Özel Gereksinimli Çocuklarda Atlanan Önemli Bir Gelişimsel Parametre: “Oyun Gereksinimi”

Akfırat, F. Ö. (2004). Yaratıcı dramanın işitme engellilerin sosyal becerilerinin gelişimine etkisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 5(01).

Aksoy, AB ve Dere Çiftçi, H. (2020). Erken çocukluk döneminde oyun. Ankara: Pegem Akademi.

Alderson, D., Howard, J. ve Sheridan, M. D. (2011). Play In Early Childood: From birth to six years.

American Psychiatric Asociation [APA] (2022). Autism spectrum disorder. https://www.apa.org/topics/autism-spectrum-disorder. 14.03.2023 tarihinde erişildi.

Aral, N., Gürsoy, F. ve Köksal, A. (2001). Okul öncesi eğitiminde oyun. İstanbul: YAPA.

Aslan, C., Özdemir, S., Demiryürek, P., ve Çotuk, H. (2015). Görme yetersizliğinden etkilenen ve normal gelişim gösteren çocukların oyun çeşitlilik ve karmaşıklık düzeylerinin incelenmesi. International Journal of Early Childhood Special Education (INT-JECSE), 7(2), 212-237.

Astramovich, R. L., Lyons, C. ve Hamilton, N. J. (2015). Play therapy for children w i t h intellectual disabilities. Journal of Child and Adolescent Counseling, 1 (1), s. 27-36.

Avgitidou, S. (2001). The game: Modern interpretive and didactic approaches, share Aspa Golemis. Athens: C. Typothito Dardanus.

Aydın, A. (2008). Sembolik oyun testi’nin Türkçe’ye uyarlanması ve okul öncesi dönemdeki normal, otistik ve zihin engelli çocukların sembolik oyun davranışlarının karşılaştırılması [Doktora tezi, Marmara Üniversitesi].

Ayna, Y. E. ve Ayna, H. Ü. (2017). Çocuk merkezli oyun terapisi ile deneyimsel oyun terapisi karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimleri Enstitüsü Dergisi, (19), 212-220.

Azkeskin, K.E. (2017). Oyun, tarihçesi ve oyuna ilişkin görüşler. A. Aydın (Ed.), Özel eğitimde oyun ve müzik içinde. Ankara: Pegem Akademi.

Barton, E. E., ve Wolery, M. (2010). Training teachers to promote pretend play in young children with disabilities. Exceptional Children, 77(1), 85-106. https://doi.org/10.1177/001440291007700104

Barton. E. E., ve Pavilianis, R. (2012). Teaching teachers to promote pretend play in young children with disabilities. Exceptional Children, 77, 85-106.

Bekeç, M. (2018). Deneyimsel oyun terapisinin dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı olan 6-11 yaş arasındaki çocukların duygu ve davranışları üzerindeki etkisinin incelenmesi [Yüksek lisans tezi, Üsküdar Üniversitesi].

Benham, A. L. ve Slotnick, C. F. (2006). Play Therapy: Integrating Clinical and Developmental Perspectives.

Berger, K. (2005). The developing person. New York: Worth Publishers.

Berk, L. E. (2003). Child development (6th ed.) New York: Worth Publishers.

Bernadette, D. (2003). Supporting creativity and imagination in early childhood / trans. Vergiopoulou Athena. Athens: Savalas.

Biçer, Y. S. (2000). Sportif Çalışmaların ve Oyunların Zihinsel Özürlü Çocuklar Üzerindeki Etkileri. [Yüksek lisans tezi,Fırat Üniversitesi].

Brewer, J. A. (2001). Introduction to early childhood education: Preschool through primary grades.

Candan, S. (2017). 3-10 yaş arası gelişimsel problemleri olan çocuklarda çocuk merkezli oyun terapisinin etkisinin incelenmesi. Yüksek lisans tezi. Atatürk Üniversitesi. Erzurum.

Center, Pacer. (2013). Toys: Universal tools for learning, communication and inclusion for children with disabilities.

Çetin, C. (2019). 10-15 yaş görme engelli öğrencilerde sportif eğitsel oyunların fiziksel gelişimlerine etkisinin araştırılması. Yüksek lisans tezi. Atatürk Üniversitesi. Erzurum.

Delano, M. E. (2007). Video modeling interventions for individuals with autism. Remedial and Special Education, 28(1), 33-42.

Doğan, H. (2018). Özel gereksinimli çocuklarda oyun planlama ve uygulama. A. Belgin Aksoy (Ed.). Çocuk ve oyun içinde (s.212-228). Hedef Yayıncılık.

Drewes, A. A. (2006). Play-based interventions. Journal of Early Childhood and Infant Psycholoy,(2), 139-156.

Duman, G. ve Koçak, N. (2013). Anaokulu kaynaştırma sınıfında yer alan özel gereksinimli bir çocuğun sosyal oyun ve sosyal iletişim özellikleri. Cumhuriyet International Journal of Education, 2(3), 99-108.

Dunlap, L. L. (2009). An ıntroduction to early childhood special education birth to age five. New Jersey: Upper Saddle River.

Durualp, E., & Aral, N. (2011). Oyun temelli sosyal beceri eğitimi. Ankara: Vize Yayıncılık.

Education, A. (2006). Daily Physical Activity: A Hand Book For Grades 1- Schools. Alberta, Canada.

Ergül, C. (2016). Sık rastlanılan yetersizlikler. İ. H. Diken (Ed.), Erken çocukluk eğitimi. Ankara: Pegem Akademi.

Erkan, N. (1986). Çocuk, oyuncak, oyun ve spor. İzmir, Türkiye Elektrik Kurumu Yayın Organı.

Ferguson, R. ve Buultjens, M. (1995). The play behaviour of young blind children and its relationship to developmental stages. British Journal of Visual Impairment, 13(3), 100-107.

Freud, S. (2015). Beyond the pleasure principle. Psychoanalysis and History, 17(2), 151-204.

Frey ve Kaiser (2011). The use of play expansions to increases the diversity and complexity of object play in young children with disabilities. Topics in Early Childhood Special Education, 31, 99-11.

Frost, J. L., Wortham, S. C., ve Reifel, R. S. (2012). Play and child development. Upper Saddle River, NJ: Pearson/Merrill Prentice Hall.

Gander, M. J. ve Gardiner, H. W. (2010). Çocuk ve ergen gelişimi (7. Baskı). Ankara: İmge.

Goldstein, J. (2012). Play in children's development, health and well-being. Brussels: Toy Industries of Europe.

Hendrick, J. ve Weissman, P. (2006). The whole child. New Jersey: Merrill Prentice Hall.

Huizinga, J. (2006). Homo Ludens: oyunun toplumsal işlevi üzerine bir deneme, Çev: Mehmet Ali Kılıçbay, İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

İlhan Yıldız, G. (2021). Özel eğitimde oyun. D. Yalman Polatlar (Ed.). Erken çocuklukta oyun gelişimi ve eğitimi içinde (s.141-56) Pegem Akademi.

Karaaslan, Ö. (2017). Özel eğitime gereksinim duyan çocuklara oyun öğretiminde bilimsel dayanıklı uygulamalar. Pegem Akademi Yayıncılık.

Kestly, T. (2017). Oyun terapisinde kum tepsisi ve hikaye anlatımı. D. A. Crenshaw, ve A. L. Stewart (Ed.), Oyun Terapisi Kapsamlı Teori ve Uygulama Rehberi (s. 177-191). İstanbul: APAMER Psikoloji Yayınlar.

Khodashenas, M. (2011). Universal Outdoor Game Designing for Physically Disabled Children. Design Principles And Practices, 5.

Kirk, S., Gallagher, J. J. ve Coleman, M. R. (2014). Educating exceptional children. Cengage Learning.

Landreth, G. (2011). Oyun terapisi: İlişki sanatı. İzmit: Altın Kalem Yayınları.

Lang, R., O'Reilly, M., Sigafoos, J., Machalicek, W., Rispoli, M., Lancioni, G. E., ... & Fragale, C. (2010). The effects of an abolishing operation intervention component on play skills, challenging behavior, and stereotypy. Behavior Modification, 34(4), 267-289.

Lieberman, L. J. ve Mac Vicar, J. M. (2003). Play and recreational habits of youths who are deaf-blind. Journal of Visual Impairment & Blindness, 97(12), 755-768.

Moyles J. R. (2012). A-z of play in early childhood. McGraw Hill Open University.

Oral, Ö. ve Tekin, U. (2019). 3-6 yaş arasındaki çocukların dil gelişimi ve oyun oynama becerileri üzerinde televizyon izleme alışkanlıklarının etkisi: vaka analizi. Aydın İnsan ve Toplum Dergisi, 5(2), 187-214.

Özdoğan, B. (2004), Çocuk ve oyun, Ankara: Anı Yayıncılık.

Özen, A. (2017). Kurumda oyun becerilerini destekleme. B. Ülke-Kürkcüoğlu (Ed.), Gelişimsel yetersizliği olan bireylere yönelik 3-6 yaş öğrencilere kurumda gelişimsel destek. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.

Özen, A. (2019). Özel gereksinimi olan çocuklar ve oyun. M. Ören (Ed.) Çocuk ve oyun. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Özer, M. (2021). Oyunun Gelişime Katkıları. D. Yalman Polatlar (Ed.) Erken Çocuklukta Oyun Gelişimi ve Eğitimi. Ankara. Pegem Akademi Yayııncılık.

Öztürk Aynal, Ş. (2021). Çocukta oyun gelişimi ve yaratıcılık. Deniz, M. E. (Ed.), Erken Çocukluk Döneminde Gelişim. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.

Pehlivan, H. (2012). Oyun ve öğrenme. Ankara, Anı yayıncılık.

Pizzo, L. ve Bruce, S. M. (2010). Language and play in students with multiple disabilities and visual impairments or deaf-blindness. Journal of Visual Impairment & Blindness, 104(5), 287-297.

Poyraz, H. (2003). Okul Öncesi Dönemde Oyun ve Oyuncak. Ankara: Anı Yayıncılık.

Robinson, S. (2011). What play therapists do within the therapeutic relationship of humanistic/non-directive play therapy. Pastoral Care in Education, 29(3), 207-220.

Porter, M. L., Hernandez‐Reif, M. ve Jessee, P. (2009). Play therapy: A review. Early Child Development and Care, 179 (8), s. 1025-1040.

Sarı, Y. D. (2017). Erken Çocuklukta Oyun ve Oyun Yolu İle Öğrenme. Ankara: Nobel Yayıncılık.

Schaefer, C. E. ve Kaduson, H. G. (Ed.). (2007). Contemporary play therapy: Theory, research, and practice. Guilford Press.

Sevinç, M. (2004). Erken çocukluk gelişimi ve eğitiminde oyun. İstanbul: Morpa

Siu, A. F. (2009). Theraplay in the Chinese world: An intervention program for Hong Kong children with internalizing problems. International Journal of Play Therapy, 18(1), 1.

Smith, P. K., Cowie, H. ve Blades, M. (2003). Understanding children's development. John Wiley & Sons.

Stockall, N., Dennis, L. R., ve Rueter, J. A. (2014). Play-based interventions for children with PDD. Young Exceptional Children, 17(4), 3–14. https://doi.org/10.1177/1096250613493192.

Sucuoğlu, B. (2017). Zihin engelli bireylerin özellikleri. B. Sucuoğlu (Ed.), Zihin engelliler ve eğitimleri içinde (s.120-173). Ankara: Kök Yayıncılık.

Şahin, R. ve Özdemir, S. (2015). Okulöncesi dönem görme engelli çocukların oyun çeşitlilik ve karmaşıklık düzeyini arttırmada genişletme tekniğinin etkililiği. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 16(2), 101-120.

Tek, S. (2013). Otizmli küçük çocuklarda aile eğitim modelinin uygulanması. Konya Otizm Günleri Sempozyumu. Necmettin Erbakan Üniversitesi, Meram Tıp Fakültesi, Konya.

Tekinarslan, İ. (2017). Zihinsel Yetersizliği Olan Öğrenciler. İ. H. Diken (Ed.), Özel Eğitime Gereksinimi Olan Öğrenciler ve Özel Eğitim (s. 154-188). Ankara: Pegem Akademi.

Turan, Z. (2003). Engelli çocuklar ve oyun: işitme engelli çocuklar, zihinsel engelli çocuklar. U. Tüfekçioğlu (Ed.), Çocukta hareket, oyun gelişimi ve öğretimi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Tüfekçioğlu, U. (2013). Çocukta Oyun Gelişimi. T.C. Anadolu Üniversitesi Yayını.

Ülke-Kürkçüoğlu, B. (2012). Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklara oyun becerilerinin öğretimi. E. Tekin-İftar (Ed.), Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklar ve eğitimleri. Ankara: Vize Yayınları.

VanFleet, R. (2013). Filial terapi oyunun gücü ile aile ilişkisini kuvvetlendirmek. C. E. Schaefer(Ed.), Oyun terapisinin temelleri (B. Tortamış Özkaya, Çev.) içinde (s. 153-170). İstanbul: Nobel Yayınları.

Vanfleet, R., Sywulak, A. E. ve Sniscak, C. C. (2018). Çocuk merkezli oyun terapisi (B. Tuncel, D., ve H. U. Kural, Çev.). İstanbul: APAMER Psikoloji Yayınları.

Varga, S. (2011). Pretence, social cognition and self-knowledge in autism. Psychopathology, 44(1), 46-52.

Yalım, Ş. (2023). Otizmli çocuklara, öğrenmenin ön koşul becerilerinin, ebeveynleri tarafından floortime oyun terapisi ile kazandırılmaya çalışılmasının, otistik davranışlar ile gelişim alanlarındaki becerilerine ve ebeveynlerinin stres düzeylerine etkisinin incelenmesi. Yüksek lisans tezi. İstanbul Gelişim Üniversitesi. İstanbul.

Winnicott, D. W. (2000). Oyun ve gerçeklik. (S. M. Tura, Çev.). İstanbul: Metis Yayıncılık.

Wood, D., Milteer, R. ve Ginsburg, K. (2011). The Importance of Play in Promoting Healthy Child Development and Maintaining Strong Parent-Child Bond: Focus on Children in Poverty. Newsletter. American Academy of Pediatrics. 129. 204-e214.

Zorlu, A. (2016). Yönlendirici olmayan oyun terapisinin dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtili çocukların duygu ve davranışları üzerindeki etkisinin incelenmesi. Doktora tezi. İstanbul Üniversitesi. İstanbul.

Akfırat, F. Ö. (2004). Yaratıcı dramanın işitme engellilerin sosyal becerilerinin gelişimine etkisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 5(01).

Aksoy, AB ve Dere Çiftçi, H. (2020). Erken çocukluk döneminde oyun. Ankara: Pegem Akademi.

Alderson, D., Howard, J. ve Sheridan, M. D. (2011). Play In Early Childood: From birth to six years.

American Psychiatric Asociation [APA] (2022). Autism spectrum disorder. https://www.apa.org/topics/autism-spectrum-disorder. 14.03.2023 tarihinde erişildi.

Aral, N., Gürsoy, F. ve Köksal, A. (2001). Okul öncesi eğitiminde oyun. İstanbul: YAPA.

Aslan, C., Özdemir, S., Demiryürek, P., ve Çotuk, H. (2015). Görme yetersizliğinden etkilenen ve normal gelişim gösteren çocukların oyun çeşitlilik ve karmaşıklık düzeylerinin incelenmesi. International Journal of Early Childhood Special Education (INT-JECSE), 7(2), 212-237.

Astramovich, R. L., Lyons, C. ve Hamilton, N. J. (2015). Play therapy for children w i t h intellectual disabilities. Journal of Child and Adolescent Counseling, 1 (1), s. 27-36.

Avgitidou, S. (2001). The game: Modern interpretive and didactic approaches, share Aspa Golemis. Athens: C. Typothito Dardanus.

Aydın, A. (2008). Sembolik oyun testi’nin Türkçe’ye uyarlanması ve okul öncesi dönemdeki normal, otistik ve zihin engelli çocukların sembolik oyun davranışlarının karşılaştırılması [Doktora tezi, Marmara Üniversitesi].

Ayna, Y. E. ve Ayna, H. Ü. (2017). Çocuk merkezli oyun terapisi ile deneyimsel oyun terapisi karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimleri Enstitüsü Dergisi, (19), 212-220.

Azkeskin, K.E. (2017). Oyun, tarihçesi ve oyuna ilişkin görüşler. A. Aydın (Ed.), Özel eğitimde oyun ve müzik içinde. Ankara: Pegem Akademi.

Barton, E. E., ve Wolery, M. (2010). Training teachers to promote pretend play in young children with disabilities. Exceptional Children, 77(1), 85-106. https://doi.org/10.1177/001440291007700104

Barton. E. E., ve Pavilianis, R. (2012). Teaching teachers to promote pretend play in young children with disabilities. Exceptional Children, 77, 85-106.

Bekeç, M. (2018). Deneyimsel oyun terapisinin dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu tanısı olan 6-11 yaş arasındaki çocukların duygu ve davranışları üzerindeki etkisinin incelenmesi [Yüksek lisans tezi, Üsküdar Üniversitesi].

Benham, A. L. ve Slotnick, C. F. (2006). Play Therapy: Integrating Clinical and Developmental Perspectives.

Berger, K. (2005). The developing person. New York: Worth Publishers.

Berk, L. E. (2003). Child development (6th ed.) New York: Worth Publishers.

Bernadette, D. (2003). Supporting creativity and imagination in early childhood / trans. Vergiopoulou Athena. Athens: Savalas.

Biçer, Y. S. (2000). Sportif Çalışmaların ve Oyunların Zihinsel Özürlü Çocuklar Üzerindeki Etkileri. [Yüksek lisans tezi,Fırat Üniversitesi].

Brewer, J. A. (2001). Introduction to early childhood education: Preschool through primary grades.

Candan, S. (2017). 3-10 yaş arası gelişimsel problemleri olan çocuklarda çocuk merkezli oyun terapisinin etkisinin incelenmesi. Yüksek lisans tezi. Atatürk Üniversitesi. Erzurum.

Center, Pacer. (2013). Toys: Universal tools for learning, communication and inclusion for children with disabilities.

Çetin, C. (2019). 10-15 yaş görme engelli öğrencilerde sportif eğitsel oyunların fiziksel gelişimlerine etkisinin araştırılması. Yüksek lisans tezi. Atatürk Üniversitesi. Erzurum.

Delano, M. E. (2007). Video modeling interventions for individuals with autism. Remedial and Special Education, 28(1), 33-42.

Doğan, H. (2018). Özel gereksinimli çocuklarda oyun planlama ve uygulama. A. Belgin Aksoy (Ed.). Çocuk ve oyun içinde (s.212-228). Hedef Yayıncılık.

Drewes, A. A. (2006). Play-based interventions. Journal of Early Childhood and Infant Psycholoy,(2), 139-156.

Duman, G. ve Koçak, N. (2013). Anaokulu kaynaştırma sınıfında yer alan özel gereksinimli bir çocuğun sosyal oyun ve sosyal iletişim özellikleri. Cumhuriyet International Journal of Education, 2(3), 99-108.

Dunlap, L. L. (2009). An ıntroduction to early childhood special education birth to age five. New Jersey: Upper Saddle River.

Durualp, E., & Aral, N. (2011). Oyun temelli sosyal beceri eğitimi. Ankara: Vize Yayıncılık.

Education, A. (2006). Daily Physical Activity: A Hand Book For Grades 1- Schools. Alberta, Canada.

Ergül, C. (2016). Sık rastlanılan yetersizlikler. İ. H. Diken (Ed.), Erken çocukluk eğitimi. Ankara: Pegem Akademi.

Erkan, N. (1986). Çocuk, oyuncak, oyun ve spor. İzmir, Türkiye Elektrik Kurumu Yayın Organı.

Ferguson, R. ve Buultjens, M. (1995). The play behaviour of young blind children and its relationship to developmental stages. British Journal of Visual Impairment, 13(3), 100-107.

Freud, S. (2015). Beyond the pleasure principle. Psychoanalysis and History, 17(2), 151-204.

Frey ve Kaiser (2011). The use of play expansions to increases the diversity and complexity of object play in young children with disabilities. Topics in Early Childhood Special Education, 31, 99-11.

Frost, J. L., Wortham, S. C., ve Reifel, R. S. (2012). Play and child development. Upper Saddle River, NJ: Pearson/Merrill Prentice Hall.

Gander, M. J. ve Gardiner, H. W. (2010). Çocuk ve ergen gelişimi (7. Baskı). Ankara: İmge.

Goldstein, J. (2012). Play in children's development, health and well-being. Brussels: Toy Industries of Europe.

Hendrick, J. ve Weissman, P. (2006). The whole child. New Jersey: Merrill Prentice Hall.

Huizinga, J. (2006). Homo Ludens: oyunun toplumsal işlevi üzerine bir deneme, Çev: Mehmet Ali Kılıçbay, İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

İlhan Yıldız, G. (2021). Özel eğitimde oyun. D. Yalman Polatlar (Ed.). Erken çocuklukta oyun gelişimi ve eğitimi içinde (s.141-56) Pegem Akademi.

Karaaslan, Ö. (2017). Özel eğitime gereksinim duyan çocuklara oyun öğretiminde bilimsel dayanıklı uygulamalar. Pegem Akademi Yayıncılık.

Kestly, T. (2017). Oyun terapisinde kum tepsisi ve hikaye anlatımı. D. A. Crenshaw, ve A. L. Stewart (Ed.), Oyun Terapisi Kapsamlı Teori ve Uygulama Rehberi (s. 177-191). İstanbul: APAMER Psikoloji Yayınlar.

Khodashenas, M. (2011). Universal Outdoor Game Designing for Physically Disabled Children. Design Principles And Practices, 5.

Kirk, S., Gallagher, J. J. ve Coleman, M. R. (2014). Educating exceptional children. Cengage Learning.

Landreth, G. (2011). Oyun terapisi: İlişki sanatı. İzmit: Altın Kalem Yayınları.

Lang, R., O'Reilly, M., Sigafoos, J., Machalicek, W., Rispoli, M., Lancioni, G. E., ... & Fragale, C. (2010). The effects of an abolishing operation intervention component on play skills, challenging behavior, and stereotypy. Behavior Modification, 34(4), 267-289.

Lieberman, L. J. ve Mac Vicar, J. M. (2003). Play and recreational habits of youths who are deaf-blind. Journal of Visual Impairment & Blindness, 97(12), 755-768.

Moyles J. R. (2012). A-z of play in early childhood. McGraw Hill Open University.

Oral, Ö. ve Tekin, U. (2019). 3-6 yaş arasındaki çocukların dil gelişimi ve oyun oynama becerileri üzerinde televizyon izleme alışkanlıklarının etkisi: vaka analizi. Aydın İnsan ve Toplum Dergisi, 5(2), 187-214.

Özdoğan, B. (2004), Çocuk ve oyun, Ankara: Anı Yayıncılık.

Özen, A. (2017). Kurumda oyun becerilerini destekleme. B. Ülke-Kürkcüoğlu (Ed.), Gelişimsel yetersizliği olan bireylere yönelik 3-6 yaş öğrencilere kurumda gelişimsel destek. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.

Özen, A. (2019). Özel gereksinimi olan çocuklar ve oyun. M. Ören (Ed.) Çocuk ve oyun. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Özer, M. (2021). Oyunun Gelişime Katkıları. D. Yalman Polatlar (Ed.) Erken Çocuklukta Oyun Gelişimi ve Eğitimi. Ankara. Pegem Akademi Yayııncılık.

Öztürk Aynal, Ş. (2021). Çocukta oyun gelişimi ve yaratıcılık. Deniz, M. E. (Ed.), Erken Çocukluk Döneminde Gelişim. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.

Pehlivan, H. (2012). Oyun ve öğrenme. Ankara, Anı yayıncılık.

Pizzo, L. ve Bruce, S. M. (2010). Language and play in students with multiple disabilities and visual impairments or deaf-blindness. Journal of Visual Impairment & Blindness, 104(5), 287-297.

Poyraz, H. (2003). Okul Öncesi Dönemde Oyun ve Oyuncak. Ankara: Anı Yayıncılık.

Robinson, S. (2011). What play therapists do within the therapeutic relationship of humanistic/non-directive play therapy. Pastoral Care in Education, 29(3), 207-220.

Porter, M. L., Hernandez‐Reif, M. ve Jessee, P. (2009). Play therapy: A review. Early Child Development and Care, 179 (8), s. 1025-1040.

Sarı, Y. D. (2017). Erken Çocuklukta Oyun ve Oyun Yolu İle Öğrenme. Ankara: Nobel Yayıncılık.

Schaefer, C. E. ve Kaduson, H. G. (Ed.). (2007). Contemporary play therapy: Theory, research, and practice. Guilford Press.

Sevinç, M. (2004). Erken çocukluk gelişimi ve eğitiminde oyun. İstanbul: Morpa

Siu, A. F. (2009). Theraplay in the Chinese world: An intervention program for Hong Kong children with internalizing problems. International Journal of Play Therapy, 18(1), 1.

Smith, P. K., Cowie, H. ve Blades, M. (2003). Understanding children's development. John Wiley & Sons.

Stockall, N., Dennis, L. R., ve Rueter, J. A. (2014). Play-based interventions for children with PDD. Young Exceptional Children, 17(4), 3–14. https://doi.org/10.1177/1096250613493192.

Sucuoğlu, B. (2017). Zihin engelli bireylerin özellikleri. B. Sucuoğlu (Ed.), Zihin engelliler ve eğitimleri içinde (s.120-173). Ankara: Kök Yayıncılık.

Şahin, R. ve Özdemir, S. (2015). Okulöncesi dönem görme engelli çocukların oyun çeşitlilik ve karmaşıklık düzeyini arttırmada genişletme tekniğinin etkililiği. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 16(2), 101-120.

Tek, S. (2013). Otizmli küçük çocuklarda aile eğitim modelinin uygulanması. Konya Otizm Günleri Sempozyumu. Necmettin Erbakan Üniversitesi, Meram Tıp Fakültesi, Konya.

Tekinarslan, İ. (2017). Zihinsel Yetersizliği Olan Öğrenciler. İ. H. Diken (Ed.), Özel Eğitime Gereksinimi Olan Öğrenciler ve Özel Eğitim (s. 154-188). Ankara: Pegem Akademi.

Turan, Z. (2003). Engelli çocuklar ve oyun: işitme engelli çocuklar, zihinsel engelli çocuklar. U. Tüfekçioğlu (Ed.), Çocukta hareket, oyun gelişimi ve öğretimi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.

Tüfekçioğlu, U. (2013). Çocukta Oyun Gelişimi. T.C. Anadolu Üniversitesi Yayını.

Ülke-Kürkçüoğlu, B. (2012). Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklara oyun becerilerinin öğretimi. E. Tekin-İftar (Ed.), Otizm spektrum bozukluğu olan çocuklar ve eğitimleri. Ankara: Vize Yayınları.

VanFleet, R. (2013). Filial terapi oyunun gücü ile aile ilişkisini kuvvetlendirmek. C. E. Schaefer(Ed.), Oyun terapisinin temelleri (B. Tortamış Özkaya, Çev.) içinde (s. 153-170). İstanbul: Nobel Yayınları.

Vanfleet, R., Sywulak, A. E. ve Sniscak, C. C. (2018). Çocuk merkezli oyun terapisi (B. Tuncel, D., ve H. U. Kural, Çev.). İstanbul: APAMER Psikoloji Yayınları.

Varga, S. (2011). Pretence, social cognition and self-knowledge in autism. Psychopathology, 44(1), 46-52.

Yalım, Ş. (2023). Otizmli çocuklara, öğrenmenin ön koşul becerilerinin, ebeveynleri tarafından floortime oyun terapisi ile kazandırılmaya çalışılmasının, otistik davranışlar ile gelişim alanlarındaki becerilerine ve ebeveynlerinin stres düzeylerine etkisinin incelenmesi. Yüksek lisans tezi. İstanbul Gelişim Üniversitesi. İstanbul.

Winnicott, D. W. (2000). Oyun ve gerçeklik. (S. M. Tura, Çev.). İstanbul: Metis Yayıncılık.

Wood, D., Milteer, R. ve Ginsburg, K. (2011). The Importance of Play in Promoting Healthy Child Development and Maintaining Strong Parent-Child Bond: Focus on Children in Poverty. Newsletter. American Academy of Pediatrics. 129. 204-e214.

Zorlu, A. (2016). Yönlendirici olmayan oyun terapisinin dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtili çocukların duygu ve davranışları üzerindeki etkisinin incelenmesi. Doktora tezi. İstanbul Üniversitesi. İstanbul.