Stratejik İnsan Kaynakları Yönetimi
Özet
İnsan Kaynakları Yönetimi (İKY), personel yönetimi ile başlamış daha sonra da güncel gelişmeler ile stratejik İKY’ ne evrilmiştir. Stratejik İKY, İKY’ nin işletme amaç ve stratejileri doğrultusunda iş ve faaliyetlerini yerine getirmesi olarak karşımıza çıkmaktadır. İşletmelerin en önemli kaynağı olan beşeri sermayenin nitelikleri ve yetenekleri işletmelerin rekabet avantajı oluşturabilmeleri için önem kazanmaya başlamıştır. Bu önemle birlikte yetenekli çalışanları işletmelere kazandırmak gerekliliği ortaya çıkmıştır. Bu durum ise yetenekli çalışanların yönetilmesi sonucunu doğurmuştur.
Yetenek yönetimi son günlerde pek çok alanda olduğu gibi işletme alanında da kullanılmaya başlamıştır. İşletmeler açısından yetenekli personeli işletmeye çekmek, onları yetenek yönetimi stratejisine uyumlu bir şekilde eğitip geliştirmek, kariyer gelişimlerini tamamlamak ve en önemlisi de yetenekli personeli işletme tutmak İKY’ nin bir ileri adımı haline gelmiştir. Yetenek yönetimi aslında stratejik İKY’ nin günümüz iş dünyasına evrilmiş hali olarak karşımızda durmaktadır. Yetenek yönetimi çalışanların işletmeye bağlılığına ve memnuniyetlerine hizmet etmektedir. İşletmede eğer yetenek yönetimi etkin bir şekilde yapılırsa çalışanlar yaptıkları işten memnuniyet duymakta ve bunun sonucu olarak da işlerine daha bağlı hale gelmektedirler. Stratejik İKY ile yetenek yönetiminin sonucu olarak çok kültürlü iş ortamları oluşmaya başlamış ve farklı kültürlerden çalışanlar aynı iş ortamını paylaşmaya başlamıştır. Bu durum ise çeşitliliklerin yönetimi kavramını ortaya çıkarmıştır.
Referanslar
Akar, F. (2015). Yetenek yönetimi. İmge Kitabevi.
Akdemir, B. (2017). İnsan kaynakları yönetiminde güncel yaklaşımlar. İstanbul: Beta Basım AŞ.
Akunda, D., Chen, Z., ve Gikiri, S. N. (2018). Role of HRM in talent retention with evidence. Journal of Management and Strategy, 9(2), 8-19.
Alabbas, M., Tayseer, M., ve Bin, D. (2020). Talent Management and Service Quality in the Jordanian Information Technology Companies: Conceptual Framework. Journal of Human Resource Management, 8(2), 56-59.
Alas, R., ve Mousa, M. (2016). Organizational culture and workplace spirituality. International Journal of Emerging Research in Management and Technology, 5(3).
Alayoğlu, N. (2010). İnsan kaynakları yönetiminde yeni dönem: yetenek yönetimi. Ticaret ve Turizm Eğitim Fakültesi Dergisi, 1, 68-97.
Aljbour, A., French, E., ve Ali, M. (2022). An evidence-based multilevel framework of talent management: a systematic review. International Journal of Productivity and Performance Management, 71(8), 3348-3376.
Allen, N. J., ve Meyer, J. P. (1990). The measurement and antecedents of affective, continuance and normative commitment to the organization. Journal of occupational psychology, 63(1), 1-18.
Armstrong, M., ve Taylor, S. (2023). Armstrong's handbook of human resource management practice: A guide to the theory and practice of people management. Kogan Page Publishers.
Atlı, D. (2017). Yetenek Yönetimi (Talent Management), Geliştirilmiş 3. Baskı, Abaküs Yayınları, İstanbul.
Balay, R. (2000). Yönetici ve öğretmenlerde örgütsel bağlılık, Nobel Yayın. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Bayansar, R. (2024). Türk Kamu Personel Yönetimi ve Cumhurbaşkanlığı İnsan Kaynakları Ofisinin Beşeri Sermayeye Etkisi. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(1), 35-60.
Bayat, B. (2008). İnsan kaynakları yönetiminin stratejik niteliği. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(3), 67-91.
Beechler, S., ve Woodward, I. C. (2009). The global “war for talent”. Journal of international management, 15(3), 273-285.
Bingöl, D. (2016). İnsan kaynakları yönetimi, 10. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul.
Bogaert, S., ve Vloeberghs, D. (2005). Differentiated and individualized personnel management: Diversity management in Belgium. European Management Journal, 23(4), 483-493.
Bolander, P., Werr, A., ve Asplund, K. (2017). The practice of talent management: a framework and typology. Personnel Review, 46(8), 1523-1551.
Boylu, Y., Pelit, E.,ve Güçer, E. (2007). Akademisyenlerin örgütsel bağlılık düzeyleri üzerine bir araştırma. Finans Politik ve Ekonomik Yorumlar, 44(511), 55-74.
Cascio, W. F., ve Boudreau, J. W. (2016). The search for global competence: From international HR to talent management. Journal of World Business, 51(1), 103-114.
Chambers, E. G., Foulon, M., Handfield-Jones, H., Hankin, S. M., ve Michaels III, E. G. (1998). The war for talent. The McKinsey Quarterly, 3(44).
Chieh Lee, C. and Jen Chen, C. (2013), The relationship between employee commitment and job attitude and its effect on service quality in the tourism industry. American Journal of Industrial and Business Management, 3, 196-208.
Christensen Hughes, J., ve Rog, E. (2008). Talent management: A strategy for improving employee recruitment, retention and engagement within hospitality organizations. International journal of contemporary hospitality management, 20(7), 743-757.
Collings, D. G., ve Mellahi, K. (2009). Strategic talent management: A review and research agenda. Human resource management review, 19(4), 304-313.
Cooke, F. L., Saini, D. S., ve Wang, J. (2014). Talent management in China and India: A comparison of management perceptions and human resource practices. Journal of World Business, 49(2), 225-235.
Çırpan, H., ve Şen, A. (2009). İşletmelerde yenilikçiliği geliştirmede etkili bir araç: yetenek yönetimi. Çerçeve Dergisi, 52(16), 110-116.
Danullis, M., ve Dehling, S. (2004). Diversity management- a new pradigm, Kristianstad University, January, s.21.
De Vos, A., ve Dries, N. (2013). Applying a talent management lens to career management: The role of human capital composition and continuity. The International Journal of Human Resource Management, 24(9), 1816-1831.
Doğan, S. ve Karataş̧, A. (2011). Örgütsel etiğin çalışan memnuniyetine etkisi üzerine bir araştırma. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 37: 1-40.
Doğan, S., ve Demiral, A. G. Ö. (2008). İnsan kaynakları yönetiminde çalışanların kendilerine doğru yolculuk yöntemi: yetenek yönetimi. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(3), 145-166.
Eskildsen, J. K., ve Dahlgaard, J. J. (2000). A causal model for employee satisfaction. Total Quality Management, 11(8), 1081-1094.
Esty, K., Griffin, R., ve Hirsch, M. S. (1995). A manager’s guide to solving problems and turning diversity into a competitive advantage: Workplace diversity. Boston: Adams Media.
Fang Li, F., ve Devos, P. (2008). Talent management: Art or science: The invisible mechanism between talent and talent factory. Unpublished master’s thesis. University of Kalmar, Sweden.
Fergeson, L. (2008). Çok kültürlülüğe giriş, Future Worlds Center. Editör: Yiannis Laouris, Nicoisa, Cyprus.
Fındık, M., ve Eryeşil, K. (2012). Örgütsel sinizmin örgütsel bağlılık üzerindeki etkisini belirlemeye yönelik bir araştırma. International Iron ve Steel Symposium. Karabük: International Iron ve Steel Symposium.
Foxman, E., ve Easterling, D. (1999). The representation of diversity in marketing principles texts: An exploratory analysis. Journal of Education for Business, 74(5), 285-288.
Gencer, Ö. G. Z. T. (2011). Çok kültürlü toplumlarda iletişim: Divriği örneği. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 1(1).
Geylan, R. (Ed.). (2007). İnsan kaynakları yönetimi. Anadolu Üniversitesi.
Goffee, R., ve Jones, G. (2007). Leading clever people. Harvard business review, 85(3), 72-9.
Güler, B. A. (2005). Kamu personel yönetimi. Ankara Üniversitesi. SBF, Ders Notları.
Gürüz, D., ve Yaylacı, G. Ö. (2004). İletişimci gözüyle insan kaynakları yönetimi. MediaCat Kitapları.
Hays-Thomas, R. (2004). Why now? The contemporary focus on managing diversity. In Stockdale, M. S., Crosby, F. J. (Eds.); The Psychology and Management of Workplace Diversity (ss. 330). USA: Blackwell.
Helvacı, M. A. (2002). Performans yönetimi sürecinde performans değerlendirmenin önemi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 35(1-2), 155-169.
Hofer, C., Schendel D. (1978). Strategy Formulation: Analytical Concepts. West Pub Co.
İçaçan Orbay N., Kartalkaya K. (2023). Çeşitlilik yönetimi ve sembolik şiddet ilişkisi. Sosyal Gelişim Dergisi, 1 (2). 238-245.
Jaros, S. (2007). Meyer and Allen model of organizational commitment: Measurement issues. The Icfai Journal of Organizational Behavior, 6(4), 7-25.
Kamaşak, R., ve Yücelen, M. (2007). Farklılıkların etkin yönetimi: çalışanların farklılık algısı ve ampirik bir araştırma. B. Dereli (Dü.) içinde, İşgücünde Farklılıkların Yönetimi (s. 31-57). İstanbul: Beta Yayınevi.
Karaboğa, T. (2021). Stratejik yetenek yönetimi, stratejik ı̇nsan kaynakları yönetimi ve çağdaş yaklaşımlar, (ed). Gürol Y., Karaboğa, T., Nobel Yayınevi.
Karataş, A. (2008). Örgütsel etiğin çalışan memnuniyetine etkisi üzerine bir araştırma. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Niğde Üniversitesi/Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde.
Kirby, E. L., ve Harter, L. M. (2003). Speaking the language of the bottom-line: the metaphor of" managing diversity". The Journal of Business Communication (1973), 40(1), 28-49.
Konrad, A. M. (2003). Special issue introduction: Defining the domain of workplace diversity scholarship. Group and Organization Management, 28(1), 4-17.
Lewis, R. E., ve Heckman, R. J. (2006). Talent management: A critical review. Human resource management review, 16(2), 139-154.
Madhavi, T., ve Mehrotra, R. (2019). Competency-based talent management––an effective management tool. In Proceedings of the Third International Conference on Microelectronics, Computing and Communication Systems: MCCS 2018 (pp. 291-299). Springer Singapore.
McClelland, D. C. (1976). Testing for Competence Rather than ‘Intelligence.’. The IQ controversy.
McDonald, K. S., Hite, L. M., ve Mansour-Cole, D. (2006). Capturing career reflections: construction of an instrument to explore careers and career development. Online Submission.
McMahan, G. C., Bell, M. P., ve Virick, M. (1998). Strategic human resource management: Employee involvement, diversity, and international issues. Human Resource Management Review, 8(3), 193-214.
Mello, J. A. (2015). Strategic human resource management. Cengage Learning.
Mercan, N. (2016). Çok kültürlü ortamlarda kültürlerarası farklılıkları yönetme sanatı: kültürel zekâ. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 2(2), 32-49.
Meyer, J. P., ve Herscovitch, L. (2001). Commitment in the workplace: Toward a general model. Human resource management review, 11(3), 299-326.
Mollica, K. A. (2003). The influence of diversity context on white men's and racial minorities' reactions to disproportionate group harm. The Journal of Social Psychology, 143(4), 415-431.
Mowday, R. T., Steers, R. M., ve Porter, L. W. (1979). The measurement of organizational commitment. Journal of vocational behavior, 14(2), 224-247.
Muriithi, F. W., ve Makau, M. S. (2017). Talent Management: A conceptual framework from Review of Literature and a research agenda. Journal of Human Resource Management, 5(6), 90-94.
O'Reilly, C. A., ve Chatman, J. (1986). Organizational commitment and psychological attachment: The effects of compliance, identification, and internalization on prosocial behavior. Journal of applied psychology, 71(3), 492.
Özdemir A., Tunçbilek M. M. (2021). Türkiye’de yetenek yönetimi. YÖK tez merkezi verilerine göre bir içerik analizi. Lambert Academic Puplishing.
Özkaya, M. O., Özbilgin, M., ve Şengül, C. M. (2008). Türkiye’de Farklılıkların Yönetimi: Türk ve Yabancı Ortaklı Şirket Örnekleri. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (19), 359-374.
Özyürek, M. (2005). Bireysel farklılıkları inceleme yaklaşımları. Ankara: Kök Yayıncılık
Prahalad, C. K., ve Hamel, G. (2009). The core competence of the corporation. In Knowledge and strategy (pp. 41-59). Routledge.
Sageer, A., Rafat, S., ve Agarwal, P. (2012). Identification of variables affecting employee satisfaction and their impact on the organization. IOSR Journal of business and management, 5(1), 32-39.
Sathyanarayana, S., Gargesa, S., ve Lekha, V. (2019). Effectiveness of talent management strategies: evidence from Indian IT sector. Int J Manag Stud, 6, 19-33.
Stahl, G. K., Björkman, I., Farndale, E., Morris, S. S., Paauwe, J., Stiles, P., ... ve Wright, P. M. (2007). Global talent management: How leading multinationals build and sustain their talent pipeline (Vol. 34). Fontainebleau: Insead.
Stahl, G., Björkman, I., Farndale, E., Morris, S. S., Paauwe, J., Stiles, P., ... ve Wright, P. (2012). Six principles of effective global talent management. Sloan Management Review, 53(2), 25-42.
Strachan, G., Burgess, J., ve Sullivan, A. (2004). Affirmative action or managing diversity: what is the future of equal opportunity policies in organisations?. Women in Management Review.
Tahiroğlu, F. (2002). Düşünceden sonuca insan kaynakları (1. Baskı). İstanbul: Hayat Yayıncılık.
Tansley, C., Harris, L., Stewart, J., Turner, P., Foster, C., ve Williams, H. (2006). Talent management: understanding the dimensions change agenda.
Taşdemir, D. D., Çekmecelioğlu, H. G., ve Yıkılmaz, İ. (2019). Çok kültürlü ortamda çalışanların kültürel zekâ düzeylerinin duygusal emek gösterimlerine etkisi. OPUS International Journal of Society Researches, 12, 719-740.
Türk Dil Kurumu (2024). Büyük Türkçe sözlüğü https://sozluk.gov.tr/ Erişim Tarihi: 17.07.2024.
Utangaç, B. (2021). Kariyer ve yetenek yönetiminin kamu kurumları ve özel sektör bağlamında araştırılması: Gaziantep örneği. Gaziantep Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Ana Bilim Dalı, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
Von Bergen, C. W., Soper, B., ve Foster, T. (2002). Unintended negative effects of diversity management. Public Personnel Management, 31(2), 239-251.
Wahba, M., ve Elmanadily, D. (2015). Employer branding impact on employee behavior and attitudes applied study on pharmatecual in Egypt. International Journal of Management and Sustainability, 4(6), 145-162.
Williamson, D. (2011). Talent management in the new business world: How organizations can create the future and not be consumed by it. Human Resource Management International Digest, 19(6), 33-36.
Wright, P. M., ve McMahan, G. C. (1992). Theoretical perspectives for strategic human resource management. Journal of management, 18(2), 295-320.
Yazıcıoğlu, İ., ve Topaloğlu, I. G. (2009). Örgütsel adalet ve bağlılık ilişkisi: konaklama işletmelerinde bir uygulama. İşletme Araştırmaları Dergisi, 1(1), 3-16.
Zare, M. S., Tahmasebi, R., ve Yazdani, H. (2018). Maturity assessment of HRM processes based on HR process survey tool: a case study. Business Process Management Journal, 24(3), 610-634.
Referanslar
Akar, F. (2015). Yetenek yönetimi. İmge Kitabevi.
Akdemir, B. (2017). İnsan kaynakları yönetiminde güncel yaklaşımlar. İstanbul: Beta Basım AŞ.
Akunda, D., Chen, Z., ve Gikiri, S. N. (2018). Role of HRM in talent retention with evidence. Journal of Management and Strategy, 9(2), 8-19.
Alabbas, M., Tayseer, M., ve Bin, D. (2020). Talent Management and Service Quality in the Jordanian Information Technology Companies: Conceptual Framework. Journal of Human Resource Management, 8(2), 56-59.
Alas, R., ve Mousa, M. (2016). Organizational culture and workplace spirituality. International Journal of Emerging Research in Management and Technology, 5(3).
Alayoğlu, N. (2010). İnsan kaynakları yönetiminde yeni dönem: yetenek yönetimi. Ticaret ve Turizm Eğitim Fakültesi Dergisi, 1, 68-97.
Aljbour, A., French, E., ve Ali, M. (2022). An evidence-based multilevel framework of talent management: a systematic review. International Journal of Productivity and Performance Management, 71(8), 3348-3376.
Allen, N. J., ve Meyer, J. P. (1990). The measurement and antecedents of affective, continuance and normative commitment to the organization. Journal of occupational psychology, 63(1), 1-18.
Armstrong, M., ve Taylor, S. (2023). Armstrong's handbook of human resource management practice: A guide to the theory and practice of people management. Kogan Page Publishers.
Atlı, D. (2017). Yetenek Yönetimi (Talent Management), Geliştirilmiş 3. Baskı, Abaküs Yayınları, İstanbul.
Balay, R. (2000). Yönetici ve öğretmenlerde örgütsel bağlılık, Nobel Yayın. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Bayansar, R. (2024). Türk Kamu Personel Yönetimi ve Cumhurbaşkanlığı İnsan Kaynakları Ofisinin Beşeri Sermayeye Etkisi. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(1), 35-60.
Bayat, B. (2008). İnsan kaynakları yönetiminin stratejik niteliği. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(3), 67-91.
Beechler, S., ve Woodward, I. C. (2009). The global “war for talent”. Journal of international management, 15(3), 273-285.
Bingöl, D. (2016). İnsan kaynakları yönetimi, 10. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul.
Bogaert, S., ve Vloeberghs, D. (2005). Differentiated and individualized personnel management: Diversity management in Belgium. European Management Journal, 23(4), 483-493.
Bolander, P., Werr, A., ve Asplund, K. (2017). The practice of talent management: a framework and typology. Personnel Review, 46(8), 1523-1551.
Boylu, Y., Pelit, E.,ve Güçer, E. (2007). Akademisyenlerin örgütsel bağlılık düzeyleri üzerine bir araştırma. Finans Politik ve Ekonomik Yorumlar, 44(511), 55-74.
Cascio, W. F., ve Boudreau, J. W. (2016). The search for global competence: From international HR to talent management. Journal of World Business, 51(1), 103-114.
Chambers, E. G., Foulon, M., Handfield-Jones, H., Hankin, S. M., ve Michaels III, E. G. (1998). The war for talent. The McKinsey Quarterly, 3(44).
Chieh Lee, C. and Jen Chen, C. (2013), The relationship between employee commitment and job attitude and its effect on service quality in the tourism industry. American Journal of Industrial and Business Management, 3, 196-208.
Christensen Hughes, J., ve Rog, E. (2008). Talent management: A strategy for improving employee recruitment, retention and engagement within hospitality organizations. International journal of contemporary hospitality management, 20(7), 743-757.
Collings, D. G., ve Mellahi, K. (2009). Strategic talent management: A review and research agenda. Human resource management review, 19(4), 304-313.
Cooke, F. L., Saini, D. S., ve Wang, J. (2014). Talent management in China and India: A comparison of management perceptions and human resource practices. Journal of World Business, 49(2), 225-235.
Çırpan, H., ve Şen, A. (2009). İşletmelerde yenilikçiliği geliştirmede etkili bir araç: yetenek yönetimi. Çerçeve Dergisi, 52(16), 110-116.
Danullis, M., ve Dehling, S. (2004). Diversity management- a new pradigm, Kristianstad University, January, s.21.
De Vos, A., ve Dries, N. (2013). Applying a talent management lens to career management: The role of human capital composition and continuity. The International Journal of Human Resource Management, 24(9), 1816-1831.
Doğan, S. ve Karataş̧, A. (2011). Örgütsel etiğin çalışan memnuniyetine etkisi üzerine bir araştırma. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 37: 1-40.
Doğan, S., ve Demiral, A. G. Ö. (2008). İnsan kaynakları yönetiminde çalışanların kendilerine doğru yolculuk yöntemi: yetenek yönetimi. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(3), 145-166.
Eskildsen, J. K., ve Dahlgaard, J. J. (2000). A causal model for employee satisfaction. Total Quality Management, 11(8), 1081-1094.
Esty, K., Griffin, R., ve Hirsch, M. S. (1995). A manager’s guide to solving problems and turning diversity into a competitive advantage: Workplace diversity. Boston: Adams Media.
Fang Li, F., ve Devos, P. (2008). Talent management: Art or science: The invisible mechanism between talent and talent factory. Unpublished master’s thesis. University of Kalmar, Sweden.
Fergeson, L. (2008). Çok kültürlülüğe giriş, Future Worlds Center. Editör: Yiannis Laouris, Nicoisa, Cyprus.
Fındık, M., ve Eryeşil, K. (2012). Örgütsel sinizmin örgütsel bağlılık üzerindeki etkisini belirlemeye yönelik bir araştırma. International Iron ve Steel Symposium. Karabük: International Iron ve Steel Symposium.
Foxman, E., ve Easterling, D. (1999). The representation of diversity in marketing principles texts: An exploratory analysis. Journal of Education for Business, 74(5), 285-288.
Gencer, Ö. G. Z. T. (2011). Çok kültürlü toplumlarda iletişim: Divriği örneği. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 1(1).
Geylan, R. (Ed.). (2007). İnsan kaynakları yönetimi. Anadolu Üniversitesi.
Goffee, R., ve Jones, G. (2007). Leading clever people. Harvard business review, 85(3), 72-9.
Güler, B. A. (2005). Kamu personel yönetimi. Ankara Üniversitesi. SBF, Ders Notları.
Gürüz, D., ve Yaylacı, G. Ö. (2004). İletişimci gözüyle insan kaynakları yönetimi. MediaCat Kitapları.
Hays-Thomas, R. (2004). Why now? The contemporary focus on managing diversity. In Stockdale, M. S., Crosby, F. J. (Eds.); The Psychology and Management of Workplace Diversity (ss. 330). USA: Blackwell.
Helvacı, M. A. (2002). Performans yönetimi sürecinde performans değerlendirmenin önemi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 35(1-2), 155-169.
Hofer, C., Schendel D. (1978). Strategy Formulation: Analytical Concepts. West Pub Co.
İçaçan Orbay N., Kartalkaya K. (2023). Çeşitlilik yönetimi ve sembolik şiddet ilişkisi. Sosyal Gelişim Dergisi, 1 (2). 238-245.
Jaros, S. (2007). Meyer and Allen model of organizational commitment: Measurement issues. The Icfai Journal of Organizational Behavior, 6(4), 7-25.
Kamaşak, R., ve Yücelen, M. (2007). Farklılıkların etkin yönetimi: çalışanların farklılık algısı ve ampirik bir araştırma. B. Dereli (Dü.) içinde, İşgücünde Farklılıkların Yönetimi (s. 31-57). İstanbul: Beta Yayınevi.
Karaboğa, T. (2021). Stratejik yetenek yönetimi, stratejik ı̇nsan kaynakları yönetimi ve çağdaş yaklaşımlar, (ed). Gürol Y., Karaboğa, T., Nobel Yayınevi.
Karataş, A. (2008). Örgütsel etiğin çalışan memnuniyetine etkisi üzerine bir araştırma. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Niğde Üniversitesi/Sosyal Bilimler Enstitüsü, Niğde.
Kirby, E. L., ve Harter, L. M. (2003). Speaking the language of the bottom-line: the metaphor of" managing diversity". The Journal of Business Communication (1973), 40(1), 28-49.
Konrad, A. M. (2003). Special issue introduction: Defining the domain of workplace diversity scholarship. Group and Organization Management, 28(1), 4-17.
Lewis, R. E., ve Heckman, R. J. (2006). Talent management: A critical review. Human resource management review, 16(2), 139-154.
Madhavi, T., ve Mehrotra, R. (2019). Competency-based talent management––an effective management tool. In Proceedings of the Third International Conference on Microelectronics, Computing and Communication Systems: MCCS 2018 (pp. 291-299). Springer Singapore.
McClelland, D. C. (1976). Testing for Competence Rather than ‘Intelligence.’. The IQ controversy.
McDonald, K. S., Hite, L. M., ve Mansour-Cole, D. (2006). Capturing career reflections: construction of an instrument to explore careers and career development. Online Submission.
McMahan, G. C., Bell, M. P., ve Virick, M. (1998). Strategic human resource management: Employee involvement, diversity, and international issues. Human Resource Management Review, 8(3), 193-214.
Mello, J. A. (2015). Strategic human resource management. Cengage Learning.
Mercan, N. (2016). Çok kültürlü ortamlarda kültürlerarası farklılıkları yönetme sanatı: kültürel zekâ. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 2(2), 32-49.
Meyer, J. P., ve Herscovitch, L. (2001). Commitment in the workplace: Toward a general model. Human resource management review, 11(3), 299-326.
Mollica, K. A. (2003). The influence of diversity context on white men's and racial minorities' reactions to disproportionate group harm. The Journal of Social Psychology, 143(4), 415-431.
Mowday, R. T., Steers, R. M., ve Porter, L. W. (1979). The measurement of organizational commitment. Journal of vocational behavior, 14(2), 224-247.
Muriithi, F. W., ve Makau, M. S. (2017). Talent Management: A conceptual framework from Review of Literature and a research agenda. Journal of Human Resource Management, 5(6), 90-94.
O'Reilly, C. A., ve Chatman, J. (1986). Organizational commitment and psychological attachment: The effects of compliance, identification, and internalization on prosocial behavior. Journal of applied psychology, 71(3), 492.
Özdemir A., Tunçbilek M. M. (2021). Türkiye’de yetenek yönetimi. YÖK tez merkezi verilerine göre bir içerik analizi. Lambert Academic Puplishing.
Özkaya, M. O., Özbilgin, M., ve Şengül, C. M. (2008). Türkiye’de Farklılıkların Yönetimi: Türk ve Yabancı Ortaklı Şirket Örnekleri. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (19), 359-374.
Özyürek, M. (2005). Bireysel farklılıkları inceleme yaklaşımları. Ankara: Kök Yayıncılık
Prahalad, C. K., ve Hamel, G. (2009). The core competence of the corporation. In Knowledge and strategy (pp. 41-59). Routledge.
Sageer, A., Rafat, S., ve Agarwal, P. (2012). Identification of variables affecting employee satisfaction and their impact on the organization. IOSR Journal of business and management, 5(1), 32-39.
Sathyanarayana, S., Gargesa, S., ve Lekha, V. (2019). Effectiveness of talent management strategies: evidence from Indian IT sector. Int J Manag Stud, 6, 19-33.
Stahl, G. K., Björkman, I., Farndale, E., Morris, S. S., Paauwe, J., Stiles, P., ... ve Wright, P. M. (2007). Global talent management: How leading multinationals build and sustain their talent pipeline (Vol. 34). Fontainebleau: Insead.
Stahl, G., Björkman, I., Farndale, E., Morris, S. S., Paauwe, J., Stiles, P., ... ve Wright, P. (2012). Six principles of effective global talent management. Sloan Management Review, 53(2), 25-42.
Strachan, G., Burgess, J., ve Sullivan, A. (2004). Affirmative action or managing diversity: what is the future of equal opportunity policies in organisations?. Women in Management Review.
Tahiroğlu, F. (2002). Düşünceden sonuca insan kaynakları (1. Baskı). İstanbul: Hayat Yayıncılık.
Tansley, C., Harris, L., Stewart, J., Turner, P., Foster, C., ve Williams, H. (2006). Talent management: understanding the dimensions change agenda.
Taşdemir, D. D., Çekmecelioğlu, H. G., ve Yıkılmaz, İ. (2019). Çok kültürlü ortamda çalışanların kültürel zekâ düzeylerinin duygusal emek gösterimlerine etkisi. OPUS International Journal of Society Researches, 12, 719-740.
Türk Dil Kurumu (2024). Büyük Türkçe sözlüğü https://sozluk.gov.tr/ Erişim Tarihi: 17.07.2024.
Utangaç, B. (2021). Kariyer ve yetenek yönetiminin kamu kurumları ve özel sektör bağlamında araştırılması: Gaziantep örneği. Gaziantep Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Ana Bilim Dalı, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
Von Bergen, C. W., Soper, B., ve Foster, T. (2002). Unintended negative effects of diversity management. Public Personnel Management, 31(2), 239-251.
Wahba, M., ve Elmanadily, D. (2015). Employer branding impact on employee behavior and attitudes applied study on pharmatecual in Egypt. International Journal of Management and Sustainability, 4(6), 145-162.
Williamson, D. (2011). Talent management in the new business world: How organizations can create the future and not be consumed by it. Human Resource Management International Digest, 19(6), 33-36.
Wright, P. M., ve McMahan, G. C. (1992). Theoretical perspectives for strategic human resource management. Journal of management, 18(2), 295-320.
Yazıcıoğlu, İ., ve Topaloğlu, I. G. (2009). Örgütsel adalet ve bağlılık ilişkisi: konaklama işletmelerinde bir uygulama. İşletme Araştırmaları Dergisi, 1(1), 3-16.
Zare, M. S., Tahmasebi, R., ve Yazdani, H. (2018). Maturity assessment of HRM processes based on HR process survey tool: a case study. Business Process Management Journal, 24(3), 610-634.
