Program Tasarımları
Özet
Eğitim, planlı ve programlı bir süreçtir ve nitelikli bir eğitimin olabilmesi için nitelikli eğitim programlarına ihtiyaç duyulmaktadır. Bir eğitim programının uygulama sürecinde başarılı olabilmesinin ön koşulu ise özenle seçilmiş bir program tasarısına göre hazırlanmış olmasıdır. Program tasarısı programın dört öğesi olan hedef, içerik, öğrenme-öğretme süreci ve değerlendirme öğelerinin nasıl tasarlanacağı, hangi öğeye ağırlık verileceği ve bu öğeler arasındaki ilişkilerin belirlenmesi açısından büyük önem taşımakta ve program hazırlayıcılara bir yol haritası çizmektedir. Bu nedenle bir program geliştirme sürecine başlamadan önce ilk yapılması gereken tasarımın belirlenmesidir. Program tasarısı sürecinde ise temel belirleyici olan benimsenen eğitim felsefesi olmaktadır. Eğer daimici ya da esasici eğitim felsefesi temel alınıyor ise programın merkezine konu alınmakta ve daha çok içeriğin öğretilmesine ağırlık verilmektedir. Benimsenen felsefe ilerlemecilik ise öğrenen ön plana çıkmakta ve program öğrenenin ihtiyacına göre oluşturulmakta birlikte Yeniden kurmacılık felsefesinin benimsendiği durumda toplumsal sorunlar merkeze alınarak öğrenenin sorun çözme becerileri geliştirilmeye çalışılmaktadır.
Konu merkezli tasarımlar en çok bilinen ve en sık tasarımlardır. Tasarımın odak noktasında evrensel konular yer almakta ve konuların öğrenciler tarafından öğrenilmesine odaklanılmaktadır. Konuları ise en iyi bilen kişi öğretmendir ve bu nedenle eğitim-öğretim sürecinde temel sorumluluk öğretmene verilmektedir. Öğretmen daha önceden belirlenmiş olan içeriği belirlenmiş zaman dilimi içerisinde öğrenciye aktarma görevini yerine getirmektedir. Öğrenen merkezli tasarımlarda ise bireyin ilgi, istek ve ihtiyaçları ön plana çıkmaktadır. Dolayısı ile programlar hazırlanırken öğrenen ihtiyaçları temele alınır ve bireyin öğrenme sürecinde aktif olması önemsenir. Bu açıdan öğretim sorumluluğunun yerini öğrenme sorumluluğuna bıraktığı söylenebilir. Sorun merkezli tasarımların odak noktasını ise toplumsal sorunlar oluşturmakta ve öğrenenin sorun çözme becerisini geliştirmesine yardımcı olunması amaçlanmaktadır.
Education is a planned and programmed process and in order to have a quality education, qualified curriculum are needed. The prerequisite for a curriculum to be successful in the implementation process is to be prepared according to a carefully selected curriculum design. Curriculum design is of great importance in terms of determining how to design the four elements of the curriculum, namely objectives, content, learning-teaching process and evaluation, which elements will be given weight and the relationships between these elements, and draws a road map for the curriculum preparers. Therefore, the first thing to be done before starting a curriculum development process is to determine the design. In the process of curriculum design, the main determinant is the educational philosophy adopted. If the philosophy of education is based on perennialism or essentialism, the subject is placed at the centre of the curriculum and more emphasis is placed on teaching the content. If the philosophy adopted is progressivism, the learner comes to the forefront and the programme is created according to the needs of the learner. In the case where the philosophy of reconstructionism is adopted, social problems are put at the centre and the problem solving skills of the learner are tried to be developed.
Subject-centered designs are the best known and most common designs. Universal subjects are at the center of the design and the focus is on the learning of the subjects by the students. The person who knows the subjects best is the teacher and for this reason the main responsibility in the educational process is given to the teacher. The teacher's task is to deliver the prescribed content to the student within the prescribed time frame. In learner-centered designs, the interests, wishes and needs of the individual come to the fore. Therefore, the design of curriculum is based on the needs of the learner and it is important that the individual is active in the learning process. In this respect it can be said that the responsibility of teaching is replaced by the responsibility of learning. Problem-centered designs focus on social problems and aim to help the learner develop problem-solving skills.
Referanslar
Adıgüzel, A. (2020). Eğitimde program geliştirme ve değerlendirme B. Oral ve T. Yazar (Ed.), Program geliştirme teorisi ve tasarım modelleri içinde (s. 175-204). Pegem.A.
Alcı, B. (2019). Eğitim programı tasarımı ve modeller. Ş. H (Ed.), Eğitimde program geliştirme: kavramlar ve yaklaşımla içinde (s. 71-88). Anı Yayıncılık.
Black, P., ve Wiliam, D. (1998). Assessment and classroom learning. assessment in education. Assessment in Education, 5, 7-74. http://dx.doi.org/10.1080/0969595980050102
Brusilovsky, P., ve Millán, E. (2007). User models for adaptive hypermedia and adaptive educational systems. P. Brusilovsky, A. Kobsa, ve W. Nejdl (Eds.), The adaptive web içinde(pp. 3-53). Berlin: Springer-Verlag. http://dx.doi.org/10.1007/978-3-540-72079-9_1
Çubukçu, Z. (2008). Eğitim programı tasarımı ve geliştirilmesi. Duman. B (Ed.), Öğretim ilke yöntemleri içinde (s. 132-174). Maya Akademi̇.
Demirel, Ö. (2020). Eğitimde program geliştirme: Kuramdan uygulamaya. Pegem A.
Duman, B. &ve Kocatürk-Kapucu, N. (2020). Program geliştirme ve felsefe. H. G. Aberkant (Ed.), Eğitimde program geliştirme: kuramdan uygulama örneklerine içinde (s. 97-119). Anı Yayıncılık.
Doran, G. T. (n.d.). There’s a S.M.A.R.T. way to write managements’s goals and objectives. Management Review., 70(11), 35–36. https://doi.org/info:doi/
Erden, M. (2011). Eğitim bilimlerine giriş. Arkadaş Yayınevi̇.
Felder, R. M., ve Silverman, L. K. (1988). Learning and teaching styles in engineering education. Engineering Education, 78(7), 674-681.
Gagné, ve R. M. (1985). The conditions of learning and theory of ınstruction. Holt, Ri̇nehart and Wi̇nston.
Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple ıntelligences. Basic Books.
Grasha, A. (1994). Teaching with Style: The integration of teaching learning styles in the classroom. Colorado State University: Professional and Organizational Development Network in Higher Education
Hattie, J. ve Timperley, H. (2007). The Power of feedback. Review of Educational Research, 77(1), 81-112.
Henson. K.T. (2015). Curriculum pkmning. Waveland Press.
Johnson, D. W., &ve Johnson, R. T. (1999). Learning together and alone: Cooperative, competitive, and ındividualistic learning. Allyn & Bacon.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Prentice-Hall.
Korkmaz, İ. (2007). Eğitim programı: Tasarımı ve geliştirilmesi. A. Doğanay (Ed.), öğretim ilke ve yöntemleri içinde. Pegem A Yayıncılık. 3-38
Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2017). Curriculum: Foundations, principles, and issues. Pearson
Petrina, S. (2004). The politics of curriculum and instructional design/theory/form: Critical problems, projects, units and modules. Interchange, 35(1), 81-126.
Print, M. (1993). Curriculum development and design. Allen & Unwin.
Sönmez, V. (2011). Eğitim felsefesi (10.baskı). Anı Yayıncılık.
Tomlinson, C. A. (2001). How to differentiate ınstruction in mixed-ability classrooms. Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
Referanslar
Adıgüzel, A. (2020). Eğitimde program geliştirme ve değerlendirme B. Oral ve T. Yazar (Ed.), Program geliştirme teorisi ve tasarım modelleri içinde (s. 175-204). Pegem.A.
Alcı, B. (2019). Eğitim programı tasarımı ve modeller. Ş. H (Ed.), Eğitimde program geliştirme: kavramlar ve yaklaşımla içinde (s. 71-88). Anı Yayıncılık.
Black, P., ve Wiliam, D. (1998). Assessment and classroom learning. assessment in education. Assessment in Education, 5, 7-74. http://dx.doi.org/10.1080/0969595980050102
Brusilovsky, P., ve Millán, E. (2007). User models for adaptive hypermedia and adaptive educational systems. P. Brusilovsky, A. Kobsa, ve W. Nejdl (Eds.), The adaptive web içinde(pp. 3-53). Berlin: Springer-Verlag. http://dx.doi.org/10.1007/978-3-540-72079-9_1
Çubukçu, Z. (2008). Eğitim programı tasarımı ve geliştirilmesi. Duman. B (Ed.), Öğretim ilke yöntemleri içinde (s. 132-174). Maya Akademi̇.
Demirel, Ö. (2020). Eğitimde program geliştirme: Kuramdan uygulamaya. Pegem A.
Duman, B. &ve Kocatürk-Kapucu, N. (2020). Program geliştirme ve felsefe. H. G. Aberkant (Ed.), Eğitimde program geliştirme: kuramdan uygulama örneklerine içinde (s. 97-119). Anı Yayıncılık.
Doran, G. T. (n.d.). There’s a S.M.A.R.T. way to write managements’s goals and objectives. Management Review., 70(11), 35–36. https://doi.org/info:doi/
Erden, M. (2011). Eğitim bilimlerine giriş. Arkadaş Yayınevi̇.
Felder, R. M., ve Silverman, L. K. (1988). Learning and teaching styles in engineering education. Engineering Education, 78(7), 674-681.
Gagné, ve R. M. (1985). The conditions of learning and theory of ınstruction. Holt, Ri̇nehart and Wi̇nston.
Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple ıntelligences. Basic Books.
Grasha, A. (1994). Teaching with Style: The integration of teaching learning styles in the classroom. Colorado State University: Professional and Organizational Development Network in Higher Education
Hattie, J. ve Timperley, H. (2007). The Power of feedback. Review of Educational Research, 77(1), 81-112.
Henson. K.T. (2015). Curriculum pkmning. Waveland Press.
Johnson, D. W., &ve Johnson, R. T. (1999). Learning together and alone: Cooperative, competitive, and ındividualistic learning. Allyn & Bacon.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Prentice-Hall.
Korkmaz, İ. (2007). Eğitim programı: Tasarımı ve geliştirilmesi. A. Doğanay (Ed.), öğretim ilke ve yöntemleri içinde. Pegem A Yayıncılık. 3-38
Ornstein, A. C., & Hunkins, F. P. (2017). Curriculum: Foundations, principles, and issues. Pearson
Petrina, S. (2004). The politics of curriculum and instructional design/theory/form: Critical problems, projects, units and modules. Interchange, 35(1), 81-126.
Print, M. (1993). Curriculum development and design. Allen & Unwin.
Sönmez, V. (2011). Eğitim felsefesi (10.baskı). Anı Yayıncılık.
Tomlinson, C. A. (2001). How to differentiate ınstruction in mixed-ability classrooms. Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
