Liderlik, İlişki ve İletişim Üçgeninde Spor

Abakay, U. (2010). Futbolcu-antrenör iletişiminin farklı statülerdeki futbolcuların başarı motivasyonuyla ilişkisi (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Ankara.

Acar, K. (2019). Takım ve bireysel sporcuların iletişim becerileri ve kaygı düzeylerinin çatışma eğilimi ile ilişkisinin incelenmesi (Yayımlanmamış doktora tezi). Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Samsun.

Adie, J.W. ve Jowett, S. (2010). Meta-perceptions of the coach-athlete relationship, achievement goals, and intrinsic motivation among sport participants. Journal of Applied Social Psychology, 4 (11), 2750-2773.

Ahmad, H. (2014). The coach-athlete relationship in the Middle East: Cultural considerations (Unpublished PhD thesis). Loughborough University: England.

Akbaş, E. (2014). Voleybol Bölgesel Ligi’nde oynayan sporcuların antrenörle iletişim becerilerinin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Erciyes Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Kayseri.

Alptekin, M. (1968). Kültür ve Liderlik. Trabzon: Karadeniz Teknik Üniversitesi Ofset Grubu.

Altıntaş, A., Çetinkalp, Z. ve Aşçı, H. (2012). Antrenör-sporcu ilişkisinin değerlendirilmesi: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Spor Bilimleri Dergisi, 23(3), 119-128.

Andrew, D. (2004). The effect of congruence of leadership behavior on motivation, commitment and satisfaction of college tennis players (Unpublished doctoral dissertation). Florida State University: Tallahassee.

Andrew, D. ve Hums, M. (2007). Perspectives of leadership behavior in women’s collegiate tennis from leaders and followers: A test of social role theory. Women in Sport and Physical Activity Journal, 15, 21-30.

Asiah, M.P. ve Rosli, S. (2009). Coaching leadership styles and athlete satisfactions among hockey team. Journal of Human Capital Development: University Teknikal Malaysia Melaka.

Avcı, K.S., Çepikkurt, F. ve Kale, E.K. (2018). Examination of the relationship between coach-athlete communication levels and perceived motivational climate for volleyball players. Universal Journal of Education Research, 6(2), 346-353.

Ayan, A., Ünsar, A.S. ve Dindar, M.D. (2013). Türk üniversitelerinin kız hentbol takımlarındaki sporcuların demografik özelliklerine göre antrenörlerinin liderlik davranışları algılarının belirlenmesi. Akademik Bakış Dergisi, 39, 1-16. Erişim 17.09.2020, http://www.akademikbakis.org.

Aydın, E. (2019). Motivasyonel iklim ve hedef bağlılığının antrenör sporcu ilişkisine etkisi. Atatürk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Fakültesi Dergisi, 21(3), 96-106.

Aziz, A. (2016). İletişime Giriş. (5. Baskı). İstanbul: Hiperlink Yayınları.

Aznan, E.A.M., Baseri, M.F. ve Ali, M.N.S. (2018). The relationships between communication management and coach-athlete relationship among sport team athletes in Perlis. Journal of Social Sciences and Humanities, 13(1), 1-9.

Bahar, İ. (2017). Atatürk’ ün Liderlik Sırları. İstanbul: Kamer Yayınları.

Bakan, İ., Büyükbeşe, T., Erşahan, B. ve Kefe, İ. (2013). Kadın çalışanların yöneticilere ilişkin algıları: Bir alan çalışması. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 3(2), 71-84.

Balduck, A.L. ve Jowett, S. (2010). Psychometric properties of the Belgian coach version of the coach-athlete relationship questionnaire (CART-Q). Scandinavian Journal of Medicine and Science in Sports, 20, 779-786.

Baltaş, Z. ve Baltaş, A. (2002). Beden Dili. İstanbul: Remzi Kitabevi.

Baric, R. ve Bucik, V. (2009). Motivational differences in athletes trained by coaches of different motivational and leadership profiles. Kineziologija, 41(2), 181-194.

Barker, R.A. (1997). How can we train leaders if we do not know what leadership is? Human Relations, 50(4), 343–362.

Barrow, J. (1977). The variables of leadership: A review and conceptual framework. Academy of Management Review, 2, 231–251.

Bass, B.M. (1998). Transformational Leadership; Industrial, Military, and Educational Impact. New Jersey: Londra, Lawrence Erlbaum Associates Publishers.

Bassa, M. (2012). Soccer coaching leadership styles and athletes satısfaction: Review of literature. International Journal of Social Sciences & Interdisciplinary Research, 1(6), 10-20.

Bayrak, E. ve Nacar, E. (2015). Profesyonel takım sporlarında görev yapan antrenörlerin iletişim beceri düzeylerinin karşılaştırılması. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3(14), 391-405.

Bennet, G. ve Maneval, M. (1998). Leadership styles of elite Dixie youth baseball coaches. Perceptual and Motor Skills, 87, 754.

Bensiz, A. (2016). Amatör futbolcuların algılarına göre antrenörlerin liderlik özelliklerinin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Bartın Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Bartın.

Berscheid, E., Snyder, M. ve Omoto, A.M. (1989). The relationship closeness ınventory: Assessing the closeness of interpersonal relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 57(5), 792-807. doi: 10.1037/0022-3514.57.5.792

Bezci, S. (2016). Investigating the relationship between the perceptions of taekwondo athletes towards coach-athlete relationship, task and ego orientation in sports, and motivation in sports. International Journal of Environmental Sciences Education, 11(15), 8436-8447.

Biçer, T. (2006). Şampiyonluğun Psikolojisi. (2. Baskı). İstanbul: Beyaz Yayınları.

Bilir, F.P., Şahin, N. ve Sarıgün, L. (2019). Antrenör yetiştirme kurslarına katılan bireylerin liderlik davranış algılarının incelenmesi. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 17(2), 218-230.

Bradley, B.E. (1974). Fundamentals of Spech Communication: The Credibility of Ideas. Iowa: WM.C.Brown Company Publishers.

Brooks, D.D., Ziatz, D., Johnson, B. ve Hollander, D. (2000). Leadership behavior and job responsibilities of NCAA division 1A strength and conditioning coaches. Journal of Strength and Conditioning Research, 14(4), 483-492.

Bulut, B.N. (2004). İlköğretim sınıf öğretmenlerinin iletişim becerilerine ilişkin algılarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 2, 443-452.

Burke, K.L. (2010). Constructive Communication. İçinde S. Hanrahan ve M. Anderson (Eds.). Routledge Handbook of Applied Sport Psychology: A Comprehensive Quide for Students and Practitioners. Newyork: Routledge; 315-324.

Bülbül, A. (2019). Sporcu perspektifinden istismarcı yönetim algısının antrenör-sporcu ilişkisine etkisinin incelenmesi (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Cengiz, R., Aytan, G.K., Abakay, U. (2012). Taekwondo sporcularının algıladığı liderlik özellikleri ile öz yeterlik düzeyleri arasındaki ilişki. e-Journal of New World Sciences-Sports Sciences, 7(4), 68-78.

Chelladurai, P. (2007). Leadership in Sport. İçinde G. Tennenbaum and R.C. Eklund (Ed.). Handbook of Sport Psychology. New Jersey, NJ: John Wiley Sons, Inc; 111-135.

Chelladurai, P. (1993). Leadership. İçinde R. N. Singer, M. Murphy ve L. K. Tennant (Ed.), Handbook on research on sport psychology. New York: McMillan; 641–671.

Chelladurai, P. (1990). Leadership in sports: A review. International Journal of Sport Psychology, 21, 328-354.

Chelladurai, P. (1986). Applicability of the Leadership Scale for Sports to the Indian context. Proceedings of the VIII. Commonwealth and International Conference on Sport, Physical Education, Dance, Recreation and Health, Sport Science Section (pp. 291-296). Glasgow, Scotland: Management Committee.

Chelladurai, P. (1984). Discrepancy between preferences and perceptions of leadership behavior and satisfaction of athletes in varying sports. Journal of Sport Psychology, 6 27-41.

Chelladurai, P. (1978). A multidimensional model of leadership (Unpublished doctoral dissertation). University of Waterloo, Department of Management Sciences, Ontario, Canada.

Chelladurai, P. ve Carron, A. V. (1983). Athletic maturity and preferred leadership. Journal of Sport Psychology, 5(4), 371-380.

Chelladurai, P. ve Carron, A. V. (1981). Applicability to youth sports of the leadership scale for sports. Perceptual and Motor Skills, 49, 363-369.

Chelladurai, P. ve Haggerty, T. R. (1978). A normative model of decision styles in coaching. Athletic Administrator, 13, 6–9.

Chelladurai, P.,Imamura, H., Yamaguchi, Y., Oinuma, Y. ve Miauchi, T. (1988). Sport leadership in cross-national setting: The case of Japanese and Canadian University athletes. Journal of Sport and Exercise Psychology, 10, 374-389.

Chelladurai, P. ve Saleh, S. D. (1980). Dimensions of leader behavior in sports: Development of a leadership scale. Journal of Sport Psychology, 2, 34–45.

Cruz, A.B. ve Kim, H.D. (2017). Leadership preferences of adolescent players in sport: Influence of coach gender. Journal of Sports Science and Medicine, 16, 172-179.

Culver, D.M. ve Trudel, P. (2000). Coach-Athlete communication within elite alpine ski team. Journal of Excellence, 3, 28-50.

Cüceloğlu, D. (1999). Yeniden İnsan İnsana. (20. Basım). İstanbul: Remzi Kitapevi.

Çalışkan, G. (2011). Karizmatik antrenör algısının futbolcularda antrenör sporcu ilişkisi, sporcu doyumu, takım birlikteliği ve takım bağlılığına etkileri (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Ankara.

Çalışkan, G. ve Göral, M. (2015). Antrenörün Liderliği. (2. Basım). Ankara: Nobel Yayıncılık.

Çelik, V.O. (2013). Takım sporlarında görev yapan sporcuların antrenörleri ile ilgili karizmatik liderlik algılarının değerlendirilmesine yönelik bir ölçek geliştirme çalışması: Basketbol branşı örneği. Pamukkale Spor Bilimleri Dergisi, 4(2), 16-15.

Çillioğlu Karademir, A. (2018). Algılanan liderliğin kurumsal bağlılık boyutlarına etkisinde iletişim yeterliliği ve iletişim memnuniyetinin aracılık rolü (Yayımlanmamış doktora tezi). Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Anabilim Dalı, Ankara.

Davis, K. (1988). İşletmede İnsan Davranışı. (K. Tosun vd. Çev.). İstanbul: İÜ İşletme Fakültesi, İşletme İktisadı Enstitüsü Yayını.

Davis, M.; Paleg, K. ve Fanning, P. (2004). How to Communicate Workbook: Powerful Strategies for Effective Communication at Work and Home. New York: MJF Books.

Deciding How to Decide: Vroom-Yetton Decision Model (t.y.). Erişim adresi: https://www.intology.co.uk/article-the-vroom-yetton-jago-decision-model

Donuk, B. (2016a). Liderlik ve Spor. İstanbul: Ötüken Neşriyat.

Donuk, B. (2016b). Spor Yönetim Sanatı. İstanbul: Ötüken Neşriyat.

Douglas, J.M., O’Flaherty, C.A. ve Snow, P.C. (2000). Measuring perception of communicative ability: The development and evaluation of the La Trobe Communication Questionnaire. Aphasiology, 14(3), 251-268.

Downton, J.V. (1973). Rebel Leadership: Commitment and Charisma in the Revolutionary Process. Newyork: Free Press.

Dökmen, Ü. (2005). İletişim Çalışmaları ve Empati. (34. Baskı). Ankara: Sistem Yayıncılık.

Dubrin, A.J. (2019). Fundamentals of Organizational Behavior. (6th ed.). USA: Academic Media Solution.

Dumangoz, P.D. (2019). Spor ve İletişim. İçinde S.B. Çavuşoğlu (Ed.), Spor Yönetiminde Temel Alanlar. İstanbul: Nobel Yayıncılık; 3-20.

Dwyer, J.M. ve Fischer, D.G. (1990). Wrestlers’ perceptions of coaches’ leadership as predictors of satisfaction with leadership. Perceptual and Motor Skills, 71, 511-517.

Dwyer, J.M. ve Fischer, D.G. (1988). Psychometric properties of the coach’s version of the leadership scale for sports. Perceptual and Motor Skills, 67, 795-798.

Erdem, K., Çağlayan, A. ve Özbar, N. (2017). Düzce Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi’ nde öğrenim gören öğrencilerin iletişim becerilerinin incelenmesi. Spor Eğitim Dergisi, 1(1), 18-25.

Ergin, A. (2005). Eğitimde İletişim. Anı Yayıncılık, Ankara.

Erkal, E.M., Güven, Ö. ve Ayan, D. (1998). Sosyolojik Açıdan Spor. (3. Baskı). İstanbul: Der Yayınları.

Erkan, M. (2002). Sporda iletişimin önemi ve takım performansına etkisi üzerine bir araştırma (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Anadolu Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Eskişehir.

Eroğlu, F. (2000). Davranış Bilimleri. İstanbul: Beta Yayıncılık.

Ertürk, Y.D. (t.y.). Kişiler arası İletişim. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Açık ve Uzaktan Eğitim Fakültesi, Halkla İlişkiler ve Tanıtım Lisans Programı Yayınları.

Feltz, D.L., Chase, M.A., Moritz, S.A. ve Sullivan, P.J. (1999). A conceptual model of coaching efficacy: Preliminary investigation and instrument development. Journal of Educational Psychology, 91(4), 765-776.

Preliminary investigation and instrument development. Journal of Educational Psychology,

91(4), 765-776

Fiedler, F. E. (1967). A Theory of Leadership Effectiveness. New York: McGraw-Hill.

Filiz, B. (2019). Genç Voleybolcuların Antrenör Davranışı Tercihleri. İçinde Ö. Karataş, K. Kurak, O. Kızar (Ed.), Spor Bilimleri Alanında Yeni Ufuklar, Ankara: Gece Akademi; 23-35.

Fiske, J. (1996). İletişim Çalışmalarına Giriş. (S. İrvan (Çev.). Ankara: Bilim Sanat Yayınları.

Fiske, J. (2002). Introduction to Communication Study. (2nd ed.). Taylor&Francis e-Library.

Fletcher, R.B. ve Roberts, M.H. (2013). Longitudinal stability of the leadership scale for sports. Measurement in Physical Education and Exercise Science, 17, 89–104. doi: 10.1080/1091367X.2013.761021

Freischlag, J. (1985). Team dynamics: Implications for coaching. Journal of Physical Education, Recreation & Dance, 56(9), 67-71.

Gardner, D.E., Shields, D.L.L., Bredemeier, B.J.L. ve Bostrom, A. (1996). The relationship between perceived coaching behaviors and team cohesion among baseball and softball players. The Sport Psychologist, 10, 367-381.

Giblin, L. (1995). İnsan İlişkilerinde Kendine Güven ve Güç Elde Etmenin Yolları. (İ. Güpgüpoğlu, Çev.). (2. Baskı). İstanbul: Sistem Yayıncılık.

Göral, M. ve Afacan, E. (2016). Spor Sosyolojisi. İstanbul: Lisans Yayıncılık.

Griffin, R.W. (2012). Management. (11st ed.). Usa: South-Western, Cengage Learning.

Güllü, S. (2018). Sporcuların Antrenör-sporcu ilişkisi ile sportmenlik yönelimleri üzerine bir araştırma. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri, 16(4), 190-204.

Güney, S. (2015). Davranış Bilimleri. Ankara: Nobel Yayıncılık.

Gürbüz, B., Yenel, F., Özdemir, S. ve Demirel, M. (2008). Üniversite takımı sporcularının antrenör davranışı tercihlerinin çeşitli değişkenlere göre karşılaştırılması [Öz]. 10. Uluslararası Spor Bilimleri Kongre Kitabı (s. 252-253) içinde. Bolu: Abant İzzet Baysal Üniversitesi.

Gürgen, H. (1997). Örgütlerde İletişim Kalitesi. İstanbul: Der Yayınları.

Gürgen, H., Kırel, Ç., Uztuğ, F. ve Orhan, N. (2003). Halkla İlişkiler ve İletişim. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Hacker, C. (1990). Psychological Skills. İçinde Catlin G.M. (Ed.), The Art of Soccer, A Better Way To Play, Soccer Books. Minnesota: St. Paul; 191-198.

Hampson, R. ve Jowett, S. (2014). Effects of coach leadership and coach-athlete relationship on collective efficacy. Scandinavian Journal of Medicine and Science in Sports, 24, 454-460.

Hastie, P.A. (1995). Factors affecting coaching preferences of secondary school volleyball players. Perceptual and Motor Skills, 80, 347-357.

Hastie, P.A. (1993). Coaching preferences of high school girl volleyball players. Perceptual and Motor Skills, 77, 1309-1310.

Heil, S. (2018). What are preferred leadership styles of athletes from their coaches. Kinesiology, Sport Studies and Physical Education Synthesis Projects, 50, 1-41. https://digitalcommons.brockport.edu/pes_synthesis/50

Hellriegel, D. ve Slocum, J.W. (2008). Organizational Behavior. (13th ed.). USA: South-Western Cengage Learning.

Hollembeak, J. ve Amorose, A.J. (2005). Perceived coaching behaviors and college athletes’ intrinsic motivation: A test of self-determination theory. Journal of Applied Sport Psychology, 17(1), 20-36.

Horne, T. ve Carron, A.V. (1985). Compatibility in coach-athlete relationship. Journal of Sport Psychology, 7, 137-149.

House, R. J. (1971). A path-goal theory of leader effectiveness. Administrative Science Quarterly, 16, 321-338.

Iordanoglou, D. (1990).Perceived leadership in Greek soccer: A preliminary investigation (Unpublised paper). University of Manchester, Departmant of Education, England.

Isberg, L. ve Chelladurai, P. (1990). The leadership scale for sports: Its applicability to the Swedish context (Unpublished manuscript). University College of Falun/Borlänge, Sweden.

İlhan, L. ve Gencer, E. (2012). Üniversitelerarası badminton şampiyonasına katılan sporcu-öğrencilerin antrenör davranışı tercihlerinin incelenmesi. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 17(1-4), 25-31.

İplikçi, H.G. (2015). İletişimde temel modeller ve kitle iletişim modelleri. Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi. 7(2), 15-25.

Joseph, F. (1994). Sosyoloji Nedir? (N. Çelebi, Çev.). Ankara: Atilla Kitabevi.

Jowett, S. (2003). When the honeymoon is over: A case study of a coach-athlete relationship in crisis. The Sport Psychologist, 17, 444-460.

Jowett, S. (2005). The coach-athlete partnership. The Psychologist, 18(7), 412-415.

Jowett, S. (2009). Validating the coach athlete relationship measures with the nomological network. Measurement in Physical Education and Exercisa Science, 13, 34-51.

Jowett, S. ve Chaundy, V. (2004). An ınvestigation into the impact of coach leadership and coach-athlete relationship on group cohesion. Group Dynamics: Theory, Research, and Practise, 8(4), 302-311.

Jowett, S. ve Clark-Carter, D. (2006). Perceptions of empathic accuracy and assumed similarity in the coach-athlete relationship. British Journal of Social Psychology, 45, 617-637.

Jowett, S ve Cockerill, I.M. (2002). Incompatibility in the Coach-Athlete Relationship. İçinde I.M. Cockerill (Ed.), Solutions in Sport Psychology, London: Thomson Learning; 16-31.

Jowett, S ve Cockerill, I.M. (2003). Olympic medalists’ perspective of the athlete-coach relationship. Psychology of Sport and Exercise, 4(4), 313-331.

Jowett, S. ve Forst, T. (2007). Race/ethnicity in the all-male coach-athlete relationship: Black footballer’s narratives. International Journal of Sport and Exercise Psychology, 5(3), 255-269.

Jowett, S ve Meek, G.A. (2000). The coach-athlete relationship in married couples: An exploratory content analysis. The Sport Psychologist, 14(2), 157-175.

Jowett, S. ve Ntoumanis, N. (2004). The Coach-Athlete Relationship Questionnaire (CART-Q): Development and initial validation. Scandinavian Journal of Medicine and Science in Sports, 14(4), 245-257.

Jowett, S. ve Ntoumanis, N. (2003). The Greek Coach-Athlete Relationship Questionnaire (GrCART-Q): Scale construction validation. International Journal of Sport Psychology, 34, 101-124.

Jowett, S. ve Poczwardowski, A. (2007). Understanding the Coach-Athlete Relationship, Social Psychology in Sport. Champaign, III: Human Kinetics.

Jowett, S. ve Shanmugam, V. (2016). Relational Coaching in Sport: Its psychological underpinnings and practical effectiveness. İçinde R. Schinke, K.R. McGannon, B. Smith (Eds.) Routledge International Handbook of Sport Psychology, Routledge; 1-29.

Kabadayı, Ş. (2010). Hentbol antrenörlerinin iletişim becerilerinin değerlendirilmesi (Hentbol Süper Lig örneği) (Yayımlanmamış doktora tezi). Anadolu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.

Karademir, T. ve Türkçapar, Ü. (2016). Bireysel ve takım sporcularında iletişim becerilerinin incelenmesi. Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 18(4), 67-80.

Karadoğan, S.E. (2003). Kişiler arası iletişim sürecinde güven unsuru, güven ve ikna ölçeği örneği (Yayımlanmamış doktora tezi). İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. İstanbul.

Karasar, N. (2010). Bilimsel Araştırma Yöntemi. (21. Baskı). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Keehner, S.L. (1988). A study of perceived leadership behavior and program adherence (Unpublished doctoral dissertation). University of Maryland.

Keskin, A., Özdemir, A., Tunç, A.A. ve Devrilmez, E. (2018). Lise spor takımlarında antrenör sporcu ilişkisinin incelenmesi. Journal of Sport, Education and Recreation, 1(1), 1-11.

Keten, M. (1993). Türkiye'de Spor. Ankara: Ayyıldız Yayınları.

Khalaj, G., Khabiri, M. ve Sajjadi, N. (2011). The relationship between coaches’ leadership styles&player satisfaction in women skate championship. Procedia Social and Behavioral Sciences, 15, 3596-3601.

Kim, B.H., Lee, H.K. ve Lee, J.Y. (1990). A study on the coaches’ leadership behavior in sports (Unpublished manuscript). Korea Sport Science Institute.

Kocayörük, E. (2011). Etkili İletişim Becerileri. İstanbul: Kriter Yayınevi.

Kolayiş, H. ve Çelik, N. (2018). Examining the relationship between coach-athlete relationship and sport participation motivation among athletes. 16th International Sport Sciences Congress, Antalya.

Kolayiş, H., Çelik, N. ve Narin, M. (2017). Examining the relationship between coach-athlete relationship of the athletes participating in the artistic ıce-kating competition. 15th International Sport Sciences Congress, Antalya.

Konter, E. (1996). Bir Lider Olarak Antrenör. İstanbul: Alfa Basım Yayım.

Konter, E. (1998). Sporda Psikolojik Hazırlığın Teori ve Pratiği. (13. Baskı). Ankara: Bağırgan Yayınevi.

Korkut, F. (2005). Yetişkinlere yönelik iletişim becerileri eğitimi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28, 143-149.

Korkut, F. (1997). Üniversite öğrencilerinin iletişim becerilerini değerlendirmeleri. IV. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi bildiri, 4, 208-218. 10-12 Eylül 1997, Anadolu Üniversitesi, Eskişehir.

Köksal, F. (2008). Antrenörlerin liderlik tarzları ile öz yeterlikleri arasınsaki ilişki (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Selçuk Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Konya.

Kuru, E. (2000). Spor Psikolojisi. Ankara: Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Basımevi.

Küçük, V. ve Koç, H. (2004). Psiko-sosyal gelişim süreci içinde insan ve spor ilişkisi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10, 131-141.

Ledbetter, A.M., Broeckelman-Post, M.A. ve Krawsczyn, A.M. (2011). Modeling everyday talk: Differences across communication media and sex composition of friendship dyads. Journal of Social and Personal Relationship, 28(2), 223-241.

Levi, D. (2016). Group Dynamics for Teams. (5th ed.) Thousand Oaks, CA: Sage.

Liderlik (t.y.). Erişim adresi: https://slideplayer.biz.tr/slide/12045179/

Loughead, T.M. ve Hardy, J. (2005). An examination of coach and peer leader behaviors in sport. Psychology of Sport and Exercise, 6, 303-312.

Lunenburg F.C. ve Ornstein A.C. (2011). Educational Administration Concepts and Practices. (6th ed.). Belmont California: Wadsworth Publishing.

Lyle J.W.B. (2007). Modelling the complexity of the coaching process: A commentary. International Journal of Sports Science and Coaching, 2(4), 407-409.

Mageau, G.A. ve Vallerand, R. (2003) The coach-athlete relationship: A motivational mode. Journal of Sports Sciences, 21(11), 883-904. doi: 10.1080/0264041031000140374.

Martens, R. (1998). Başarılı Antrenörlük (T. Büyükonat, Çev.). İstanbul: Beyaz Yayınları.

McQuail, D. ve Windahl, S. (2010). İletişim Modelleri Kitle İletişim Çalışmalarında (K. Yumlu Çev.). (3. Baskı). Ankara: İmge Kitapevi,

McQuail, D. ve Windahl, S. (1997). Kitle İletişim Modelleri (K. Yumlu Çev.). Ankara: İmge Kitabevi Yayınları

Miller, J.B. ve Stiver, I.P. (1997). The Healing Connection: How Women Form Relationships in Therapy and in Life. Boston: Beacon Press

Morgan, C.T. (1999). Psikolojiye Giriş. (H. Arıcı ve ark. Çev.). (13. Baskı). Ankara: Metelgan Yayınları.

Mutlu, T.O., Şentürk, H.E. ve Zorba, E. (2014). Üniversite öğrencisi tenisçilerde empatik eğilim ve iletişim becerisi. International Journal of Science Culture and Sport, 1, 129-137.

Nelson, D.L. ve Quick, J.C. (2019). ORGB: Organisational Behavior. (6th ed.). USA: South-Western, Cengage Learning.

Nunnally, J.C. ve Bernstein, I.H. (1994). Psychometric Theory (3rd Ed.). New York: McGraw-Hill.

Örücü, E. ve Kıvrak, O. (2013). Telekominikasyon sektöründe çalışan personelin iletişim becerileri düzeyinin incelenmesi. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 20, 15-29.

Özdemir, N. (2014). Kadın voleybol ve futbolcularda iletişim becerileri ve saldırganlık düzeylerinin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Gaziantep Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Gaziantep.

Özdemir A. (2012). Beden Dili Etkili İletişim-Etkili Konuşma. Ankara: Altınpost Yayıncılık.

Özdil, Y. (2018). Mustafa Kemal. İstanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi.

Özşaker, M., Sarı, İ. ve Omrak, H. (2016). Antrenör-sporcu ilişkisinin sporcuların güdülenmesi için önemi. Journal of Human Sciences, 13(2), 3122-3129.

Pearce, C.L. ve Conger, J.A. (2003). All those years ago: The historical underpinnings of shared leadership. In C.L. Pearce ve J.A. Conger (Eds.), Shared leadership: reframing the hows and whys of leadership (pp. 1-18). Thousand Oaks, California: Sage Publications, Inc.

Peltekoğlu, F.B. (2016). Halkla İlişkiler Nedir? (9. Baskı). İstanbul: Beta Yayınları.

Pido, G.B. (2015). The relationship of coaching leadership and athletes satisfaction (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Chinese Culture University, College of Education, Graduate School of Sport Coaching Science, China.

Pinker, S. (2008). The Stuff of Thought: Language as a Window to Human Nature. Newyork: Penguin.

Poczwardowski, A., Barott, J.E. ve Henschen,K.P. (2002). The athlete and coach: Their relationship and its meaning. Results of an interpretive study. International Journal of Sport Psychology, 33, 116-140.

Poczwardowski, A., Barott, J.E. ve Peregoy, J.J. (2002). The athlete and coach: their relationship and ıts meaning. Methodological concerns and research process. International Journal of Sport Psychology, 33, 98-115.

Razı, G.S., Kuzu, A., Yıldız, A.N., Ocakçı, A.F., Çamkuşu Arifoğlu, B. (2009). Çalışan gençlerde benlik saygısı, iletişim becerileri ve stresle baş etme. TAF Preventive Medicine Bulletin, 8(1), 17-26.

Rhind, D.A. ve Jowett, S. (2010). Initial evidence for the criterion-related and structural validity of the long versions of The Coach-Athlete Relationship Questionnaire. European Journal of Sport Sciences, 10(6), 359-370.

Ridgeway, C.L. ve Smith-Lovin, L. (1999). The gender system and interaction. Annual Review of Sociology, 25, 191-216.

Riley, A. ve Smith, A.I. (2011). Perceived coach-athlete and peer relationships on young athletes and self-determined motivation for sport. International Journal of Sport Psychology, 42(1), 115-133.

Rosenblatt, L.M. (1977). What we have learned: reminiscences of the NCTE. The English Journal, 66(4), 88-90.

Rudowsky, D.J., Lundgren, D.C. ve Grasha, A.F. (1999). Competitive and collaborotive responses to negative feedback. The International Journal of Conflict Management, 10(2), 172-190.

Ruiz-Barquín, R. ve de la Vega-Marcos, R. (2015). Adaptación de la escala de liderazgo LSS-3 al fútbol [LSS-3 Leadership scale adaptation in soccer]. Revista Internacional de Medicina y Ciencias de la Actividad Física y el Deporte, 15(60), 677-700. doi: http://dx.doi.org/10.15366/rimcafd2015.60.005

Sagar, S.S. ve Jowett, S. (2012). Communicative acts in coach-athlete interactions: When losing competitions and when making mistakes in trainin. Western Journal of Communication, 76(2), 148-174.

Salminen, S ve Luikkonen, J. (1994). The convergengt and discriminant validity of the coach’s version of the leadership scale for sports. International Journal of Sport Psychology, 25, 119-127.

Savcı, D.Ü. ve Abakay, U. (2017). Examination of trainer communication skills perceived by athletes according to sport fields. European Journal of Education Studies, 11(3), 581-591.

Sarı, İ., Soyer, F. ve Yiğiter, K. (2012). The relationship among sports coaches’ perceived leadership behaviours, athletes’ communication skills and satisfaction of the basic psychological needs: A study on athletes. International Journal of Academic Research, 4(1), 112-119.

Sarıoğlu, H. (2020). Genç futbolcular ile antrenörlerinin lider davranış özelliklerine ait görüşlerinin karşılaştırılması (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Yakın Doğu Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Ensitüsü, Lefkoşa.

Schermerhorn, J.R. (2012). Management. (12th ed.) New York: John Wiley and Sons.

Selağzı, S. ve Çepikkurt, F. (2014). Antrenör ve sporcu iletişim düzeylerinin belirlenmesi. CBÜ Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 9(1), 11-18.

Sherman, C.A., Fuller, R. ve Speed, H.D. (2000). Gender comparisons of preferred coaching behaviors in Australian sports. Journal of Sport Behavior, 23(4), 389-406.

Short, S.E. ve Short, M.W. (2005). Essay role of the coach in the coach-athlete relationship. Medicine and Sport, 366, 529-530.

Silkü, H.A. (2008). Halkla ilişkiler açısından iletişim becerileri ve liderlik (Yayımlanmamış doktora tezi). Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.

Smoll, F. L. ve Smith, R. E. (1989). Leadership behaviors in sport: A theoretical model and research paradigm. Journal of Applied Social Psychology, 78, 602–610.

Soyer, F., Sarı, İ. ve Talaghir L.G. (2014). The relationship between perceived coaching behavior and achievement motivation: a research in football players. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 152, 421-425.

Struchen, M.A., Pappadis, M.R., Mazzei, D.K., Clark, A.N., Davis, L.C. ve Sander, A.M. (2008). Perceptions of communication abilities for persons with traumatic brain injury: Validity of the La Trobe Communication Questionnaire. Brain Injury, 22(12), 940-951.

Tazegül, Ü. (2014). Sporun kişilik üzerinde etkisinin araştırılması. Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 25, 537-544. doi: http://dx.doi.org/10.9761/JASSS2352

Tekinalp, Ş. ve Uzun, R. (2006). İletişim Araştırmaları ve Kuramları. (2. Baskı). İstanbul: Beta Yayınları.

Telman, N. ve Ünsal, P. (2005). İnsan İlişkilerinde İletişim. İstanbul: Epsilon Yayıncılık.

Tepeköylü, Ö., Soytürk, M. ve Çamlıyer, H. (2009). Beden eğitimi ve spor yüksekokulu (BESYO) öğrencilerinin iletişim becerileri algılarının bazı değişkenler açısından incelenmesi. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 7, 115-124.

Tepeköylü Öztürk, Ö. Ve Soytürk, M. (2019). Sporcu algılarına göre antrenör iletişim becerileri. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 8(1/1), 587-594.

Terlemez, M. (2019). Sporda antrenör ve liderlerin yaklaşımları, davranış özellikleri, ilke ve çalışma yöntemleri. Uluslararası Sosyal Bilimler ve Eğitim Dergisi, 1(1), 95-126.

Toklu, O. (2010). Tenis antrenörlerinde liderlik özellikleri ve öz yeterlilik arasındaki ilişkinin belirlenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Selçuk Üniversitesi, Sağlık Bilimler Enstitüsü. Konya.

Tolukan, E. ve Akyel, Y. (2019). Futbolda antrenör-sporcu ilişkisi ve sürekli sportif kendine güven üzerine bir araştırma. Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 17(1), 103-112.

Tshube, T. ve Hanrahan, S.J. (2017). Southern African Olympian perspectives of the coach-athlete relationship. International Journal of Sport Psychology, 48(1), 1-16.

Tubbs, S. ve Moss, S. (1991). Human Communication. New York: Mc Graw-Hill, Inc.

Tutar, H. ve Yılmaz, M.K. (2003). Genel İletişim. Ankara: Nobel Basımevi.

Tutko, T.A. ve Richards J.W. (1971). Psychology of Coaching. Boston: Allyn and Bacon.

Türk Dil Kurumu, 25.10.2020. Erişim adresi: https://sozluk.gov.tr/

Türkmen, İ. (1992). Etken İletişim Modeli. Ankara: Millî Prodüktive Yayınları.

Ulukan, H. (2012). İletişim becerilerinin takım ve bireysel sporculara olan etkisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Karaman.

Vallerand, R.J. (2007). Intrinsic and extrinsic motivation in sport and physical activity. Handbook of Sport Psychology, 3, 59-83.

Vaughan, R. (2017). Measuring leadership in sport coaching.. In I. O’Boyle, D. Murray ve P. Cummins (Eds.), Leadership in Sport (pp. 215-227). London: Routledge.

Vincer, D.J.E. ve Loughead, T.M. (2010). The relationship between athlete leadership behaviors and cohesion in team sports. The Sport Psychologist, 24, 448-467.

Weinberg, R. ve Gould, D. (1995). Foundations of Sport and Exercise Psychology. Champaing, IL: Human Kinetics.

Wood, J.T. (2014). Communication Mosaics: An Introduction to the Field of Communication. (7. Baskı). Boston MA: Cengage Learning.

Wylleman, P. (2000). Interpersonal relationships in sport: Uncharted territory in sport psychology research. International Journal of Sport Psychology, 31(4), 555-572.

Yang, X.S. ve Jowett, S. (2013). Conceptual and measurement issues of the complementarity dimension of the coach-athlete relationship across cultures. Psychology of Sport and Exercise, 14, 830-841.

Yang, X.S. ve Jowett, S. (2012). Psychometric properties of the Coach-Athlete Relationship Questionnaire (CART-Q) in seven countries. Psychology of Sport and Exercise, 13, 36-43.

Yang, X.S. ve Jowett, S. (2010). Validation of the Chinese version of the Coach-Athlete Relationship Questionnaire (CART-Q): Factioral and concurrent validity. International Journal of Coaching Science, 4, 73-89.

Yenel, F.İ. (2016). İletişim, Anahtar Kavram ve Terimler. İçinde A.A. Yetim ve R. Cengiz (Ed.), Sporda Etkili İletişim. Ankara: Spor Yayınevi; 43-68.

Yengin, D. (2017). İletişim Çalışmalarında Araştırma Yöntemleri ve Uygulamaları. İstanbul: Der Yayınları.

Yengi̇n, H. (1996). İletişim-mekan ilişkisinde postmodernizm ve küçük Buda. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 0 (3), 85-95.

Yetim, A. ve Parasız, Ö. (2016). İletişim Türleri. İçinde A.A. Yetim ve R. Cengiz (Ed.), Sporda Etkili İletişim. Ankara: Spor Yayınevi; 69-90.

Yıldırım, S., Yıldız, A. ve Koruç, Z. (2019). Mücadele sporlarında antrenör-sporcu ilişkileri ve liderliğin yaş, cinsiyet ve katılım süresi değişkenleri açısından incelenmesi. Niğde Üniversitesi, Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 13(1), 28-37.

Yıldız S.M. (2011). Relationship between leader-member exchange and burnout in professional footballers. Journal of Sports Sciences, 29(14), 1493-1502.

Yılmaz, İ. (2008). Sporcu algıları çerçevesinde farklı spor branşlarındaki antrenörlerin liderlik davranış analizleri ve iletişim beceri düzeyleri (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Ankara.

Yorulmazlar, M. (2016). Sporda Antrenör Sporcu İlişkisi. Erişim adresi: https://dostbeykoz.com/sporda-antrenor-sporcu-iliskisi

Yukelson, D. (2010). Communicating Effectively. İçinde J.M. Williams (Ed.). Applied Sport Psychology: Personal Growth to Peak Performance (6th ed). Newyork: McGraw-Hill; 149-165.

Yücel, M.G. (2010). Antrenör-sporcu ilişkisini etkileyen faktörler (güreş örneği). (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Zıllıoğlu, M. ve Yüksel, H. (1994). İletişim Bilgisi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi, Açık Öğretim Fakültesi Yayınları.

Zıllıoğlu, M. (1996). İletişim Nedir? İstanbul: Cem Yayınevi.