Örgütsel İletişim ve İletişim Stratejileri

Leyla İçerli

doi:10.37609/akya.3344

Yazarlar

Leyla İçerli

https://orcid.org/0000-0001-7538-0165

DOI: https://doi.org/10.37609/akya.3344.c9003

Özet

Günümüzün dinamik ve değişken çevresel şartlarında örgütlerin hayatta kalıp ilerlemesini ve varlıklarını devam ettirmesinin önemli bir parçasının da iletişim olduğu ifade edilebilir. Örgütsel iletişim, hem örgütün işleyiş ve yönetsel faaliyetlerinde verimliliğin ve etkinliğin hem de örgütün dış çevreyle koordinasyonunun sağlanmasında önemli bir süreç olarak görülmektedir. Örgütlerde iletişimin sağlıklı yürütülmesi sayesinde çalışanların iş verimleri olumlu yönde etkilenecek ve çalışanların örgüte olan aidiyet duyguları artacaktır. Örgütsel iletişim, örgütsel faaliyetlerde yaşanan problemlerin ortaya çıkarılmasına, nedenleriyle beraber anlaşılmasına ve alternatif çözüm yollarının bulunmasına imkân tanımaktadır. Örgütsel iletişim, örgütsel yapının karmaşıklığı nedeniyle bireylerarası iletişimden daha kapsamlı ve karmaşıktır. Yöneticiler aldıkları geri bildirim ve bilgiler doğrultusunda örgütsel faaliyetlerin sürekliliği için gerekli kararları alırlar. Dolayısıyla iletişimin öneminden hareketle, etkin bir iletişimin, bir örgütün verimli faaliyet göstermesini sağlayan temel unsurlardan biri olduğu ifade edilebilir. Bu çalışmada, örgütsel iletişim, dinamik bir örgütsel süreç ve yönetsel araç olarak ele alınarak iletişimin örgütsel ve yönetsel faaliyetlerde oynadığı rol ve taşıdığı önem vurgulanmaya çalışılmıştır.

Referanslar

Adubato, S. (2008). What were they thinking? Crisis communication: The good, the bad, and the totally clueless, USA: Rutgers University Press.

Akat, İ., Budak, G., & Budak, G. (2002). İşletme Yönetimi, 4. Baskı, İzmir: Barış Yayınları.

Akdağ, M., & Taşdemir, E. (2006). Krizden çıkmanın yolları: Etkin bir kriz iletişimi. Selçuk İletişim, 4(2), 141-157. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/177980

Artan, S. (1977). İşletmelerde iletişim (haberleşme). Eskişehir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Dergisi, 13(2), 63-83. https://dergipark.org.tr/tr/pub/eitiad/issue/55441/759925

Atak, M. (2005). Örgütlerde resmi olmayan iletişimin yeri ve önemi. Journal of Aeronautics and Space Technologies, 2(2), 59–67. https://jast.hho.msu.edu.tr/index.php/JAST/article/view/133

Aziz, A., & Dicle, Ü. (2017). Örgütsel İletişim, İstanbul: Hiperyayın.

Bakan, İ., & Büyükbeşe T. (2004). Örgütsel iletişim ile iş tatmini unsurları arasındaki ilişkiler: akademik örgütler için bir alan araştırması. Akdeniz İ.İ.B.F. Dergisi, (7), 1-30. https://www.ajindex.com/dosyalar/makale/acarindex-1423868884.pdf

Bedük, A. (2012). Karşılaştırmalı İşletme Yönetimi Terimleri Sözlüğü, 3. Basım, Nobel Yayıncılık.

Bolat, T., Seymen, O. A., Bolat, O. İ., & Erdem, B. (2008). Yönetim ve Organizasyon, Ankara: Detay Yayıncılık.

Can, H., Tuncer, D., & Ayhan, Y. (1991). Genel İşletmecilik Bilgileri, Ankara: Adım Yayıncılık.

Cho, S. H., & Gower, K. K. (2006). Framing effect on the public's response to crisis: Human interest frame and crisis type influencing responsibility and blame. Public Relations Review, 32(4), 420-422. https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2006.09.011

Coombs, W.T. (2001). Teaching the crisis management/communication course, Public Relations Review, 27(1), 89-101. https://doi.org/10.1016/S0363-8111(01)00072-8

Coombs, W. T. (2010). Parameters for crisis communication. Eds., W. T. Coombs, S.J.Holladay, The handbook of crisis communication (pp. 17-53), Blackwell Publishing. https://doi.org/10.1002/9781444314885.ch1

Çelebi, E., & Sezer, N. (2017). Kurumsal itibarın kriz iletişim stratejileri üzerine etkisi. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (27), 116-134. https://doi.org/10.31123/akil.437310

Çetin, M., & Toprak, Y. E. (2016). Kriz iletişimi ve sosyal medya: Emisyon krizinde Volkswagen’in Facebook kullanımı, Selçuk İletişim, 9(3), 54-68. https://doi.org/ 10.18094/si.51665

Çetintaş, H. B. (2016). Yönetim yaklaşımlarında örgütsel ı̇letişim olgusunun değerlendirilmesi. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 4(1). https://doi.org/10.19145/guifd.14905

Diyaroğlu, B. N. (2011). Kriz iletişiminde medya yönetimi ve 2009 Türk Hava Yolları Krizi ve 2001 Amerikan Hava Yolları krizi karşılaştırmalı incelemesi, (Yayın No. 28523219) [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Marmara Üniversitesi], Yüksek Öğretim Kurumu Tez Merkezi.

Eren, E. (1998). Örgütsel Davranış ve Yönetim Psikoloji, 5. Baskı, İstanbul: Beta Yayın.

Eren, E. (2009). Yönetim ve Organizasyon (Çağdaş ve Küresel Yaklaşımlar). 9. Baskı, İstanbul: Beta Yayınevi.

Ergeneli, A. (2017). Örgütsel Davranış Örgüt ve Birey. Ankara: Nobel Yayıncılık.

Eroğluer, K. (2011). Örgütsel iletişim ile iş tatmini unsurları arasındaki ilişkiler: Kuramsal bir inceleme. Ege Akademik Bakış, 11(1), 121-136. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/558625

Falkheimer, J., & Heide, M.(2006). Multicultural crisis communication: Towards a social constructionist perspective, Journal of Contingencies and Crisis Management, 14(4), 180-189. https://doi.org/10.1111/j.1468-5973.2006.00494.x

Günaydın, Ü. (2024). Telekomünikasyon şirketleri örneğiyle COVID-19 sürecinde kriz iletişimi bağlamında sosyal sorumluluk projelerinin analizi, (Yayın No. 850659) [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Fırat Üniversitesi], Yüksek Öğretim Kurumu Tez Merkezi.

Gürgen, H. (1997). Örgütlerde İletişim Kalitesi. İstanbul:Der Yayınevi.

Gürüz, D., & Gürel, E. (2009). Yönetim ve Organizasyon, Bireyden Örgüte Fikirden Eyleme, Ankara: Nobel Yayıncılık.

Halis, M. (2000). Örgütsel iletişim ve iletişim tatminine ilişkin bir uygulama. Atatürk Ünv. İİBF Dergisi, 14(1), https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/29906

Karaca, M. (2016). Sosyolojik perspektiften iletişim. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(57), 626-648. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/229736

Karaçor, S., & A. Şahin, (2004). Örgütsel iletişim kurma yöntemleri ve karşılaşılan iletişim engellerine yönelik bir araştırma. Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 4(8), 97-117. https://dergipark.org.tr/tr/pub/susead/issue/28434/302883

Karasoy, H. A. (2021). Yönetim fonksiyonları ekseninde örgütsel iletişimin önemi. Kamu Yönetimi ve Politikaları Dergisi, 2(1), 81-92. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kaypod/issue/61367/885428

Koçel, T. (2018). İşletme Yöneticiliği (Genişletilmiş 17. Baskı), İstanbul: Beta Basım Yayım Dağıtım.

König K. (1991). Comments on The Chernobyl Disaster and Nuclear Fallout, Eds., U. Rosental & B. Bijnenberg, Crisis management and decision making (pp. 30-43), Kluwer Academic Publishers. https://link.springer.com/chapter/10.1007/978-94-011-3398-2_3

Mitroff, I. I. (1994). Crisis management and environmentalism: A natural fit. California Management Review, 36(2), 101-113. http://ereserve.library.utah.edu/Annual/MGT/6540/Bakhsheshy/crisismanagement.pdf

Özkan, S., Tüzün, H., Dikmen, A. U., & İlhan, M. N. (2020). Salgınlarda toplum davranışı ve sağlık okuryazarlığı. Journal of Biotechnology and Strategic Health Research, 4, 105-110. https://doi.org/10.34084/bshr.719139

Özpınar, Ş. B., & Aydın, G. (2020). Kriz iletişiminde infografik kullanımı: Covid-19 pandemi sürecinde infografikler üzerine bir inceleme. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(37), 240-261. https://dergipark.org.tr/en/pub/iticusbe/issue/55168/754941

Pektaş, G. (2019). Örgüt içi iletişimde karşılaşılan problemler ve çözüm önerileri: Erciyes üniversitesi akademik personel örneği. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, 7(20), 94-110. https://doi.org/10.33692/avrasyad.664179

Ray, T. (1999). Strategies Communication in Crisis Management Lessons from the Airline Industry, Westport: Quorum Books.

Robbins, S. P., & Judge, T. A. (2020). Örgütsel Davranışın Temelleri, İ. E. Artan, G. Eser (Çev. Eds), 14. Basımdan Çeviri, Ankara: Nobel Yayıncılık.

Sabuncuoğlu, Z., & Gümüş, M. (2008). Örgütlerde İletişim. İstanbul: Arıkan Yayıncılık.

Sökmen, A. (2010). Yönetim ve Organizasyon, Ankara: Detay Yayıncılık.

Şimşek, M. Ş., Akgemci, T., & Çelik, A. (2014). Davranış Bilimlerine Giriş ve Örgütlerde Davranış. 8. Baskı, Konya: Eğitim Kitabevi.

Şimşek, M. Ş., Çelik, A., Akgemci, T., & Diken, A. (2020). Örgütsel Davranış ve Yönetim Psikolojisi, Konya: Eğitim Yayınevi.

Taşcı, D., & Eroğlu, E. (2007). Yöneticilerin kişilik özellikleri ile kullandıkları ikna ve etkileme taktiklerinin kullanım sıklığı arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (17), 533-546. https://dergipark.org.tr/tr/pub/susbed/issue/61793/924221

Tutar, H., Yılmaz, M. K., & Erdönmez, C. (2003). Genel ve Teknik İletişim. Ankara: Nobel Yayınları.

Tutar, H. (2009). Örgütsel İletişim, Seçkin Yayıncılık.

Türk Dil Kurumu Sözlüğü, İletişim, https://sozluk.gov.tr/

Weiner, D. (2006). Crisis communications: Managing corporate reputation in the court of public opinion. Ivey Business Journal, 70(4), 1-6. https://cathlenamartin.org/UF/GEB3213/crisiscommarticle1.pdf

Woodyard, T. M. (1998). Crisis communication: A commanders guide to effective crisis communication. Air Command and Staff College, Air University, USA. https://citeseerx.ist.psu.edu/document?repid=rep1&type=pdf&doi=c3419d7d18499c5f5456d18ab32f58f34fd8ba28

Yağcı, T., & Uçar, M. (2018). İletişimde engeller ve etkinlik. Al Farabi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 2(3 Ek), 142-160. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/563014

Yatkın, A. (2009). Örgütsel yöneti(ileti)şim. Fırat Üniversitesi Doğu Araştırmaları Dergisi, 7(2), 47-55. https://dergipark.org.tr/tr/pub/fudad/issue/47175/594058

Yıldırım, S., Arıkan S., & Aşan, Ö. (1996). Örgütlerin yönetiminde iletişimin önemi. Hacettepe Üniversitesi İ.İ.B.F. Dergisi, 14(1), 177–187. http://openaccess.izmirakademi.org/pdf/594/32007/358600