Hayvancılık
Özet
Hayvancılık faaliyetleri insanın en eski faaliyetlerinden biridir. Toplumsal dönüşüme bağlı olarak sürekli değişim eğiliminde olan hayvancılık faaliyetleri gıda ihtiyacı, toplumların gelişmişlik düzeyi, kültürel değerlerin oluşması ve beslenme alışkanlıklarının belirlenmesinde önemli bir role sahiptir. Avcı-toplayıcı toplumlardan günümüz teknoloji toplumuna kadar her gelişmede önemini koruyan hayvancılık faaliyetleri medeniyetlerin oluşmasında yaşam tarzlarının değişmesinde önemli rol üstlenmiştir. Ekonomik ve sosyal açıdan, et, süt, yün gibi hayvansal ürünlerin ticareti, kırsal kalkınma ve istihdam üzerindeki etkileri önemlidir. Modern uygulamalar, endüstriyel tarım, yoğun üretim sistemleri ve genetik iyileştirme gibi teknolojik yeniliklerle birlikte ele alınır. Bundan dolayı ülkelerin hayvancılık faaliyetlerine verdikleri önem yapılan yatırımlar hayvancılığın toplumsal boyutu önemlidir.
Referanslar
Atasever, S. & Erdem, H. (2008). Manda yetiştiriciliği ve Türkiye’deki geleceği. Anadolu Tarım Bilimleri Dergisi, 23(1), 59-64.
Bilginturan, S. (2009). Burdur ili damızlık koyun ve keçi yetiştiriciler birliği üyesi koyunculuk işletmelerinin yapısal özellikleri ve sorunları üzerine bir araştırma. Hayvansal Üretim, 50(1). 1-8.
Burucu, V. (2023), Tarım Ürünleri Piyasaları “Arıcılık”, Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü / TEPGE
Çöteli, F.T. (2022), “İpekböcekçiliği” Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü (TEPGE). https://arastirma.tarim.gov.tr/tepge
Delgado, C. L. Rosegrant, M. W. Stenfeld, H. Ehu, S. & Courbos, C. (1999). The Coming Livestock Revolution, https://www.un.org/esa/sustdev/csd/ecn172000-bp6.pdf.
Doğanay H., & Çavuş A. (2016). Türkiye’nin Ekonomik Coğrafyası, 7. Baskı Ankara: Pegem Akademi.
Doğanay, H., Özdemir, Ü., & Şahin, İ. F. (2021). Genel Beşeri ve Ekonomik Coğrafya, 12 baskı. Ankara: Pegem Akademi.
FAOSTAT (2023). (Food and Agriculture Organization of the United Nations) https://www.fao.org/faostat/en/#home Erişim Tarihi: 13.08.2024.
Fıratlı Ç., Genç F., Karacaoğlu M., Gençer H. V., (2014) “Türkiye Arıcılığının Karşılaştırmalı Analizi Sorunlar – Öneriler”, V. Türkiye Ziraat Mühendisliği Teknik Kongresi: 811-826, Ankara.
Kaymakçı M. ve Sönmez R. (1996). İleri Koyun Yetiştiriciliği Ders Kitabı, İzmir.
Korkmaz, A. (2003). Arıcılık. Tarım ve Köy işleri Bakanlığı Samsun Tarım İl Müdürlüğü, Samsun
Kutlu, M. (1987). Şavaklı Türkmenlerde Göçer Hayvancılık. Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
Lebacq, T., Baret, P. V., & Stilmant, D. (2013). Sustainability indicators for livestock farming. A review. Agronomy For Sustainable Development, 33, 311-327.
Martin, G., Barth, K., Benoit, M., Brock, C., Destruel, M., Dumont, B., Grillot, M., Hübner, S., Magne, M.A., Moerman, M., Mosnier, C., Parsons, D., Ronchi, B., Schanz, L., Steinmetz, L., Werne, S., Winckler, C., & Primi, R. (2020). Potential of multi-species livestock farming to improve the sustainability of livestock farms: A review. Agricultural Systems, 181, 102821.
Paksoy M. ve Özçelik A. (2008). Kahramanmaraş İlinde Süt Üretimine Yönelik Keçi Yetiştiriciliğine Yer Veren Tarım İşletmelerinin Ekonomik Analizi. Tarım Bilimleri Dergisi 14, 420-427.
Saçlı, Y. (2007). AB'ye uyum sürecinde hayvancılık sektörünün dönüşüm ihtiyacı. TC Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı
Sayılır, S. B. (2012). Göçebelik, Konar-göçerlik meselesi ve coğrafi bakımdan konar-göçerlerin farklılaşması. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 12(1), 563-580.
Sorensen, J. T., Edwards, S., Noordhuızen, J., & Gunnarsson, S. (2006). “Animal Production Systems in The Industrialized World”, Revue Dcientifıgue et Technig (International Offıce of Epizootics), 25(2), 493-503.
Soysal, M. İ. (2006). Manda ve Ürünleri Üretimi: Ders Notları. Tekirdağ Üniversitesi, Tekirdağ.
Şengül, Z., Saner, G., & Bayraktar, Ö. V. (2022). Hayvancılık İşletmelerinde Sürdürülebilirlik Düzeyinin Ölçümü. N. Bağdatlıoğlu (Ed.). Sürdürülebilir Gıda Sistemleri Üzerine Araştırmalar içinde (ss.10-20). SİDAS.
Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü (TİGEM), (2023), 2023 Yılı Hayvancılık Sektör Raporu, Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü. https://www.tigem.gov.tr/CarouselDosyasi.pdf adresinden 03.08. 2024 tarihinde erişilmiştir.
Gülaç, Z.N. (2023). Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü (TEPGE), Durum Tahmin Kümes Hayvancılığı TEPGE Yayın No: 381.
Taşlıgil N. & Şahin, G. (2019), Türkiye’nin Beşeri ve İktisadi Coğrafyası, Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Tümertekin E., & Özgüç, N., (2022), Ekonomik Coğrafya, Küreselleşme ve Kalkınma, (18. Baskı), İstanbul: Çantay Kitabevi.
Van't Hooft, K. E. Wollen, T. S. and Bhandar, D. P. (2012). Dfferentatng Four Lvestock Producton Systems. Sustanable Lvestock Management For Poverty Allevaton And Food Securty, s. 36-42
Varijakshapanicker, P., Mckune, S., Miller, L., Hendrickx, S., Balehegn, M., Dahl, G. E., & Adesogan, A. T. (2019). Sustainable livestock systems to improve human health, nutrition, and economic status. Animal Frontiers, 9(4), 39-50.
Vural, H. (2008). Türkiye’de bal üretimi ve pazarlaması. 1.Uluslararası Muğla Arıcılık ve Çam Balı Kongresi (25-27 Kasım), Muğla.
Worldbank, (2022). https://www.worldbank.org/agriculture
Yaman, H., Sungur, O., & Dulupçu, M. A. (2021). Dünyada tarım ve hayvancılığın dönüşümü: Teknolojiye dayalı uygulamalar ve devrimler. Tarım Ekonomisi Dergisi, 27(2), 123-133.
Yıldız, T. (2016), Tavukçuluk sektör analizi, Kuzey Anadolu Kalkınma Ajansı, Kastamonu.
Yurtoğlu, N. (2017). Cumhuriyet Türkiye’sinde Arıcılık Faaliyetleri (1923-1960). Tarih Okulu Dergisi, 10(30), 187-219.
Referanslar
Atasever, S. & Erdem, H. (2008). Manda yetiştiriciliği ve Türkiye’deki geleceği. Anadolu Tarım Bilimleri Dergisi, 23(1), 59-64.
Bilginturan, S. (2009). Burdur ili damızlık koyun ve keçi yetiştiriciler birliği üyesi koyunculuk işletmelerinin yapısal özellikleri ve sorunları üzerine bir araştırma. Hayvansal Üretim, 50(1). 1-8.
Burucu, V. (2023), Tarım Ürünleri Piyasaları “Arıcılık”, Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü / TEPGE
Çöteli, F.T. (2022), “İpekböcekçiliği” Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü (TEPGE). https://arastirma.tarim.gov.tr/tepge
Delgado, C. L. Rosegrant, M. W. Stenfeld, H. Ehu, S. & Courbos, C. (1999). The Coming Livestock Revolution, https://www.un.org/esa/sustdev/csd/ecn172000-bp6.pdf.
Doğanay H., & Çavuş A. (2016). Türkiye’nin Ekonomik Coğrafyası, 7. Baskı Ankara: Pegem Akademi.
Doğanay, H., Özdemir, Ü., & Şahin, İ. F. (2021). Genel Beşeri ve Ekonomik Coğrafya, 12 baskı. Ankara: Pegem Akademi.
FAOSTAT (2023). (Food and Agriculture Organization of the United Nations) https://www.fao.org/faostat/en/#home Erişim Tarihi: 13.08.2024.
Fıratlı Ç., Genç F., Karacaoğlu M., Gençer H. V., (2014) “Türkiye Arıcılığının Karşılaştırmalı Analizi Sorunlar – Öneriler”, V. Türkiye Ziraat Mühendisliği Teknik Kongresi: 811-826, Ankara.
Kaymakçı M. ve Sönmez R. (1996). İleri Koyun Yetiştiriciliği Ders Kitabı, İzmir.
Korkmaz, A. (2003). Arıcılık. Tarım ve Köy işleri Bakanlığı Samsun Tarım İl Müdürlüğü, Samsun
Kutlu, M. (1987). Şavaklı Türkmenlerde Göçer Hayvancılık. Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
Lebacq, T., Baret, P. V., & Stilmant, D. (2013). Sustainability indicators for livestock farming. A review. Agronomy For Sustainable Development, 33, 311-327.
Martin, G., Barth, K., Benoit, M., Brock, C., Destruel, M., Dumont, B., Grillot, M., Hübner, S., Magne, M.A., Moerman, M., Mosnier, C., Parsons, D., Ronchi, B., Schanz, L., Steinmetz, L., Werne, S., Winckler, C., & Primi, R. (2020). Potential of multi-species livestock farming to improve the sustainability of livestock farms: A review. Agricultural Systems, 181, 102821.
Paksoy M. ve Özçelik A. (2008). Kahramanmaraş İlinde Süt Üretimine Yönelik Keçi Yetiştiriciliğine Yer Veren Tarım İşletmelerinin Ekonomik Analizi. Tarım Bilimleri Dergisi 14, 420-427.
Saçlı, Y. (2007). AB'ye uyum sürecinde hayvancılık sektörünün dönüşüm ihtiyacı. TC Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı
Sayılır, S. B. (2012). Göçebelik, Konar-göçerlik meselesi ve coğrafi bakımdan konar-göçerlerin farklılaşması. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 12(1), 563-580.
Sorensen, J. T., Edwards, S., Noordhuızen, J., & Gunnarsson, S. (2006). “Animal Production Systems in The Industrialized World”, Revue Dcientifıgue et Technig (International Offıce of Epizootics), 25(2), 493-503.
Soysal, M. İ. (2006). Manda ve Ürünleri Üretimi: Ders Notları. Tekirdağ Üniversitesi, Tekirdağ.
Şengül, Z., Saner, G., & Bayraktar, Ö. V. (2022). Hayvancılık İşletmelerinde Sürdürülebilirlik Düzeyinin Ölçümü. N. Bağdatlıoğlu (Ed.). Sürdürülebilir Gıda Sistemleri Üzerine Araştırmalar içinde (ss.10-20). SİDAS.
Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü (TİGEM), (2023), 2023 Yılı Hayvancılık Sektör Raporu, Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü. https://www.tigem.gov.tr/CarouselDosyasi.pdf adresinden 03.08. 2024 tarihinde erişilmiştir.
Gülaç, Z.N. (2023). Tarımsal Ekonomi ve Politika Geliştirme Enstitüsü (TEPGE), Durum Tahmin Kümes Hayvancılığı TEPGE Yayın No: 381.
Taşlıgil N. & Şahin, G. (2019), Türkiye’nin Beşeri ve İktisadi Coğrafyası, Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Tümertekin E., & Özgüç, N., (2022), Ekonomik Coğrafya, Küreselleşme ve Kalkınma, (18. Baskı), İstanbul: Çantay Kitabevi.
Van't Hooft, K. E. Wollen, T. S. and Bhandar, D. P. (2012). Dfferentatng Four Lvestock Producton Systems. Sustanable Lvestock Management For Poverty Allevaton And Food Securty, s. 36-42
Varijakshapanicker, P., Mckune, S., Miller, L., Hendrickx, S., Balehegn, M., Dahl, G. E., & Adesogan, A. T. (2019). Sustainable livestock systems to improve human health, nutrition, and economic status. Animal Frontiers, 9(4), 39-50.
Vural, H. (2008). Türkiye’de bal üretimi ve pazarlaması. 1.Uluslararası Muğla Arıcılık ve Çam Balı Kongresi (25-27 Kasım), Muğla.
Worldbank, (2022). https://www.worldbank.org/agriculture
Yaman, H., Sungur, O., & Dulupçu, M. A. (2021). Dünyada tarım ve hayvancılığın dönüşümü: Teknolojiye dayalı uygulamalar ve devrimler. Tarım Ekonomisi Dergisi, 27(2), 123-133.
Yıldız, T. (2016), Tavukçuluk sektör analizi, Kuzey Anadolu Kalkınma Ajansı, Kastamonu.
Yurtoğlu, N. (2017). Cumhuriyet Türkiye’sinde Arıcılık Faaliyetleri (1923-1960). Tarih Okulu Dergisi, 10(30), 187-219.
