Kültürel Coğrafya ve Kültürlerin Yeryüzünde Dağılışı
Özet
Kültürel Coğrafya XX. yüzyılın ilk yarısından itibaren öncelikle Amerika Birleşik Devletleri'nde araştırmalar yapan Carl Ortwin Sauer ve ekibi tarafından çevreci determinist görüşlere karşı başlatılan genç bir araştırma alanı olarak kabul edilmektedir. Ortaya çıktığı ilk yıllarda kültürün maddi öğeleri üzerine yoğunlaşan bu alan özellikle Hümanist Devrim’in ardından bir değişim süreci içerisine girmiştir. Bu yeni süreç ile coğrafyacılar kimlik, temsil, sembolizm ve anlam gibi konulara ağırlık vermeye başlamışlardır. Bununla birlikte feminist ve Marksist görüşler kültürel coğrafya içinde önemli araştırma konuları haline gelmeye başlamıştır. Ayrıca kültür olgusunun temel bileşenleri olarak kabul edilen ırklar, diller ile dinlerin dağılış ve yayılma süreçleri üzerinde durulmuştur. Bunlarla birlikte dünya üzerinde birbiriyle farklılıklar gösteren kültür bölgeleri ve bunların özellikleri kültürel coğrafyanın araştırmaları açısından büyük önem kazanan çalışmalar olmuştur.
Referanslar
Abadan, Y. (1951). Yeni Hint Anayasası. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 8(1), s. 208-255.
Ağır, A. M. (2011). Memlûk Sultanlarının Gölgesi Altında Hilâfet Kurumu. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), s. 637-651.
Ahanov, K. (2021). Dil Biliminin Esasları. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
Aksan, D. (1979). Her Yönüyle Dil (Ana Çizgileriyle Dilbilim) (2. b., Cilt I). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları: 439.
Aksu, A. (2006). Emevîler Döneminde Sosyal Tabakalar. İstem, 4(8), s. 63-81.
Apak, A. (2003). İslâm Tarihinin Ana Kaynakları ve Müracaat Eserleri. İstem, 1(1), s. 169-179.
Apak, A. (2021). Ana Hatlarıyla İslam Tarihi (1. Cilt) [Hz. Muhammed (s.a.v) Dönemi] (26 b.). İstanbul: Ensar Neşriyat.
Arı, Y. (2005). Amerikan Kültürel Coğrafyasında Peyzaj Kavramı. Doğu Coğrafya Dergisi, 10(13), s. 311-340.
Arı, Y., & Köse, A. (2005). İnsan-Çevre Etkileşimini Yorumlamada Yeni Bir Alternatif: Kültürel Coğrafya. Türk Coğrafya Kurumu Ulusal Coğrafya Kongresi Bildiri Kitabı, (s. 51-59). İstanbul.
Arifoğlu, Y. (2020). Abbasîler Döneminde Bilgi, Teknik ve Ürün Nakli (11. Yüzyıla Kadar). e-Şarkiyat İlmi Araştırmalar Dergisi, 12(1), s. 248-257.
Arıkoğlu, E. (2007). Greenberg'in Avrasyatik Dil Teorisi ve Türkçe. Dil Araştırmaları Dergisi, 1(1), s. 109-114.
Aşirov, T. (2013). Bîrûnî’ye Göre Hıristiyanlık. Milel ve Nihal, 10(3), s. 111-147.
Atasoy, E., Atış, E., & Pangaliyev, Y. (2021). Dinler Coğrafyası Perspekitifinden Sihizm. S. Koday, & C. Sevindi (Dü) içinde, Atatürk Üniversitesi Coğrafya Araştırmaları Serisi 2021 "Beşeri Coğrafya" (s. 125-143). Ankara: Gazi Kitabevi.
Atkinson, J. (2018). Reformation. T. Dowley (Dü.) içinde, Introduction to the History of Christianity (s. 319-346). Minneapolis: Fortress Press.
Ay, R. (2021). İsrail’in Kuruluşunun Teolojik Meşruiyet Sorunu: 1967 Altı Gün Savaşları Bağlamında Bir Değerlendirme. Eskiyeni(43), s. 351-370.
Aydın, M. (2005). I. ve II. İznik Konsillerinin Hıristiyanlık Açısından Önemi. Uluslararası İznik sempozyumu (s. 33-45). İznik: İznik Belediyesi Kültür Yayınları.
Bates, D. G. (2009). 21. Yüzyılda Kültürel Antropoloji: İnsanın Doğadaki Yeri. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
Bayat, F. (2017). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Neşriyat.
Bayram, E. (2019). Mekke Müşriklerinin Nübüvvet Karşısındaki Tutum ve Davranışları (Mekkî Sureler Bağlamında). MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 8(1), s. 919-939.
Bickerton, D. (1990). Language and Species. Chicago & London: The University of Chicago Press.
Bodhi, B. (2008). The Noble Eightfold Path: Way to the End of Suffering. Onalaska: Pariyatti Publishing.
Bonnemaison, J. (2005). Culture and Space Conceiving a New Cultural Geography. (J. P. (İngilizce), Çev.) London : I.B. Tauris Company Ltd.
Buzpınar, Ş. T. (2004). Osmanlı Hilafeti Meselesi: Bir Literatür Değerlendirmesi. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, 2(1), s. 113-131.
Büyükbahçeci, E. (2016). Hint'te Kast Sistemini İlk İzleri ve Hint Edebiyatındaki Yeri. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 56(2), s. 238-255. doi:10.1501/Dtcfder_0000001489
Campbell, L. (2018). How Many Language Families are there in the World? International Journal of Basque Linguistics and Philology, 1/2(52), s. 133-152. doi:https://doi.org/10.1387/asju.20195
Candan, E. (2013). Atalarımızı Gök Tanrı Dini. İstanbul: Sınır Ötesi Yayınları.
Challaye, F. (1998). Dinler Tarihi. İstanbul: Varlık Yayınları.
Çandarlıoğlu, G. (2019). İslam Öncesi Türk Tarihi ve Kültürü. İstanbul: Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.
Çavuşlu, K. (2023). Emevîler Dönemi İktisadî ve Sosyal Yapı. Hakkari İlahiyat Dergisi(3), s. 30-48.
Darcan, H. (2013). Athanasius ve İznik Konsili. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 15(28), s. 169-191.
Demirci, M. (2007). Türk-İslam Medeniyetinin İkinci Dalgası: Orta Asya'da Gelişen Bilim ve Düşüncenin Dinamikleri (X-XIII.yy). İ. Göksoy, & N. Durak (Dü.), Uluslararası Türk Dünyasının İslamiyete Katkıları Sempozyumu içinde (s. 77-85). Isparta: Fakülte Kitabevi.
Dikici, M. (2005). Türklerde İnançlar ve Din. Akçağ Yayınları: Akçağ.
Doğanay, H., Özdemir, Ü., & Şahin, İ. (2014). Genel Beşeri ve Ekonomik Coğrafya (6. b.). Ankara: Pegem Akademi.
Duello, T., Rivedal, S., Wickland, C., & Weller, A. (2021). Race and Genetics versus ‘Race’ in Genetics: A Systematic Review of the Use of African Ancestry in Genetic Studies. Evolution, Medicine, and Public Health, 9(1), s. 232-245. doi:10.1093/emph/eoab018
Duman, Z. (2013). Kur'an'ın Penceresinden Mekke ve Vahyin Mekke Dönemi. M. Okumuş (Dü.), Kur'an Nüzûlünün Mekke Dönemi Sempozyumu içinde (s. 23-55). Çorum: Çorum Belediyesi Kültür Yayınları.
Duncan, J., Johnson, N., & Schein, R. (2004). A Companion to Cultural Geography. London : Blackwell Publishing.
Durkheim, E. (1976). Elementary Forms of the Religious Life (2. b.). London: George Allen & Unwin.
Ercilasun, A. B. (2004). Başlangıcından Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi. Ankara: Akçağ Yayınevi.
Ercilasun, A. B. (2013). Türkçenin Dünya Dilleri Arasındaki Yeri. Dil Araştırmaları, 12(12), s. 17-22.
Erengil, C. (2004). Budizm. İstanbul: İnsan Yayınları.
Ertekin, E. (2011). Roma Devletinin Hıristiyanlığı Ortadan Kaldırmaya Yönelik Son Hamlesi: Büyük Takibat (303-311). Seleucia ad Calycadnum, s. 93-109.
Flood, G. (1996). An Intorduction to Hinduism. Cambridge: Cambridge University Press.
Fortacı, T. (2022). The Trinity in the Theology of Michael Servetus. Oksident, 4(2), s. 173-206.
Fortney, N. D. (1977). The Anthropological Concept of Race. Journal of Black Studies, 8(1), s. 35-54.
Frajzyngier, Z., & Shay, E. (2012). Introduction. Z. Frajzyngier, & E. Shay (Dü) içinde, The Afroasiatic Languages (s. 1-17). New York: Cambridge University Press.
Gasque, W. W. (2013). The Church Begins: From Jerusalem to Rome. T. Dowley (Dü.) içinde, Introduction to the History of Christianity (Second Edition) (s. 35-45). Minneapolis: Fortress Press.
Gazanfargizi, A. (2022). Tengricilikte Bizden Yeyler: Şulum, Çer ve Çor. Folklor/Edebiyat, 28(109), s. 67-74. doi:10.22559/folklor.2060
Gezon, L., & Kottak, C. (2020). Kültür. Ankara: Nobel Akademik Yayınları.
Graham, B. (2003). Ireland and Irishness: Place, Culture and Identity. B. Graham (Dü.) içinde, In Search of Ireland A Cultural Geography (s. 1-16). London : Routledge Publications.
Group, I. S. (1997). IGU Study Group The Cultural Approach in Geography. GEO Jurnal, 43(3), s. 297-301.
Güç, A., & Sert, E. (2020). Budizm'de Dört Temel Gerçek, Sekiz Dilimli Yol ve Nirvana. İslam Medeniyeti Araştırmaları Dergisi, 5(1), s. 3-28.
Güven, A. (2023). Türkiye’de Hilafet ve Tarihi Arka Planı. Tarih ve Günce(13), s. 243-263.
Hançabay, H. İ. (2020). Abbâsîler’in Son Veziri İbnü’l-Alkamî (ö. 656/1258) ve Moğollar’la İlişkisi. Tarih Dergisi - Turkish Journal of History(72), s. 45-76. doi:10.26650/iutd.727887
Haviland, W., Prins, H., Walrath, D., & McBride, B. (2008). Kültürel Antropoloji. (İ. D. Erguvan Sarıoğlu, Çev.) İstanbul: Kaknüs Yayınları.
Henninger-Rener, S. (2020). Religion. N. Brown, T. McIlwraith, & L. González (Dü) içinde, Perspectives: An Open Introduction to Cultural Anthropology (s. 286-303). Arlington: American Anthropological Association.
Hill, J. (2007). The History of Christianity: the Early Church to the Reformation. Oxford: Lion Hudson.
Hirst, J. (2021). Kısa Avrupa Tarihi. (M. Doğan, Çev.) İstanbul: Say Yayınları.
Hugill, P. J., & Foote, K. E. (1994). Re-Reading Cultural Geography. K. E. others (Dü.) içinde, Re-Reading Cultural Geography. Austin .
Huntington, S. P. (2020). Medeniyetler Çatışması ve Dünya Düzeninin Yeniden Kurulması. (M. Turhan, & Y. Soydemir, Çev.) İstanbul: Okuyan Us Yayınları.
İnanlar, M. Z. (2020). Hıristiyan Teslisinin Pagan Kökleri. İlahiyat Araştırmaları Dergisi(13), s. 131-152.
İzgi, M. C. (2012). Şamanizm ve Şamanlara Genel Bakış. Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Lokman Hekim Tıp Tarihi ve Folklorik Tıp Dergisi, 2(1), s. 31-38.
İznik, E. (2018). IV. Yüzyıl Başlarında Roma İmparatorluğunda Heretikler ve Hizipçiler. S. Nurdan, & M. Özler (Dü.), 18. Türk Tarih Kongresi. içinde I, s. 465-488. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
Janhunen, J. A. (2023). The Unity and Diversity of Altaic. Annual Review of Linguistics, 9, s. 135-154.
Johnson, P. (1979). A History of Christianity. New York: Simon & Schuster.
Jones, W. (1807). The Works of Sir William Jones: With the Life of the Author by Lord Teignmouth (Cilt III). (L. Teignmouth, Dü.) London: John Stockdale, Piccadilly; and John Walker, Paternoster-Row.
Kaçar, T. (2013). Roma İmparatorluğu, Hıristiyanlar ve Milano Fermanı'nın 1700. Yılı. Toplumsal Tarih(230), s. 46-50.
Kapar, M. A. (2020). Abbâsî Halifelerinin Seçimi ve Türk Komutanlarının Rolü (750-892 Yılları). Selçuklu Medeniyeti Araştırmaları Dergisi (SEMA), 5(5), s. 148-155.
Karahan, S. (2021). Siyonist Öğretide Vaat Edilmiş Topraklar. Ortaoğu Etütleri, 13(2), s. 177-213. doi:10.47932/ortetut.814970
Karakaş, S. (2014). Türklerin Orijinal Dinleri Meselesi. 13(2), s. 463-477.
Kaya, M. (2021). Budizm’in Misyon Anlayışının Temelleri. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi(10), s. 24-44. doi:10.21733/ibad.835663
Kayserili, A. (2010). Carl Ortwin Sauer ve Kültürel Coğrafya. Doğu Coğrafya Dergisi(23), s. 177-190.
Kayserili, A. (2015). Erzurum Şehrindeki Mezar Taşlarının Kültürel Coğrafya Bakış Açısıyla İncelenmesi. Erzurum: Fenomen Yayınları.
Kayserili, A., & Altaş, N. T. (2010). Horasan İlçesindeki Kır Meskenlerinin Kültürel Coğrafya Bakış Açısıyla İncelenmesi. Doğu Coğrafya Dergisi(23), s. 81-102.
Kenzer, M. S. (1985). Carl O. Sauer: Nascent Human Geographer At Northwestern. California Geographical Society(25), s. 1-11.
Kirkland, R. (2004). Taoism: The Enduring Tradition. New York: Routledge.
Koca, S. (1996). Türkler ve İslâmiyet. Erdem, 8(22), s. 263-286.
Koca, S. (2021). Türk Tarihi ve Kültürü Üzerine Yeni Araştırmalar. Ankara: Berikan Yayınevi.
Kolbaba, T. M. (2008). Latin and Greek Christians. T. Noble, & J. Smith (Dü) içinde, The Cambridge History of Christianity: Early Medieval Christianities c. 600 - c. 1100 (s. 213-229). New York: Cambridge University Press.
Kolektif. (1964). Büyük Dinler ve Mezhepler Ansiklopedisi. İstanbul: Karaca Ofset Basımevi.
Kottak, C. P. (2008). Antropoloji (İnsan Çeşitliliğine Bir Bakış). Ankara: Ütopya Yayınevi.
Kottak, C. P. (2021). Kültürel Antropoloji: Kültürel Çeşitliliği Takdir Etmek. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Koyuncu, M. (2009). Medine Şehir Devleti. SAÜ Fen Edebiyat Dergisi, 11(2), s. 87-103.
Kozan, M. (2018). Roma İmparatorluğu’nda Hristiyanlığa Karşı Son Pagan Mukavemeti: Iulianus ve Arbogast Örnekleri. N. Semiha, & M. Özler (Dü.), 18. Tarih Kongresi. içinde IV, s. 145-159. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
Küçük, M. A. (2016). Anadolu'daki Arzı Mevud: Urfa. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 5(2), s. 167-196.
Lao-Tzu. (1946). Taoizm (Tao Te Ching). (M. N. Özerdim, Çev.) Ankara: Milli Eğitim Basımevi.
Lavenda, R., & Schultz, E. (2018). Kültürel Antropoloji: Temel Kavramlar. (D. İşler, & O. Hayırlı, Çev.) Ankara: Doğu Batı Yayınları.
Leeming, D. A. (2018). A’dan Z’ye Dünya Mitolojisi. İstanbul: Say Yayınları.
Leighly, J. (1976). Carl Ortwin Sauer 1889-1975. Annals of The Association of American Geographers, 66(3), s. 337-348.
MacWhinney, B. (2002). The Gradual Emergence of Language. B. Malle, & G. Talmy içinde, The Evolution of Language out of Pre-language (s. 233-263). Amsterdam: John Benjamins Publishing Company.
Mathewson, K. (2009). Carl Sauer and His Critics. W. M. Denevan, & K. Mathewson (Dü) içinde, Carl Sauer on Culture and Landscape Readings and Commentaries (s. 9-28). USA : Louisiana State University Press.
McLeod, W. H. (2009). The A to Z of Sikhism. Lanham: Scarecrow Press.
Mitchell, D. (2000). Cultural Geography A Critical Introduction. London : Blackwell Publishing.
Mitchell, K. (2002). Cultural Geographies of Transnationality. K. Anderson, M. Momosh, S. Pile, & N. Thrift (Dü) içinde, Handbook of Cultural Geography (s. 74-87). London : Sage Publications.
Mohapatra, A. R. (2002). Hinduizm. Çev. Hidayet Işık. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 13(13), s. 211-227.
Mufwene, S. S. (2010). 'Protolanguage' and the Evolution of Linguistic Diversity. Z. S. al. içinde, In The Joy of Research II: A Festschrift in Honor of Professor William S-Y. Wang on his Seventy-fifth Birthday (s. 283-310). Shanghai: Shanghai Educational Publishing House.
Nichols, J. (2021). The Origin and Dispersal of Uralic: Distributional Typological View. Annual Review of Linguistics, 7, s. 351-369.
Norenzayan, A., Shariff, A., Gervais, W., Willard, A., McNamara, R., Slingerland, E., & Hendrich, J. (2016). The Cultural Evolution of Prosocial Religions. Behavioral and Brain Sciences, 39, s. 1-65. doi:DOI:10.1017/S0140525X14001356
Ögel, B. (2020). Dünden Bugüne Türk Kültürünün Gelişme Çağları. İstanbul: Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.
Öztürk, M. (2013). İslamiyet’ten Önce Türklerin Din Anlayışı ve Gök Tanrı Dini. History Studies International Journal of History, 5(2), s. 327-346. doi:10.9737/historyS_705
Pałczyńska, A. (2015). The Origin of Religion and the World's Major Belief Systems. Zeszyty Glottodydaktyczne(5), s. 249-269.
Parlak, A. (2022). Protestan Reformunun Meydana Gelmesinde Etkili Olan Toplumsal, Siyasi Ve Ekonomik Faktörler. Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi(56), s. 7-49. doi:10.21054/deuifd.1115368
Peoples, H., & Marlowe, F. (2012). Subsistence and the Evolution of Religion. Human Nature (Hawthorne, N.Y.), 23(3), s. 53-269. doi:https://doi.org/10.1007/s12110-012-9148-6
Pereltsvaig, A. (2012). Languages of the World: an Introduction. New York: Cambrigde University Press.
reddit. (2024, 08 06). reddit: https://www.reddit.com/r/dataisbeautiful/comments/yn08pw/oc_detailed_language_family_map_of_the_world/ adresinden alındı
Renou, L. (1993). Hinduizm. İstanbul: İletişim Yayınları.
Robinet, I. (1997). Taoism: Growth of a Religion. California: Stanford University Press.
Rosen, S. J. (2006). Essential Hinduism. Westport: Praeger.
Sauer, C. O. (1952). Agricultural Origins and Dispersals. New York: The American Geographical Society.
Sayım, H. (200). Sihizm'in Din Anlayışı. Dinler Tarihi Araştırmaları II (s. 279-308). Ankara: Dinler Tarihi Derneği Yayınları.
Sayım, H. (2001). Sih Dini. Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 19(11), s. 85-96.
Schein, R. H. (2004). Cultural Traditions. J. Duncan (Dü.) içinde, A Companion to Cultural Geography (s. 11-23). U.K.: Blackwell Publishing.
Scott, H. (2004). Cultural Turns. J. Duncan, N. Johnson, & R. Schein (Dü) içinde, Companion to Cultural Geography (s. 24-37). London : Blackwell Publishing.
Segal, A. (1996). Why Does the Muslim World Lag in Science? Middle East Quarterly, 3(2), s. 61-70.
Seyfeli, C., & Akdemir, H. (2020). Hasidik Yahudilikte Vaat Edilmiş Topraklar Fikri: İsrail Karşıtlığı. Türkiye İlahiyat Araştırmaları Dergisi, 4(2), s. 240-262.
Shukla-Bhatt, N. (2023). Hinduism: the Basics. Abingdon: Routledge.
Sibley, D. (2005). Towards a Critical Cultural Geography. D. Sibley, D. Atkinson, P. Jackson, & N. Washborne (Dü) içinde, Cultural Geography: A Critical Dictionary of Key Ideas (s. 7-18). London : I.B. Tauris Ltd,.
Skilton, A. (1994). A Concise History of Buddhism. Cambridge: Windhorse Publications.
Smith, C. (2017). Religion: What It Is, How It Works, and Why It Matters. New Jersey: Princeton University Press.
Smith, P. S. (2002). Poststructuralist Cultural Geography. P. S. Smith (Dü.) içinde, Doing Cultural Geography (s. 41-52). London : Sage Publications Ltd.
Sönmez, Z. (2020). Roma Din Anlayışı Bağlamında Hıristiyanların Ateistlikle Suçlanması ve Hıristiyan Apologların Karşı Cevapları. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 9(2), s. 1902-1935.
Starostin, S., Dybo, A., & Mudrak, O. (2003). Etymologicall Dictionary of the Altaic Languages. Leiden-Boston: Brill.
Stump, R. W. (2008). The Geography of Religion: Faith, Place, and Space. Lanham: Rowman & Littlefield Publishers.
Super, J., & Turley, B. (2006). Religion in World History. New York: Taylor & Francis e-Library.
Sümer, F. (1992). Yavuz Selim Halîfeliği Devraldı mı? Belleten, 56(217), s. 675-702.
Şahin, T. E. (2020a). İslâm Tarihi Türk-İslam Devletleri ve Orta Çağ'da Avrupa. Ankara: Berikan Yayınevi.
Şahin, T. E. (2020b). Osmanlı Tarihi. Ankara: Berikan Yayınevi.
Şimşir, M. (2017). İslam Devletinin İlk Kuruluş ve Kurumsallaşma Süreci. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi(38), s. 273-286.
Taşağıl, A. (2020). Kök Tengri'nin Çocukları (Avrasya Bozkırlarında İslam Öncesi Türk Tarihi). İstanbul: Bilge Kültür Sanat.
Taşpınar, İ. (2004). I. İznik Konsili (325) ve İslâm Kaynaklarındaki Yeri. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 26, s. 23-44.
Taşpınar, İ. (2011). Katolik Kilisesi’nin Modern Dünyaya Uyumu: II. Vatikan Konsili ve Katoliklerin Yaklaşımı. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi(41), s. 107-120. doi:10.15370/muifd.71744
Thurgood, G. (2006). A Subgrouping of the Sino-Tibetian Languages: the Interaction Between Languge Contact, Change, and Inheritance. G. Thurgood, & R. LaPolla içinde, The Sino-Tibetan Languages (s. 3-21). New York: Taylor & Francis e-Library.
Topcu, M. (2023). Barış ve Huzurdan Şiddete Sih Fundamentalizmi. Tokat İlmiyat Dergisi, 11(1), s. 19-36. doi:10.51450/ilmiyat.1258629
Treloar, A. (1999). The Nostratic Theory. Antichthon, 33, s. 99-109.
Tümer, G., & Küçük, A. (1993). Dinler Tarihi. Ankara: Ocak Yayınları.
Tümertekin, E., & Özgüç, N. (2016). Beşeri Coğrafya (İnsan, Kültür, Mekan). İstanbul: Çantay Kitabevi.
UNESCO. (2010). Atlas of the World's Languages in Danger. (C. Moseley, Dü.) Paris: UNESCO Publishing.
Ünlütürk, Ö. (2015). "Irk" Kavramının Tarihsel Gelişimi ve Adli Antropolojide Kullanımı. Antropoloji(29), s. 93-116. doi:10.1501/antro_0000000313
vividmaps. (2024, 08 06). vividmaps: https://vividmaps.com/wp-content/uploads/2019/09/Religions.jpg adresinden alındı
Yaman, A. (2015). İslam'ın Temel Kaynakları ve Tarihi Tecrübe Işığında Gayri Müslimlerle Birlikte Yaşamanın Hukuki Çerçevesi. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 40(40), s. 9-36.
Yaman, S. (2016). Tevrat'a Göre İnsan Hayatı ve Onurunun Kutsallığı. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 5(2), s. 338-354.
Yıldırım, M. (2020). Rönesan ve Reform. Çankırı Karatekin Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 8(1), s. 184-210.
Yılmaz, F. (2020). Yavuz Sultan Selim Dönemi Hilafet Telakkisi. Journal of Analytic Divinity, 4(2), s. 54-70. doi:10.46595/jad.775441
Yılmaz, M. N. (1996). İslâm Türk Kültüründe ve Anadolu'da Dinî Müsamaha. Erdem, 8(22), s. 19-29.
Zaman, S. (2021). Nüfus Coğrafyası. Genel Beşeri ve Ekonomik Coğrafya (s. 1-105). içinde Ankara: Pegem Akademi.
Referanslar
Abadan, Y. (1951). Yeni Hint Anayasası. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 8(1), s. 208-255.
Ağır, A. M. (2011). Memlûk Sultanlarının Gölgesi Altında Hilâfet Kurumu. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), s. 637-651.
Ahanov, K. (2021). Dil Biliminin Esasları. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
Aksan, D. (1979). Her Yönüyle Dil (Ana Çizgileriyle Dilbilim) (2. b., Cilt I). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları: 439.
Aksu, A. (2006). Emevîler Döneminde Sosyal Tabakalar. İstem, 4(8), s. 63-81.
Apak, A. (2003). İslâm Tarihinin Ana Kaynakları ve Müracaat Eserleri. İstem, 1(1), s. 169-179.
Apak, A. (2021). Ana Hatlarıyla İslam Tarihi (1. Cilt) [Hz. Muhammed (s.a.v) Dönemi] (26 b.). İstanbul: Ensar Neşriyat.
Arı, Y. (2005). Amerikan Kültürel Coğrafyasında Peyzaj Kavramı. Doğu Coğrafya Dergisi, 10(13), s. 311-340.
Arı, Y., & Köse, A. (2005). İnsan-Çevre Etkileşimini Yorumlamada Yeni Bir Alternatif: Kültürel Coğrafya. Türk Coğrafya Kurumu Ulusal Coğrafya Kongresi Bildiri Kitabı, (s. 51-59). İstanbul.
Arifoğlu, Y. (2020). Abbasîler Döneminde Bilgi, Teknik ve Ürün Nakli (11. Yüzyıla Kadar). e-Şarkiyat İlmi Araştırmalar Dergisi, 12(1), s. 248-257.
Arıkoğlu, E. (2007). Greenberg'in Avrasyatik Dil Teorisi ve Türkçe. Dil Araştırmaları Dergisi, 1(1), s. 109-114.
Aşirov, T. (2013). Bîrûnî’ye Göre Hıristiyanlık. Milel ve Nihal, 10(3), s. 111-147.
Atasoy, E., Atış, E., & Pangaliyev, Y. (2021). Dinler Coğrafyası Perspekitifinden Sihizm. S. Koday, & C. Sevindi (Dü) içinde, Atatürk Üniversitesi Coğrafya Araştırmaları Serisi 2021 "Beşeri Coğrafya" (s. 125-143). Ankara: Gazi Kitabevi.
Atkinson, J. (2018). Reformation. T. Dowley (Dü.) içinde, Introduction to the History of Christianity (s. 319-346). Minneapolis: Fortress Press.
Ay, R. (2021). İsrail’in Kuruluşunun Teolojik Meşruiyet Sorunu: 1967 Altı Gün Savaşları Bağlamında Bir Değerlendirme. Eskiyeni(43), s. 351-370.
Aydın, M. (2005). I. ve II. İznik Konsillerinin Hıristiyanlık Açısından Önemi. Uluslararası İznik sempozyumu (s. 33-45). İznik: İznik Belediyesi Kültür Yayınları.
Bates, D. G. (2009). 21. Yüzyılda Kültürel Antropoloji: İnsanın Doğadaki Yeri. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
Bayat, F. (2017). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul: Ötüken Neşriyat.
Bayram, E. (2019). Mekke Müşriklerinin Nübüvvet Karşısındaki Tutum ve Davranışları (Mekkî Sureler Bağlamında). MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 8(1), s. 919-939.
Bickerton, D. (1990). Language and Species. Chicago & London: The University of Chicago Press.
Bodhi, B. (2008). The Noble Eightfold Path: Way to the End of Suffering. Onalaska: Pariyatti Publishing.
Bonnemaison, J. (2005). Culture and Space Conceiving a New Cultural Geography. (J. P. (İngilizce), Çev.) London : I.B. Tauris Company Ltd.
Buzpınar, Ş. T. (2004). Osmanlı Hilafeti Meselesi: Bir Literatür Değerlendirmesi. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, 2(1), s. 113-131.
Büyükbahçeci, E. (2016). Hint'te Kast Sistemini İlk İzleri ve Hint Edebiyatındaki Yeri. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 56(2), s. 238-255. doi:10.1501/Dtcfder_0000001489
Campbell, L. (2018). How Many Language Families are there in the World? International Journal of Basque Linguistics and Philology, 1/2(52), s. 133-152. doi:https://doi.org/10.1387/asju.20195
Candan, E. (2013). Atalarımızı Gök Tanrı Dini. İstanbul: Sınır Ötesi Yayınları.
Challaye, F. (1998). Dinler Tarihi. İstanbul: Varlık Yayınları.
Çandarlıoğlu, G. (2019). İslam Öncesi Türk Tarihi ve Kültürü. İstanbul: Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.
Çavuşlu, K. (2023). Emevîler Dönemi İktisadî ve Sosyal Yapı. Hakkari İlahiyat Dergisi(3), s. 30-48.
Darcan, H. (2013). Athanasius ve İznik Konsili. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 15(28), s. 169-191.
Demirci, M. (2007). Türk-İslam Medeniyetinin İkinci Dalgası: Orta Asya'da Gelişen Bilim ve Düşüncenin Dinamikleri (X-XIII.yy). İ. Göksoy, & N. Durak (Dü.), Uluslararası Türk Dünyasının İslamiyete Katkıları Sempozyumu içinde (s. 77-85). Isparta: Fakülte Kitabevi.
Dikici, M. (2005). Türklerde İnançlar ve Din. Akçağ Yayınları: Akçağ.
Doğanay, H., Özdemir, Ü., & Şahin, İ. (2014). Genel Beşeri ve Ekonomik Coğrafya (6. b.). Ankara: Pegem Akademi.
Duello, T., Rivedal, S., Wickland, C., & Weller, A. (2021). Race and Genetics versus ‘Race’ in Genetics: A Systematic Review of the Use of African Ancestry in Genetic Studies. Evolution, Medicine, and Public Health, 9(1), s. 232-245. doi:10.1093/emph/eoab018
Duman, Z. (2013). Kur'an'ın Penceresinden Mekke ve Vahyin Mekke Dönemi. M. Okumuş (Dü.), Kur'an Nüzûlünün Mekke Dönemi Sempozyumu içinde (s. 23-55). Çorum: Çorum Belediyesi Kültür Yayınları.
Duncan, J., Johnson, N., & Schein, R. (2004). A Companion to Cultural Geography. London : Blackwell Publishing.
Durkheim, E. (1976). Elementary Forms of the Religious Life (2. b.). London: George Allen & Unwin.
Ercilasun, A. B. (2004). Başlangıcından Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi. Ankara: Akçağ Yayınevi.
Ercilasun, A. B. (2013). Türkçenin Dünya Dilleri Arasındaki Yeri. Dil Araştırmaları, 12(12), s. 17-22.
Erengil, C. (2004). Budizm. İstanbul: İnsan Yayınları.
Ertekin, E. (2011). Roma Devletinin Hıristiyanlığı Ortadan Kaldırmaya Yönelik Son Hamlesi: Büyük Takibat (303-311). Seleucia ad Calycadnum, s. 93-109.
Flood, G. (1996). An Intorduction to Hinduism. Cambridge: Cambridge University Press.
Fortacı, T. (2022). The Trinity in the Theology of Michael Servetus. Oksident, 4(2), s. 173-206.
Fortney, N. D. (1977). The Anthropological Concept of Race. Journal of Black Studies, 8(1), s. 35-54.
Frajzyngier, Z., & Shay, E. (2012). Introduction. Z. Frajzyngier, & E. Shay (Dü) içinde, The Afroasiatic Languages (s. 1-17). New York: Cambridge University Press.
Gasque, W. W. (2013). The Church Begins: From Jerusalem to Rome. T. Dowley (Dü.) içinde, Introduction to the History of Christianity (Second Edition) (s. 35-45). Minneapolis: Fortress Press.
Gazanfargizi, A. (2022). Tengricilikte Bizden Yeyler: Şulum, Çer ve Çor. Folklor/Edebiyat, 28(109), s. 67-74. doi:10.22559/folklor.2060
Gezon, L., & Kottak, C. (2020). Kültür. Ankara: Nobel Akademik Yayınları.
Graham, B. (2003). Ireland and Irishness: Place, Culture and Identity. B. Graham (Dü.) içinde, In Search of Ireland A Cultural Geography (s. 1-16). London : Routledge Publications.
Group, I. S. (1997). IGU Study Group The Cultural Approach in Geography. GEO Jurnal, 43(3), s. 297-301.
Güç, A., & Sert, E. (2020). Budizm'de Dört Temel Gerçek, Sekiz Dilimli Yol ve Nirvana. İslam Medeniyeti Araştırmaları Dergisi, 5(1), s. 3-28.
Güven, A. (2023). Türkiye’de Hilafet ve Tarihi Arka Planı. Tarih ve Günce(13), s. 243-263.
Hançabay, H. İ. (2020). Abbâsîler’in Son Veziri İbnü’l-Alkamî (ö. 656/1258) ve Moğollar’la İlişkisi. Tarih Dergisi - Turkish Journal of History(72), s. 45-76. doi:10.26650/iutd.727887
Haviland, W., Prins, H., Walrath, D., & McBride, B. (2008). Kültürel Antropoloji. (İ. D. Erguvan Sarıoğlu, Çev.) İstanbul: Kaknüs Yayınları.
Henninger-Rener, S. (2020). Religion. N. Brown, T. McIlwraith, & L. González (Dü) içinde, Perspectives: An Open Introduction to Cultural Anthropology (s. 286-303). Arlington: American Anthropological Association.
Hill, J. (2007). The History of Christianity: the Early Church to the Reformation. Oxford: Lion Hudson.
Hirst, J. (2021). Kısa Avrupa Tarihi. (M. Doğan, Çev.) İstanbul: Say Yayınları.
Hugill, P. J., & Foote, K. E. (1994). Re-Reading Cultural Geography. K. E. others (Dü.) içinde, Re-Reading Cultural Geography. Austin .
Huntington, S. P. (2020). Medeniyetler Çatışması ve Dünya Düzeninin Yeniden Kurulması. (M. Turhan, & Y. Soydemir, Çev.) İstanbul: Okuyan Us Yayınları.
İnanlar, M. Z. (2020). Hıristiyan Teslisinin Pagan Kökleri. İlahiyat Araştırmaları Dergisi(13), s. 131-152.
İzgi, M. C. (2012). Şamanizm ve Şamanlara Genel Bakış. Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Lokman Hekim Tıp Tarihi ve Folklorik Tıp Dergisi, 2(1), s. 31-38.
İznik, E. (2018). IV. Yüzyıl Başlarında Roma İmparatorluğunda Heretikler ve Hizipçiler. S. Nurdan, & M. Özler (Dü.), 18. Türk Tarih Kongresi. içinde I, s. 465-488. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
Janhunen, J. A. (2023). The Unity and Diversity of Altaic. Annual Review of Linguistics, 9, s. 135-154.
Johnson, P. (1979). A History of Christianity. New York: Simon & Schuster.
Jones, W. (1807). The Works of Sir William Jones: With the Life of the Author by Lord Teignmouth (Cilt III). (L. Teignmouth, Dü.) London: John Stockdale, Piccadilly; and John Walker, Paternoster-Row.
Kaçar, T. (2013). Roma İmparatorluğu, Hıristiyanlar ve Milano Fermanı'nın 1700. Yılı. Toplumsal Tarih(230), s. 46-50.
Kapar, M. A. (2020). Abbâsî Halifelerinin Seçimi ve Türk Komutanlarının Rolü (750-892 Yılları). Selçuklu Medeniyeti Araştırmaları Dergisi (SEMA), 5(5), s. 148-155.
Karahan, S. (2021). Siyonist Öğretide Vaat Edilmiş Topraklar. Ortaoğu Etütleri, 13(2), s. 177-213. doi:10.47932/ortetut.814970
Karakaş, S. (2014). Türklerin Orijinal Dinleri Meselesi. 13(2), s. 463-477.
Kaya, M. (2021). Budizm’in Misyon Anlayışının Temelleri. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi(10), s. 24-44. doi:10.21733/ibad.835663
Kayserili, A. (2010). Carl Ortwin Sauer ve Kültürel Coğrafya. Doğu Coğrafya Dergisi(23), s. 177-190.
Kayserili, A. (2015). Erzurum Şehrindeki Mezar Taşlarının Kültürel Coğrafya Bakış Açısıyla İncelenmesi. Erzurum: Fenomen Yayınları.
Kayserili, A., & Altaş, N. T. (2010). Horasan İlçesindeki Kır Meskenlerinin Kültürel Coğrafya Bakış Açısıyla İncelenmesi. Doğu Coğrafya Dergisi(23), s. 81-102.
Kenzer, M. S. (1985). Carl O. Sauer: Nascent Human Geographer At Northwestern. California Geographical Society(25), s. 1-11.
Kirkland, R. (2004). Taoism: The Enduring Tradition. New York: Routledge.
Koca, S. (1996). Türkler ve İslâmiyet. Erdem, 8(22), s. 263-286.
Koca, S. (2021). Türk Tarihi ve Kültürü Üzerine Yeni Araştırmalar. Ankara: Berikan Yayınevi.
Kolbaba, T. M. (2008). Latin and Greek Christians. T. Noble, & J. Smith (Dü) içinde, The Cambridge History of Christianity: Early Medieval Christianities c. 600 - c. 1100 (s. 213-229). New York: Cambridge University Press.
Kolektif. (1964). Büyük Dinler ve Mezhepler Ansiklopedisi. İstanbul: Karaca Ofset Basımevi.
Kottak, C. P. (2008). Antropoloji (İnsan Çeşitliliğine Bir Bakış). Ankara: Ütopya Yayınevi.
Kottak, C. P. (2021). Kültürel Antropoloji: Kültürel Çeşitliliği Takdir Etmek. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Koyuncu, M. (2009). Medine Şehir Devleti. SAÜ Fen Edebiyat Dergisi, 11(2), s. 87-103.
Kozan, M. (2018). Roma İmparatorluğu’nda Hristiyanlığa Karşı Son Pagan Mukavemeti: Iulianus ve Arbogast Örnekleri. N. Semiha, & M. Özler (Dü.), 18. Tarih Kongresi. içinde IV, s. 145-159. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
Küçük, M. A. (2016). Anadolu'daki Arzı Mevud: Urfa. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 5(2), s. 167-196.
Lao-Tzu. (1946). Taoizm (Tao Te Ching). (M. N. Özerdim, Çev.) Ankara: Milli Eğitim Basımevi.
Lavenda, R., & Schultz, E. (2018). Kültürel Antropoloji: Temel Kavramlar. (D. İşler, & O. Hayırlı, Çev.) Ankara: Doğu Batı Yayınları.
Leeming, D. A. (2018). A’dan Z’ye Dünya Mitolojisi. İstanbul: Say Yayınları.
Leighly, J. (1976). Carl Ortwin Sauer 1889-1975. Annals of The Association of American Geographers, 66(3), s. 337-348.
MacWhinney, B. (2002). The Gradual Emergence of Language. B. Malle, & G. Talmy içinde, The Evolution of Language out of Pre-language (s. 233-263). Amsterdam: John Benjamins Publishing Company.
Mathewson, K. (2009). Carl Sauer and His Critics. W. M. Denevan, & K. Mathewson (Dü) içinde, Carl Sauer on Culture and Landscape Readings and Commentaries (s. 9-28). USA : Louisiana State University Press.
McLeod, W. H. (2009). The A to Z of Sikhism. Lanham: Scarecrow Press.
Mitchell, D. (2000). Cultural Geography A Critical Introduction. London : Blackwell Publishing.
Mitchell, K. (2002). Cultural Geographies of Transnationality. K. Anderson, M. Momosh, S. Pile, & N. Thrift (Dü) içinde, Handbook of Cultural Geography (s. 74-87). London : Sage Publications.
Mohapatra, A. R. (2002). Hinduizm. Çev. Hidayet Işık. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 13(13), s. 211-227.
Mufwene, S. S. (2010). 'Protolanguage' and the Evolution of Linguistic Diversity. Z. S. al. içinde, In The Joy of Research II: A Festschrift in Honor of Professor William S-Y. Wang on his Seventy-fifth Birthday (s. 283-310). Shanghai: Shanghai Educational Publishing House.
Nichols, J. (2021). The Origin and Dispersal of Uralic: Distributional Typological View. Annual Review of Linguistics, 7, s. 351-369.
Norenzayan, A., Shariff, A., Gervais, W., Willard, A., McNamara, R., Slingerland, E., & Hendrich, J. (2016). The Cultural Evolution of Prosocial Religions. Behavioral and Brain Sciences, 39, s. 1-65. doi:DOI:10.1017/S0140525X14001356
Ögel, B. (2020). Dünden Bugüne Türk Kültürünün Gelişme Çağları. İstanbul: Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.
Öztürk, M. (2013). İslamiyet’ten Önce Türklerin Din Anlayışı ve Gök Tanrı Dini. History Studies International Journal of History, 5(2), s. 327-346. doi:10.9737/historyS_705
Pałczyńska, A. (2015). The Origin of Religion and the World's Major Belief Systems. Zeszyty Glottodydaktyczne(5), s. 249-269.
Parlak, A. (2022). Protestan Reformunun Meydana Gelmesinde Etkili Olan Toplumsal, Siyasi Ve Ekonomik Faktörler. Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi(56), s. 7-49. doi:10.21054/deuifd.1115368
Peoples, H., & Marlowe, F. (2012). Subsistence and the Evolution of Religion. Human Nature (Hawthorne, N.Y.), 23(3), s. 53-269. doi:https://doi.org/10.1007/s12110-012-9148-6
Pereltsvaig, A. (2012). Languages of the World: an Introduction. New York: Cambrigde University Press.
reddit. (2024, 08 06). reddit: https://www.reddit.com/r/dataisbeautiful/comments/yn08pw/oc_detailed_language_family_map_of_the_world/ adresinden alındı
Renou, L. (1993). Hinduizm. İstanbul: İletişim Yayınları.
Robinet, I. (1997). Taoism: Growth of a Religion. California: Stanford University Press.
Rosen, S. J. (2006). Essential Hinduism. Westport: Praeger.
Sauer, C. O. (1952). Agricultural Origins and Dispersals. New York: The American Geographical Society.
Sayım, H. (200). Sihizm'in Din Anlayışı. Dinler Tarihi Araştırmaları II (s. 279-308). Ankara: Dinler Tarihi Derneği Yayınları.
Sayım, H. (2001). Sih Dini. Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 19(11), s. 85-96.
Schein, R. H. (2004). Cultural Traditions. J. Duncan (Dü.) içinde, A Companion to Cultural Geography (s. 11-23). U.K.: Blackwell Publishing.
Scott, H. (2004). Cultural Turns. J. Duncan, N. Johnson, & R. Schein (Dü) içinde, Companion to Cultural Geography (s. 24-37). London : Blackwell Publishing.
Segal, A. (1996). Why Does the Muslim World Lag in Science? Middle East Quarterly, 3(2), s. 61-70.
Seyfeli, C., & Akdemir, H. (2020). Hasidik Yahudilikte Vaat Edilmiş Topraklar Fikri: İsrail Karşıtlığı. Türkiye İlahiyat Araştırmaları Dergisi, 4(2), s. 240-262.
Shukla-Bhatt, N. (2023). Hinduism: the Basics. Abingdon: Routledge.
Sibley, D. (2005). Towards a Critical Cultural Geography. D. Sibley, D. Atkinson, P. Jackson, & N. Washborne (Dü) içinde, Cultural Geography: A Critical Dictionary of Key Ideas (s. 7-18). London : I.B. Tauris Ltd,.
Skilton, A. (1994). A Concise History of Buddhism. Cambridge: Windhorse Publications.
Smith, C. (2017). Religion: What It Is, How It Works, and Why It Matters. New Jersey: Princeton University Press.
Smith, P. S. (2002). Poststructuralist Cultural Geography. P. S. Smith (Dü.) içinde, Doing Cultural Geography (s. 41-52). London : Sage Publications Ltd.
Sönmez, Z. (2020). Roma Din Anlayışı Bağlamında Hıristiyanların Ateistlikle Suçlanması ve Hıristiyan Apologların Karşı Cevapları. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 9(2), s. 1902-1935.
Starostin, S., Dybo, A., & Mudrak, O. (2003). Etymologicall Dictionary of the Altaic Languages. Leiden-Boston: Brill.
Stump, R. W. (2008). The Geography of Religion: Faith, Place, and Space. Lanham: Rowman & Littlefield Publishers.
Super, J., & Turley, B. (2006). Religion in World History. New York: Taylor & Francis e-Library.
Sümer, F. (1992). Yavuz Selim Halîfeliği Devraldı mı? Belleten, 56(217), s. 675-702.
Şahin, T. E. (2020a). İslâm Tarihi Türk-İslam Devletleri ve Orta Çağ'da Avrupa. Ankara: Berikan Yayınevi.
Şahin, T. E. (2020b). Osmanlı Tarihi. Ankara: Berikan Yayınevi.
Şimşir, M. (2017). İslam Devletinin İlk Kuruluş ve Kurumsallaşma Süreci. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi(38), s. 273-286.
Taşağıl, A. (2020). Kök Tengri'nin Çocukları (Avrasya Bozkırlarında İslam Öncesi Türk Tarihi). İstanbul: Bilge Kültür Sanat.
Taşpınar, İ. (2004). I. İznik Konsili (325) ve İslâm Kaynaklarındaki Yeri. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 26, s. 23-44.
Taşpınar, İ. (2011). Katolik Kilisesi’nin Modern Dünyaya Uyumu: II. Vatikan Konsili ve Katoliklerin Yaklaşımı. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi(41), s. 107-120. doi:10.15370/muifd.71744
Thurgood, G. (2006). A Subgrouping of the Sino-Tibetian Languages: the Interaction Between Languge Contact, Change, and Inheritance. G. Thurgood, & R. LaPolla içinde, The Sino-Tibetan Languages (s. 3-21). New York: Taylor & Francis e-Library.
Topcu, M. (2023). Barış ve Huzurdan Şiddete Sih Fundamentalizmi. Tokat İlmiyat Dergisi, 11(1), s. 19-36. doi:10.51450/ilmiyat.1258629
Treloar, A. (1999). The Nostratic Theory. Antichthon, 33, s. 99-109.
Tümer, G., & Küçük, A. (1993). Dinler Tarihi. Ankara: Ocak Yayınları.
Tümertekin, E., & Özgüç, N. (2016). Beşeri Coğrafya (İnsan, Kültür, Mekan). İstanbul: Çantay Kitabevi.
UNESCO. (2010). Atlas of the World's Languages in Danger. (C. Moseley, Dü.) Paris: UNESCO Publishing.
Ünlütürk, Ö. (2015). "Irk" Kavramının Tarihsel Gelişimi ve Adli Antropolojide Kullanımı. Antropoloji(29), s. 93-116. doi:10.1501/antro_0000000313
vividmaps. (2024, 08 06). vividmaps: https://vividmaps.com/wp-content/uploads/2019/09/Religions.jpg adresinden alındı
Yaman, A. (2015). İslam'ın Temel Kaynakları ve Tarihi Tecrübe Işığında Gayri Müslimlerle Birlikte Yaşamanın Hukuki Çerçevesi. Necmettin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 40(40), s. 9-36.
Yaman, S. (2016). Tevrat'a Göre İnsan Hayatı ve Onurunun Kutsallığı. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 5(2), s. 338-354.
Yıldırım, M. (2020). Rönesan ve Reform. Çankırı Karatekin Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 8(1), s. 184-210.
Yılmaz, F. (2020). Yavuz Sultan Selim Dönemi Hilafet Telakkisi. Journal of Analytic Divinity, 4(2), s. 54-70. doi:10.46595/jad.775441
Yılmaz, M. N. (1996). İslâm Türk Kültüründe ve Anadolu'da Dinî Müsamaha. Erdem, 8(22), s. 19-29.
Zaman, S. (2021). Nüfus Coğrafyası. Genel Beşeri ve Ekonomik Coğrafya (s. 1-105). içinde Ankara: Pegem Akademi.
