Yeni Türk Sinemasında Toplumsal Gerçekçiliğin Tematik ve Anlatısal Dönüşümü: Fikret Reyhan’ın Sarı Sıcak Filmi Üzerine Sosyolojik Bir Çözümleme

Abisel, N. (2005). Türk sineması üzerine yazılar. Ankara: İmge Kitabevi.

Adıgüzel, E. (2016). Toplumsal gerçekçilik akımı perspektifinden Zeki Demirkubuz sineması Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ordu: Ordu Üniversitesi.

Arslan, U.T. (2005). Bu kabuslar neden Cemil. İstanbul: İmge Yayınları.

Aslan, M. (2013). Gerçekçi sinema perspektifinden Nuri Bilge Ceylan’ın Koza, Kasaba ve Mayıs Sıkıntısı filmlerinin incelenmesi. Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(2), 157–174.

Atam, Z. (2011). Yakın plan yeni Türkiye sineması. İstanbul: Cadde Yayınları.

Balcı, D. (2013). Yeşilçam’da öteki olmak. İstanbul: Kollektif Yayınları.

Bilici, N., & Reyhan, N. (Yapımcı) Reyhan, F. (Yönetmen). (2017). Sarı sıcak. [Film]. Türkiye: Başka Sinema.

Coşkun, E. (2009). Türk sinemasında akım araştırması. Ankara: Phoenix Yayınları.

Çalışkan, Ö. (2016). Zamandan mekâna, mekândan kimliğe: İki film ve dönem arasında yolculuk: Selvi Boylum Al Yazmalım ve Araf. C. Uluyağcı (Ed.), Sonsuza kadar mutlu mu yaşadılar? Melodramdan gerçekliğe film okumaları içinde (s. 147–173). Ankara: Doruk Yayınları.

Çetin Erus, Z. (2007). Manifestolardan günümüze üçüncü sinema tartışmaları. Z. Ç. Erus ve E. Biryıldız (Ed.). Üçüncü sinema ve üçüncü dünya sineması içinde. (s. 19-50). İstanbul: Es Yayınları.

Çiçek, V. (2010), 19. yüzyıl sonrası resim sanatında ve Türk resminde toplumsal gerçekçi eğilimler. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.

Daldal, A. (2021). 1990’ların yeni bağımsız Türk sinemasında emekçi öznenin kayboluşu: Küreselleşme ve festivalizm. Kültür ve İletişim, 24(1) (47), 159–189. https://doi.org/10.18691/kulturveiletisim.800820

Geçtan, E. (2008). Psikanaliz ve sonrası. İstabul: Metis Yayınları.

Gürbilek, N. (2004) Kötü çocuk Türk. İstanbul: Metis Yayınları.

Kandiyoti, D. (2007). Cariyeler bacılar yurttaşlar. İstanbul: Metis Yayınları.

Karakaya, S. (2014). Doksanlı yıllarda Türk sineması. İstanbul: Gece Kitaplığı.

Karaman, H. (2025). İki darbe arasında (1971-1980) toplumsal gerçekçi film yapmak: Umut (1970), Gelin (1973), Sürü (1978) ve Bereketli Topraklar Üzerinde (1979). International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR), 12(122), 1704–1722. https://doi.org/10.5281/zenodo.16930386

Keyder, Ç., & Yenal, Z. (2013). Bildiğimiz tarımın sonu: Küresel iktidar ve köylülük. İstanbul: İletişim Yayınları.

Kırel, S. (2004). Kendi evinde misafir: Evsizleşen ulusal sinemalara bir örnek olarak Türk sineması. N. Türkoğlu (Ed.), Renkli atlas içinde (s. 99-124). İstanbul: Babil Yayınları.

Kırel, S. (2005). Yeşilçam öykü sineması. İstanbul: Babil Yayınları.

Kocaoğlu, C. T. (2022). Soğuk Savaş yıllarında Türk sinemasında sol düşünce: Genç Sinemacılar Topluluğu ve devrimci sinema tartışmaları (1968–1971). History Studies, 14(3), 711–725. https://doi.org/10.9737/hist.2021.1099

Kojeve, A. (2004). Otorite kavramı (Çev: M. Erşen). İstanbul: Bağlam Yayıncılık.

Kuyucak Esen, Ş. (2002). Türk sinemasının kilometre taşları. İstanbul: Naos Yayıncılık.

Kuyucak Esen, Ş. (2007). Türkiye’de üçüncü sinema. Z. Ç. Erus ve E. Biryıldız (Ed.). Üçüncü sinema ve üçüncü dünya sineması içinde. (s. 310-354). İstanbul: Es Yayınları.

Olgunsoy, U. C. (2021). Sinemasal gerçekçilik halen mümkün mü? Klasik ve güncel kuramlar bağlamında günümüz Türkiye sinemasında gerçekçilik eğilimleri. Sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi, 12(1), 113-145. https://doi.org/10.32001/sinecine.819386

Öksüz, M. (2025). Türkiye’de enflasyonun sosyoekonomik yansımaları: Şans oyunları vergisi perspektifindenbir analiz. İktisat Politikası Araştırmaları Dergisi–Journal of Economic Policy Researches, 12(2), 362-384. https://doi.org/10.26650/JEPR1696592

Özden, Z. (2004). Film eleştirisi. Ankara: İmge Yayınları.

Pösteki, N. (2012). 1990 sonrası Türk sineması (1990-2011). Kocaeli: Umuttepe Yayınları .

Rajan, K. S. (2006). Biocapital: The constitution of postgenomic life. Durham: Duke University Press.

Refiğ, H. (1999). Ulusal sinema kavgası. İstanbul: Dergah Yayınları.

Russell, J. A., & Fehr, B. (1994). Fuzzy concepts in a fuzzy hierarchy: Varieties of anger. Journal of Personality and Social Psychology, 67(2), 186–205. https://doi.org/10.1037/0022-3514.67.2.186

Sarı Aksakal, B. (2018). Türk sineması ışığında Türkiye’deki sosyoekonomik, sosyopolitik ve sosyokültürel dönüşümler. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi 11(58),749-759 https://doi.org/10.17719/jisr.2018.2589

Suner, A. (2006). Hayalet ev: yeni Türk sinemasında aidiyet, kimlik ve bellek. İstanbul: Metis Yayınları.

Titmuss, R. M. (2018). The gift relationship: From human blood to social policy. Bristol, UK: Policy Press.

Tunç, E. (2012). Türk sinemasının ekonomik yapısı. İstanbul: Doruk Yayınları.

Türkdoğan, O. (1992). Türk ailesinin genel yapısı sosyal kültürel değişme sürecinde Türk ailesi. Ankara: T. C. Başbakanlık Araştırma Kurumu Yayınları.

Uçakan, M. (1977). Türk sinemasında ideoloji. İstanbul: Düşünce Yayınları.

Velioğlu, Ö. (2017). Kötülüğe yenik düşen Türk sineması. İstanbul: Agora Kitaplığı

Yaren, Ö. (2025). Posses and sinkholes: Crisis aesthetics in Turkish political cinema. Studies in European Cinema. 1-17. https://doi.org 10.1080/17411548.2025.2489230

Yaylagül, L. (2004). 1960 – 1970 dönemi Türk sinemasında düşünce akımları. F. D. Küçükkurt ve A. Gürata (Ed.). Sinemada anlatı ve türler içinde (s. 231-276). İstanbul: Vadi Yayınları.

Yeşildal, H. (2010). Türkiye’de 1960’larda toplumsal gerçekçi sinemada aile ideolojisi: “Kocanın en kötüsü hiç olmayanından daha iyidir”. Folklor/Edebiyat, 16(61), 213–226.

Zürcher, E.J. (2015). Modernleşen Türkye’nin tarihi. (Çev: Y. Saner). İstanbul: İletişim Yayınları.