Reovirüsler
Özet
Reovirüsler, Reoviridae ailesine ait, zarfsız, çift sarmallı RNA (dsRNA) genomuna sahip virüslerdir. İnsanlar, hayvanlar ve bitkiler dahil geniş bir konak yelpazesinde enfeksiyonlara yol açabilirler. Reoviridae ailesi, morfolojik özelliklere göre iki alt aileye ayrılır: Spinareovirinae ve Sedoreovirinae. Spinareovirinae alt ailesinde rotavirüsler gibi gastroenteritlere yol açan virüsler yer alırken, Sedoreovirinae alt ailesi, vektörler aracılığıyla bulaşan orbivirüsleri içerir. Reovirüslerin genomu, segmentli yapısı ile konak hücrelerinde çoğalmalarını sağlar. Enfeksiyon, virüsün hücreye bağlanması ve endositoz yoluyla gerçekleşir. Reovirüs enfeksiyonları, genellikle gastroenterit, solunum yolu enfeksiyonları ve nadiren nörolojik hastalıklarla ilişkilidir. Reovirüsler, onkolitik viroterapi gibi tedavi alanlarında da kullanılarak kanser hücrelerini hedef alabilir. Bu virüslerin klinik potansiyelini anlamak için daha fazla araştırma gereklidir.
Referanslar
Attoui H M P.P.C., Becnel J., Belaganahalli S., Bergoin M., Brussard C.P., Chappell J.D.Ciarlet M., del Vas M., & other authors. Family Reoviridae. Virus taxonomy: ninth report of the International Committee on Taxonomy of Viruses: Elsevier; 2012.
Sabin AB. Reoviruses. A new group of respiratory and enteric viruses formerly classified as ECHO type 10 is described. Science. 1959;130(3386):1387–9. [PubMed: 14440555]
Dermody TS, Parker JSL, Sherry B. Orthoreovirus In: Knipe DM, Howley PM, editors. Fields Virology. 6th ed. Philadelphia, PA: Lippincott, Williams, & Wilkins; 2013 p. 1304–46.
Phillips MB, Stuart JD, Rodríguez Stewart RM, Berry JT, Mainou BA, Boehme KW. Current understanding of reovirus oncolysis mechanisms. Oncolytic Virother. 2018 Jun 14;7:53-63. doi: 10.2147/OV.S143808
Gomatos PJ, Tamm I, Dales S, Franklin RM. Reovirus type 3: physical characteristics and interaction with L cells. Virology. 1962;17:441–54. [PubMed: 13900037]
Joklik WK. The molecular biology of Reovirus. J Cell Physiol. 1970;76(3):289–301. doi:10.1002/ jcp.1040760308. [PubMed: 5502351]
Coombs, K.M. Reovirus structure and morphogenesis. Curr. Top. Microbiol. Immunol. 2006, 309, 117–167
Reinisch KM, Nibert ML, Harrison SC. Structure of the reovirus core at 3.6 A resolution. Nature. 2000; 404(6781):960–7. Epub 2000/05/09. https://doi.org/10.1038/35010041 PMID: 10801118.
Danthi P, Holm G. H, Stehle T, Dermody TS. 2013. Reovirus receptors, cell entry, and signaling, p 42–71. In Pöhlmann S, G Simmons (ed), Viral entry into cells. Springer, Georgetown, TX. https://doi.org/10.1007/978-1- 4614-7651-1
Auguste AJ, Kaelber JT, Fokam EB, Guzman H, Carrington CV, Erasmus JH, et al. A newly isolated reovirus has the simplest genomic and structural organization of any reovirus. Journal of virology. 2015; 89(1):676–87. Epub 2014/10/31. https://doi.org/10.1128/JVI.02264-14 PMID: 25355879; PubMed Central PMCID: PMC4301156.
Peng R, Wang M, Shahar S, Xiong G, Zhang Q, Pang L, Wang H, Kong X, Li D, Duan Z. Epidemiological, molecular, and evolutionary characteristics of G1P[8] rotavirus in China on the eve of RotaTeq application. Front Cell Infect Microbiol. 2024 Dec 9;14:1453862. doi: 10.3389/fcimb.2024.1453862. PMID: 39717546; PMCID: PMC11666228.
Du Y., Chen C., Zhang X., Yan D., Jiang D., Liu X., et al. (2022). Global burden and trends of rotavirus infection-associated deaths from 1990 to 2019: an observational trend study. Virol. J. 19, 1–10. doi: 10.1186/s12985-022-01898-9
Droeger C., Khalil I. A., Rao P. C., Cao S., Blacker B. F., Ahmed T., et al. (2018). Rotavirus vaccination and the global burden of rotavirus diarrhea among children younger than 5 years. JAMA Pediatr. 172, 958–965. doi: 10.1001/jamapediatrics.2018.1960
