Masumiyet Karinesi Bağlamında Şüphe Kavramı Üzerine Kısa Bir Karar İncelemesi (Nealon ve Hallam V. Birleşik Krallık)

Ashworth, A. (2006). Four Threats to the Presumption of Innocence. The International Journal of Evidence and Proof, 10(4), 241-279.

Beccaria, C. (1961). Suçlar ve Cezalar. Çeviren M. Göklü, İstanbul: Güven Yayınevi.

Çayan, G. (2020). Masumiyet Karinesi Doktrini. TAAD, 11(42), 49-87.

Değirmencioğlu, B. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi İçtihatları Işığında “Masumiyet Karinesi”nin Korunması. ASBÜ Hukuk Fakültesi Dergisi, 2, 307-35.

Doğan, K. (2022). Ceza Muhakemesinde Belirsizlik Kuşkudan Sanık Yararlanır İlkesi “in dubio pro reo”. Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Dönmezer, S. (1998). Suçsuzluk Karinesi Üzerine Düşünceler. Prof. Dr. Nurullah Kunter’e Armağan (ss. 67-74). İstanbul: Beta Basım.

Duff, R. A. (2013). Who Must Presume Whom to be Innocent of What?. Netherlands Journal of Legal Philosophy, 42(3), 170-192.

Erem, F. (1978). Ceza Usulü Hukuku. Ankara: Sevinç Matbaası.

Ergüne, E. (2024). Ceza Muhakemesi Hukukunda Suçlu Sayılmama Hakkı. İstanbul: On İki Levha Yayıncılık.

Feyzioğlu, M. (1999). Suçsuzluk Karinesi: Kavram Hakkında Genel Bilgiler ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. 48(1), 135-163.

Gedik, D. (2023). Öğreti ve Yargısal İçtihatlar Işığında Ceza Muhakemesinde Şüpheden Sanık Yararlanır İlkesi (In Dubio Pro Reo). Ankara: Adalet Yayınevi.

Grabenwarter, C. (2004). Yargılama Güvenceleri-Adil Yargılama Hakkı (İHAS Md. 6). Çeviren O. Can, Karşılaştırmalı Güncel Ceza Hukuku Serisi-3, Prof. Dr. Nurullah Kunter’e Armağan, Adil Yargılanma Hakkı ve Ceza Hukuku (ss. 181-244). Proje Yön. K. İçel, Yayına Hazırlayan Y. Ünver. Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Gropp, W. (2004) Masumiyet Karinesinin Ceza Muhakemesi Sınırlayıcı Etkisi. Çeviren O. İsfen, Karşılaştırmalı Güncel Ceza Hukuku Serisi-3, Prof. Dr. Nurullah Kunter’e Armağan, Adil Yargılanma Hakkı ve Ceza Hukuku (ss. 319-333). Proje Yön. K. İçel, Yayına Hazırlayan Y. Ünver). Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Karakehya, H. (2016). Ceza Muhakemesinde Maddi Gerçeğin Tespiti. Ankara: Savaş Yayınevi.

Kotsoglou, K. N. (2014). Über die Bedeutungslosigkeit des Satzes „in dubio pro reo “Eine grammatisch-logische Rekonstruktion der Freispruchsdogmatik. Zeitschrift für Internationale Strafrechtsdogmatik, 11, 31-46.

Kunter, N., Yenisey, F. ve Nuhoğlu, A. (2010). Muhakeme Hukuku dalı Olarak Ceza Muhakemesi Hukuku. İstanbul: Beta Basım.

Laudan, L. (2010). Need Verdicts Come in Pairs?. The International Journal of Evidence and Proof, 14(1) 2010, 1-24.

Memiş, P. (2003). Adil Yargılanma Hakkının Unsuru Olarak Masumiyet Karinesi. Galatasaray Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kamu Hukuku Anabilim Dalı, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Picinali, F. (2021). The Presumption of Innocence: A Deflationary Account. The Modern Law Review, 84(4), 708-739.

Reid, K. (2019). A practitioner's guide to the European Convention on Human Rights. London: Thomson Reuters/Sweet & Maxwell.

Schroeder, F. C., Yenisey F. ve Peukert W. (1999). Ceza Muhakemesinde ‘Fair Trial’ İlkesi. İstanbul: İstanbul Barosu CMUK Uygulama Servisi Yayınları.

Stuckenberg, C. F. (1998). Untersuchungen zur Unschuldsvermutung. Berlin: Walter de Gruyter.

Şahinkaya, Y. (2008). Suçsuzluk Karinesi. Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Tomlin, P. (2014). Could the Presumption of Innocence Protect the Guilty?. Criminal Law and Philosophy, 8, 431–447.

Tosun, S. (2018). Anayasa Mahkemesi’ne Bireysel Başvuruda Masumiyet Karinesi. İstanbul: On İki Levha Yayıncılık.

Türkbağ, A. U. (2012). Kanıtlanamayanı Kanıtlamak: Ronald Dworkin’in Hukuk Kuramı. İstanbul: Derin Yayınları.

Vitkauskas D. ve Dikov G. (2018). Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Kapsamında Adil Yargılanma Hakkının Korunması-Uygulamacılar İçin El Kitabı. Çeviren S. Cengiz, Avrupa Konseyi Anayasa Mahkemesine Bireysel Başvuru Sisteminin Desteklenmesi Ortak Projesi. Yayına Hazırlayan G. Dikov. Strasbourg: Avrupa Konseyi.

Weigend, T. (2013) There is Only One Presumption of Innocence. Journal of Legal Philosophy, 42(1), 193-204.

Weigend, T. (2018). Zur Reichweite der Unschuldsvermutung. Editör U. Stein, L. Greco, C. Jäger ve J. Wolter, Systematik in Strafrechtswissenschaft und Gesetzgebung, Festschrift für Klaus Rogall zum 70. Geburtstag am 10. August 2018 (ss. 739-756). Berlin: Duncker & Humblot.

Wimmer, A. (1968). Unschuldsvermutung-Verdacht-Freispruch. Zeitschrift für die gesamte Strafrechtswissenschaft, 80(2), 369-377.

Yavuz Yayla, E. (2024). Şüphe Kavramının Anayasa Mahkemesinin Norm Denetimi ve Bireysel Başvuru Kararlarında Görünümü. Terazi Hukuk Dergisi, 219, 79-95.

Yayla, M. (2021). Ceza Muhakemesi Hukukunda İspat ve Şüphe. Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Yener, Ü. ve Hakeri, H. (2015). Ceza Muhakemesi Hukuku. Ankara: Adalet Yayınevi.

Yenidünya, A. C. (2004). Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Masumiyet Karinesi. Güncel Hukuk Aylık Hukuk Dergisi, 5, 20-21.

Yıldırım, A. (2019). Anayasa Mahkemesi Uygulamasında Adil Yargılanma Hakkı (Ceza Hukuku Boyutu). TAAD, 7(26), 333-376.

Yıldız, A. K. (2002). Ceza Muhakemesinde İspat ve Delillerin Değerlendirilmesi. İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kamu Hukuku Anabilim Dalı, Yayınlanmamış Doktora Tezi.

Yılmaz, E. (2011). Hukuk Sözlüğü. Ankara: Yetkin Yayınları.

Yüce, T. T. (1988). Sanığın Savunması ve Korunması Açısından Ceza Soruşturmasının Ümanist İlkeleri. TBBD, 1(1), 156-167.