 8(25-I), 249-267. https://doi.org/10.9761/JASSS2375

Gönülaçan Özer, A. ve Öztürk, M. (2022). Yeni sosyal risk grubu: Tek ebeveynli aileler ve sorunları. Uluslararası Sosyal Bilimlerde Yenilikçi Yaklaşımlar Dergisi, 6(2), 222-237. https://doi.org/10.29329/ijiasos.2022.458.10

Hughes, D. A. (2009). Attachment-focused parenting. Norton.

Juffer, F., Bakermans-Kranenburg, M. J. & Van Ijzendoorn, M. H. (2018). Video-feedback intervention. H. Steele & M. Steele (Ed.), Handbook of attachment-based interventions in (p. 1-26). Guilford Press.

Karaca Öz, A. (2022). Evli olmayan kişinin tek başına evlat edinmesi. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 26(3), 253-274. https://doi.org/10.34246/ahbvuhfd.1091572

Karatay, A. (2017). Türkiye’de koruyucu aile: Kökenleri, gelişimi ve bugünü. Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (5), 389-427. https://doi.org/10.32739/uskudarsbd.3.5.30

Kılıç, K. M. (2019). Evlat edinilen çocuklarda bağlanma. Akdeniz İnsani Bilimler Dergisi, 9(1), 223-240.

Kitiş, S. ve Söylemez, Y. (2021). Kalpten bir ev: Koruyucu aile müdahale programının çocuk ve ebeveynler üzerindeki etkisi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 32(3), 729-753. https://doi.org/10.33417/tsh.794922

Korkmaz, B. C. ve Demiryürek, Y. B. (2025). Türkiye’de çocuk bakım kuruluş modellerine güncel bir bakış. Toplum ve Sosyal Hizmet, 36(2), 299-320. https://doi.org/10.33417/tsh.1547827

Levene, I. (2021). Do single parent adoptions have equal long-term outcomes for the child as couple adoptions? Archives of Disease in Childhood, 106, 401-405. https://doi.org/10.1136/archdischild-2020-320545

Lieberman, A. F., & Van Horn, P. (2008). Psychotherapy with infants and young children. Guilford Press.

Linares, L. O., Montalto, D., Li, M., & Oza, V. (2006). A promising parenting intervention in foster care. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 74(1), 32–41.

Lucariello, J. M., & Lerner, J. V. (2005). Human lifespan development. R. H. Coombs (Ed.), Family therapy review in (p. 21–40). Lawrence Erlbaum Associates.

Oren, D. (2020). Parenting experiences of single parents by choice. Journal of Psychiatry and Psychology Research, 3(3), 164-172.

Özçelik, T., Ervansel Yüksel, T. ve Koyuncu Şahin, M. (2025). Tek ebeveynli olmak bir dezavantaj mı? Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 25(66), 47-78.

Pak Güre, M. D., Aydeniz, Ü. ve Uğurlu, Z. (2024). Türkiye’de koruyucu aile ve evlat edinme ile ilgili çalışmalar: Sistematik bir inceleme. Turkish Journal of Social Work, 8(2), 52-66. https://doi.org/10.70989/scd.1587368

Sanders, M. R., Kirby, J. N., Tellegen, C. L., & Day, J. J. (2014). The triple p–positive parenting program: A systematic review and meta-analysis of efficacy. American Psychologist, 69(4), 355–367. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2014.04.003

Saxe, G. N., Ellis, B. H., & Kaplow, J. B. (2007). Collaborative treatment of traumatized children and teens. Guilford Press.

Serdar, İ. (2001). Koruyucu aile. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 467–509.

Sohr-Preston, S. L., Kliebert, H., Moreno, O., Dugas, T., & Zepeda, D. (2017). Expectations of male and female adoptive parents of different marital status and sexual orientation. International Journal of Psychological Studies, 9(3), 92-104. https://doi.org/10.5539/ijps.v9n3p92

Tanrıverdi A, B. (2021). Değişmekte olan aile yapısında tek ebeveynliğe yönelik toplumsal bakış açısı. Studies on Social Science Insights, 1 (1), 49-67.

Tezel, Z., Demirel, B. ve Kaya, Z. Ş. (2018). Koruyucu aile olmaya karar verme süreci. Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi, 19(43), 15-36.

TÜİK. (2021). İstatistiklerle Aile. https://data.tuik.gov.tr

TÜİK. (2024). İstatistiklerle Aile. https://data.tuik.gov.tr

Türk Medeni Kanunu (2001). Resmi Gazete (Sayı: 24607). https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuatmetin/1.5.4721.pdf

Üstüner, S., Erol, N. ve Şimşek, Z. (2005). Koruyucu aile bakımı altındaki çocukların sorunları. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 12(3), 130-140.

Webster-Stratton, C., & Reid, M. J. (2010). The Incredible Years. J. R. Weisz & A. E. Kazdin (Ed.), Evidence-based psychotherapies in (p. 194-210). Guilford Press.

Whisenhunt, J. L., Chang, C. Y., Parrish, M. S. & Carter, J. R. (2019). Addressing single parents’ needs in counseling. The Family Journal, 27(2), 188-198.

Yıldırım, B. (2025). İnsanlar neden koruyucu aile oluyor? Algılanan avantaj ve dezavantajları ile koruyucu aile olmak. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 25 (Aile Özel Sayısı Cilt-2), 589-612. https://doi.org/10.21560/spcd.vi.1648778

Yıldırımalp S. ve Hız Ö. (2020). Koruyucu ailelerin sorunları Denizli ili örneği. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13 (2), 185-202. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.567007

Yiğitoğlu, G., Vural, B. ve Körükçü, Ö. (2020). Koruyucu ailelerin kişilik özelliklerinin incelenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 31(4), 1417-1436. https://doi.org/10.33417/tsh.722555

Abukan, B. (2020). Çocukluk çağı travmalarının koruyucu aile içinde sağaltımı üzerine bir değerlendirme. Toplum ve Sosyal Hizmet, 31(1), 241-260. https://doi.org/10.33417/tsh.681890

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2005). Çocuk koruma kanunu. https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5395.pdf

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2009). Küçüklerin evlat edinilmesine ilişkin tüzük. https://www.aile.gov.tr/uploads/chgm/uploads/pages/tuzukler/kucuklerin-evlat-edinilmesinde-aracilik-faaliyetlerinin-yurutulmesine-iliskin-tuzuk.pdf

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2012). Koruyucu aile yönetmeliği. https://aile.gov.tr/uploads/chgm/uploads/pages/ yonetmelikler/koruyucu-aile-yonetmeligi.pdf

Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2019). Tek ebeveynli aileler. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. https://www.aile.gov.tr/media/4775/01_07_tek-ebeveynli-kitab%C4%B1.pdf

Altınbay, B. (2025). Çocuğun yüksek yararı ilkesi bağlamında koruyucu aile kurumu. Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, (64), 309-342. https://doi.org/10.54049/taad.1814273

Arace, A., Agostini, P., & Prino, L. E. (2025). Mental models of attachment in adoptive parents and children: The case of institutionalized and adopted young adults. International Journal of Environmental Research and Public Health, 22(5), 776. https://doi.org/10.3390/ijerph22050776

Aslantürk, H. ve Koç, F. (2019). Sosyal hizmet lisans öğrencilerinin evlat edinme yoluyla kurulmuş tek ebeveynli aileler hakkındaki görüş ve düşünceleri: Kocaeli Üniversitesi örneği. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(3), 814-842. https://doi.org/10.33417/tsh.622574

Atkinson, A. J., Gonet, P. A., Freundlich, M., & Riley, D. B. (2013). Adoption competent clinical practice: Defining its meaning and development. Adoption Quarterly, 16(3–4), 156–174. https://doi.org/10.1080/10926755.2013.844215

Aydıner Boylu, A. ve Öztop, H. (2013). Tek ebeveynli aileler: Sorunlar ve çözüm önerileri. Sosyoekonomi, 19(19). https://doi.org/10.17233/se.37916

Aykaç, C., Nacak, S. ve İkiz, F. E. (2025). Tek ebeveynli çocuklarda bağlanma sorunları ve psikolojik danışmanın rolü. Ases Ulusal Sosyal Bilimler Dergisi, 5(1), 551-568. https://doi.org/10.5281/zenodo.15720908

Baden, A. L., Kitchen, A., Mazza, J. R., Harrington, E. S., & White, E. E. (2018). Addressing adoption in counseling: A study of adult adoptees’ counseling satisfaction. Families in Society: The Journal of Contemporary Social Services, 98(3), 209-216. https://doi.org/10.1606/1044-3894.2017.98

Booth, P. B., & Jernberg, A. M. (2010). Theraplay. (3rd Edition). Jossey-Bass.

Bretherton, I., & Munholland, K. A. (2008). Internal working models in attachment relationships. J. Cassidy & P. R. Shaver (Ed.), Handbook of attachment in (p. 102-127). Guilford Press.

Carnes-Holt, K., & Bratton, S. C. (2014). The efficacy of child parent relationship therapy for adopted children with attachment disruptions. Journal of Counseling ve Development, 92(3), 328–337. https://doi.org/10.1002/j.1556-6676.2014.00160.x

Certel, N. (2019). Koruyucu aile derneklerine üye olan koruyucu ailelerin bu modele ilişkin deneyim ve değerlendirmeleri. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(1), 147-165. https://doi.org/10.33417/tsh.516772

Chamberlaın, P.Brown, C. H. Leve, L. D. & Saldana, L. (2010). Implementation of multidimensional treatment foster care in California: A randomized control trial of an evidence-based practice. J. R. Hall & M. R. Rafferty (Ed.), Using evidence to inform practice for community and organizational change in (p. 255–284). Oxford University Press.

Cohen, J. A., Mannarino, A. P., & Deblinger, E. (2017). Treating trauma and traumatic grief in children and adolescents. Guilford Press.

Birleşmiş Milletler (2025, 21 Aralık). Çocuk haklarına dair sözleşme. https://www.unicef.org/turkiye/çocuk-haklarına-dair-sözleşme

Demir, S. ve Çelebi, Ş. (2017). Tek ebeveynli ailelerin sorunları: Nitel bir araştırma. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 7(13), 111-128. https://doi.org/10.17828/yalovasosbil.333891

Dozier, M., Peloso, E., Lewis, E., Laurenceau, J. P., & Levine, S. (2008). Effects of an attachment-based intervention on the cortisol production of infants and toddlers in foster care. Development and Psychopathology, 20(3), 845–859. https://doi.org/10.1017/s0954579408000400

Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü (2025, 20 Aralık). Evlat edinme.https://www.nvi.gov.tr/evlat-edinme

Garcia Quiroga, M., & Hamilton-Giachritsis, C. (2016). Attachment styles in children living in alternative care: A systematic review of the literature. Child ve Youth Care Forum, 45(4), 625-653.

Gladding, S. T. (2020). Tek ebeveynli ailelerle çalışma. İ. Keklik ve İ. Yıldırım (Eds.), Aile terapisi içinde (s. 257-272). Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Derneği Yayınları.

Golombok, S., Zadeh, S., Freeman, T., Lysons, J., & Foley, S. (2021). Single mothers by choice: Parenting and child adjustment in middle childhood. Journal of Family Psychology, 35(2), 192. https://doi.org/10.1037/fam0000797

Gökkaya, V. B. (2024). Koruyucu ailelerin, yanlarına yerleştirilen çocuk ya da çocuklarla aile içinde yaşadıkları sorunlar ve başa çıkma yolları. The Journal of Academic Social Science Studies, 8(25-I), 249-267. https://doi.org/10.9761/JASSS2375

Gönülaçan Özer, A. ve Öztürk, M. (2022). Yeni sosyal risk grubu: Tek ebeveynli aileler ve sorunları. Uluslararası Sosyal Bilimlerde Yenilikçi Yaklaşımlar Dergisi, 6(2), 222-237. https://doi.org/10.29329/ijiasos.2022.458.10

Hughes, D. A. (2009). Attachment-focused parenting. Norton.

Juffer, F., Bakermans-Kranenburg, M. J. & Van Ijzendoorn, M. H. (2018). Video-feedback intervention. H. Steele & M. Steele (Ed.), Handbook of attachment-based interventions in (p. 1-26). Guilford Press.

Karaca Öz, A. (2022). Evli olmayan kişinin tek başına evlat edinmesi. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 26(3), 253-274. https://doi.org/10.34246/ahbvuhfd.1091572

Karatay, A. (2017). Türkiye’de koruyucu aile: Kökenleri, gelişimi ve bugünü. Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (5), 389-427. https://doi.org/10.32739/uskudarsbd.3.5.30

Kılıç, K. M. (2019). Evlat edinilen çocuklarda bağlanma. Akdeniz İnsani Bilimler Dergisi, 9(1), 223-240.

Kitiş, S. ve Söylemez, Y. (2021). Kalpten bir ev: Koruyucu aile müdahale programının çocuk ve ebeveynler üzerindeki etkisi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 32(3), 729-753. https://doi.org/10.33417/tsh.794922

Korkmaz, B. C. ve Demiryürek, Y. B. (2025). Türkiye’de çocuk bakım kuruluş modellerine güncel bir bakış. Toplum ve Sosyal Hizmet, 36(2), 299-320. https://doi.org/10.33417/tsh.1547827

Levene, I. (2021). Do single parent adoptions have equal long-term outcomes for the child as couple adoptions? Archives of Disease in Childhood, 106, 401-405. https://doi.org/10.1136/archdischild-2020-320545

Lieberman, A. F., & Van Horn, P. (2008). Psychotherapy with infants and young children. Guilford Press.

Linares, L. O., Montalto, D., Li, M., & Oza, V. (2006). A promising parenting intervention in foster care. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 74(1), 32–41.

Lucariello, J. M., & Lerner, J. V. (2005). Human lifespan development. R. H. Coombs (Ed.), Family therapy review in (p. 21–40). Lawrence Erlbaum Associates.

Oren, D. (2020). Parenting experiences of single parents by choice. Journal of Psychiatry and Psychology Research, 3(3), 164-172.

Özçelik, T., Ervansel Yüksel, T. ve Koyuncu Şahin, M. (2025). Tek ebeveynli olmak bir dezavantaj mı? Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 25(66), 47-78.

Pak Güre, M. D., Aydeniz, Ü. ve Uğurlu, Z. (2024). Türkiye’de koruyucu aile ve evlat edinme ile ilgili çalışmalar: Sistematik bir inceleme. Turkish Journal of Social Work, 8(2), 52-66. https://doi.org/10.70989/scd.1587368

Sanders, M. R., Kirby, J. N., Tellegen, C. L., & Day, J. J. (2014). The triple p–positive parenting program: A systematic review and meta-analysis of efficacy. American Psychologist, 69(4), 355–367. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2014.04.003

Saxe, G. N., Ellis, B. H., & Kaplow, J. B. (2007). Collaborative treatment of traumatized children and teens. Guilford Press.

Serdar, İ. (2001). Koruyucu aile. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 467–509.

Sohr-Preston, S. L., Kliebert, H., Moreno, O., Dugas, T., & Zepeda, D. (2017). Expectations of male and female adoptive parents of different marital status and sexual orientation. International Journal of Psychological Studies, 9(3), 92-104. https://doi.org/10.5539/ijps.v9n3p92

Tanrıverdi A, B. (2021). Değişmekte olan aile yapısında tek ebeveynliğe yönelik toplumsal bakış açısı. Studies on Social Science Insights, 1 (1), 49-67.

Tezel, Z., Demirel, B. ve Kaya, Z. Ş. (2018). Koruyucu aile olmaya karar verme süreci. Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi, 19(43), 15-36.

TÜİK. (2021). İstatistiklerle Aile. https://data.tuik.gov.tr

TÜİK. (2024). İstatistiklerle Aile. https://data.tuik.gov.tr

Türk Medeni Kanunu (2001). Resmi Gazete (Sayı: 24607). https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuatmetin/1.5.4721.pdf

Üstüner, S., Erol, N. ve Şimşek, Z. (2005). Koruyucu aile bakımı altındaki çocukların sorunları. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 12(3), 130-140.

Webster-Stratton, C., & Reid, M. J. (2010). The Incredible Years. J. R. Weisz & A. E. Kazdin (Ed.), Evidence-based psychotherapies in (p. 194-210). Guilford Press.

Whisenhunt, J. L., Chang, C. Y., Parrish, M. S. & Carter, J. R. (2019). Addressing single parents’ needs in counseling. The Family Journal, 27(2), 188-198.

Yıldırım, B. (2025). İnsanlar neden koruyucu aile oluyor? Algılanan avantaj ve dezavantajları ile koruyucu aile olmak. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 25 (Aile Özel Sayısı Cilt-2), 589-612. https://doi.org/10.21560/spcd.vi.1648778

Yıldırımalp S. ve Hız Ö. (2020). Koruyucu ailelerin sorunları Denizli ili örneği. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13 (2), 185-202. https://doi.org/10.25287/ohuiibf.567007

Yiğitoğlu, G., Vural, B. ve Körükçü, Ö. (2020). Koruyucu ailelerin kişilik özelliklerinin incelenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 31(4), 1417-1436. https://doi.org/10.33417/tsh.722555