Kurumsal İletişim: Türkiye’deki Gelişim Süreci ve Kadınların Temsiliyeti
Özet
Kurumların hem iç hem de dış çevreyle olan ilişkilerinin stratejik bir şekilde yönetilmesini sağlayan kurumsal iletişim, günümüzdeki dönüşümler ile git gide önem kazanmaya devam etmektedir. 1960’lı yıllarda Türkiye’de varlığını göstermeye başlayan kurumsal iletişim sektörü, 2000’li yıllarda gerek akademik gerekse profesyonel bir alan haline gelmiştir. Gelişen sektöre toplumsal cinsiyet perspektifinden bakmayı amaçlayan bu çalışmada, kadınların kurumsal iletişim sektöründeki temsilinin diğer sektörlere kıyasla daha yüksek olduğu gözlemlenmiştir. Bununla birlikte Türkiye’de küresel ortalamaların altında kalan kadın istihdam oranı kurumsal iletişim alanında her ne kadar daha yüksek olsa da yönetici pozisyonlarına bakıldığında bu oranların yeniden düştüğü sonucuna da ulaşılmıştır. İletişim alanının “feminen” yapı ile kodlanması alt kadrolarda kadın istihdamını sağlarken üst pozisyonlara gelindiğinde “sayılsal çoğunluk-yönetsel azınlık” çelişkisinin yaşanmasını da beraberinde getirmiştir. Literatürde yer alan cam tavan sendromu ile açıklanabilen bu çelişkinin giderilmesi, uzun vadede sektörel bir gereklilik olup örgütsel eşitliği ve kurumsal iletişimin yapı taşlarının oturtulmasını sağlayacaktır.
Referanslar
Asna, A. (1997). Halkla İlişkiler: Kavramlar, stratejiler ve uygulamalar. İstanbul: Der Yayınları.
Balmer, J. M. T. (2001). Corporate identity, corporate branding and corporate marketing. European Journal of Marketing, 35(3/4), 248–291.
Castells, M., Fernandez-Ardevol, M., Qiu, J. L., & Sey, A. (2009). Mobile communication and society: A global perspective. Mit Press.
Catalyst. (2020). The sponsor dividend: Sponsorship in the workplace. Catalyst.
Coombs, W. T. (2007). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding. Sage.
Cornelissen, J. (2020). Corporate Communication: A Guide to theory and practice. Sage.
Eagly, A. H., & Carli, L. L. (2007). Through the Labyrinth: The truth about how women become leaders. Harvard Business Press.
Ecevit, Y. (2003). Türkiye’de kadınların işgücüne katılımı ve çalışma koşulları. Çalışma ve Toplum Dergisi, 1(1), 35-60.
Fröhlich, R., & Peters, S. B. (2007). PR bunnies caught in the agency ghetto? Gender stereotypes, organizational factors, and women's careers in PR agencies. Journal of Public Relations Research, 19(3), 229-254.
Great Place to Work. (2021). Türkiye’nin en iyi işverenleri: Kadın çalışan deneyimi raporu. Great Place to Work Institute. https://www.greatplacetowork.com.tr
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart & Winston.
Goodman, M. B. (2006). Corporate communication practice and pedagogy at the dawn of the new millennium. Corporate Communications: An International Journal, 11(3), 196-213.
Hallahan, K., Holtzhausen, D., Van Ruler, B., Vercic, D., & Sriramesh, K. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3–35.
İDA (2021). Türkiye’de iletişim danışmanlığı sektörü raporu. İstanbul: İDA Yayınları.
Kadıbeşegil, S. (2006). İtibar yönetimi: Kurumların DNA’sı. İstanbul: MediaCat.
Kadıoğlu, H. (2019). Halkla ilişkiler sektöründe çalışan profili: Türkiye’de halkla ilişkiler ajansları üzerine bir araştırma. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (49), 160-185
Morrison, A. M., White, R. P., & Van Velsor, E. (1987). Breaking the glass ceiling. Addison-Wesley.
Mumby, D. K. (2013). Organizational communication: A Critical approach. SAGE.
Okay, A., & Okay, A. (2018). Halkla ilişkiler: Kavram, strateji ve uygulamalar. Der Yayınları.
Putnam, L. L., & Pacanowsky, M. E. (1983). Communication and organizations: An interpretive approach. Sage.
Ryan, M. K., & Haslam, S. A. (2005). The glass cliff: Evidence that women are over‐represented in precarious leadership positions. British Journal of Management, 16(2), 81–90.
Shannon, C. E., & Weaver, W. (1949). The Mathematical theory of communication. University of Illinois Press.
TÜHİD (2021). 2021 Küresel halkla ilişkiler ve iletişim modeli. İstanbul: TÜHİD.
TÜİK (2025). İşgücü istatistikleri. https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Isgucu-Istatistikleri-Temmuz-2025-54064. Ankara: Türkiye İstatistik Kurumu.
UN Women. (2020). EQUALS research report: Taking stock: Data and evidence on gender equality in digital access, skills and leadership. United Nations University. https://www.unwomen.org
Van Riel, C. B. M., & Fombrun, C. J. (2007). Essentials of corporate communication. Routledge.
World Economic Forum (2023). Global gender gap report 2023. WEF.
World Bank (2022). Labor force participation rate, female (% of female population ages 15+). Washington, DC: World Bank.
Referanslar
Asna, A. (1997). Halkla İlişkiler: Kavramlar, stratejiler ve uygulamalar. İstanbul: Der Yayınları.
Balmer, J. M. T. (2001). Corporate identity, corporate branding and corporate marketing. European Journal of Marketing, 35(3/4), 248–291.
Castells, M., Fernandez-Ardevol, M., Qiu, J. L., & Sey, A. (2009). Mobile communication and society: A global perspective. Mit Press.
Catalyst. (2020). The sponsor dividend: Sponsorship in the workplace. Catalyst.
Coombs, W. T. (2007). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding. Sage.
Cornelissen, J. (2020). Corporate Communication: A Guide to theory and practice. Sage.
Eagly, A. H., & Carli, L. L. (2007). Through the Labyrinth: The truth about how women become leaders. Harvard Business Press.
Ecevit, Y. (2003). Türkiye’de kadınların işgücüne katılımı ve çalışma koşulları. Çalışma ve Toplum Dergisi, 1(1), 35-60.
Fröhlich, R., & Peters, S. B. (2007). PR bunnies caught in the agency ghetto? Gender stereotypes, organizational factors, and women's careers in PR agencies. Journal of Public Relations Research, 19(3), 229-254.
Great Place to Work. (2021). Türkiye’nin en iyi işverenleri: Kadın çalışan deneyimi raporu. Great Place to Work Institute. https://www.greatplacetowork.com.tr
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart & Winston.
Goodman, M. B. (2006). Corporate communication practice and pedagogy at the dawn of the new millennium. Corporate Communications: An International Journal, 11(3), 196-213.
Hallahan, K., Holtzhausen, D., Van Ruler, B., Vercic, D., & Sriramesh, K. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication, 1(1), 3–35.
İDA (2021). Türkiye’de iletişim danışmanlığı sektörü raporu. İstanbul: İDA Yayınları.
Kadıbeşegil, S. (2006). İtibar yönetimi: Kurumların DNA’sı. İstanbul: MediaCat.
Kadıoğlu, H. (2019). Halkla ilişkiler sektöründe çalışan profili: Türkiye’de halkla ilişkiler ajansları üzerine bir araştırma. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (49), 160-185
Morrison, A. M., White, R. P., & Van Velsor, E. (1987). Breaking the glass ceiling. Addison-Wesley.
Mumby, D. K. (2013). Organizational communication: A Critical approach. SAGE.
Okay, A., & Okay, A. (2018). Halkla ilişkiler: Kavram, strateji ve uygulamalar. Der Yayınları.
Putnam, L. L., & Pacanowsky, M. E. (1983). Communication and organizations: An interpretive approach. Sage.
Ryan, M. K., & Haslam, S. A. (2005). The glass cliff: Evidence that women are over‐represented in precarious leadership positions. British Journal of Management, 16(2), 81–90.
Shannon, C. E., & Weaver, W. (1949). The Mathematical theory of communication. University of Illinois Press.
TÜHİD (2021). 2021 Küresel halkla ilişkiler ve iletişim modeli. İstanbul: TÜHİD.
TÜİK (2025). İşgücü istatistikleri. https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Isgucu-Istatistikleri-Temmuz-2025-54064. Ankara: Türkiye İstatistik Kurumu.
UN Women. (2020). EQUALS research report: Taking stock: Data and evidence on gender equality in digital access, skills and leadership. United Nations University. https://www.unwomen.org
Van Riel, C. B. M., & Fombrun, C. J. (2007). Essentials of corporate communication. Routledge.
World Economic Forum (2023). Global gender gap report 2023. WEF.
World Bank (2022). Labor force participation rate, female (% of female population ages 15+). Washington, DC: World Bank.
