İki Işık Bir Aşk… Aşkın Yörüngesi Çorlulu Zarîfî ve Mihr ü Mâh Mesnevisi

Aksoy, Ö. A. (1963). Atasözleri, Deyimler. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten 1962, Ankara: TDK Yayınları, s.131-166.

Aksoy, Ö. A. (2008). Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü I. Ankara: İnkılâp Yayınları.

Amasyalı, G. (1953). Zarîfî'nin Mihr ü Mâh Mesnevisi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, Lisans Tezi.

Anbarcıoğlu, M. (1983). Türk ve İran Edebiyatlarında Mihr ü Mâh ve Mihr ü Müşteri Mesnevileri. Belleten , 47 (188), 1151-1189.

Anbarcıoğlu, M. (1986). Kıyasî’nin Mihr u Mah Mesnevîsi. Erdem, 2 (4), 87-172.

Arat, R. R. (1987). Türkçe Metinlerde e/i Meselesine Dâir. Makaleler, (haz. Osman Fikri Sertkaya), Ankara: TKAE Yayınları, S. 334-341.

Argunşah, M., Sağol Yüksekkaya G. ve Tabaklar, Ö. (2010). Karahanlıca Harezmce Kıpçakça Dersleri. İstanbul: Kesit Yayınları.

Atabay N., Özel S. ve Kutluk İ. (2003). Sözcük Türleri. (ed. Doğan Aksan). İstanbul: Papatya Yayınları.

Ateş, A. (2010). Metin Tenkidi Hakkında. Journal of Turkology, 7 (0) , 253-267.

Banarlı, N. S. (1998). Resimli Türk Edebiyatı Tarihi (C I), İstanbul: MEB Yayınları.

Banguoğlu. T. (1998). Türkçenin grameri. Ankara: TDK Yayınları.

Başdaş, C. (2011). Türkçede Eklerin Hiyerarşisi ve Ara Ekler, Seminerler, Muğla (http:// turkoloji.cu.edu.tr/pdf/cahit_basdas_turkcede_eklerin_hiyerarsisi.pdf, Erişim Tarihi: 10.02.2016, 12:00.

Bayat, F., Aliyeva Çınar, M. (2020). Eski Türkçe Sözlük. İstanbul: Ötüken Yayınları.

Baydar, T. (2012). +DIr Bildirme Eki Üzerine. Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi , (32) , 37-54

Bayraktar Erten, N. (2016). +sız Ekinin İşlevleri Üzerine Bir Değerlendirme ve Dede Korkut Hikâyelerinde +Sız Eki. Sanal Türkoloji Araştırmaları Dergisi, 1 (1) , 47-53.

Bayraktar, N. (2018). Türkçede Fiilimsiler. Ankara: TDK Yayınları.

Buran, A. (1996). Anadolu Ağızlarında İsim Çekim (Hâl) Ekleri. Ankara: TDK Yayınları.

Buran, A. (1999). Türkçede Kelimelerin Ekleşmesi ve Eklerin Kökeni. 3. Uluslararası Türk Dili Kurultayı. (23-27 Eylül 1996) Bildirileri. 207-214, Ankara: TDK Yayınları.

Caferoğlu, A. (1971). Türkçemizdeki -ĞIL ve -GİL Emir Eki, TDAY Belleten, 1971, s.1- 10.

Canpolat, M. (1992). Eski Anadolu Türkçesindeki Belirtme Durumu (Accusativus) Ekinin Kökeni Üzerine. Türkoloji Dergisi, C X, S 1, s. 9-11, Ankara: DTCF Yayınları.

Delice, H. İ. (2012). Sözcük Türleri. Sivas: Asitan Yayınları.

Demir, N., Yılmaz, E. (2003). Türk Dili El Kitabı. Ankara: Grafiker Yayınları.

Deniz, R. (1990). Zarifî’nin Yazma Tasavvuf-Name’si. Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 7, s. 215-226.

Develi, H. (2000). Osmanlı Türkçesi Kılavuzu, İstanbul: Bilimevi Yayınları.

Develioğlu, F. (1997). Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lugat, Ankara: Aydın Kitabevi Yayınları.

Dilçin, C. (1997). Türk Şiir Bilgisi, Ankara: TDK Yayınları.

Dilçin, D. (2018). Edebiyatımızda Atasözleri. Ankara: TDK Yayınları.

Dizdaroğlu H. (1976). Tümce Bilgisi. Ankara: TDK Yayınları.

Doğan, E. (2020). Türkçe Söz Diziminin Bir Sorunu: Ki’li Cümleler Birleşik Cümle Mi Yoksa Bağlı Cümle Midir? Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türkoloji Dergisi 24, 2,177-188.

Doğan, H. (2018). Zarîfî Efendi ve Hattatlar İçin Yazdığı Manzum Eseri: Risâletü’l-Manzûm Kavâidü Kur’âni’r-Rüsûm, Littera Turca, 4/3, s. 677-714.

Doğan, İ, Öztürk, A. (2016). Sorunları ve Tartışmalarıyla Türkçe. Ankara: Gece Kitaplığı.

Ediskun, H. (1985). Türk Dilbilgisi. İstanbul: Remzi Kitabevi.

Eraslan, K. (2012). Eski Türkçede Yönelme (Dativ) Hâli Ekinin Yapı, Fonksiyon ve İfadeleri. Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, 29 (0) , 67-76.

Ercilasun A. B. (2000). Türkiye Türkçesinde Yardımcı Ses. Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi, S 585, s. 219 225.

Ercilasun, A. B. (2015). Türk Dili Tarihi. Ankara: Akçağ Yayınları.

Ergin, M. (1999). Osmanlıca Dersleri. İstanbul: Boğaziçi Yayınları.

Ergin, M. (2012). Türk Dil Bilgisi. İstanbul: BayrakYayınları.

Evliyalar Ansiklopedisi, (1992). IV, İstanbul: Türkiye Gazetesi Yayınları.

Flemming, B. (2011). {IsAr} Gelecek Zaman Eki ve Onun Kiplik Fonksiyonları Üzerine, (çev. Musa Salan), Dil Araştırmaları, S 9, s. 141-155.

Gabain, A. V. (1988). Eski Türkçenin Grameri. (çev. Mehmet Akalın), Ankara: TDK Yayınları.

Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesindeki Türkçe Sözcüklerin Köken Bilgisi Sözlüğü. C I, Ankara: TDK Yayınları.

Gülsevin, G. (2001). Türkiye Türkçesinde Birleşik Zarf-Fiiller. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C II, S 2, s. 125-144.

Gülsevin, G. (2017). Eski Anadolu Türkçesinde Ekler. Ankara: TDK Yayınları.

Hacıeminoğlu, N. (1991). Türk Dilinde Yapı Bakımından Fiiller. İstanbul: Kültür Bakanlığı Yayınları.

Hacıeminoğlu, N. (1992). Türk Dilinde Edatlar. İstanbul: MEB Yayınları

Hacıeminoğlu, N. (2003). Karahanlı Türkçesi Grameri. Ankara: TDK Yayınları.

Hatiboğlu, V. (1981). Türk Dilinde İkileme. Ankara: TDK Yayınları.

Hengirmen, M. (1999). Dilbilgisi ve Dilbilim Terimleri Sözlüğü. Ankara: Engin Yayınları.

İçli, A. (2009). Mihr ü Mâh Gelibolulu Mustafa Âlî, İnceleme-Metin, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Basılmamış Doktora Tezi, Elazığ.

İçli, A. (2014). Zarîfî’nin Mihr ü Mâh’ının Nüshalarının Tanıtımı ve Nüshalar Üzerinde Bazı Değerlendirmeler. ZfWT Zeitschrift für die Welt der Türken (Journal of World of Turks), 6, 227-243.

İlhan, N. (2001). Birleşik Fiilin Kuruluşunda A-I-U Ünlüleri. Türk Dili, 596, 177-182.

İlhan, N. (2008). Divanu Lugati’t-Türk’ten Gaziantep Ağzına Atasözleri. Akpınar Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi, S 18, s. 4-9.

İlhan, N. (2009a). Türk Dilinde Çokluk, Elazığ: Manas Yayıncılık.

İlhan, N. (2009b). Eşref Bin Muhammed Hazâ'inu's-SaǾâdât (İnceleme-Metin-Sözlük). Malatya: Öz Serhat.

İlhan, N. (2009c). Türkçede Ek+Kök/Kök+Ek Kaynaşmasıyla Ortaya Çıkan Ekler. Turkish Studies, 4, 1535-1557.

İlhan, N. (2013). Garîb-nâme’de Kullanılıp Günümüz Türkçesine Ulaşmayan Eski (Arkaik) Kelimelere Dair, Âşık Paşa ve Anadolu’da Türk Yazı Dilinin Oluşumu Sempozyumu -Bildiriler- 1-2 Kasım 2013, Kırşehir Valiliği Yayınları, Kırşehir, s. 187-216.

İlhan, N., Kabadayı C. (2017). Türk Dilinde Olumsuzluk. İstanbul: Kesit Yayınları.

İpekten, H. (1999). Eski Türk Edebiyatı Nazım Şekilleri ve Aruz. İstanbul: Dergâh Yayınları.

İsen, M. (1994). Gelibolulu Âli, “Künhü'l-ahbâr'ın Tezkire Kısmı”. Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.

İslâm Ansiklopedisi (2004). Mesnenevi Maddesi, Mustafa Çiçekler, C. 29, İstanbul: TDV Yayınları.

Kafzâde Fâizî, (1997). Zübdetü’l-Eş’âr, (haz. Bekir Kayabaşı), İnönü Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, Malatya.

Kanar, M. (2011). Osmanlı Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Say Yayınları.

Kanar, M. (2018). Eski Anadolu Türkçesi Sözlüğü. İstanbul: Say Yayınları.

Karaağaç, G. (2009). Edat Üzerine Düşünceler. Gazi Türkiyat, 1 (5) , 157-169.

Karaağaç, G. (2011). Türkçenin Söz Dizimi. İstanbul: Kesit Yayınları.

Karaağaç, G. (2012). Türkçenin Dil Bilgisi. Ankara: Akçağ Yayınları.

Karaağaç, G. (2018). Türkçenin Ses Bilgisi. İstanbul: Kesit Yayınları.

Karahan, L. (1994a). Erzurumlu Darîr Kıssa-i Yûsuf Yûsuf u Züleyhâ. Ankara: TDK Yayınları.

Karahan, L. (1994b). Türkçede Birleşik Cümle Problemi. Türk Dili, S 505, s. 19-23.

Karahan, L. (2011). Yükleme (Accusative) ve İlgi (Genitive) Hâli Ekleri Üzerine Bazı Düşünceler. Türk dili üzerine incelemeler. Ankara: Akçağ Yayınları.

Karahan, L. (2020). Türkçede Söz Dizimi. Ankara: Akçağ Yayınları.

Kâtip Çelebi, (2013). Keşfü’z-Zünûn, C. II, ter. Rüştü Balcı, İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.

Kızıklı, Z. (2007). Arapçada İkil Sözcük Yapısı. Ekev Akademi Dergisi Yıl: 11, S 33, s. 315-333.

Korkmaz, Z. (1965). Eski Anadolu Türkçesindeki -van/-ven, vuz/-vüz Kişi ve Bildirme Eklerinin Anadolu Ağızlarındaki Kalıntıları. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten, 12, s. 43-65.

Korkmaz, Z. (1992). Gramer Terimleri Sözlüğü, Ankara: TDK Yayınları.

Korkmaz, Z. (2003). Türkiye Türkçesi Grameri Şekil Bilgisi. Ankara: TDK Yayınları.

Korkmaz, Z. (2017). Türk Dili Üzerine Araştırmalar 1-2,“Türk Dilinde +ça Eki ve Bu Ek İle Yapılan İsim Teşkilleri Üzerine Bir Deneme”. Ankara: TDK Yayınları.

Korkmaz, Z. (2019). Dil Bilgisi Terimleri Sözlüğü. Ankara: TDK Yayınları.

Korkmaz, Z. (2020). Türkiye Türkçesinin Temeli Oğuz Türkçesinin Gelişimi. Ankara: TDK Yayınları.

Koyuncu, F. (2020). Çorlulu Zarîfî Râhatü’l-Ervâh İnceleme-Metin, Ankara: Kurgan Edebiyat Yayınları.

Köksal M. F. (2008). Metin Tamiri (Usul ve Esaslar, Uygulamalar ve Bazı Teklifler. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi 1, 169-190.

Köprülü, M. F. (1981). Türk Edebiyatı Tarihi. İstanbul: Ötüken Neşriyat.

Kutlar, F. S. (2000). Mesnevi Nazım Şekline Genel bir Bakış ve Türk Edebiyatında Mesnevi Araştırmalarıyla İlgili Bir Kaynakça Denemesi. Türkbilig Türkoloji Araştırmaları (1), 102-157.

Küçük, S. (2016). /+lAyI/, /+lAyU/, /+lAy/ve /+lAyIn/ İsimden İsim Yapım Eki ve İşlevleri. The Journal of Academic Social Science Studies, Number: 47, p. 207-213.

Levend, A. S. (1998). Türk Edebiyatı Tarihi. C. I, Ankara: TTK Yayınları.

Mihr ü Mâh, ASL 147, Agâh Sırrı Levend Yazmaları, Seyfettin Özege Yazma Eser Salonu 223b-270b.

Mihr ü Mâh, Cod. Or. 1286, Leiden Üniversitesi Kütüphanesi, 146b-179a.

Mihr ü Mâh, Ms. Or. Oct. 2390, Staatsbibliothek Zu Berlin-Preussischer Kulturbesitz, Orientabteilung, 110b-142a.

Mihr ü Mâh, T 673/2, İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi, 118b-151a.

Mihr ü Mâh, Vat. Turco 262/1, Biblioteca Apostolica Vaticana, 1b-37b.

Ölmez, M. (2003). Çağataycadaki Eskicil Öğeler Üzerine. Dil ve Edebiyat Araştırmaları Sempozyumu Mustafa Canpolat Armağanı, Ankara: 135-142.

Önler, Z. (2007). Tarihsel Metinlerde Kim ve Kaçan Kim Bağlaçlı Cümle Türü. Uluslararası Türk Dili ve Edebiyatı Kongresi, İstanbul.

Özkan, M. (1995). Türk Dilinin Gelişme Alanları ve Eski Anadolu Türkçesi. İstanbul: Filiz Kitabevi.

Özkan, M. (2012). Eski Türkiye Türkçesinde Ki/Kim Bağlaçlarının Kullanılışı Üzerine. İÜEF Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, 31 (0), s. 243-255.

Özkan, M., Sevinçli, V. (2009). Türkiye Türkçesi Söz Dizimi (Kelime Çözümlemeli). İstanbul: Akademik Kitaplar.

Özmen, M. (1996). Bir Eksiltili Cümle Tipi Üzerine. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Dergisi, C 4, S 4, s. 71-82.

Pala, İ. (1999). Ansiklopedik Divân Şiiri Sözlüğü. İstanbul: Ötüken Neşriyat.

Riyâzi Muhammed Efendi, (2017). Riyâzü’ş-şuarâ. haz. Namık Açıkgöz, Kültür Bakanlığı e-kitap.

Salan, E. (2019). Eski Anadolu Türkçesinde {-AlIdAn > -AldAn } ve {-AlIdAn berü > -AldAn berü } Zarf-Fiil Eklerinin Oluşumu. Türkbilig, (37) , 61-70.

Saraç, M. A. (2011). Eski Türk Edebiyatına Giriş: Biçim ve Ölçü. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Savran, H. (2008). “Türk Dilinde ‘+DIR’ Bildirme Eki ve ‘+DIR’ Bildirme Ekiyle Yapılan Belirsizlik Kelimeleri”. Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Yıl: 9, S 14, s. 163-188.

Sinan, A. T. (2008). Deyim Kavramı Üzerine Notlar-I. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C 18, S 2, s. 91-98.

Şentürk, A. A. (1994). Osmanlı Edebiyatında Felekler, Seyyareler ve Sabiteler (Burçlar). Türk Dünyası Araştırmaları (94), 131-134.

Taşkın, G. (2009). Çorlulu Zarifî Divanı: İnceleme-Edisyon Kritikli Metin. Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı Eski Türk Edebiyatı Bilim Dalı, Doktora Tezi, İstanbul.

Taşkın, G. (2010). Çorlulu Zarifî’nin Râhatü’l-Ervâh’ında Aşk ve Âşık: Mihr ü Mahabbet ve Işk u Meveddet Beyânındadur. Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic 5 (3), 522-540.

Tekin, Ş. (2001). İştikakçının Köşesi Türk Dilinde Kelimelerin ve Eklerin Hayatı Üzerine Denemeler. İstanbul: Dergâh Yayınları.

Tekin, T. (1995). Türk Dillerinde Birincil Uzun Ünlüler. Ankara: Simurg Yayınları.

Timurtaş, F. K. (1994). Eski Türkiye Türkçesi. İstanbul: Enderun Kitabevi.

Tolasa, H. (1982). 15. Yüzyıl Türk Edebiyatı Anadolu Sahası Mesnevîleri. Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, III (1): 1-13.

Tulum, M. (2000). Tarihî Metin Çalışmalarında Usul (Menâkıbu’l- Kudsiyye Üzerinde Bir Deneme). İstanbul: Deniz Kitabevi.

Tuna, O. N. (1986). Türk Dilbilgisi (Fonetik-Morfoloji). İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Ders Notları: 3, Malatya.

Tuna, O.N. (1960). Köktürk Yazılı Belgelerinde ve Uygurcada Uzun Vokaller. TDAY Belleten, s. 213-282.

Turhan, V. N. (1995). Zarifî ve Mihr ü Mâh Mesnevisi'nin Tenkitli Metni İle İncelemesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Atatürk Üniversitesi.

Türkçe Sözlük, Ankara: TDK Yayınları, 2005.

Ünver, İ. (1986). Mesnevi. Türk Dili Türk Şiiri Özel Sayısı II (Divan Şiiri), (415-416-417): 430-563.

Ünver, İ. (2008). Çeviri Yazıda Yazım Birliği Üzerine Öneriler. Turkish StudiesInternational Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish of Turkic, 3/6, 1-46.

Vural, H., Böler T. (2012). Ses ve Şekil Bilgisi. İstanbul: Kesit Yayınları.

Yıldırım, A. (2006). Divan Edebiyatında Mahlas ve Mahlas-nâmeler. Ankara: Akçağ Yayınları.

Yıldırım, A. (2007). Metin Tenkidi İle İlgili Hususlar ve Kâmî Divânı Örneği. Journal of Turkish Studies, S Volume 2, Issue 3, s. 624-63.

Yıldırım Ü., Yıldırım G. (2018). -Inca Zarf-Fiil Ekinin Karaman/Ayrancı Yöresindeki Faklı Kullanımları (-IncAk, -IncAl, -IncAyAn beraber) Üzerine. V. Uluslararası Filoloji Sempozyumu Tam Metin Kitabı, (ed. Ayşe Banu Karadağ), Elazığ: Asos yayınevi.

Yıldız, O., Yalkın, A. O. (2021). Tarihî Türk Lehçeleriyle Karşılaştırmalı Eski Anadolu Türkçesi. Ankara: Akçağ Yayınları.

Yılmaz Ceylan, E. (1991). Ana Türkçede Kapalı e Ünlüsü. Türk Dilleri Araştırmaları, s. 151-165.

Genel Ağ (İnternet) Kaynakları

https://www.isa-sari.com/osmanli-turkcesi-osmanlica-transkripsiyon-alfabesi/ (Son Erişim Tarihi: 01.04.2023)

http://lugatim.com/ (Son Erişim Tarihi: 01.04.2023)

https://sozluk.gov.tr/ (Son Erişim Tarihi: 01.04.2023)

https://www.ttk.gov.tr/tarih-cevirme-kilavuzu/ (Son Erişim Tarihi: 10.10.2022)

http://www.yazmalar.gov.tr/eser/mihr-u-mah/125591(Son Erişim Tarihi: 27.08.2019)