İklim Değişikliği ve Etik
Özet
İklim değişikliğinin getirdiği olumsuz etkilerin gelecek 100 yıl içerisinde daha da artacağı ön görülmektedir. İklim değişikliği tüm dünya coğrafyasını sağlık, sosyal, politik ve ekonomik açıdan etkilemektedir. Bu nedenle, iklim değişikliğinin getirdiği riskler karşısında bireyler, yöneticiler hatta çeşitli kurum ve kuruluşlar faaliyetlerini etik ilkelere dayandırmalıdır. İklim değişikliğine pratik, etik ve uygulanabilir çözüm yolları bulunmalıdır. İklim değişikliği için geliştirilen politikaların sadece bilimsel ve ekonomik yönden ele alındığı, etik yönün ihmal edildiği bilinmektedir. İklim değişikliği için yapılan ya da yapılacak olan tüm girişimler ve politika seçeneklerinin etik boyutlar gözetilerek oluşturulması gerektiği unutulmamalıdır.
Referanslar
Gardiner SM, Caney S, Jamieson D, Shue H. Climate Ethics: Essential Readings, Oxford University Press, 2010.
İktisadi Kalkınma Vakfı (İKV). 2020’ye Doğru Kyoto-tipi İklim Değişikliği Müzakereleri- Avrupa Birliği’nin Yeterliliği ve Türkiye’nin Konumu, İktisadi Kalkınma Vakfı Yayınları, Yayın No: 268, İstanbul, Aralık 2013, ISBN: 978-605-5984-61-8.
Türkeş M, Sümer UM, Çetiner G. Küresel İklim Değişikliği ve Olası Etkileri, Çevre Bakanlığı, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Seminer Notları, 2000. ÇKÖK Gn. Md., Ankara.
Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı (DPT). İklim Değişikliği Özel İhtisas Komisyonu Raporu, Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, 2000. Ankara.
Doğan S, Tüzer M. Küresel İklim Değişikliği ile Mücadele: Genel Yaklaşımlar ve Uluslararası Çabalar. Sosyoloji Konferansları Dergisi. 2011; (44): 157-194.
İğci, T. İklim Değişikliği Politikalarının Avrupa Birliği ve Türkiye’de Sanayi Sektörüne Olası Etkileri: Maliyetler ve Rekabet Edebilirlik Bakımından Değerlendirme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2015, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Ankara.
Anonim 2017. Meteoroloji Genel Müdürlüğü.(01/11/2023 tarihinde http://www.mgm.gov.tr/kurumsal/haberler.aspx?y=2014&f=ipccsentez adresinden ulaşılmıştır).
Değirmen N, Dönmez E. Çevre Etiği Açısından Türkiye’de Katı Atık Sorunlarının Değerlendirilmesi, ISEM2016, 3. Uluslararası Çevre ve Etik Sempozyumu, 4-6 Kasım 2016, Alanya, 259-266.
Demirci, M. İklim Etiği ve Özdeşsizlik Sorunu. Uludağ Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 2013; 32(2):225-248.
Kadıoğlu M. Küresel İklim Değişimi ve Etik. TMMOB İklim Değişimi Sempozyumu, 2008; 13, 14.
The People's Republic of China Initial National Communication on Climate Change to the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), Beijing . October 2004. (19.11.2023 tarihinde https://unfccc.int/resource/docs/natc/chnnc1exsum.pdf adresinden ulaşılmıştır).
Kayaer M. Çevre ve Etik Yaklaşımlar. Siyaset, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi. 2013;1(1): 63-76.
Ergün T, Çobanoğlu N. Sürdürülebilir Kalkınma ve Çevre Etiği. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 2012; 3(1): 97-123.
Ak S. Yeşil Tüketim Yaklaşımı Ekseninde İslâmi Çevrecilik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2013, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Tiili K. Naessian deep ecology, political action and the climate crisis, Master’s thesis of Philosophy, Faculty of Humanities. Unıversıty of Oslo, Spring Semester 2015.
Ertan B. 2000’li Yıllarda Çevre Etiği Yaklaşımları ve Türkiye. Yönetim Bilimleri Dergisi. 2004; 1(3): 93-108.
Karakaya E, Özçağ M. Türkiye Açısından Kyoto Protokolü'nün Değerlendirilmesi ve Ayrıştırma (Decomposition) Yöntemi ile CO2 Emisyonu Belirleyicilerinin Analizi.VII. 2003; ODTÜ İktisat Konferansı.
Arat G, Türkeş M, Saner E. Vizyon 2023: Bilim ve teknoloji stratejileri teknoloji öngörü projesi-Çevre ve sürdürülebilir kalkınma Paneli. 2002, Ankara.
Shrader-Frechette, K. Environmental justice: Creating equality, reclaiming democracy. Oxford University Press, 2002.
Referanslar
Gardiner SM, Caney S, Jamieson D, Shue H. Climate Ethics: Essential Readings, Oxford University Press, 2010.
İktisadi Kalkınma Vakfı (İKV). 2020’ye Doğru Kyoto-tipi İklim Değişikliği Müzakereleri- Avrupa Birliği’nin Yeterliliği ve Türkiye’nin Konumu, İktisadi Kalkınma Vakfı Yayınları, Yayın No: 268, İstanbul, Aralık 2013, ISBN: 978-605-5984-61-8.
Türkeş M, Sümer UM, Çetiner G. Küresel İklim Değişikliği ve Olası Etkileri, Çevre Bakanlığı, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Seminer Notları, 2000. ÇKÖK Gn. Md., Ankara.
Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı (DPT). İklim Değişikliği Özel İhtisas Komisyonu Raporu, Sekizinci Beş Yıllık Kalkınma Planı, 2000. Ankara.
Doğan S, Tüzer M. Küresel İklim Değişikliği ile Mücadele: Genel Yaklaşımlar ve Uluslararası Çabalar. Sosyoloji Konferansları Dergisi. 2011; (44): 157-194.
İğci, T. İklim Değişikliği Politikalarının Avrupa Birliği ve Türkiye’de Sanayi Sektörüne Olası Etkileri: Maliyetler ve Rekabet Edebilirlik Bakımından Değerlendirme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2015, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Ankara.
Anonim 2017. Meteoroloji Genel Müdürlüğü.(01/11/2023 tarihinde http://www.mgm.gov.tr/kurumsal/haberler.aspx?y=2014&f=ipccsentez adresinden ulaşılmıştır).
Değirmen N, Dönmez E. Çevre Etiği Açısından Türkiye’de Katı Atık Sorunlarının Değerlendirilmesi, ISEM2016, 3. Uluslararası Çevre ve Etik Sempozyumu, 4-6 Kasım 2016, Alanya, 259-266.
Demirci, M. İklim Etiği ve Özdeşsizlik Sorunu. Uludağ Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 2013; 32(2):225-248.
Kadıoğlu M. Küresel İklim Değişimi ve Etik. TMMOB İklim Değişimi Sempozyumu, 2008; 13, 14.
The People's Republic of China Initial National Communication on Climate Change to the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), Beijing . October 2004. (19.11.2023 tarihinde https://unfccc.int/resource/docs/natc/chnnc1exsum.pdf adresinden ulaşılmıştır).
Kayaer M. Çevre ve Etik Yaklaşımlar. Siyaset, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi. 2013;1(1): 63-76.
Ergün T, Çobanoğlu N. Sürdürülebilir Kalkınma ve Çevre Etiği. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 2012; 3(1): 97-123.
Ak S. Yeşil Tüketim Yaklaşımı Ekseninde İslâmi Çevrecilik. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, 2013, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Tiili K. Naessian deep ecology, political action and the climate crisis, Master’s thesis of Philosophy, Faculty of Humanities. Unıversıty of Oslo, Spring Semester 2015.
Ertan B. 2000’li Yıllarda Çevre Etiği Yaklaşımları ve Türkiye. Yönetim Bilimleri Dergisi. 2004; 1(3): 93-108.
Karakaya E, Özçağ M. Türkiye Açısından Kyoto Protokolü'nün Değerlendirilmesi ve Ayrıştırma (Decomposition) Yöntemi ile CO2 Emisyonu Belirleyicilerinin Analizi.VII. 2003; ODTÜ İktisat Konferansı.
Arat G, Türkeş M, Saner E. Vizyon 2023: Bilim ve teknoloji stratejileri teknoloji öngörü projesi-Çevre ve sürdürülebilir kalkınma Paneli. 2002, Ankara.
Shrader-Frechette, K. Environmental justice: Creating equality, reclaiming democracy. Oxford University Press, 2002.