Sosyal Hizmet Yönetiminde Halkla İlişkiler
Özet
Sosyal hizmet yönetimi, hizmetlerin etkili, erişilebilir ve etik temellere uygun biçimde yürütülmesini sağlayan stratejik bir süreç olarak karşımıza çıkmaktadır. Halkla ilişkiler ise sosyal hizmet kurumlarının toplumla kurduğu iletişimi güçlendiren, kamuoyunda güven oluşturan ve hizmetlerin görünürlüğünü artıran önemli bir yönetim aracıdır. Bu bağlamda sosyal hizmet yönetimi ile halkla ilişkiler birbirini tamamlayan yapılar olarak kurumsal işleyişin niteliğini belirlemektedir. Halkla ilişkiler faaliyetleri; bilgilendirme, farkındalık oluşturma, kurumsal imajı güçlendirme, gönüllü ve bağışçı ilişkilerini geliştirme, kriz iletişimini yönetme ve toplumla etkileşimi artırma gibi çok yönlü işlevler üstlenmektedir. Dijitalleşme süreci, bu işlevleri daha katılımcı, etkileşim odaklı ve veri temelli hâle getirerek sosyal hizmet kurumlarının toplumsal etki kapasitesini genişletmiştir. Sosyal hizmet yönetiminde stratejik planlama, liderlik, örgütsel kültür ve etik ilkelerin yanı sıra toplumla sürdürülebilir ilişkiler kurmayı sağlayan halkla ilişkiler uygulamalarının da hizmet kalitesine doğrudan katkı sağladığı görülmektedir. Bu bütüncül yaklaşım, sosyal hizmet örgütlerinin hem kurumsal sürdürülebilirliğini hem de toplumsal güvenilirliğini güçlendirmekte; bireylerin ve toplulukların refahını artırmaya yönelik çalışmaların daha etkili şekilde yürütülmesine olanak tanımaktadır. Tüm bu unsurlar bir araya geldiğinde, sosyal hizmet yönetimi ile halkla ilişkilerin entegrasyonunun modern sosyal hizmet anlayışının vazgeçilmez bir bileşeni hâline geldiği açıkça ortaya çıkmaktadır.
Referanslar
Akgemici, T. (2019). Stratejik yönetim. Gazi Kitabevi.
Arnold, M. (2022). Social work leadership and management: Current approaches and concepts for social and human service organisations. Springer.
Austin, D. M. (2002). Human services management: Organizational leadership in social work practice. Columbia University Press.
Bayraktaroğlu, S., & Adıgüzel, O. (2015). Sosyal hizmetlerde yönetim ve organizasyonun önemi üzerine. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, Sosyal Hizmet Özel Sayısı, 1–8.
Birinci, M. (2018). Sosyal hizmet örgütleri ve yenilikçi yaklaşımların önemi üzerine bir değerlendirme. Sosyal Çalışma Dergisi, 2(2), 43–62.
Birinci, M. (2023). Dijitalleşme ve sosyal hizmet: Sosyal hizmet yönetiminde dijitalleşme. Çekmece Sosyal Bilimler Dergisi, 11(22), 1–28.
Black, S. (1995). The practice of public relations (4.Baskı). Routledge.
Bredikhin, S., Bredikhina, Y., Serebriakova, S., & Marchenko, T. (2018). Levels of communication act: Functional communicative features of social work institutional discourse. SHS Web of Conferences, 50, Article 01022.
Dilenschneider, R. L. (2010). The AMA handbook of public relations. AMACOM Div American Mgmt Assn.
Dubois, B., & Miley, K. K. (2013). Social work: An empowering profession (8. Baskı). Pearson.
Genç, Y., & Barış, İ. (2015). Sosyal hizmetlerin yeniden yapılandırılmasında yerinden yönetimin işlevselliği. The Journal of Academic Social Science Studies, 32, 95-117.
Ginsberg, L. H. (Ed.). (2008). Management and leadership in social work practice and education. Council on Social Work Education.
Hall, C., Juhila, K., Matarese, M., & van Nijnatten, C. (2014). Analysing social work communication: Discourse in practice. Routledge.
Karakaya, A., Bedir, E., & Poyraz, Z. K. (2022). Sosyal hizmet yönetiminde etik ve stratejinin rolü. İçinde Sürdürülebilir Kalkınma ve Sosyal Hizmet başlıklı Sosyal Hizmet Sempozyumu 2022 Tam Metin Kitabı (ss. 1–13).
Kent, M. L. (2008). Critical analysis of blogging in public relations. Public Relations Review, 34(1), 32–40.
Koçel, T., (2020). İşletme yöneticiliği (18. Baskı). Beta Basım Yayım.
Kretchman, H. F. (1954). Public relations in social welfare. Social Work Journal, 35(4), 149–152, 172.
Lawler, J., & Bilson, A. (2010). Social work management and leadership: Managing complexity with creativity. Routledge.
Michaelson, D., & Stacks, D. W. (2014). A professional and practitioner’s guide to public relations research, measurement, and evaluation (2.Baskı). Business Expert Press.
Perron, B. E., Taylor, H. O., Glass, J. E., & Margerum-Leys, J. (2010). Information and communication technologies in social work. Advances in Social Work, 11(2), 67–81.
Pritchard, B., & Smith, S. (2015). The public relations firm. Business Expert Press.
Reamer, F. G. (2014). Risk management in social work: Preventing professional malpractice, liability, and disciplinary action. Columbia University Press.
Sevinç, B. (2014). Strateji kavramı ve örgütlerde bir yönetim ilkesi olarak kullanılması. Türk İdare Dergisi, 479, 213–242.
Stacey, R. D. (2007). Strategic management and organizational dynamics. The challenge of complexity. Pearson Education Limited.
Stanković, M., Mrdak, G., Stojanović, S., & Stanisavljević, B. (2021). Integrating business ethics and business strategy. Knowledge International Journal, 45(1), 177–183.
Trevino, L. K., & Nelson, K. A. (2017). Managing business ethics: Straight talk about how to do it right. Wiley.
Uçan, G., Çalım, S. İ., & Yıldırım, Ş. (2015). Sosyal hizmet uzmanlarının sağlık iletişimi alanındaki rol ve fonksiyonları. Celal Bayar Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 2(4), 91-100.
Watson, T. (Ed.). (2017). North American perspectives on the development of public relations: Other voices. Palgrave Macmillan.
Yağmurlu Dara, A. (2011). Kamu yönetiminde halkla ilişkiler ve sosyal medya. Selçuk İletişim, 7(1), 5–15.
Yanık, S. (2023). Yönetim yaklaşımları ışığında sosyal hizmet örgütlerinde hizmet kalitesi algısına sosyolojik bir bakış: Aydın ili örneği [Doktora tezi, Aydın Adnan Menderes Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi.
