Laparoskopik Histerektomi Sonrası Gelişen Dissemine Leiomyosarkom: Mortal Seyreden Bir Olgu

Uterin leiomyosarkomlar (uLMS), nadir görülmekle birlikte agresif klinik seyir sergilemeleri, yüksek metastatik yayılım eğilimi ve prognozunun olumsuz seyretmesi nedeniyle jinekolojik onkoloji pratiğinde önemli bir klinik problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Preoperatif evrede benign uterin lezyonlardan radyolojik ve klinik bulgular aracılığıyla ayırıcı tanılarının yapılmasında yaşanan belirsizlikler, tanısal süreçte karmaşıklığa yol açmaktadır. Benign uterin lezyonların laparoskopik cerrahi müdahaleleri esnasında uygulanan morcellasyon prosedürü, potansiyel olarak mevcut malign neoplazm hücrelerinin intraperitoneal disseminasyonuna neden olabilmekte ve bu durum, hastalık progresyonunun hızlanmasına katkıda bulunabilmektedir. Bu olgu sunumunda, 58 yaşında postmenopozal vajinal kanama şikayetiyle başvuran ve başka bir klinikte myoma uteri endikasyonu ile total laparoskopik histerektomi ile bilateral salpingo-ooforektomi (TLH+BSO) cerrahi prosedürü uygulanan bir olgu sunulmaktadır. Hastanın histopatolojik incelemesinde, atipik leiomyomatöz proliferasyon ile uyumlu bir lezyon tanımlanmış olmakla birlikte, maligniteyi destekleyen histomorfolojik kriterler sağlanmamıştır. Postoperatif 7. ayda karın ağrısı ve abdominal distansiyon semptomlarıyla acil servise başvuran hastanın gerçekleştirilen görüntüleme incelemelerinde, peritoneal kavitede en büyüğü 20 cm boyutunda olan multipl kitle lezyonları saptanmıştı. Suboptimal debulking cerrahisi uygulanan hastada, postoperatif dönemde anastomoz kaçağı komplikasyonunun gelişmesi üzerine, relaparotomi gereksinimi ortaya çıkmış ve bu durum cerrahi revizyon endikasyonunu zorunlu kılmıştır. Takip periyodunda genel durumunda progresif kötüleşme gösteren ve vital parametrelerinde bozulma saptanan hasta, klinik seyrin olumsuz ilerlemesi sonucunda exitus olarak kaydedilmiştir.