Dijital Oyun Tasarımda Sürdürülebilirlik: Bir Mobil Oyun Tasarım Örneği

Ağıl, H. (2020). Kutu Oyunları Ve Grafik Tasarım; “Ayan” Kutu Oyunu Tasarımı Önerisi. Yüksek Lisans Tezi, Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimleri Enstitüsü, Ordu.

Aydın H. (2012). Oyuncak Tasarımında Sürdürülebilirlik Esaslarının Uygulanması: Ahşap Oyuncak Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Anadolu Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.

Barnette, Lynn A. (1990). Developmental Benefits of Play for Children. Journal of Leisure Research, 22(2), 138-153.

Biricik, Z. ve Atik, A. (2021). Gelenekselden dijitale değişen oyun kavramı ve çocuklarda oluşan dijital oyun kültürü. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 9(1), 445-469.

Burgun, K. (2013). Game Design Theory: A New Philosophy for Understanding Games. Florida: CRC Press.

Cengiz, S. (1998). Çocuk Oyunlarının Sınıflandırılması. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 38(1-2), 287-300.

Crul, M ve Diehl, J. C. (2009). “Inside-the-Box: D4S Redesign”, Design for Sustainability: A Step-by-Step Approach, UNEP.

Darga, H. (2021). Anasınıfına devam eden 5-6 yaş grubu çocukların evde oynadıkları dijital

Diksoy, İ., & Mercin, L. (2025). Dijital medya tasarımlarında sürdürülebilirlik: Kuramsal bir değerlendirme. International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR), 12(121), 1384–1396.

Erökten, S. (2015). Bölgelere Göre Öğrencilerde Çevre Bilincinin Karşılaştırılması. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 38(38), 169-179.

Goodland, R. (2002). “Sustainability: Human, Social, Economic and Environmental”, Ted Munn (Ed.), Encyclopedia of Global Environmental Change, içinde (1-3), John Wiley&Sons Ltd.

Gökçen, A. (2023). Çocukların Ekran Kullanım Özellikleri, Dijital Oyun Bağımlılık Eğilimleri, Sosyal Yetkinlik ve Davranış Durumları ve Ebeveyn Rehberlik Stratejileri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.

Göktaş, P. & Atan, U. (2025). Animasyon yapımında kullanılan yapay zekâ uygulamaları: Programlar, araçlar ve yaratıcı süreçlerdeki dönüşüm. Art-e Sanat Dergisi, 18(35), 338–362.

Huizinga, J. (2017). Homo Ludens: Oyunun Toplumsal İşlevi Üzerine Bir Deneme. 6. Basım. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

İncedayı, D. (2004). “Çevresel Duyarlık Bağlamında Davranış Biçimi Olarak “SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK”, Balkanlar’da Mimarlık ve Sürdürülebilir Gelişmeler, Balkan Mimarlar Konferansı, Bulgaristan.

Kabadayı, E. (2010). Ege ve Yaşar Üniversitesi Öğrencileri Örneğinde, Küresel Isınmanın Çevre Bilinci ve Davranışlar Üzerine Etkileri. Yüksek Lisans Tezi, Ege Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Kahraman, İ. ve Baritci, Z. (2022). Yeni Bir Propaganda Mecrası Olarak Dijital Oyunlar. Trt Akademi Dergisi, 7(16), 854-887.

oyunlar ve ebeveynlerin davranışlarının belirlenmesi. Journal of Computer and Education Research, 9(17), 447-479.

Pınarbaşı, T. E. ve Astam, F. K. (2021). Sosyal Medyada Çocuk: YouTube Oyun Kanalları Üzerine Dramaturjik Bir Analiz. Selçuk İletişim, 14(3), 1183-1212.

Salur, N. (2012). Sürdürülebilirlik Ve Geri Dönüşüm Açısından Grafik Tasarım.

Saylık, M. (2019). İlkokul 1. Kademe 4. Sınıf Öğrencileri İçin Oyun ve Fiziksel Etkinlikler Dersinde Çevre Bilinci Oluşturmaya Yönelik Oyun Tasarımı. Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kütahya.

Saylık, M. ve Mercin, L. (2020). 8-12 Yaş Grubu Çocuklara Çevre Bilinci Kazandırılmasında Oyun Tasarımının Rolü. Sanat Eğitimi Dergisi, 8(2), 144-155.

Schreiber, I. (2009). Game Design Concepts: an Experiment in Game Design and Technics.

Subic A., Mouritz, A. ve Troynikov, O. (2009), “Sustainable Design and Environmental Impact of Materials In Sports Products”, Sports Technology, 2(3), 67–79.

Turgut, N. (1997). Sürdürülebilir Kalkınmanın Sağlanmasında Kavramsal Temeller. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 52(1), 701-715.

Uzunoğlu, A. (2021). Dijital Oyun ve Bağımlılık. Yeni Medya, 2021(11), 116-131.