Türkiye’de Erken Çocukluk Döneminde İşitme Engellilerin Eğitimi
Özet
İşitme duyusu önemli bir duyulardan birisi olmakla beraber, işitme kaybı bireylerin öğrenme, dil gelişimi ve akademik başarısını olumsuz etkileyebilir. Erken tanı, müdahale ve uygun cihaz kullanımı, bu olumsuzlukları azaltmada kritik rol oynamaktadır. İşitme kaybı, genetik faktörler, enfeksiyonlar, travmalar ve yüksek sese maruz kalma gibi nedenlerle ortaya çıkabilmektedir. Türkiye’de Yeni Doğan İşitme Tarama Programı gibi uygulamalar erken teşhis için önemlidir. İşitme kaybı olan çocuklar bilişsel, dil, sosyal ve motor gelişimlerinde zorluklar yaşayabilir. Ancak, erken tanı ve uygun eğitim programları ile bu olumsuzlukların etkisi azaltılabilir. İşitme cihazları, koklear implantlar ve yardımcı teknolojiler ile çocukların iletişim becerileri desteklenmektedir. Eğitimde kaynaştırma-bütünleştirme modeli, özel eğitim sınıfları ve özel eğitim anaokulları gibi farklı yöntemler kullanılmaktadır. İletişim yöntemleri arasında sözel iletişim, işaret dili, iki dil/iki kültür yöntemi ve karma yöntem bulunmaktadır. Doğru tanı ve bireyselleştirilmiş eğitim yaklaşımları, işitme yetersizliği olan bireylerin topluma entegrasyonunu ve yaşam kalitesini artırmada büyük önem taşımaktadır.
Referanslar
Adams, J. W. ve Rohring, P.S. (2004). Handbook to service the deaf and hard of hearing: Abrindge to accessibility.
Ağaç, E. M. (2014). İşitme cihazları uyarlama metodları. Mega Basım Yayın.
Akçamete, G. (2003). İşitme Yetersizliği Olan Çocuklar, Özel Gereksinimli Çocuklar ve Özel Eğitime Giriş. Gündüz Eğitim Yayıncılık, Ankara, 2003
Akçamete, G. (2003). İşitme engellilerde dil ve konuşma. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 1(03), 2-9.
Akçamete, G. (2003). İşitme engellilerin eğitiminde öğretmen el kitabı. MEB Özel Eğitim Rehberlik ve Danışma Hizmetleri Genel Müdürlüğü.
Akın, İ., Şimşek, G., ve Barnak, E. (2012). Erken ve geç yaş koklear implant uygulamasında uzun dönem etkinliklerinin karşılaştırılması. Kulak Burun Boğaz İhtisas Dergisi, 22(3), 123-128. doi: 10.5606/kbbihtisas.2012.024
Aral, N. ve Baran, G. (2011). Çocuk Gelişimi. İstanbul: YA-PA Yayınları.
Arora, S., Smolen, E. R., Wang, Y., Hartman, M., Howerton-Fox, A. ve Rufsvold, R. (2020). Language environments and spoken language development of children with hearing loss. The Journal of Deaf Studies and Deaf Education, 25(4), 457-468.
Aslan-Bağcı, Ö. ve Sarı, H. (2024). İşitme engelliler ve eğitimleri (1. baskı). Nobel Yayınları.
Atcherson, S. R., Franklin, C. A. ve Smith-Olinde, L. (2015). Hearing assistive and Access technlogy. Plural Publishing.
Avcıoğlu, H. (2023). İşitme yetersizliği olan öğrenciler. İ. H. Diken (Ed.) Özel eğitime gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim (s. 179-225) içinde. Pegem Akademi.
Aydın, A. (2000). Gelişim ve Öğrenme Psikolojisi. 1–101. Alfa Basım, Bursa.
Aydın, H. N. (2023). Orta derecede sensörinöral işitme kaybı olan bireylerin kulak arkası işitme cihazı uygulamalarında tercih edilen biopor kalıp ve 3d sert kalıp kullanımında oluşan kazanç marjı. [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. İstanbul Gelişim Üniversitesi.
Bayrakdar, U. ve Çuhadar, C. (2015). İşitme engelliler okullarında bilgi ve iletişim teknolojilerinin öğretim amaçlı kullanımının incelenmesi. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(2), 172-191.
Belgin, E. (2014). İşitme sistemindeki akustik problemler. E. Belgin ve A.S. Sahlı (Ed.). Temel Odyoloji İçinde (21-28). Güneş Tıp Kitapevleri.
Belgin, E. ve Ataş, A. (2002). İşitme cihazları. O. Çelik (Ed), Burun boğaz hastalıkları ve baş, boyun cerrahisi (s. 312 – 325) içinde. Nobel Tıp Kitabevi.
Belgin, E. ve Şahlı, S. (2015). Temel Odyoloji. Güneş Tıp Kitapevleri.
Belgin, E., & Şahlı, A. S. (2017). Temel Odyoloji 2. baskı: Güneş Tıp Kitabevi.135-142.
Bergeson, T. R., Pisoni, D. B. ve Davis, R. A. (2003). A longitudinal study of audiovisual speech perception by children with hearing loss wo have cochlear implants. The Volta Review, 103, 347-370.
Boons T., Raeve L.D., Langereis, M., Peeraer, L.,Wouters, J. ve Wieringen, A. (2013). Expressive vocabulary, morphology, syntax and narrative skills in profoundly deaf children after early cochlear implantation. Research in Developental Disabilities, 34(6), 2008-2022.
Bruder, M. B. (2010). Early childhood intervention: A promise to children and families for their future. Exceptional Children, 76(3), 339-355.
Cankuvvet Aykut, N. ve Çınar, M. (2018). Erken çocuklukta işitme cihazı uygulamaları ve ebeveynler. Erken Çocukluk Çalışmaları Dergisi, 2(2), 414-427. http://dx.doi.org/10.24130/eccd-jecs.196720182256
Cengiz, U. C., Yayan, E. H., Ercan, M. K., Kolcu, D. ve Akgül, F. (2016). İşitme engelli çocuklarda dil kazanımı ve konuşma eğitimi. I. International Congress on Woman and Child Health and Training, Kocaeli, Türkiye.
Cesur, E. ve Bıçakçı, M. Y. (2018). İşitme yetersizliği olan bebeğin gelişiminde erken müdahale programının etkisi. International Journal of Social Science, 72, 503-520.
Clark, M. (2007). A practical guide to quality interaction with children who have a hearing loss. Plural Publishing.
Cohen-Mansfield, J. ve Infeld, D. L. (2006). Hearing aids for nursing home residents: Current policy and future needs. Health policy, 79(1), 49-56. doi:10.1016/j.healthpol.2005.11.016
Çakır, H., Çetin, Ş. ve Baş, A. (2013). İşitme engellilere yönelik dinamik web sayfasının geliştirilmesi. Bilişim Teknolojileri Dergisi, 6(2), 1-9.
Çancı, İ. F. (2023). Öğrenme ortamlarının mevcut imkanlarından faydalanılarak akustik ortamların oluşturulması ve karşılaştırılması. International Journal of Social Sciences Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 7(32), 618-644. DOI 10.52096/usbd.7.32.39
Çolaklıoğlu, O. ve Acar, F. M. (2017). İşitme cihazları ve koklear implantlara ek olarak kullanılan teknolojiler. Z. Turan (Ed), İşitmenin doğası ve işitmeye yardımcı teknolojiler (s. 233-275) içinde. Pegem Akademi.
Çuhadar, S. (2014). Az rastlanan yetersizlikler. İ. H. Diken (Ed.), Erken çocukluk eğitimi (s. 280-318) içinde. Pegem Akademi.
Diken, H. İ., ve Cavkaytar, A. (2007). Özel eğitime giriş. Kök Yayıncılık. Ankara.
Dillon H. (2012). Hearing aids. Boomerang Press.
Easterbrooks, S. R. ve Baker, S. (2001). Have you considered the deaf child’s communication needs? Teaching Exceptional Children, 33(3), 70-76.
Eriks-Brophy, A., Durieux-Smith, A., Olds, J., Fitzpatrick, E. M., Duquette, C. ve Whittingham, J. (2012). Communication, academic, and social skills of young adults with hearing loss. The Volta Review, 112(1), 5-35. http://dx.doi.org/10.17955/tvr.112.1.694
Gallahue, D. L., Ozmun, J. C. ve Goodway, J. D. (2014). Motor gelişimi anlamak. Bebekler, çocuklar, ergenler, yetişkinler. (Çev. D. S. Özer ve A. Aktop). Ankara: Nobel Yayıncılık
Garcia, C. ve Garcia, L. (2006). A motor developmentand motor learning perspective. JOPERD. 77(8), 31-33.
Gates, G. A. (2012). Central presbycusis: An emerging view. Otolaryngology—Head and Neck Surgery, 147(1), 1-
Geers, A., Brenner, C., Nicholas, J., Uchanski, R., TyeMurray, N. ve Tobey, E. (2002). Rehabilitation factors contributing to implant benefit in children. The Annals of Otology, Rhinology & Laryngology, Supplement, 189(5), 127-130. http://dx.doi.org/10.1177/00034894021110S525
Girgin, Ü. (2003). İşitme engelli çocukların eğitimine giriş. Anadolu Üniversitesi Yayınları.
Gökçay, G., Boran, P., Çiprut, A. ve Bağlam, T. (2014). Çocukluk dönemi işitme taramalarında ülkemizde ve dünyada güncel durum. Cocuk Sagligi ve Hastaliklari Dergisi, 57(4).
Hall, B., Oyer, H. J. ve Crowe, B. (2001). Speech, Language and Hearing Disorders. Allyn and Bacon Pub. USA
Hallahan, D.P. ve Kauffman, J.M. (2000). Exceptional Learners. Pearson Education Company, USA
Hetherington, J. J. (1975). Amplification in the educational system. M. M. Pollark (Ed), Amplification fort he hearing-impaired (s. 373-386) içinde. Grune & Stratton.
Holenweg, A. ve Kompis, M. (2010). Non-organic hearing loss: new and confirmed findings. European archives of oto-rhino-laryngology, 267, 1213-1219.
Işıklı, S., Akay, E. ve Doğan, M. (2024). İşitme yetersizliği olan öğrencilerin iletişim becerilerinin akademik ve sosyal becerilerine yansımasına ilişkin ebeveyn ve öğretmenlerin görüşleri. Cumhuriyet International Journal of Education, 13(2): 384-396. https://doi.org/10.30703/cije.1314513
Karaca, M. F. ve Bayır, Ş. (2018). Türk işaret dili incelemesi: iletişim ve dil bilgisi. Ulusal Eğitim Akademisi Dergisi, 2(2), 35–58.
Karacan, E. (2000). Bebeklerde ve çocuklarda dil gelişimi. Klinik Psikiyatri, 3(4), 263-268.
Karasu, H. P., Girgin, Ü. ve Gürgür, H. (2015). İşitme engelli bir çocuğun okuma yazma becerilerinin dil deneyim yaklaşımı ile desteklenmesi. Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry, 6(1) 111- 144.
Karasu, H., Girgin, Ü. ve Uzuner, Y. (2012). İşitme engelli öğrenciler ve işiten öğrencilerin okuma becerilerinin formel olmayan okuma envanteri ile değerlendirilmesi. Anadolu Journal of Educational Sciences International, 2(1), 65-88.
Kates, J. M. (2008). Digital hearing aids. Plural publishing.
Katz, J., Chasin, M., English, K. M., Hood, L. J. ve Tillery, K. L. (Eds.). (1978). Handbook of clinical audiology (Vol. 428). Baltimore: Williams & Wilkins.
Kaya, M. (2023). Kullanılan işitme cihazı tiplerine göre memnuniyet düzeyinin işitme engeli ölçeği ve aphab skorları ile değerlendirilmesi. [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Kapadokya Üniversitesi.
Kegel, A., Dhooge, I., Peersman, W., Rijckaert, J., Baetens, T., Cambier, D. Ve Waelvede, H.V. (2010). Construct validity of the assessment of balance in children who are developing typically and in children with hearing impairments. Physical Therapy, 90(12),1783-1794.
Kemaloğlu, Y. (2016). Türkiye’de sağırlığın görünürlüğü ve toplumsal ve eğitsel sorunları üzerine demografik bir inceleme. In. E. Arık (Ed). Ellerle Konuşmak Türk İşaret Dili Araştırmaları (s.51- 85). İstanbul: Koç Üniversitesi Yayınları.
Koçyiğit, M., Cakabay, T., Giran Ortekin, S. ve Üstün Bezgin, S. (2018). Koklear implant: Biyonik Kulak. ACU Sağlık Bilimleri Dergisi, 9(3), 223-228. https://doi.org/10.31067/0.2018.36
Kulinska, K. (2019). Legal and practical aspects of access to health care for persons with hearing loss in selected European Countries. Ekonomia, 24(3), 79 – 95.
Lieberman, L. J., Voldıng, L. ve Wınnıck, J.P. (2004). Comparıng Motor Development of Deaf Children of Deaf Parents and Deaf Children of Hearing Parents. American Annals of the Deaf, 149(3).
Lim, S. Y. C. ve Simser, J. (2005). Auditory-Verbal therapy for children with hearing impairement. Annals, Academy of Medicine Singapore, 34(4), 307-312.
Marschark, M. (2007). Raising and educating a deaf child. A comprehensive guide to the choices, controversies and decisions faced by parents and educators (4.bs.). Oxford University Press.
Marschark, M., Green, V., Hindmarsh, G. ve Walker, S. (2000). Understanding theory of mind in children who are deaf. Journal of Child Psychology & Psychiatry & Allied Disciplines, 41(8), 1067-1074.
McCarthy, M., Leigh, G. ve Arthur-Kelly, M. (2021). Practitioners’ self-assessment of family-centered practice in telepractice versus ın-person early ıntervention. The Journal of Deaf Studies & Deaf Education, 26(1), 46-57.
Milli Eğitim Bakanlığı. (2016). Çocuk gelişimi ve Eğitimi: İşitme yetersizliği. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı.
Mellon, N. K., Ouellette, M., Greer, T. ve Gates-Ulanet, P. (2009). Achieving developmental synchrony in young children with hearing loss. Trends in Hearing, 13(4), 223-240. https://doi.org/10.1177/1084713809356701
Milli Eğitim Bakanlığı. (2012). Biyomedikal cihaz teknolojileri-işitme cihazları. MEB Yayınları.
Moller, A. R. (2000). Hearing: its physiology and pathophysiology. USA: Academic Press.
Moller, A.R. (2012). Hearing: Anatomy, Physiology, and Disorders of the Auditory System. Plural Publishing, Amsterdam, the Netherlands.
Nur, İ. ve Abbak Kaçar, B. S. (2020). İşitme Yetersizliği Olan Çocuklar ve Eğitimi. A. Dikici Sığırtmaç (Ed), Erken Çocuklukta Özel Eğitim ve Kaynaştırma (s. 134-157) içinde. Pegem Akademi.
Oates, P. (2002). Handbook of clinical audiology. Ear and Hearing, 23(4), 381.
Ogletree, B. T. ve Pierce, H. K. (2010). AAC for ındividuals with severe ıntellectual disabilities: Ideas for nonsymbolic communicators. Journal of Developmental and Physical Disabilities, 22(3), 273-287. doi: 10.1007/s10882-009-9177-1
Özay, M. B. (2016). İşitme cihazlı yetişkinlerde indüksiyon döngü sistemi kullanım eğitimin etkisi. [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Dokuz Eylül Üniversitesi.
Özbay, R. ve Çeliker Z. P. (2003) İşitme engellilerin eğitiminde öğretmen el kitabı. Milli Eğitim Yayınları.
Özmert , M. A., Özdemir, A. ve Tümkaya, A. (2017). Yenidoğanda İşitme Tarama Programı ve Yönetimi. Turkiye Klinikleri J Pediatr., 26(1), 13-21. doi:10.5336/pediatr.2016-52330.
Özsoy, Y., Özyürek, M. ve Eripek, S. (1997). Özel Eğitime Giriş, Karatepe Yayınları, Ankara,1997.
Parmak alfabesi. (2024). İşitme engelli çocuklar için dijital eğitim platformu. 01 Ekim, 2024 tarihinde https://orgm.meb.gov.tr/icdep/tid/parmak-alfabesi-icerik-5 adresinden erişilmiştir.
Paul R, Baker L, Cantwell DP (1996) Development of communication. Child and Adolescent Psychiatry, M Lewis (Ed), USA, William & Wilkins, s. 191-192.
Paul, P. V. ve Whitelaw, G. M. (2010). Hearing and deafness: An introduction for health and education professionals. Jones & Bartlett Publishers.
Piştav-Akmeşe, P. ve Acarlar, F. (2016). Using narrative to investigate language skills of children who are deaf and with hard of hearing. Educational Research and Reviews, 11(15), 1367-1381.
Piştav-Akmeşe, P. ve Kayhan, N. (2017). Özel eğitim öğretmenlerinin oyun öğretimine ilişkin öz-yeterlik düzeylerinin incelenmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 18, 1-26.
Plante, M. E. ve Beeson, M. P. (2008). Communication and Communication Disorders. A Clinical Introduction. (3rd. Edition). Pearson Education, Inc.
Polat, Z., Kara, E. ve Ataş, A. (2012). Çocuklarda işitme cihazı uygulamalarının temel prensibleri. Türkiye Klinikleri Journal of ENT Special Topics, 5, 69-74.
Sarı, H., Aslan Bağcı, Ö. ve Gökdağ, H. (2021). İşitme yetersizliği olan bireylerin eğitiminde kullanılan türk işaret dilinin gelişimi, yeri ve önemi: Kaynak taram. Turkish Special Education Journal: International TSPED, 3(1), 1-23.
Scheetz, N. A. (2012). Deaf education in the 21st century: Topics and trends. Boston: Allyn & Bacon.
Senemoğlu, N. (2003). Gelişim Öğrenme ve Öğretim Kuramdan Uygulamaya. 8. Baskı, Gazi Kitabevi, Ankara.
Sennaroğlu, L. (2003). Konjenital Sensörinöral İşitme Kayıpları. In. U. Akyol (Ed.) Pediatrik Kulak Burun Boğaz Hastalıkları (s.51-58). Ankara:Güneş Kitapevi.
Shield, B. ve Dockrell, J. (2008). The effects of environmental and classroom noise on the academic attainments of primary school children. The Journal of the Acoustical Society of America, 123, 133-144.
Spanaki, E. E., Skordilis, E. K. ve Lambropoulou, V. (2015, July). Psychomotor training on cognitive and motor skills of kindergarten deaf students. In 22nd International Congress on the Education of the Deaf (pp. 6-9).
Şafak, P. (2012). Ağır ve çoklu yetersizliği olan çocukların eğitimi. Vize Yayıncılık.
Şentürk, C. ve Sağnak, M. (2012). İlköğretim okulu müdürlerinin liderlik davranışları ile okul iklimi arasındaki ilişki. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 9, 29-47.
Şerbetçioğlu, B. ve Çelik, O. (2002). Otoloji ve nöro-otolojide öykü, muayene ve değerlendirme. In O. Çelik (Ed.), Kulak burun boğaz hastalıkları ve baş boyun cerrahisi (pp.1-29). İstanbul: Turgut Yayıncılık.
T.C. Sağlık Bakanlığı. (2024). Yenidoğan işitme taraması programı. Erişim Adresi: https://hsgm.saglik.gov.tr/tr/tarama-programlari/yenidogan-isitme-taramasi-programi.html. Erişim Tarihi: 28.09.2024
Turan, F. ve Sipal, R. F. (2006). İşitme engelli çocuklarda dil gelişimi. Journal of Educational Sciences & Practices, 5(9), 96-110.
Turan, Z. (2020). İşitme kayıplı çocuklar için aile eğitimi: 0-3 yaş. Pegem Akademi Yayıncılık
Turan, Z., Taşkıran Küçüköncü, D., Cankuvvet, N. ve Yolal, Y. (2012). Koklear implant ve işitme cihazı kullanan işitme kayıplı çocukların dil ve dinleme becerilerinin değerlendirilmesi. Gülhane Tıp Dergisi, 54, 142-150.
Turnbull, A., Turnbull, R. ve Wehmeyer, M. L. (2007). Exceptional lives. Special education in today’s schools. UppervSaddle River.
Tüfekçioğlu U. (1992). Kaynaştırmadaki işitme engelli çocuklar. Anadolu Üniversitesi Yayınları.
Tüfekçioğlu, U. (1998). İşitme Engelliler. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.
Tüzel, S. (2013). Sınıf içi gürültünün öğrencilerin dinleme sürecindeki bilişsel performansına etkisi. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 9(4), 363-378.
Ulutaş, A., Demir, E. ve Yayan, E. H. (2017). Motor gelişim eğitim programının 5-6 yaş çocukların kaba ve ince motor becerilerine etkisinin incelenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 17(3), 1523-1538.
Van Eeckhoutte, M., Scollie, S., O’Hagan, R. ve Glista, D. (2020). Perceptual benefits of extended bandwidth hearing aids with children: A within-subject design using clinically available hearing aids. Journal of Speech, Language, and Hearing Researh, 63, 3834-3846. https://doi.org/10.1044/2020_JSLHR-20-00271
Waltzman, S. B., Cohen, N. L., Green, J. ve Roland, J. T. Jr. (2002). Long-term effects of cochlear implants in children. Otolaryngology-Head Neck Surgery, 126(5), 505-11. https://doi.org/10.1067/mhn.2002.124472
Xie, Y. H., Potmesil, M. ve Peters, B. (2014). Children who are deaf or hard of hearing in inclusive educational settings: A literature review on interactions with peers. Journal of Deaf Studies and Deaf Education, 19(4), 423-437.
Yanbul, K. T. (2021). Saf ses işitme taramasının alçak, yüksek frekanslarda difference limeslar ile kıyaslanması (Master's thesis, İstanbul Gelişim Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü).
Yoshinaga-Itano, C., Sedey, A. L., Coulter, D. K. ve Mehl, A. L. (1998). Language of early-and lateridentified children with hearing loss. Pediatrics, 102(5), 1161-1171.
ASHA (2020). Hearing loss in Children. https://www.asha.org/practice-portal/clinical-topics/hearing-loss-in-children/#collapse_6 Erişim tarihi: 03.10.2024
Ekstra küçük ve neredeyse görünmesi kulak içi işitme cihazı. (2024). Philips işitme merkezi. 01 Ekim, 2024 tarihinde https://www.philipsisitme.com/urun-detay/iic-7.html adresinden erişilmiştir.
Hearing aid types and styles. (2022, 16 Kasım). Healthy hearing. 01 Ekim, 2024 tarihinde https://www.healthyhearing.com/help/hearing-aids/types adresinden erişilmiştir.
Helix alfa 3 serisi işitme cihazları. (2024). Kartanesi işitme cihazı uygulama merkezi. 01 Ekim, 2024 tarihinde https://ucuzisitmecihazi.com/urun/helix-alfa3-serisi-isitme-cihazlari adresinden erişilmiştir.
Koklear implant cihazları. (2017). Meders. 01 Ekim, 2024 tarihleri arasında https://meders.com.tr/web/koklear-implant.php adresinden erişilmiştir.
Kulak arkası (BTE) işitme cihazları (2024). Ahenk işitme merkezleri. 01 Ekin, 2024 tarihinde, https://ahenkisitme.com/isitme-cihazlari/kulak-arkasi adresinden erişilmiştir.
Milli Eğitim Bakanlığı. (2023). Millî Eğitim İstatistikleri: Örgün Eğitim. Erişim Adresi: https://sgb.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2023_09/29151106_meb_istatistikleri_orgun_egitim_2022_2023.pdf . Erişim Tarihi: 28.09.2024
Milli Eğitim Bakanlığı (MEB). (2018). Özel eğitim hizmetleri yönetmeliği. https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=24736&MevzuatTur=7&MevzuatTertip=5 Erişim tarihi: 02.10.2024
Victory, J. (2022). Hearing aid types and styles. https://www.healthyhearing.com/help/hearing-aids/types, Erişim Tarihi: 30.09.2024.
