Ormancılık
Özet
Doğal kaynaklar içerisinde en hayati ve de en fazla çeşitlilik arz eden şüphesiz ormanlardır. Toplumun ihtiyaçlarını karşılamak için biyolojik, kültürel ve sosyal olarak yapılan çalışmaların tümünü kapsayan ormancılık faaliyeti kimi kıtalarda artış, kimi kıtalarda ise azalış göstermektedir. Orman varlığı için en büyük tehdit ise insanlardır. Ormansızlaşma karbon salınımına yol açmaktadır. İklim değişikliği ile müdahalede karbon yutaklarının artırılması yani ormanların artırılması oldukça önem arz etmektedir. Ormanlar iklim değişikliğinin azaltılmasında en zor rolü üstlenen aktörler olarak stratejik bir konumdadırlar. Bununla birlikte ormanlar ekonomik değeri haiz pek çok ürünün de ana kaynağını oluşturmaktadır. Ormanlar, odun ve odun ürünleri yanı sıra pek çok yemiş ve meyve, sakızlar/reçineler, kauçuk, mantar, çam balı gibi sayısı artırılabilecek çok sayıda odun dışı orman ürününün kaynağını teşkil etmektedir.
Orman suçları bir çevre sorunudur. Orman suçlarının azalmasında teknik personel sayısının artması, çevre duyarlılığının artması, ikame ürünlerin kullanımının yaygınlaşması ve toplumun eğitim seviyesinin yükselmesi gibi faktörler öne çıkmaktadır. Ormanlar ile ilişkiler yerel, bölgesel, ulusal ve uluslararası düzeyde ele alınmalıdır. Orman yönetimi sürdürülebilirliğe doğru ilerlemektedir.
Referanslar
Akesen A. & Ekizoğlu, A. (2010). Ormancılık politikası. Türkiye Ormancılar Dermeği Eğitim Dizisi, 6, 1-17.
Akyol, A. & Tolunay, A. (2014). Sürdürülebilir orman yönetimi ölçüt ve göstergelerinin Türkiye için modellenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 15 (1): 21-32.
Atalay, İ. (1994). Türkiye vejetasyon coğrafyası. İzmir: Ege Üniversitesi Basımevi.
Aytuğ, B. (1976). Ormanın tanımlanması ve bu tanımlamada yer alan ağaç, ağaççık ve çalı kavramları. I. Orman Kadastro Semineri, Orman Genel Müdürlüğü Yayınları, No:606/13, Ankara.
Büyükşahin, İ. (2010). Dünya’da tarımsal ormancılık (Agroforestry) sistemlerinin incelenmesi ve Türkiye’de uygulanabilirliği üzerine araştırmalar. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Kahramanmaraş.
Chakravarty, S., Ghosh, S. K., Suresh, C. P., Dey, A. N. & Shukla, G. (2012). Deforestation: causes, effects and control strategies. In: Okia, C. A. (Ed.), Global Perspectıves On Sustainable Forest Management, 3-28.
Daşdemir İ. & Çakmak, G. (2017). Orman işletme şefliklerinin temel sorunları ve çözüm önerileri. Orman ve Av Dergisi, 6 (95), 27-31.
Daşdemir, İ. & Çakmak, G. (2018). Giresun-Kulakkaya ve Kemerköprü orman işletme şefliklerinde iş yükü analizi. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 20 (2): 278-286.
Daşdemir, İ. (2000). Türkiye’de ormancılık sektörünün özellikleri. DOA Dergisi, 6, 37-55.
Diker, M. (1947). Türkiye’de ormancılık: dün-bugün-yarın. T.C. Tarım Bakanlığı Orman Genel Müdürlüğü Yayınları, 61.
Dönmez, Y. (1985). Bitki coğrafyası. İstanbul: Güryay Matbaacılık.
Efe, R. (2022). Biyocoğrafya. Ekin Kitaplar Yayınevi.
Hummel, F.C. (1984). Forest policy. Boston.
FAO. (2006). Orman. https://fra-data.fao.org/assessments/fra/2020
FAO. (2020). Orman. (Global Forest Resources Assessment _Main Report).
FAO. (2020). Orman bölgeleri. Global Forest Resources Assessment_ Key Findings. https://www.fao.org/home/en
FAO. (2024). Orman. https://www.fao.org/forests/en.
FAO, Global forest resources assessment - colombia. food and agriculture organization of the united nations. https://fradata.fao.org/COL/fra2020/forestAreaWithinProtectedAreas.
FRA.(2020).Ağaçlandırma.https://fradata.fao.org/assessments/fra/2020.
Geray, U. (2001). Ormancılık Kurumları, (2. Yazım). Türkiye için Ulusal Programın Hazırlanması Projesi (TCP/TUR/0066 (A), 76.
Görücü, Ö., Tolunay, A., Güneş, Y. & Topçu, P. (2020). Endüstriyel plantasyonlar ve orman ürünleri endüstrisi. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 22(3), 939 – 952. https://doi.org/10.24011/barofd.783160
Grebner, D.L., Bettinger, P., Siry, J.P., (2022). Ormancılık ve doğal kaynaklara giriş. (Çev. Halil Barış Özel, Tuğrul Varol, Nebi Bilir, Hikmet Yazıcı), Nobel Akademik Yayın No: 4256.
Gümüş, C. (2021). Orman. İzmir: Ege Orman Vakfı Yayını.
Helms, J. A. (2002). Forest, forestry, forester: Whatdo thesetermsmean? Journal of Forestry, 100(8), 15–19. https://doi.org/10.1093/jof/100.8.1
Kantarcı, D. (2005). Türkiye’nin yetişme ortamı bölgesel sınıflandırılması ve bu birimlerdeki orman varlığı ile devamlılığının önemi. İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Yayınları. Orman Fakültesi Yayın No: 484.
Lovric, M., Da Re, R., Vidale, E., Prokofieva, I., Wong, J., Pettenella, D., Verkerk, P.J., Mavsar, R. (2020). Non-wood forest products in Europe – A quantitative overview. Forest Policy and Economics, 116, 1 – 9.
Statista. (2022). Where mining is thriving: Worldwide mining output in 2017 and increase, by continent. https://www.statista.com/chart/19824/ biggest-mining-output-continents/
Şafak, İ. & Göksu, E. (2016). Türkiye’de orman işletmelerinde iş çeşitlerinin belirlenmesi: Denizli Orman İşletmesi örneği. Ormancılık Araştırma Dergisi, 1(4): 114 – 125.
Nasi, R. Wunder, S. & Campos, J. (2002). Forest ecosystem services: can they pay our way out of deforestation? Global Environment Facility, 1-38.
OGM (Orman Genel Müdürlüğü). (2016). Odun dışı orman ürünlerinin envanter ve planlaması ile üretim ve satış esasları. Tebliğ No: 302, Ankara.
OGM (Orman Genel Müdürlüğü). (2024). Orman Alanları. https://www.ogm.gov.tr/ekutuphane/.
Özalp, G. (2000). Dünyadaki bitki formasyonlarının fizyonomik- ekolojik sınıflandırması. Orman Fakültesi Dergisi, 50 (2), 59-78.
Pandit, K., Bevilacqua, E., Mountrakis, G. & Malmsheimer, R.W. (2016). Spatial analysis of forest crimes in mark twain national forest, missouri. Journal of Geospatial Applications in Natural Resources, 1(1), 3.
Powell, B. Ickowıtz, A. McMullin, S. Jamnadass, R. Padoch, C. Pinedo-Vasquez, M. & Sunderland, T. (2013). The role of forests, trees and wild biodiversity for nutrition sensitive food systems and landscapes. World Health Organization, 1 – 25.
Şahin, G., Balcı Akova, S., (2023). Avantaj ve dezavantajlarıyla sınır ötesi tarım faaliyetleri. The Journal of Academic Social Science, 144, 305 – 334.
TDK. (2024). Orman. https://sozluk.gov.tr/.
Tümertekin, E. & Özgüç, N. (2016). Ekonomik coğrafya. Çantay Kitapevi.
Türker, M. F., & Yılmaz, C. (2010). Doğu Karadeniz, Türkiye ve dünya ormancılığının sorunları ve bu sorunları doğuran kök sorunların irdelenmesi. III. Ulusal Karadeniz Ormancılık Kongresi, 1, 80-92.
Uslu, Ş. (2006). Kent ormanlarının rekreasyonel amaçlı kullanımı ve İstanbul ili örneğinde irdelenmesi. (Yüksek lisans tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul).
WWF. (2013). Orman suçları. https://www.wwf.eu/about_us.
WWF. (2015). Orman suçları. https://www.wwf.eu/about_us.
Wolfslehner, B., Prokofieva, I. & Mavsar, R. (editors). (2019). Non-wood forest products in Europe: Seeing the forest around the trees. What Science Can Tell Us 10. European Forest Institute.
World Health Organization, (2002). Traditional Medicine Strategy 2002–2005. WHO, Geneva.
Yılmaz, C., Kaya, M., & Karahan, F. (2015). Türkiye Ormancılığında Bir İltizam Modeli Zindan ve Çangal Ormanları Zingal TAŞ. Sinop: Türkiye Ormancılar Derneği.
Yurdakul, S. (2005). Ormancılıkta personel yönetimi sorunları ve sonuçları (Örnek olaylarla irdeleme). İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 55 (1): 161-184.
Zeydanlı, U., Turak, A., Bilgin, C., Kınıklıoğlu, Y., Yalçın, S. & Doğan, H. (2010). İklim değişikliği ve ormancılık: modellerden uygulamaya–Adana orman bölge müdürlüğü için uyum önerileri. http://images.dkm.org.tr.
Referanslar
Akesen A. & Ekizoğlu, A. (2010). Ormancılık politikası. Türkiye Ormancılar Dermeği Eğitim Dizisi, 6, 1-17.
Akyol, A. & Tolunay, A. (2014). Sürdürülebilir orman yönetimi ölçüt ve göstergelerinin Türkiye için modellenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 15 (1): 21-32.
Atalay, İ. (1994). Türkiye vejetasyon coğrafyası. İzmir: Ege Üniversitesi Basımevi.
Aytuğ, B. (1976). Ormanın tanımlanması ve bu tanımlamada yer alan ağaç, ağaççık ve çalı kavramları. I. Orman Kadastro Semineri, Orman Genel Müdürlüğü Yayınları, No:606/13, Ankara.
Büyükşahin, İ. (2010). Dünya’da tarımsal ormancılık (Agroforestry) sistemlerinin incelenmesi ve Türkiye’de uygulanabilirliği üzerine araştırmalar. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Kahramanmaraş.
Chakravarty, S., Ghosh, S. K., Suresh, C. P., Dey, A. N. & Shukla, G. (2012). Deforestation: causes, effects and control strategies. In: Okia, C. A. (Ed.), Global Perspectıves On Sustainable Forest Management, 3-28.
Daşdemir İ. & Çakmak, G. (2017). Orman işletme şefliklerinin temel sorunları ve çözüm önerileri. Orman ve Av Dergisi, 6 (95), 27-31.
Daşdemir, İ. & Çakmak, G. (2018). Giresun-Kulakkaya ve Kemerköprü orman işletme şefliklerinde iş yükü analizi. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 20 (2): 278-286.
Daşdemir, İ. (2000). Türkiye’de ormancılık sektörünün özellikleri. DOA Dergisi, 6, 37-55.
Diker, M. (1947). Türkiye’de ormancılık: dün-bugün-yarın. T.C. Tarım Bakanlığı Orman Genel Müdürlüğü Yayınları, 61.
Dönmez, Y. (1985). Bitki coğrafyası. İstanbul: Güryay Matbaacılık.
Efe, R. (2022). Biyocoğrafya. Ekin Kitaplar Yayınevi.
Hummel, F.C. (1984). Forest policy. Boston.
FAO. (2006). Orman. https://fra-data.fao.org/assessments/fra/2020
FAO. (2020). Orman. (Global Forest Resources Assessment _Main Report).
FAO. (2020). Orman bölgeleri. Global Forest Resources Assessment_ Key Findings. https://www.fao.org/home/en
FAO. (2024). Orman. https://www.fao.org/forests/en.
FAO, Global forest resources assessment - colombia. food and agriculture organization of the united nations. https://fradata.fao.org/COL/fra2020/forestAreaWithinProtectedAreas.
FRA.(2020).Ağaçlandırma.https://fradata.fao.org/assessments/fra/2020.
Geray, U. (2001). Ormancılık Kurumları, (2. Yazım). Türkiye için Ulusal Programın Hazırlanması Projesi (TCP/TUR/0066 (A), 76.
Görücü, Ö., Tolunay, A., Güneş, Y. & Topçu, P. (2020). Endüstriyel plantasyonlar ve orman ürünleri endüstrisi. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 22(3), 939 – 952. https://doi.org/10.24011/barofd.783160
Grebner, D.L., Bettinger, P., Siry, J.P., (2022). Ormancılık ve doğal kaynaklara giriş. (Çev. Halil Barış Özel, Tuğrul Varol, Nebi Bilir, Hikmet Yazıcı), Nobel Akademik Yayın No: 4256.
Gümüş, C. (2021). Orman. İzmir: Ege Orman Vakfı Yayını.
Helms, J. A. (2002). Forest, forestry, forester: Whatdo thesetermsmean? Journal of Forestry, 100(8), 15–19. https://doi.org/10.1093/jof/100.8.1
Kantarcı, D. (2005). Türkiye’nin yetişme ortamı bölgesel sınıflandırılması ve bu birimlerdeki orman varlığı ile devamlılığının önemi. İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Yayınları. Orman Fakültesi Yayın No: 484.
Lovric, M., Da Re, R., Vidale, E., Prokofieva, I., Wong, J., Pettenella, D., Verkerk, P.J., Mavsar, R. (2020). Non-wood forest products in Europe – A quantitative overview. Forest Policy and Economics, 116, 1 – 9.
Statista. (2022). Where mining is thriving: Worldwide mining output in 2017 and increase, by continent. https://www.statista.com/chart/19824/ biggest-mining-output-continents/
Şafak, İ. & Göksu, E. (2016). Türkiye’de orman işletmelerinde iş çeşitlerinin belirlenmesi: Denizli Orman İşletmesi örneği. Ormancılık Araştırma Dergisi, 1(4): 114 – 125.
Nasi, R. Wunder, S. & Campos, J. (2002). Forest ecosystem services: can they pay our way out of deforestation? Global Environment Facility, 1-38.
OGM (Orman Genel Müdürlüğü). (2016). Odun dışı orman ürünlerinin envanter ve planlaması ile üretim ve satış esasları. Tebliğ No: 302, Ankara.
OGM (Orman Genel Müdürlüğü). (2024). Orman Alanları. https://www.ogm.gov.tr/ekutuphane/.
Özalp, G. (2000). Dünyadaki bitki formasyonlarının fizyonomik- ekolojik sınıflandırması. Orman Fakültesi Dergisi, 50 (2), 59-78.
Pandit, K., Bevilacqua, E., Mountrakis, G. & Malmsheimer, R.W. (2016). Spatial analysis of forest crimes in mark twain national forest, missouri. Journal of Geospatial Applications in Natural Resources, 1(1), 3.
Powell, B. Ickowıtz, A. McMullin, S. Jamnadass, R. Padoch, C. Pinedo-Vasquez, M. & Sunderland, T. (2013). The role of forests, trees and wild biodiversity for nutrition sensitive food systems and landscapes. World Health Organization, 1 – 25.
Şahin, G., Balcı Akova, S., (2023). Avantaj ve dezavantajlarıyla sınır ötesi tarım faaliyetleri. The Journal of Academic Social Science, 144, 305 – 334.
TDK. (2024). Orman. https://sozluk.gov.tr/.
Tümertekin, E. & Özgüç, N. (2016). Ekonomik coğrafya. Çantay Kitapevi.
Türker, M. F., & Yılmaz, C. (2010). Doğu Karadeniz, Türkiye ve dünya ormancılığının sorunları ve bu sorunları doğuran kök sorunların irdelenmesi. III. Ulusal Karadeniz Ormancılık Kongresi, 1, 80-92.
Uslu, Ş. (2006). Kent ormanlarının rekreasyonel amaçlı kullanımı ve İstanbul ili örneğinde irdelenmesi. (Yüksek lisans tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul).
WWF. (2013). Orman suçları. https://www.wwf.eu/about_us.
WWF. (2015). Orman suçları. https://www.wwf.eu/about_us.
Wolfslehner, B., Prokofieva, I. & Mavsar, R. (editors). (2019). Non-wood forest products in Europe: Seeing the forest around the trees. What Science Can Tell Us 10. European Forest Institute.
World Health Organization, (2002). Traditional Medicine Strategy 2002–2005. WHO, Geneva.
Yılmaz, C., Kaya, M., & Karahan, F. (2015). Türkiye Ormancılığında Bir İltizam Modeli Zindan ve Çangal Ormanları Zingal TAŞ. Sinop: Türkiye Ormancılar Derneği.
Yurdakul, S. (2005). Ormancılıkta personel yönetimi sorunları ve sonuçları (Örnek olaylarla irdeleme). İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 55 (1): 161-184.
Zeydanlı, U., Turak, A., Bilgin, C., Kınıklıoğlu, Y., Yalçın, S. & Doğan, H. (2010). İklim değişikliği ve ormancılık: modellerden uygulamaya–Adana orman bölge müdürlüğü için uyum önerileri. http://images.dkm.org.tr.
