Sosyal Hizmet Kuruluşlarının Yönetimi ve Örgütlenmesi
Özet
Bireysel ve toplumsal ihtiyaçların belirli bir düzene bağlı olarak ve sistematik bir biçimde karşılanması için örgütlerin varlığı esastır. Sosyal hizmet örgütleri müracaatçıların iyilik hali ve refahı için çalışan hizmet örgütlerdir ve bu hizmet örgütlerinin kendine özgü kurumsal bir yapısı vardır. Sosyal hizmet örgütleri hizmet ürettikleri müracaatçı gruplara ve kurulma amaçlarına bağlı olarak farklı nitelikler taşırlar. Bu çalışmada sosyal hizmet örgütlerinin dünyadaki ilk profesyonel formları, Türkiye’de sosyal hizmet kurumlarının örgütlenme süreçleri ve uluslararası sosyal hizmet kuruluşlarının örgütleme biçimi açıklanmıştır. Kuruluşların misyonları, hizmet sundukları gruplar, personel yönetimi ve kurumsal yapıları açıklanmıştır.
Referanslar
Topal , Z., & Atay, E. (2015). Örgüt Kuramları İle Sosyal Hizmet İşletmelerini Anlamak . Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi (Sosyal Hizmet Özel Sayısı), 9-20.
Adams, R., Dominelli, L., & Payne, M. (2015). Sosyal Hizmet: Temel Alanlar ve Eleştirel Tartışmalar. Ankara: Nika Yayınları.
Aktan, C. (2018). Sosyal Devlet, Gelir Dağılımı (2.Basım). Ankara: Hak İşçi Sendikaları Konfedarasyonu.
Alıç, Ö. (1995). Örgütler. Eğitim Yönetimi, 1(1), 1-17.
ASHB, T. A. (2015). Türkiye’de Sosyal Hizmet ve Yardımların Yeniden Organizasyonu. Ankara: T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı .
Aytaç, Ö. (2004). Örgütler: Sosyolojik Bir Perspektif. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14(1), 189-217.
Baker, D., & Weisbrot, ,. M. (1999). Social security: The phony crisis. Chicago: Univercity Of Chicago press.
Bayraktaroğlu, S., & Adıgüzel, O. (2015). SOSYAL HİZMETLERDE YÖNETİM VE ORGANİZASYONUN ÖNEMİ ÜZERİNE. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi (Sosyal Hizmet Özel Sayısı), 1-8.
Beck, U. (2019). Risk Toplumu: Başka Bir Modernliği Doğru. İstanbul: İthaki Yayınları.
Blondel, J. L. (2002). Getting Access to The Victims: Role and Activities of the ICRC. Journal of Peace Research, 307-314.
BM. (2020). Birleşmiş Milletler Antlaşması. San Francisco: Birleşmiş Milletler.
Brown, W. (2017). Halkın Çözülüşü Neoliberalizmin Sinsi Devrim. İstnbul: Metis Yayınları.
Citaristi, I. (2022). United Nations Economic and Social Council—ECOSOC. Routledge.
Conforti, B., & Focarelli, C. (2016). The Law and Practice of the United Nations. Leiden: Martinus Nijhoff Publishers.
Çengelci, E. (1996). Cumhuriyet Türkiyesinde Sosyal Hizmetlerin Örgütlenmesi. Ankara: Şafak Matbaacılık.
Çetin, H. (2018). Sosyal Hizmet Yönetimi Bugünü ve Yarını. Ankara: Nika Yayınevi.
Dinçer, Ö., & Fidan, Y. (1996). İşletme Yönetimine Giriş (2. basım). İstanbul: Beta Yayın.
ECOSOC. (2020). Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşme. Birleşmiş Milletler.
ECOSOC. (2024, 7 3). Economic and Social Council. ECOSOC: https://ecosoc.un.org/en/about-us adresinden alınmıştır
Ekşi, N. (2019). Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’nin Türkiye’deki Faaliyetleri ve Türk İltica Sisteminde Değişen Rolü. İstanbul Hukuk Mecmuası, 343–370.
Eryılmaz, B. (2022). Kamu Yönetimi. Kocaeli: Umuttepe Yayınları.
ESOSOC. (2024, 7 8). UN . Economic and Social Council : https://ecosoc.un.org/en/about-us adresinden alınmıştır
Fomerand, J. (2009). The A to Z of the United Nations. Lanham: The Scarecrow Press.
Giddens, A., & Sutton, P. W. (2020). Sosyolojide Temel Kavramlar. Ankara: Phoneix Yayınları.
Göral, O. S. (2003). The child question and juvenile delinquency during the early republican era. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi.
Gray, M. (2005). Dilemmas of international social work: paradoxical processes in indigenisation, universalism and imperialism. International Journal of Social Welfare, 231-238.
Güven, S. (2013). Sosyal Politikanın Temelleri. Bursa: Ezgi Yayınevi.
Hardina, D., Middleton, J., Montana, S., & Simpson, R. (2007). An Empowering Approach to Managing Social Service Organizations. New York: Springer Publishing Company.
Healy, L. (2012). Defining International Social Work. L. Healy, & R. J. Link içinde, Handbook of International Social Work (s. 9-15). Oxford: Oxford University Press.
ICRC. (2024, 5 3). International Committee of the Red Cross. ICRC: https://www.icrc.org/en/about-international-committee-red-cross-icrc adresinden alınmıştır
Katıman, E. (2016). Yardım Kuruluşu Olmanın Ötesinde Bir Örgüt: Uluslararası Kızılhaç Komitesi. TBB Dergisi, 387-416.
Kumar, K. (2013). Çağdaş Dünyanın Yeni Kuramları. Ankara : Dost Yayınları.
Kurşun, A., & Rakıcı, C. (2016). Sosyal Refah Devletinin Tarihi Süreci ve Günümüz Bazı Refah Devletlerinin Değerlendirilmesi. Uluslararası Ekonomi ve Yenilik Dergisi, 2 (2) , 135-156.
Kut, S. (1988). Sosyal Hizmet Mesleği: Nitelikleri ve Temel Unsurları,Müdahale Yöntemleri. Ankara: Diğer.
Lawrence, S. (2009). Introducing International Social Work. Glasgow: Learning Matters.
Mishra, D. (2024, Ağustos 01). Social Work Administration. https://www.accord.edu.so: https://www.accord.edu.so/course/material/social-work-administration-470/pdf_content adresinden alınmıştır
Normann, R. (2000). Service Management; Strategy and Leadership in Service Business (3rd Edition). New York: jhon wiley&sons ltd.
Özdemir, S. (2007). Küreselleşme Sürecinde Refah Devleti (2. Baskı). İstanbul: İstanbul Ticaret Odası Yayınları.
Ritzer, G., & Stepnisky, J. (2019). Çağdaş Sosyoloji Kuramları ve Klasik Kökenleri. Ankara: Deki Yayınları.
Samancı, U. (2016). Dünya Sağlık Örgütü ve Normatif Yapısı. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 55-89.
Sayım, F., & Aydın, V. (2015). Sayım F. ve Aydın V. Hizmet Sektörü Özellikleri Ve Sistematik Olmayan Risklerin Sektör Menkul Kıymetleri İle Etkileşimine Dair Teorik Bir Çalışma. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi (29).
Sevim, Ş., Akdemir, A., & Vatansever, K. (2008). Lojistik Faaliyetlerinde Dış Kaynak Kullanan İşletmelerin Aldıkları Hizmetlerin Kalitesinin Değerlendirilmesine Yönelik Bir İnceleme. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(1)., 7-21.
Sürmeli, F. (2006). Genel Muhasebe (5. basım). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları (No:1341).
Tomanbay, İ. (2012). Genel ve Kavramsal Giriş. İ. Tomanbay , & N. Karaca içinde, Sosyal Hizmet Kuruluşları (s. 2-35). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
Tomlinson, J. (2013). Küreselleşme ve Kültür. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
Türk Kızılay. (2024, 6 17). Türk Kızılay. Türk Kızılay Kurumsal Yapısı : https://www.kizilay.org.tr/Kurumsal adresinden alınmıştır
Türk, M. (2022). Sosyal hizmet kurumlarında muhasebe sisteminin organizasyonu. Turkish Studies -17(4), 1149-1173.
UNHCR. (2024, 7 23). UNHCR. The UN Refugee Agency: https://www.unhcr.org/about-unhcr adresinden alınmıştır
UNICEF. (2024, 7 9). UNICEF . UNICEF history: https://www.unicef.org/history adresinden alınmıştır
Venkatesh, S. (1997). The three-tiered model: How helping occurs in urban, poor communities. Social Service Review, 71, 574–606.
Weisbrot), (. v. (1999). Social security: The phony crisis. Chicago: University of Chicago press.
Weisbrot, D. B. (1999). Social security: The phony crisis. Chicago: University Of Chicago press.
WHO. (1946). Dünya Sağlık Örgütü Anayasası. Birleşmiş Milletler: WHO.
WHO. (2024, 6 2). World Health Organization. WHO Structure: https://www.who.int/about/structure adresinden alınmıştır
Yolcu, H. (2021). Uluslararası Örgütler ve Eğitim: UNESCO ve UNİCEF Örneği. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 273-305.
Zastrow, C. (2017). Sosyal Hizmete Giriş. Ankara: Nika Yayınevi.
Referanslar
Topal , Z., & Atay, E. (2015). Örgüt Kuramları İle Sosyal Hizmet İşletmelerini Anlamak . Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi (Sosyal Hizmet Özel Sayısı), 9-20.
Adams, R., Dominelli, L., & Payne, M. (2015). Sosyal Hizmet: Temel Alanlar ve Eleştirel Tartışmalar. Ankara: Nika Yayınları.
Aktan, C. (2018). Sosyal Devlet, Gelir Dağılımı (2.Basım). Ankara: Hak İşçi Sendikaları Konfedarasyonu.
Alıç, Ö. (1995). Örgütler. Eğitim Yönetimi, 1(1), 1-17.
ASHB, T. A. (2015). Türkiye’de Sosyal Hizmet ve Yardımların Yeniden Organizasyonu. Ankara: T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı .
Aytaç, Ö. (2004). Örgütler: Sosyolojik Bir Perspektif. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14(1), 189-217.
Baker, D., & Weisbrot, ,. M. (1999). Social security: The phony crisis. Chicago: Univercity Of Chicago press.
Bayraktaroğlu, S., & Adıgüzel, O. (2015). SOSYAL HİZMETLERDE YÖNETİM VE ORGANİZASYONUN ÖNEMİ ÜZERİNE. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi (Sosyal Hizmet Özel Sayısı), 1-8.
Beck, U. (2019). Risk Toplumu: Başka Bir Modernliği Doğru. İstanbul: İthaki Yayınları.
Blondel, J. L. (2002). Getting Access to The Victims: Role and Activities of the ICRC. Journal of Peace Research, 307-314.
BM. (2020). Birleşmiş Milletler Antlaşması. San Francisco: Birleşmiş Milletler.
Brown, W. (2017). Halkın Çözülüşü Neoliberalizmin Sinsi Devrim. İstnbul: Metis Yayınları.
Citaristi, I. (2022). United Nations Economic and Social Council—ECOSOC. Routledge.
Conforti, B., & Focarelli, C. (2016). The Law and Practice of the United Nations. Leiden: Martinus Nijhoff Publishers.
Çengelci, E. (1996). Cumhuriyet Türkiyesinde Sosyal Hizmetlerin Örgütlenmesi. Ankara: Şafak Matbaacılık.
Çetin, H. (2018). Sosyal Hizmet Yönetimi Bugünü ve Yarını. Ankara: Nika Yayınevi.
Dinçer, Ö., & Fidan, Y. (1996). İşletme Yönetimine Giriş (2. basım). İstanbul: Beta Yayın.
ECOSOC. (2020). Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşme. Birleşmiş Milletler.
ECOSOC. (2024, 7 3). Economic and Social Council. ECOSOC: https://ecosoc.un.org/en/about-us adresinden alınmıştır
Ekşi, N. (2019). Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’nin Türkiye’deki Faaliyetleri ve Türk İltica Sisteminde Değişen Rolü. İstanbul Hukuk Mecmuası, 343–370.
Eryılmaz, B. (2022). Kamu Yönetimi. Kocaeli: Umuttepe Yayınları.
ESOSOC. (2024, 7 8). UN . Economic and Social Council : https://ecosoc.un.org/en/about-us adresinden alınmıştır
Fomerand, J. (2009). The A to Z of the United Nations. Lanham: The Scarecrow Press.
Giddens, A., & Sutton, P. W. (2020). Sosyolojide Temel Kavramlar. Ankara: Phoneix Yayınları.
Göral, O. S. (2003). The child question and juvenile delinquency during the early republican era. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi.
Gray, M. (2005). Dilemmas of international social work: paradoxical processes in indigenisation, universalism and imperialism. International Journal of Social Welfare, 231-238.
Güven, S. (2013). Sosyal Politikanın Temelleri. Bursa: Ezgi Yayınevi.
Hardina, D., Middleton, J., Montana, S., & Simpson, R. (2007). An Empowering Approach to Managing Social Service Organizations. New York: Springer Publishing Company.
Healy, L. (2012). Defining International Social Work. L. Healy, & R. J. Link içinde, Handbook of International Social Work (s. 9-15). Oxford: Oxford University Press.
ICRC. (2024, 5 3). International Committee of the Red Cross. ICRC: https://www.icrc.org/en/about-international-committee-red-cross-icrc adresinden alınmıştır
Katıman, E. (2016). Yardım Kuruluşu Olmanın Ötesinde Bir Örgüt: Uluslararası Kızılhaç Komitesi. TBB Dergisi, 387-416.
Kumar, K. (2013). Çağdaş Dünyanın Yeni Kuramları. Ankara : Dost Yayınları.
Kurşun, A., & Rakıcı, C. (2016). Sosyal Refah Devletinin Tarihi Süreci ve Günümüz Bazı Refah Devletlerinin Değerlendirilmesi. Uluslararası Ekonomi ve Yenilik Dergisi, 2 (2) , 135-156.
Kut, S. (1988). Sosyal Hizmet Mesleği: Nitelikleri ve Temel Unsurları,Müdahale Yöntemleri. Ankara: Diğer.
Lawrence, S. (2009). Introducing International Social Work. Glasgow: Learning Matters.
Mishra, D. (2024, Ağustos 01). Social Work Administration. https://www.accord.edu.so: https://www.accord.edu.so/course/material/social-work-administration-470/pdf_content adresinden alınmıştır
Normann, R. (2000). Service Management; Strategy and Leadership in Service Business (3rd Edition). New York: jhon wiley&sons ltd.
Özdemir, S. (2007). Küreselleşme Sürecinde Refah Devleti (2. Baskı). İstanbul: İstanbul Ticaret Odası Yayınları.
Ritzer, G., & Stepnisky, J. (2019). Çağdaş Sosyoloji Kuramları ve Klasik Kökenleri. Ankara: Deki Yayınları.
Samancı, U. (2016). Dünya Sağlık Örgütü ve Normatif Yapısı. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 55-89.
Sayım, F., & Aydın, V. (2015). Sayım F. ve Aydın V. Hizmet Sektörü Özellikleri Ve Sistematik Olmayan Risklerin Sektör Menkul Kıymetleri İle Etkileşimine Dair Teorik Bir Çalışma. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi (29).
Sevim, Ş., Akdemir, A., & Vatansever, K. (2008). Lojistik Faaliyetlerinde Dış Kaynak Kullanan İşletmelerin Aldıkları Hizmetlerin Kalitesinin Değerlendirilmesine Yönelik Bir İnceleme. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(1)., 7-21.
Sürmeli, F. (2006). Genel Muhasebe (5. basım). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları (No:1341).
Tomanbay, İ. (2012). Genel ve Kavramsal Giriş. İ. Tomanbay , & N. Karaca içinde, Sosyal Hizmet Kuruluşları (s. 2-35). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
Tomlinson, J. (2013). Küreselleşme ve Kültür. İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
Türk Kızılay. (2024, 6 17). Türk Kızılay. Türk Kızılay Kurumsal Yapısı : https://www.kizilay.org.tr/Kurumsal adresinden alınmıştır
Türk, M. (2022). Sosyal hizmet kurumlarında muhasebe sisteminin organizasyonu. Turkish Studies -17(4), 1149-1173.
UNHCR. (2024, 7 23). UNHCR. The UN Refugee Agency: https://www.unhcr.org/about-unhcr adresinden alınmıştır
UNICEF. (2024, 7 9). UNICEF . UNICEF history: https://www.unicef.org/history adresinden alınmıştır
Venkatesh, S. (1997). The three-tiered model: How helping occurs in urban, poor communities. Social Service Review, 71, 574–606.
Weisbrot), (. v. (1999). Social security: The phony crisis. Chicago: University of Chicago press.
Weisbrot, D. B. (1999). Social security: The phony crisis. Chicago: University Of Chicago press.
WHO. (1946). Dünya Sağlık Örgütü Anayasası. Birleşmiş Milletler: WHO.
WHO. (2024, 6 2). World Health Organization. WHO Structure: https://www.who.int/about/structure adresinden alınmıştır
Yolcu, H. (2021). Uluslararası Örgütler ve Eğitim: UNESCO ve UNİCEF Örneği. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 273-305.
Zastrow, C. (2017). Sosyal Hizmete Giriş. Ankara: Nika Yayınevi.
