Pikornavirüsler
Özet
Pikornavirüsler, Picornaviridae ailesine ait küçük RNA virüsleri grubunu oluşturan birçok patojenik virüs içermektedir. Bu virüsler, insanlarda ve diğer omurgalılarda çeşitli hastalıklara neden olabilirler. Genel olarak, pikornavirüsler, tek iplikli pozitif polariteli RNA genomlarına sahiptirler ve bu genomlar ortalama olarak 7.5 ila 8.5 kilobaz çifti uzunluğundadır. Pikornavirüsler, hızlı replikasyon özellikleri ile bilinirler ve bu özellikleri, hücre içindeki konakçı replikasyon mekanizmalarını etkileyerek enfeksiyon semptomlarına yol açar. Genellikle solunum yolu veya sindirim sistemi aracılığıyla bulaşır ve polio (çocuk felci), yalancı tükenme, el ayak ağız hastalığı gibi çeşitli hastalıklara neden olabilirler.
Pikornavirüslerin genetik yapısı, protein yapıları ve replikasyon süreçleri üzerine yapılan araştırmalar, bu virüslerin moleküler biyolojisi ve patojenite mekanizmalarının anlaşılmasına katkıda bulunmuştur. Bu bilgiler, aşı geliştirme ve tedavi stratejilerinin oluşturulmasında önemli rol oynamaktadır.
Sonuç olarak, pikornavirüsler, tıbbi ve bilimsel araştırmalarda önemli bir konu olup, onların moleküler yapıları ve patojenik özellikleri üzerine yapılan çalışmalar, hastalıklarının anlaşılmasına ve kontrol altına alınmasına katkıda bulunmaktadır.
Picornaviruses include many pathogenic viruses that form a group of small RNA viruses belonging to the Picornaviridae family. These viruses can cause a variety of diseases in humans and other vertebrates. In general, picornaviruses have single-stranded positively polarized RNA genomes that are on average 7.5 to 8.5 kilobase pairs long. Picornaviruses are known for their rapid replication, which affects host replication mechanisms inside the cell, leading to symptoms of infection. They are usually transmitted via the respiratory or digestive tract and can cause a variety of diseases such as polio (polio), pseudo-exhaustion, and hand foot, and mouth disease.
Research on the genetic makeup, protein structures, and replication processes of picornaviruses has contributed to the understanding of the molecular biology and pathogenicity mechanisms of these viruses. This information plays an important role in vaccine development and therapeutic strategies.
In conclusion, picornaviruses are an important topic in medical and scientific research, and studies on their molecular structure and pathogenic properties contribute to understanding and controlling their diseases.
Referanslar
Sertöz R, B. S. Picornavirus Ailesi, D. M. Topcu W A, Söyletir G (Ed.), Enfeksiyon Hastalıkları ve Mikrobiyolojisi (4th baskı), Nobel Tıp Kitabevleri; 2017, p.1622–26.
Will Irving, Dlawer Ala’Aldeen, T. B. Medical Microbiology, (E. Owen, Ed.) (First.), Taylor & Francis Group, 2005, p.458-69
Warren Levinson. Medical microbiology and immunology, Michael Weitz and Brian Kearns (Ed.), Pathology Exam Review (Fourteenth.), McGraw-Hill Education, San Francisco; 2016, p.333–341. doi:10.1093/labmed/24.8.531
Jacobs, S. E.; Lamson, D. M.; St. George, K.; Walsh, T. J. Human Rhinoviruses, Clinical Microbiology Reviews, C. 26, Sayı 1, 2015,135–162. doi:10.1128/CMR.00077-12
Ken S. Rosenthal, M. J. T. Rapid Review Microbiology and Immunology, (Edward F. Goljan, Ed.)Journal of Chemical Information and Modeling (Third., C. 01), Elsevier Inc.2013;p.112-60
Pons-Salort, M.; Parker, E. P. K.; Grassly, N. C. The epidemiology of non-polio enteroviruses: recent advances and outstanding questions., Current opinion in infectious diseases, C. 28, Sayı 5, 2015; 479–87. doi:10.1097/QCO.0000000000000187
Murray P.R., Rosenthal K.S., P. M. A. Picornaviruses, P. M. A. Murray P.R., Rosenthal K.S. (Ed.), Medical Microbiology (7th baskı), Elsevier Inc.,2016; p. 495–505.
Bottino, C.; Castriconi, R.; Pende, D. Identification of PVR (CD155) and Nectin-2 (CD112) as cell surface ligands for the human DNAM-1 (CD226) activating molecule., The Journal of experimental medicine, C. 198, Sayı 4, 2003; 557–67. doi:10.1084/jem.20030788
Belnap, D. M.; McDermott, B. M.; Filman, D. J. Three-dimensional structure of poliovirus receptor bound to poliovirus., Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, C. 97, Sayı 1, 2000; 73–8. doi:10.1073/pnas.97.1.73
Dünyada çocuk felci vakaları, etkin aşılama sayesinde bitme noktasına geldi. 2023; Klimik, adresinden erişildi https://www.klimik.org.tr/2023/10/25/dunyada-cocuk-felci-vakalari-etkin-asilama-sayesinde-bitme-noktasina-geldi/
Ohka, S.; Yang, W.-X.; Terada, E. Retrograde Transport of Intact Poliovirus Through the Axon via the Fast Transport System, Virology, C. 250, Sayı 1, 1998; 67–75. doi:10.1006/viro.1998.9360
Ohka, S.; Nomoto, A. Recent insights into poliovirus pathogenesis, Trends in Microbiology, C. 9, Sayı 10, 2001; 501–506. doi:10.1016/S0966-842X(01)02200-4
Cara C Burns, Ousmane M Diop, Roland W Sutter, O. M. K. (2014). Vaccine-derived polioviruses, J Infect Dis, C. 1, Sayı 210. 2014; 283-93. doi:10.1093/infdis/jiu295
Minor, P. D. Live attenuated vaccines: Historical successes and current challenges, Virology, C. 479–480, 2015; 379–392. doi:10.1016/j.virol.2015.03.032
Mao, Q.; Wang, Y.; Yao, X. Coxsackievirus A16: epidemiology, diagnosis, and vaccine, Human Vaccines & Immunotherapeutics, C. 10, Sayı 2, 2014; 360–367. doi:10.4161/hv.27087
Sertöz R, B. S. Picornavirus Ailesi, D. M. Willke Topcu A, Söyletir G (Ed.), Enfeksiyon Hastalıkları ve Mikrobiyolojisi (4th baskı), Nobel Tıp Kitabevleri, İstanbul, 2017; p.1622–26.
Mendelsohn, C. L.; Wimmer, E.; Racaniello, V. R. Cellular receptor for poliovirus: molecular cloning, nucleotide sequence, and expression of a new member of the immunoglobulin superfamily., Cell, C. 56, Sayı 5, 1989; 855–65. doi:10.1016/0092-8674(89)90690-9
