Krize Müdahale Yaklaşımı Ekseninde İntihar Olgusu ve Sosyal Hizmet

Arsel, C. O., Batıgün, A. D. (2011). İntihar ve cinsiyet: Cinsiyet rolleri, iletişim becerileri, sosyal destek ve umutsuzluk açısından bir değerlendirme. Türk Psikoloji Dergisi, 26(68), 1 - 13.

Ayata, R., & Çamur, G. (2020). Sosyal hizmet perspektifinden COVID-19 pandemi süreci ve sosyal sorunlara yönelik kriz değerlendirmesi. Sosyal Politika ve Sosyal Hizmet Çalışmaları Dergisi, 1(1), 21–38.

Ballou, M. B., & Litwack, L. (1998). Crisis theory: Counseling out-of-control people. In L. L. Palmatier (Ed.), Quality school community: Applying William Glasser’s choice theory (pp. 55–74). Accelerated Development.

Bıçakçı, G. (2021). COVID-19 pandemisinde kriz alanında çalışan sosyal hizmet uzmanlarının mesleki uygulamalarının değerlendirilmesi (Yüksek lisans tezi). Üsküdar Üniversitesi.

Brown, G. K., Jeglic, E., Henriques, G. R., & Beck, A. T. (2006). Cognitive therapy, cognition, and suicidal behavior. In T. E. Ellis (Ed.), Cognition and suicide: Theory, research, and therapy (pp. 53–74). American Psychological Association.

Cansız Kösesoy, B., & Şahin, M. (2022). İntihar davranışında bulunan vakalarda sosyal hizmet müdahale geçmişi ve mevcut ihtiyaçlar. Bingöl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (24), 263–281.

Çetinkaya Büyükbodur, A. (2019). İntihar Girişimleri ve Retrospektif Sosyal İnceleme. Sosyal Çalışma Dergisi, 3(1), 28-46.

De Leo, D., Burgis, S., Bertolote, J., Kerkhof, A. D. M., & Bille-Brahe, U. (2004). Definitions of suicidal behavior. In D. De Leo et al. (Eds.), Suicidal behavior: Theories and research findings (pp. 17–39). Hogrefe & Huber.

Doğan, T., & Karaman, N. G. (2018). Ailede boşanma: Çocuk ve ergenlerin boşanma sonrası yaşama uyumu. In Ö. Erdur-Baker & T. Doğan (Eds.), Kriz danışmanlığı (pp. 267–304). Pegem Akademi.

Durkheim, E. (2013). İntihar (Z. İlkgelen, Çev.). Pozitif Yayınları.

Duyan, V. (2003). Sosyal hizmetin işlev ve rolleri. Toplum ve Sosyal Hizmet, 14(2), 1–22.

Duyan, V. (2010). Sosyal hizmet: Temelleri, yaklaşımları, müdahale yöntemleri. Sosyal Hizmet Uzmanları Derneği.

Dülger, H. E., Yemişcigil, A., Karali, H., Ege, B., & Hancı, İ. H. (1991). İntihar sonucu ölüm olgularının retrospektif incelenmesi. Adli Tıp Dergisi, 7, 115–118.

Eroğlu, M., Yıldırım, A. O., Uzkeser, M., Sarıtaş, A., Acemoğlu, H., Navruz, M., & Emet, M. (2014). Emergency room visits for suicide attempts: Rates, trends and sociodemographic characteristics of suicide attempts in northeastern Anatolia. Klinik Psikofarmakoloji Bülteni, 24(4), 350–359.

Eskin, M. (2007). İntiharda bilişsel davranışçı sağaltım yaklaşımları. Kriz Dergisi, 15(2), 15–35.

Eskin, M. (2012). İntihar: Açıklama, değerlendirme, tedavi ve önleme. Hekimler Yayın Birliği.

Gilliland, B. R., & James, R. K. (2012). Crisis intervention strategies (7th ed.). Brooks/Cole.

Goldacre, M., & Hawton, K. (1985). Repetition of self-poisoning and subsequent death in adolescents. British Journal of Psychiatry, 146, 395–398.

Hawton, K. (1986). Suicide and attempted suicide among children and adolescents. Sage.

İbiş, E., & Kesgin, B. (2014). Türkiye'de sosyal hizmet ve medikal kurtarma açısından depremlerin incelenmesi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi.

James, R. K. (2008). Crisis intervention strategies (4th ed.). Brooks/Cole.

Kanel, K. (2003). A guide to crisis intervention. Brooks/Cole.

Kaya, M. (2015). Lise öğrencilerinin yaşadıkları gelişimsel ve travmatik sorunlar (Yüksek lisans tezi). İnönü Üniversitesi.

Kim, S., Kim, J., Shin, I., & Yoon, J. (2012). Suicide and crisis intervention. Journal of the Korean Medical Association, 55(4), 341–349.

Knox, K. S., & Roberts, A. R. (2008). The crisis intervention model. In N. Coady & P. Lehman (Eds.), Theoretical perspectives for direct social work practice (pp. 184–266). Springer.

Kozatepe, E. (2015). İntihar ve intihara teşebbüs yöntemleri, nedenleri ve çözüm yolları (Yüksek lisans tezi). Beykent Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Loughran, H. (2011). Understanding crisis therapies. Jessica Kingsley Publishers.

Öncü, B. (2019). İntihar davranışı: Tanım, epidemiyoloji ve risk etmenleri. Türkiye Psikiyatri Derneği.

Özgüven, H. D. (2003). İntihar girişimlerinde krize müdahale. Kriz Dergisi, 11(1).

Payne, M. (2020). Kriz ve görev merkezli uygulama (İ. Dündar, Çev.). In Modern sosyal hizmet kuramı (pp. 167–196). Nika Yayınevi.

Roberts, A. R. (2005). Seven-stage crisis intervention model.

Roberts, A. R., & Yeager, K. R. (2009). Pocket guide to crisis intervention. Oxford University Press.

Selimbeyoğlu, E. (2024). Madde bağımlısı bireyler ve aile sistemi (Yüksek lisans tezi). Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi.

Siyez, M. D. (2006). Ergenlik döneminde intihar girişimleri. Kastamonu Eğitim Dergisi, 14(2), 413–420.

Sözer, Y. (1992). Psikiyatride kriz kavramı. Kriz Dergisi, 1(1), 8–12.

Şevik, A. E., Özcan, H. (2012). Kastamonu ilinde intihar girişimlerinin psikososyal değerlendirmesi: Krizi önleme ve müdahale yöntemleri nasıl olmalı?. Klinik Psikiyatri Dergisi, 15(3), 153 - 165.

Teater, B. (2015). Krize müdahale. In Sosyal hizmet kuram ve yöntemleri (pp. 229–247). Nika Yayınevi.

Turan, N. (1992). Sosyal kişisel çalışma. MN Ofset.

Yıldırım, Ş. (2016). Sosyal hizmette krize müdahale yaklaşımı. CBÜ Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 3(4).

Zubaroğlu Yanardağ, M., & Özmete, E. (2017). Klinik sosyal hizmet. Toplum ve Sosyal Hizmet, 28(1), 203–225.