Gastronominin Turizm Eğitimindeki Yeri
Özet
Dünya üzerinde gelinen son noktada tüm ülkeler kıt kaynaklarını etkin kullanmaya başlamışlardır. Çünkü kaynakların verimli ve doğru kullanımı ülkelerin gelişmesini sağlayan önemli etkenlerdendir. Özellikle emek yoğun bir sektör olan turizmde de insan kaynağının etkin kullanımı rekabet üstünlüğü elde etmek için hayati öneme sahiptir. Bir ülkenin sahip olduğu kaynaklarını doğru kullanmasının ilk şartı ise insan kaynağını etkin kullanmaktır. Çünkü ülkeler ancak ihtiyaç duydukları alanlarda, ihtiyaç duydukları oranda ve kalitede insan kaynağı oluşturduğunda gelişmeye başlayacaktır. Gelecek dönemlerde kullanılacak olan insan gücünün bugünden planlanması ise doğru düzenlenen eğitimler ile gerçekleşebilmektedir. Küreselleşme ile birlikte gelişen turizm pazarında yoğun bir rekabet yaşandığından özellikle Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde mesleki ve teknik bilgilere büyük önem duyulmaktadır. Çünkü turizm hizmetlerinde beklenilen küresel standartlara ulaşılması ülkeler için çekicilik unsuru haline gelmektedir. Bu durumda turizmde yüksek hizmet seviyesine ulaşabilmek için mesleki ve teknik bilgilerin verimli bir şekilde aktarılması gerekir. Turizm eğitimin kendine özgü bir yapıya sahip olması gerekmektedir. Bu sebeple verilen eğitim süreçlerinin sektörle uygun olarak planlaması daha etkili olmasını sağlamaktadır. Turizm eğitimi için alanında uzmanlaşmış kadrolar farklı seviyelerde ve farklı sürelerde eğitim vererek sektörün ihtiyacına yönelik elemanlar yetiştirmektedir. Gastronomi gibi geniş bir bilgi yelpazesine sahip alanlarda eğitim süreçleri daha yoğun ve daha önemli hal almaktadır. Gastronomi konusunda bilgi birikimi olan uzman kişilerin bireylere vereceği eğitimler temel ihtiyaç olan beslenme konusunda sağlıklı bilgilenmelere katkı sağlamaktadır. Ayrıca geleneksel yemek mirasının da gelecek kuşaklara aktarılması konusunda daha bilinçli ve sistemli ilerlenmesine olanak sağlanmaktadır.
Referanslar
Ağaoğlu, O.K. (2008). Türkiye’de Turizm Eğitimi ve Etkenliği. Ankara: Milli Prodüktivite Merkezi Yayınları.
Akgöl, Y. (2012). Gastronomi Turizmi ve Türkiye’yi Ziyaret Eden Yabancı Turistlerin Gastronomi Deneyimlerinin Değerlendirilmesi. (Yüksek Lisans Tezi). Mersin Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Aymankuy, Y. (2002). Ön Lisans ve Lisans Düzeyindeki Turizm Eğitimi veren Yükseköğretim Kurumlarının Bulundukları Yerlerin Analizi ve Turizm Eğitimi İçin Öneri Bir Model. Turizm Eğitim Konferans-Workshop, 2002, Ankara.
Baum, T. (2005). Managing human resources in the europen hospitality ındustry: a strategic approach. London: Chapman & Hall.
Bayraktar, S. (2004). Türkiye’de Turizm Otel İşletmeciliği Alanında Eğitim Veren Yükseköğretim Kuruluşlarındaki Eğitimcilerin Turizm Mesleki Eğitiminin Etiksel Açıdan İncelenmesine Yönelik Bir Alan Araştırması. Bilgi-Ekonomi ve Yönetim Kongresi, 16-18 Mayıs 2004, Eskişehir, ss.80-89
Beyter, N., Zıvalı, E. & Yalçın, E. (2019). Türkiye’de Lisans Düzeyinde Gastronomi Eğitiminin Değerlendirilmesi. IV. Uluslararası Gastronomi Turizmi Araştırmaları Kongresi (UGTAK), 19-21 Eylül 2019, Nevşehir, ss.56-67.
Boylu, Y. ve Arslan, E. (2014). Türkiye’deki turizm eğitiminin rakamsal gelişmeler açısından değerlendirilmesi. Gazi Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, 1, 79-97.
Ertürk, S. (1979). Eğitimde Program Geliştirme. Ankara: Yeditepe Yayınları.
Güçer, E. (2004). Türkiye’deki turizm eğitimi ile Avrupa birliği üyesi ülkelerdeki turizm eğitiminin karşılaştırılması ve sektörün turizm eğitiminden beklentileri (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Hacıoğlu, N., Kaşlı, M., Şahin, S. & Tetik, N. (2008). Türkiye’de turizm eğitimi. Ankara: Detay Yayıncılık.
Hatipoğlu, A., Batman, O. ve SarııĢık, M. (2009). Gastronomi ve Din. 3. Ulusal Gastronomi Sempozyumu, 17-18 Nisan, Alanya, ss. 62-75.
Hatipoğlu, A. (2014). Osmanlı Saray Mutfağının Gastronomi Turizmi Çerçevesinde İncelenmesi. (Doktora Tezi), Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, ss. 36-42.
Kızılırmak, İ. (2004). Meslek Yüksekokulları Turizm ve Otelcilik Programlarının Turizm Sektörünün Beklentileri Doğrultusunda Değerlendirilmesi. 2024 https://dhgm.meb.gov.tr/yayimlar/dergiler/Milli_Egitim_Dergisi/147/kizilirmak.htm.
Kozak, N, Kozak, M. A.ve Kozak, M. (2001). Genel Turizm. Ankara: Detay Yayıncılık.
Liu, Z.H. (1998). Tourism and economic development: A Comparative Analysis of Tourism in Developed and Developing Countries. Tourism and Development: Economic, Social, Political and Environmental Issues, 69(1), 255-262, New York.
Maviş, F. ve Kozak, S. (1992). Meslek Yüksekokullarında Turizm Programı. Turizm Eğitimi Konferansı-Workshop, 2 Nisan 1992, Ankara, 169-172.
Olcay, A. (2008). Türk Turizminde Eğitimin Önemi. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 7(2), 318-390.
Özodaşık, M. (2003). Turizm İşletmelerindeki Türk Gecelerinin Türk Kültürünü Tanıtmaya Katkıları. Selçuk Üniversitesi (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Konya.
Seçilmiş, C. ve Ünlüönen, K. (2009). İstanbul’u ziyaret eden turistlerin güvenlik algılamaları üzerine bir araştırma. İşletme Araştırmaları Dergisi, 1, 65-84.
Temizkan, S., Temizkan, R. ve Tokay, S. (2013). Turist Rehberliği Meslek Kanunu ve Turist Rehberi Eğitiminde Yeni Bir Paradoks. 14. Ulusal Turizm Kongresi, 14 Temmuz 2013, Kayseri.
Ulama, Ş. Batman, O. ve Ulama, H. (2015). Lisans düzeyinde turizm eğitimi alan öğrencilerin kariyer algılamalarına yönelik bir araştırma: Sakarya Üniversitesi Örneği. Bartın Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6, 339-366.
Usta, Ö.( 2002.) Genel Turizm. İzmir: Anadolu Matbaacılık.
Ünlüönen, K. ve Boylu, Y. (2005). Türkiye'de Yükseköğretim Düzeyinde Turizm Eğitimindeki Gelişimlerin Değerlendirilmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 2(5), 11-32.
Ünlüönen, K., Tayfun, A. ve Kılıçlar, A.( 2007). Turizm Ekonomisi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Yılmaz, G. (2019). Türkiye’de ortaöğretim ve yükseköğretim düzeyindeki gastronomi eğitiminin değerlendirilmesi. Turizm Akademik Dergisi, 6(1), 229-248.
Referanslar
Ağaoğlu, O.K. (2008). Türkiye’de Turizm Eğitimi ve Etkenliği. Ankara: Milli Prodüktivite Merkezi Yayınları.
Akgöl, Y. (2012). Gastronomi Turizmi ve Türkiye’yi Ziyaret Eden Yabancı Turistlerin Gastronomi Deneyimlerinin Değerlendirilmesi. (Yüksek Lisans Tezi). Mersin Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
Aymankuy, Y. (2002). Ön Lisans ve Lisans Düzeyindeki Turizm Eğitimi veren Yükseköğretim Kurumlarının Bulundukları Yerlerin Analizi ve Turizm Eğitimi İçin Öneri Bir Model. Turizm Eğitim Konferans-Workshop, 2002, Ankara.
Baum, T. (2005). Managing human resources in the europen hospitality ındustry: a strategic approach. London: Chapman & Hall.
Bayraktar, S. (2004). Türkiye’de Turizm Otel İşletmeciliği Alanında Eğitim Veren Yükseköğretim Kuruluşlarındaki Eğitimcilerin Turizm Mesleki Eğitiminin Etiksel Açıdan İncelenmesine Yönelik Bir Alan Araştırması. Bilgi-Ekonomi ve Yönetim Kongresi, 16-18 Mayıs 2004, Eskişehir, ss.80-89
Beyter, N., Zıvalı, E. & Yalçın, E. (2019). Türkiye’de Lisans Düzeyinde Gastronomi Eğitiminin Değerlendirilmesi. IV. Uluslararası Gastronomi Turizmi Araştırmaları Kongresi (UGTAK), 19-21 Eylül 2019, Nevşehir, ss.56-67.
Boylu, Y. ve Arslan, E. (2014). Türkiye’deki turizm eğitiminin rakamsal gelişmeler açısından değerlendirilmesi. Gazi Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, 1, 79-97.
Ertürk, S. (1979). Eğitimde Program Geliştirme. Ankara: Yeditepe Yayınları.
Güçer, E. (2004). Türkiye’deki turizm eğitimi ile Avrupa birliği üyesi ülkelerdeki turizm eğitiminin karşılaştırılması ve sektörün turizm eğitiminden beklentileri (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Hacıoğlu, N., Kaşlı, M., Şahin, S. & Tetik, N. (2008). Türkiye’de turizm eğitimi. Ankara: Detay Yayıncılık.
Hatipoğlu, A., Batman, O. ve SarııĢık, M. (2009). Gastronomi ve Din. 3. Ulusal Gastronomi Sempozyumu, 17-18 Nisan, Alanya, ss. 62-75.
Hatipoğlu, A. (2014). Osmanlı Saray Mutfağının Gastronomi Turizmi Çerçevesinde İncelenmesi. (Doktora Tezi), Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, ss. 36-42.
Kızılırmak, İ. (2004). Meslek Yüksekokulları Turizm ve Otelcilik Programlarının Turizm Sektörünün Beklentileri Doğrultusunda Değerlendirilmesi. 2024 https://dhgm.meb.gov.tr/yayimlar/dergiler/Milli_Egitim_Dergisi/147/kizilirmak.htm.
Kozak, N, Kozak, M. A.ve Kozak, M. (2001). Genel Turizm. Ankara: Detay Yayıncılık.
Liu, Z.H. (1998). Tourism and economic development: A Comparative Analysis of Tourism in Developed and Developing Countries. Tourism and Development: Economic, Social, Political and Environmental Issues, 69(1), 255-262, New York.
Maviş, F. ve Kozak, S. (1992). Meslek Yüksekokullarında Turizm Programı. Turizm Eğitimi Konferansı-Workshop, 2 Nisan 1992, Ankara, 169-172.
Olcay, A. (2008). Türk Turizminde Eğitimin Önemi. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 7(2), 318-390.
Özodaşık, M. (2003). Turizm İşletmelerindeki Türk Gecelerinin Türk Kültürünü Tanıtmaya Katkıları. Selçuk Üniversitesi (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Konya.
Seçilmiş, C. ve Ünlüönen, K. (2009). İstanbul’u ziyaret eden turistlerin güvenlik algılamaları üzerine bir araştırma. İşletme Araştırmaları Dergisi, 1, 65-84.
Temizkan, S., Temizkan, R. ve Tokay, S. (2013). Turist Rehberliği Meslek Kanunu ve Turist Rehberi Eğitiminde Yeni Bir Paradoks. 14. Ulusal Turizm Kongresi, 14 Temmuz 2013, Kayseri.
Ulama, Ş. Batman, O. ve Ulama, H. (2015). Lisans düzeyinde turizm eğitimi alan öğrencilerin kariyer algılamalarına yönelik bir araştırma: Sakarya Üniversitesi Örneği. Bartın Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6, 339-366.
Usta, Ö.( 2002.) Genel Turizm. İzmir: Anadolu Matbaacılık.
Ünlüönen, K. ve Boylu, Y. (2005). Türkiye'de Yükseköğretim Düzeyinde Turizm Eğitimindeki Gelişimlerin Değerlendirilmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 2(5), 11-32.
Ünlüönen, K., Tayfun, A. ve Kılıçlar, A.( 2007). Turizm Ekonomisi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Yılmaz, G. (2019). Türkiye’de ortaöğretim ve yükseköğretim düzeyindeki gastronomi eğitiminin değerlendirilmesi. Turizm Akademik Dergisi, 6(1), 229-248.
