Şen Oyun - Komedinin Dramaturgisi

Żychlińska, J. (2016). Faces of Laughter in Prehistory. R. Borysławski, J. Jajszczok, J. Wolff, A. Bemben, R. Borysławski, J. Jajszczok, & J. Wolff (Dü) içinde, Histories of Laughter and Laughter in History. UK: Cambridge Scholars Publishing.

(2025). Cambridge Dictionary: https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/laugh?q=laughing adresinden alındı

(2025). Merriam-Webster Dictionary: https://www.merriam-webster.com/dictionary/laugh adresinden alındı

(2025). TDK : https://sozluk.gov.tr/ adresinden alındı

A. Peter McGraw, C. W. (2010). Benign Violations: Making Immoral Behavior Funny. Psychological Science, 21(8).

Ak, B. (1997). Ayrılık. İstanbul: Mitos Boyut Yayınları.

Aktulum, K. (2000). Metinlerarası İlişkiler. İstanbul: Öteki Yayınvei.

Akyüz, B. (2021). Tiyatroda Fars Tekniğinin Genel Çerçevesi. İstanbul Aydın Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Dergisi 7(14), 189-203.

Arıcı, O. (2022). Kayıp Poetika: Tractatus Coislinianus'ta (Coislin Risalesi) Mizah Düşüncesi. Yedi, 28(1), 111-124.

Aristophanes. (2011). Kurbağalar. İstanbul: Mitos Boyut Yayınları.

Aristophanes. (2021). Lysistrata. İstanbul: Pinhan Yayıncılık.

Aristophanes. (2021). Lysistrata. İstanbul: Pinhan Yayıncılık.

Aristoteles. (1995). Poetika. İstanbul: Remzi Kitabevi.

Aristoteles. (2014). Nikomakhos'a Etik. İstanbul: Say yayınları.

Bakhtin, M. (2001). Karnavaldan Romana. İstanbul: Ayrıntı yayınları.

Bakhtin, M. (2005). Rabelais ve Dünyası. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

Bal, A. M. (tarih yok). Coislin Kitapçığı. Granoda, 52-55.

Batur, E. (2005). Kara Mizah Antolojisi. İstanbul: Sel Yayıncılık.

Bava Batra. (2024). Sefaria: https://www.sefaria.org/Bava_Batra.23b.7?lang=bi&with=all&lang2=en adresinden alındı

Beckett, S. (1993). Toplu Oyunları 1- Godot'yu beklerken. İstanbul: Mitos Boyut Yayınları.

Benjamin, W. (2017, Eylül). Kader ve Karakter. Kutadgubilig Felsefe-Bilim Araştırmaları(35), 109-115.

Bentley, E. (1964). The Life of The Drama. Applause Books.

Berger, P. L. (2014). Redeeming Laughter The Comic Dimension of Human Experience. Boston: De Gruyter.

Bergson, H. (1996). Gülme:. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

Bewis, M. (2018). Komedya. Ankara: Dost Kitabevi.

Breton, A. (2024, Kasım). MANIFESTO OF SURREALISM BY ANDRÉ BRETON (1924). https://www2.hawaii.edu/~freeman/courses/phil330/MANIFESTO%20OF%20SURREALISM.pdf adresinden alındı

Brockett, O. G. (2000). Tiyatro Tarihi. Ankara: Dost Kitabevi.

Cambridge Dictionary. (tarih yok).

Cebeci, O. (2008). Tarihsel Bir Perspektif Üzerinden İroni Tür ve Tekniklerinin Gelişimi. Cogito: İroni, 87-104.

Cooney, R. (tarihsiz). Hangisi Babası. İstanbul: Onk Ajans.

Cornett, C. E. (1986). Learning through laughter: Humor in the classroom. Bloomington: Phi Delta Kappa Educational Foundation.

Dürrenmatt. (1985). Fizikçiler. Ankara: DEVLET TÌYATROSU DRAMATURGİ BÜROSU.

Davis, J. M. (2003). Farce. Routledge.

Davis, J. M. (2003). Farce. Transaction Publishers.

Eagleton, T. (2019). Mizah. İstanbul: Ayrıntı yayınları.

Eco, U. (2019). Gülün adı. İstanbul: Can yayınları.

Erhat, A. (1997). Miyoloji Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.

Frazer, J. G. (2004). Altın Dal: Dinin ve Folklorün Kökenleri (Cilt I). (M. H. Doğan, Çev.) İstanbul: Payel Yayınları.

Freud, S. (2017). Espriler ve bilinçdışı ile ilişkileri. İstanbul: Payel yayınları.

Frye, N. (2004). The Argument of Comedy. E. R. McDonald içinde, Shakespeare: An Anthology of Criticism and Theory. Blackwell Publishing.

Güntekin, R. N. (1933). Hülleci. İstanbul: İnkılap ve Aka Kitabevleri.

Gevinson, A. (2007). THE ORIGINS OF VAUDEVILLE: AESTHETIC POWER, DISQUIETUDE, AND COSMOPOLITANISM IN THE QUEST FOR AN AMERICAN MUSIC HALL. Maryland: Johns Hopkins University (degree of Doctor of Philosophy).

Girard, R. (2019). Şiddet ve Kutsal. (N. Alpay, Çev.) İstanbul: Alfa.

Goldoni, C. (2008). İki Efendinin Uşağı. İstanbul: Mitos Boyut Yayınları.

Greenberg, J. (2019). The Cambridge Introduction to Satire. UK: Cambridge University Press.

Hüsken, W., Schoell, K., & Søndergaard, L. (2002). Farce and farcical elements. Rodopi.

Harpham, G. (1976). The Grotesque: First Principles. The Journal of Aesthetics and Art Criticism, Vol. 34, No. 4, 461-468.

Homeros. (2014). İlyada. İstanbul: İş Bankası Yayınları.

Hume, R. D. (1972). Some Problems in the Theory of Comedy. The Journal of Aesthetics and Art Criticism , Autumn, 1972, Vol. 31, No. 1, 87-100.

Ionesco, E. (1964). Jack ya da boyun eğme. Gelecek yumurtalarındır. Ankara: Ataç kitabevi.

Ionesco, E. (1997). Toplu oyunları 2-Kel şarkıcı. İstanbul: Mitos Boyut yayınları.

Ionesco, E. (2006). Toplu Oyunları 5. İstanbul: Mitos Boyut yayınları.

Jenkins, R. (1994). Subversive Laughter: The Liberating Power of Comedy. Free press.

Jessen, M. S. (2016). Vaudeville/Farce. Kierkegaard’s Concepts (s. 215-221). içinde NewYork: Routledge Published.

Jevons, F. B. (2012). Masks and the Origin of the Greek Drama. Folklore, 171-192.

Johnson, B. (1919). BEN JONSON'S Every Man In His Humour. London: OXFORD At the Clarendon Press.

Juntenen, H. (2015). Emerging frım the Margin -Absur, Grotesque and Meaningless Meanings in Waiting for Godot.

Kazantzidis, G., & Tsoumpra, N. (2018). Morbid Laughter: Exploring the Comic Dimensions of Disease in Classical Antiquity. Illinois Classical Studies, Vol. 43, No. 2 , 273-297.

Kierkegaard, S. (2021). Tekerrür. İstanbul: Alfa Yayınları.

Kishon, E. (tarihsiz). Tarla Kuşuydu Juliet. İstanbul: Onk Ajans metni.

Kudret, C. (1968). Karagöz. İstanbul: Bilgi Yayınevi.

McDonald, F. (2015). Laughter without Humor: Affective Passages through Post-War Culture. Doctor of Philosophy in the Department of English in the Graduate School of Duke University.

Merchant, M. (1972). Comedy. London: Methuen&Co Ltd.

Merriam Webster Dictionary. (2025, Ocak 21). https://www.merriam-webster.com/dictionary/comedy%20of%20intrigue adresinden alındı

Millhauser, S. (2008). Dangerous Laughter. USA: Knopf Doubleday Publishing Group.

Moliere. (1941). Gülünç Kibarlar. Ankara: MEB Yayınları.

Moliere. (1944). Scapin'in Dolapları. İstanbul: MEB Yayınları.

Moliere. (1944). Tartuffe. Ankara: Maarif Matbaası.

Moliere. (2006). Toplu Oyunları 1 / Scapin'in Dolapları - George Dandin. İstanbul: Mitos Boyut Yayınları.

Moliere. (2008). Kibarlık Budalası. İstanbul: Bordo Siyah Yayınları.

Moliere. (2011). George Dandin . İstanbul: İş Bankası Yayınları.

Moliere. (2014). Cimri. İstanbul: İş Bankası Yayınları.

Moliere. (2016). Hastalık Hastası. İstanbul: İş Bankası Yayınları.

Morreall, J. (1997). Gülmeyi ciddiye almak.

Muecke, C. D. (1982). Irony and The Ironic. Bristol: Methuen & Co. Ltd. Publishing.

Nicoll, A. (1963). Masks, Mimes and Miracles. N.Y.

Nutku, Ö. (1983). Gösterim Sanatları Terimleri Sözlüğü. Ankara: TDK Yayınları.

Nutku, Ö. (1993). Dünya Tiyatrosu Tarihi I. İstanbul: Remzi Kitabevi.

Oxford Dictionary. (2024). https://www.oxfordlearnersdictionaries.com/definition/english/comedy?q=comedy adresinden alındı

Parvulescu, A. (2017). Gülme, bir tutkuya dair notlar. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.

Peacock, L. (2014). Structures and Techniques of Slapstick. L. Peacock içinde, Slapctick and Comic Performance (s. 40-61). London: Palgrave Theatre & Performance Collection Literature, Cultural and Media Studies (R0).

Pirandello, L. (2004). Ağzı Çiçekli Adam. İstanbul: Berikan Kitabevi.

Platon. (2007). Yasalar. İstanbul: Kabalcı Yayınevi.

Plautus. (1943). Amphitryon. Ankara: MEB Yayınları.

Pronko, L. (1982). Early Labiche: l'rom Vaudeville to Comedy of Character. London: Palgrave.

Robinson, J. W. (1964). Palpable Hot Ice: Dramatic Burlesque in "A Midsummer-Night's Dream". Studies in Philology, Vol. 61, No. 2, Part 1, 192-204.

Sürücü, C., & Akın, B. A. (2024). Komedide Egonun Egoyla Çarpışması: Plautus'un Amphytrion'u. Yedi.

Sütçü, Ö. Y. (2022). Gülmenin ciddiyeti: Üstünlük teorisi. ETHOS: Felsefe ve Toplumsal Bilimlerde Diyaloglar, 49-65.

Sanders, B. (2001). Kahkahanın zaferi. Ayrıntı yayınları.

Shakespeare, W. (1993). Hamlet. Ankara: Remzi Kitabevi.

Shakespeare, W. (2010). On İkinci Gece. İstanbul: İş Bankası Yayınları .

Sinclair, A. (2013). Unmasking Ancient Colour. Ancient Planet Online Journal, 1-23.

Smadja, E. (2013). Gülmek. İstanbul: Bağlam yayıncılık.

Sokullu, S. (1993). Türk Tiyatrosunda Komedyanın Evrimi. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.

Sprinhall, J. (2008). Vaudeville I: Rise and Decline of an Emergent Mass Culture. New York: Palgrave Macmillan.

Şendil, S. (2011). Yedi Kocalı Hürmüz. Mitos Boyut Yayınları.

Şener, S. (1991). Dünden Bugüne Tiyatro Düşüncesi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.

Taner, H. (1996). Sersem KOcanın Kurnaz Karısı. İstanbul: Bilgi Yayınevi.

Taner, H. (2009). Gözlerimi Kaparım Vazifemi Yaparım. İstanbul: Bilgi Yayınevi.

Taner, H., Konduk, K., Önel, A., Alasya, Z., Tuncay, N., & Tablacı, Z. (1985). Aşk Olsun. Devekuşu Kabare, İstanbul. https://www.dailymotion.com/video/xw4rd8 adresinden alındı

Thomson, G. (1990). Aiskhylos ve Atina. Ankara: Payel Yayınları.

Thomson, G. (2021). Tragedyanın Kökeni: Aiskhylos ve Atina. (M. H. Doğan, Çev.) İstanbul: Yordam.

Weitz, E. (2016). theatre&laughter. Hampshire, UK: Macmilan education, palgrave.

Wilde, O. (2010). Ciddi Olmanın Önemi. İstanbul: İmge Kitabevi.

Yılmaz, A. A., & Akın, B. A. (2023). Cinselliğin, Aristophanes’in Kadın Mebuslar ve Lysistrata Oyunlarında Komik Öğe Olarak Kullanımı. Aydın Sanat, 145-159.

Yanıkkaya, Z. (2003). Tiyatroda Grotesk ve Bir Örnek Olarak Fernando Arrabal Tiyatrosu. .

Zimmermann, B. (2017). Antik Yunan komedyaları. İstanbul: Mitos Boyut yayınları.

Zupančič, A. (2011). Komedinin sonsuz fiziği. İstanbul: Metis yayınları.