Ajans Haberciliği Üzerine Genel Bir Değerlendirme
Özet
Tarihsel süreçte habere ve haberciliğe olan ilginin doğrusal bir biçimde artış gösterdiği ifade edilebilir. Teknolojik ve toplumsal gelişmeler, habercilik faaliyetlerini bireyler ve toplumlar açısından son derece önemli bir hale getirmiştir. Toplumsal kurumların gelişip kökleşmesi ve bu kökleşmeler neticesinde meydana gelen tüm değişimler, haberin kamusal alandaki görünümü arttırmıştır. Bu sebeple habercilik ve toplum arasındaki ilişkinin son derece kapsamlı ve derinlikli olduğunu belirtmek gerekmektedir. Toplumlar gelişip dönüşürken; haber ve habercilik faaliyetleri de bu değişimlerden nasibini almıştır. Dolayısıyla haberciliğin en ilkel biçimlerinden günümüzün en modern biçimlerine değin her dönemde haber ve habercilik farklı teknik ve araçlarla varlığını sürdürmüştür. Ajans haberciliğinin ortaya çıkışı ve yaygınlık kazanması da belirli bir toplumsal, siyasal, ekonomik ve teknolojik gelişmelerin sonucunda gerçekleşmiştir. Bu nedenle ajans haberciliğini ve ajans haberciliğinin habercilik pratiklerini anlamak ve anlamlandırmak için öncelikli olarak haberciliğin tarihsel seyrine bakmak gerekmektedir. Yapılmış olan bu çalışmanın amacı, ajans haberciliğinin ortaya çıkışını tarihsel bağlamına yerleştirerek ajans haberciliğine ilişkin güncel bir değerlendirme ortaya koymaktır.
Referanslar
Baldini, M. (2000). İletişim tarihi (Gül Batuş, Çev.). İstanbul: Avcıol Basım Yayın.
Barrett, O. B. (1953). Thenewsagencies: Theirstructureandoperation. Minnesota: Minnesota University Press.
Barrett, O. B. (2010). News agencies in theturbulentera of the internet. Katalonya: Generalitat de Catalunya Publishing.
Basalla, G. (2013). Teknolojinin evrimi (Cem Soydemir, Çev.). Ankara: Doğubatı Yayınları.
Briggs, A & Burke, P. (2004). Medyanın toplumsal tarihi (İbrahim Şener, Çev.). İstanbul: İzdüşüm Yayınları.
Burgh, H. (2000). Investigativejournalism. London: Routledge Publications.
Burke, P. (2001). Bilginin toplumsal tarihi (Mete Tunçay, Çev.). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
Diner, D. (2011). Mühürlenmiş zaman: İslam dünyasındaki durgunluk üzerine (SabirYücesoy, Çev.). İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.
Fenby, J. (1986). Theinternationalnewsservices. New York: KnopfDoubleday Publishing.
Girgin, A. (2002). Haber ajansı. Selçuk İletişim. 2(2), 107-116.
Girgin, A. (2002b). Uluslararası iletişim, haber ajansları ve A.A. İstanbul: Der Yayınları.
Girgin, A. (2014). Gazeteciliğin temel ilkeleri. İstanbul: Der Yayınları.
Griessner, C. (2012). News agenciesandsocialmedia: A relationshipwith a future?. Oxford: University of Oxford Press.
Innis, H. (2006). İmparatorluk ve iletişim araçları (Nurcan Törenli, Çev.). Ankara: Ütopya Yayınları.
Palmer, M. B. (2019). International newsagencies: A history. Cham: Palgrave Macmillan.
Paulussen, S. (2012). Technologyandthetransformation of newswork: Arelaborconditions in (online) journalismchanging? (EugeniaSiapera& Andreas Veglis, Eds.) in Thehandbook of global online journalism. Massachusetts: Wiley-Blackwell Publishing, 192-209.
Pettegree, A. (2014). Theinvention of news: How theworldcametoknowaboutitself. London: Yale University Press.
Postman, N. (2020). Televizyon: Öldüren eğlence (Osman Akınhay, Çev.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
Rantanen, T. (2019). News agenciesfromtelegraphbureaustocyberfactories. Oxford Research Encyclopedia of Communication.
Shrivastava, K. M. (2007). News agenciesfrompigeonto internet. Oregon: New DawnPress.
Sterling, C. H. (2009). Encyclopedia of journalism. California: Sage Publications.
Tokgöz, O. (2010). Temel gazetecilik. Ankara: İmge Kitabevi.
Trend, D. (2008). Medyada şiddet efsanesi: Eleştirel bir giriş (Gül Bostancı, Çev.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
Referanslar
Baldini, M. (2000). İletişim tarihi (Gül Batuş, Çev.). İstanbul: Avcıol Basım Yayın.
Barrett, O. B. (1953). Thenewsagencies: Theirstructureandoperation. Minnesota: Minnesota University Press.
Barrett, O. B. (2010). News agencies in theturbulentera of the internet. Katalonya: Generalitat de Catalunya Publishing.
Basalla, G. (2013). Teknolojinin evrimi (Cem Soydemir, Çev.). Ankara: Doğubatı Yayınları.
Briggs, A & Burke, P. (2004). Medyanın toplumsal tarihi (İbrahim Şener, Çev.). İstanbul: İzdüşüm Yayınları.
Burgh, H. (2000). Investigativejournalism. London: Routledge Publications.
Burke, P. (2001). Bilginin toplumsal tarihi (Mete Tunçay, Çev.). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
Diner, D. (2011). Mühürlenmiş zaman: İslam dünyasındaki durgunluk üzerine (SabirYücesoy, Çev.). İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.
Fenby, J. (1986). Theinternationalnewsservices. New York: KnopfDoubleday Publishing.
Girgin, A. (2002). Haber ajansı. Selçuk İletişim. 2(2), 107-116.
Girgin, A. (2002b). Uluslararası iletişim, haber ajansları ve A.A. İstanbul: Der Yayınları.
Girgin, A. (2014). Gazeteciliğin temel ilkeleri. İstanbul: Der Yayınları.
Griessner, C. (2012). News agenciesandsocialmedia: A relationshipwith a future?. Oxford: University of Oxford Press.
Innis, H. (2006). İmparatorluk ve iletişim araçları (Nurcan Törenli, Çev.). Ankara: Ütopya Yayınları.
Palmer, M. B. (2019). International newsagencies: A history. Cham: Palgrave Macmillan.
Paulussen, S. (2012). Technologyandthetransformation of newswork: Arelaborconditions in (online) journalismchanging? (EugeniaSiapera& Andreas Veglis, Eds.) in Thehandbook of global online journalism. Massachusetts: Wiley-Blackwell Publishing, 192-209.
Pettegree, A. (2014). Theinvention of news: How theworldcametoknowaboutitself. London: Yale University Press.
Postman, N. (2020). Televizyon: Öldüren eğlence (Osman Akınhay, Çev.). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
Rantanen, T. (2019). News agenciesfromtelegraphbureaustocyberfactories. Oxford Research Encyclopedia of Communication.
Shrivastava, K. M. (2007). News agenciesfrompigeonto internet. Oregon: New DawnPress.
Sterling, C. H. (2009). Encyclopedia of journalism. California: Sage Publications.
Tokgöz, O. (2010). Temel gazetecilik. Ankara: İmge Kitabevi.
Trend, D. (2008). Medyada şiddet efsanesi: Eleştirel bir giriş (Gül Bostancı, Çev.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
