İklim ve Çevre Gazeteciliği
Özet
İklim ve çevre gazeteciliği, günümüz medya dünyasında giderek daha fazla önem kazanan bir konu haline gelmiştir. Bu alanın habercilik pratiği, insanlığın karşı karşıya olduğu çevresel ve iklimsel sorunları ele alarak kamuoyunu bilinçlendirme, bilgi sağlama ve değişim talep etme rolünü üstlenmektedir. İklim değişikliği, doğal kaynakların tükenmesi, biyoçeşitlilik kaybı ve kirlilik gibi konular, dünya genelinde ciddi endişeye yol açmaktadır ve medyanın bu konuda etkin bir rol oynaması gerekliliğini ortaya koymaktadır. İklim ve çevre gazeteciliği, bilim haberciliğinin bir alt dalı olarak kabul edilmekte ve çevre ve iklim krizi gibi konuları geniş bir perspektiften ele almaktadır. Buhaberler bilimsel verilere dayanmaktadır. Medyanın rolü sadece bilgi sağlamak değil, aynı zamanda kamuoyunun dikkatini çekmek ve politika yapıcıları ile endüstrileri hesap vermeye zorlamak gibi sorumlulukları da içermektedir. Çevre ve iklim haberlerinin yayınlanması bir dizi zorlukları içermektedir.Bunların başında, iklim ve çevre konularının karmaşık bilimsel verilerle dolu olması gelmektedir. Bu verilerin basit ve anlaşılır bir dille okuyucuya aktarılması gazeteciler için önemli bir konudur. İklim ve çevre konuları genellikle uzun vadeli süreçleri içerdiğinden, gazeteciler zaman ve kaynak kısıtlamalarıyla sık sık karşılaşabilmektedirler. Bu haberlerin medyada diğer "sıcak" veya "ilgi çekici" konulara göre daha az haber değeri taşıdığı algısı, yayınlanmalarını zorlaştırmaktadır. Kabul edilen gerçek, iklim ve çevre gazeteciliğinin toplumsal bir misyon üstlendiğidir.
Referanslar
Adams, B. (2003). Themediatimescapes of BSE news. Ed: Stuart Allan, Barbara Adam, Cynthia Carter, Environmental risk andthemedia. (s. 117-129). London: Routledge.
Barut, B. (2000). Haber ve yorum düzleminde Türk basınının objektiflik analizi. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10 (2), 145-162.
Campbell, F. (1999). Theconstruction of environmentalnews. London: Ashgate Publishing.
Cengiz, Ö. (2023). Türkiye’de İklim Haberciliği: Kuraklık Haberleri Üzerine Bir İçerik Analizi. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (62), 113-132.
Frome, M. (1998). Greenink: An introductiontoenvironmentaljournalism. Salt Lake City, Utah, USA: University of UtahPress.
Güler, Ç. (2006). Kitle iletişim araçları ve sağlık. Toplum Hekimliği Bülteni, 25(1), 1-4.
Kenix, L. J. (2005). A comparison of environmentalpollutioncoverage in themainstream, AfricanAmericanandotheralternativepress. The Howard Journal of Communications, 16, 49-70.
Kolandai-Matchett, K. (2009). Improvingnewsmediacommunication of sustainabilityandtheenvironment: An exploration of approaches. (Doktora Tezi: Canterbury Üniversitesi (İngiltere)).
Nelkin, D. (1994). Bilim nasıl satılır?. (Çev: M. Çiftkaya). İstanbul: Şule Yayınları.
Özmen, Ş. Y. (2011). Çevre iletişimi: Çevre haberlerinin yapısal analizi ve okuyucu farkındalığı (Doktora Tezi: Anadolu Üniversitesi (Türkiye)).
Reis, Raul. (1999). Environmental news: coverage of theearthsummitbyBraziliannewspaper. ScienceCommunication, 21, 137-155.
Rogers, P. (2002). Complexity in environmentreporting in criticaltopublicdecisionmaking. NiemanReports 56(4), 33.
Society of EnvironmentalJournalists (SEJ). (2024) . SEJ'svisionandmission. SEJ websitesi. http://www.sej.org/about/index1.htm (Erişim tarihi: 17. 05. 2024)
Sprecker, K. J. (2001). Reader perception of thecredibility of universityscientists as sources of environmentalnews. Doktora Tezi: Wisconsin – Madison Üniversitesi (ABD)).
Valenti, J. M. (1998). Ethicaldecisionmaking in environmentalcommunication. Journal of Mass Media Ethics, 13(4), 219-231.
Referanslar
Adams, B. (2003). Themediatimescapes of BSE news. Ed: Stuart Allan, Barbara Adam, Cynthia Carter, Environmental risk andthemedia. (s. 117-129). London: Routledge.
Barut, B. (2000). Haber ve yorum düzleminde Türk basınının objektiflik analizi. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10 (2), 145-162.
Campbell, F. (1999). Theconstruction of environmentalnews. London: Ashgate Publishing.
Cengiz, Ö. (2023). Türkiye’de İklim Haberciliği: Kuraklık Haberleri Üzerine Bir İçerik Analizi. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (62), 113-132.
Frome, M. (1998). Greenink: An introductiontoenvironmentaljournalism. Salt Lake City, Utah, USA: University of UtahPress.
Güler, Ç. (2006). Kitle iletişim araçları ve sağlık. Toplum Hekimliği Bülteni, 25(1), 1-4.
Kenix, L. J. (2005). A comparison of environmentalpollutioncoverage in themainstream, AfricanAmericanandotheralternativepress. The Howard Journal of Communications, 16, 49-70.
Kolandai-Matchett, K. (2009). Improvingnewsmediacommunication of sustainabilityandtheenvironment: An exploration of approaches. (Doktora Tezi: Canterbury Üniversitesi (İngiltere)).
Nelkin, D. (1994). Bilim nasıl satılır?. (Çev: M. Çiftkaya). İstanbul: Şule Yayınları.
Özmen, Ş. Y. (2011). Çevre iletişimi: Çevre haberlerinin yapısal analizi ve okuyucu farkındalığı (Doktora Tezi: Anadolu Üniversitesi (Türkiye)).
Reis, Raul. (1999). Environmental news: coverage of theearthsummitbyBraziliannewspaper. ScienceCommunication, 21, 137-155.
Rogers, P. (2002). Complexity in environmentreporting in criticaltopublicdecisionmaking. NiemanReports 56(4), 33.
Society of EnvironmentalJournalists (SEJ). (2024) . SEJ'svisionandmission. SEJ websitesi. http://www.sej.org/about/index1.htm (Erişim tarihi: 17. 05. 2024)
Sprecker, K. J. (2001). Reader perception of thecredibility of universityscientists as sources of environmentalnews. Doktora Tezi: Wisconsin – Madison Üniversitesi (ABD)).
Valenti, J. M. (1998). Ethicaldecisionmaking in environmentalcommunication. Journal of Mass Media Ethics, 13(4), 219-231.
