Radyo ve Televizyon Haberciliği
Özet
Matbaanın icadından sonra, özellikle basın süreçlerinin gelişmesi ve yaygınlaşmasıyla kitlesel haberciliğinin önemi artmış, 20. yüzyıla gelindiğinde görsel-işitsel kitle iletişim araçları sayesinde çok geniş kitlelere haber erişimi sağlanmıştır. Radyonun icadı kitle iletişim araçlarının bir dönüm noktasıdır. Radyo yayınlarının aynı anda birçok insana hitap edebilme özelliği, onun kısa zamanda toplum içerisinde en çok kullanılan kitle iletişim aracı olarak yer almasını sağlamıştır. Radyo yayınları özellikle 1920’li yıllara kadar işitsel bir kitle iletişim aracı olarak dönemin en popüler kitle iletişim aracı olarak karşımıza çıkmaktadır. Kitle iletişim araçlarının temel işlevlerinden biri olan haber alma işlevi, radyo haberciliğinin temel prensiplerini ortaya koyarak diğer kitle iletişim araçlarına örnek oluşturmuştur.
Görsel- işitsel bir kitle iletişim aracı olarak televizyonun, 19. yüzyılın sonlarına doğru farklı ülkelerdeki birçok bilim insanı tarafından ilk teknik çalışmalarına başlanmıştır. Ancak İkinci Dünya Savaşı nedeniyle bu çalışmaların aksadığı görülmektedir. Televizyon yayıncılığında savaş sonrası daha çok eğlenceye yönelik program türleri ön plana çıksa da kısa sürede televizyon haberciliği önemli bir boyuta ulaşmıştır.
Çalışmada radyonun ve televizyonun kısa bir tarihinden yola çıkarak; radyo ve televizyon haberciliğinin gelişimi, radyo ve televizyon haber yazım teknik ve kuralları, haberin dili ve sunumu teorik bir çalışma olarak ele alınacaktır. Ayrıca televizyon haberciliğinde görüntü kaynakları yine teorik bir yöntemle incelenecektir.
Referanslar
Akalın, İ. (2011). Radyo ve Televizyon Teknolojilerindeki Gelişmelerin Hukuki Düzenlemelere Etkisi. (Uzmanlık Tezi). T.C Radyo ve Televizyon Üst Kurulu. Ankara.
Akıllıoğlu, Serpil & Aziz Aysel, & Çolakoğlu, Nuri & Dağlı, Nevzat, & Görün, Nurten, & Bayık, Hüdai, & Saydamer, Hilkat ve Tanık, Mihriban. (1990). TRT, Dünden Bugüne Radyo-Televizyon. Ankara: Ajans Türk Matbaacılık.
Alemdar, Korkmaz, & Uzun, Ruhdan. (2013). Herkes için Gazetecilik. Ankara: Tanyeri Kitap.
Aziz, Aysel. (2013). Televizyon ve Radyo Yayıncılığı (Giriş). İstanbul: Hiperlink Eğitim İletişim Yayınları.
Barbier, Frederıc, & Lavenır, C.Bertho. (2001). Diderot'dan İnternete Medya. (Çeviren: Kerem Eksen). İstanbul: Okyanus Yayın.
Boyd, Andrew. (2001). Broadcast Journalism (5th Edition). Oxford: Focal Press.
Cankaya, Özden. (2003). Bir Kitle İletişim Kurumunun Tarihi: TRT 1927-2000 (1. Baskı). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
Dileklen, T. (2005), Televizyon haberciliği. İstanbul: Okumuş Adam Yayınevi.
Girgin, Atilla. (1998). Haber Yazma Teknikleri. İstanbul: İnkilap Yayınları.
Gökçe, G. (2012). Televizyon Program Yapımcılığı ve Yönetmenliği. İstanbul: Der Yayınları.
Işıklar, Hakan Cem. (2014). Prpfesyonel TV Haberciliği. Ankara: Nobel Yayınları.
Jeanneney, J.noel. (2009). Başlangıçtan Günümüze Medya Tarihi. (Çeviren: Esra Atuk). Đstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
Mcleish, Robert. (1999). Radio Production (4th edition). Oxford: Focal Press.
MEGEP, (2011). Radyo ve Televizyon Tarihi, 26 Haziran 2024 tarihinde https://www.megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller_pdf/Radyo%20Televizyon%20Tarihi.pdf, adresinden erişildi.
MEGEP, (2013). Radyo Haberciliği, 26 Haziran 2024 tarihinde https://megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller_pdf/Radyo%20Habercili%C4%9Fi.pdf, adresinden erişildi.
Parsa, Seyide. (1993). Televizyon Haberciliği ve Kuramları. İzmir: Ege Üniversitesi Yayınları.
Şentürk, Rıdvan. (2009). “McLuhan’ın Televizyon Teorisi”. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi Yıl:8 Sayı:15 Bahar 2009 s.17-31.
Tokgöz, Oya. (1994). Temel Gazetecilik (3. Baskı). Ankara: İmge Kitap Evi.
Tutuk, Z. Ş., & Barutçu, B. (2018). Televizyon Diye Bir Şey Varmış: Türkiye’de Televizyonculuğun Başlangıç̧ Öyküsü̈ 1951-1971 İTÜ TV Dönemi. (1. Baskı). İstanbul: İTÜ Vakfı İktisadi İşletmesi.
Uğurlu, Faruk, & Öztürk, Şerife. (2006). Türkiye’de Televizyon Haberciliği: Özel TV kanallarının Getirdikleri. Konya: Tablet Kitapevi.
Uslu, İ. (2011). Televizyon Yayıncılığında Kamu Hizmeti Yayıncılığı. (Uzmanlık Tezi). Ankara: T.C. Radyo ve Televizyon Üst Kurulu.
Uyguç, Ü., & Genç, A. (1998). Radyo Televizyon Haberciliği. İstanbul: Avcıol Basım¬ Yayın.
Vivian, John. (1999). The Medio Of Mass Communication (5th Edition). Needham: A Viacom Company.
Yılmaz, Âdem. (t.y.). Radyo ve Televizyon Haberciliği. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
Yüksel, E., & Gürcan, İ. (2005). Haber Toplama ve Yazma. Konya: Tablet Yayınları.
Referanslar
Akalın, İ. (2011). Radyo ve Televizyon Teknolojilerindeki Gelişmelerin Hukuki Düzenlemelere Etkisi. (Uzmanlık Tezi). T.C Radyo ve Televizyon Üst Kurulu. Ankara.
Akıllıoğlu, Serpil & Aziz Aysel, & Çolakoğlu, Nuri & Dağlı, Nevzat, & Görün, Nurten, & Bayık, Hüdai, & Saydamer, Hilkat ve Tanık, Mihriban. (1990). TRT, Dünden Bugüne Radyo-Televizyon. Ankara: Ajans Türk Matbaacılık.
Alemdar, Korkmaz, & Uzun, Ruhdan. (2013). Herkes için Gazetecilik. Ankara: Tanyeri Kitap.
Aziz, Aysel. (2013). Televizyon ve Radyo Yayıncılığı (Giriş). İstanbul: Hiperlink Eğitim İletişim Yayınları.
Barbier, Frederıc, & Lavenır, C.Bertho. (2001). Diderot'dan İnternete Medya. (Çeviren: Kerem Eksen). İstanbul: Okyanus Yayın.
Boyd, Andrew. (2001). Broadcast Journalism (5th Edition). Oxford: Focal Press.
Cankaya, Özden. (2003). Bir Kitle İletişim Kurumunun Tarihi: TRT 1927-2000 (1. Baskı). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
Dileklen, T. (2005), Televizyon haberciliği. İstanbul: Okumuş Adam Yayınevi.
Girgin, Atilla. (1998). Haber Yazma Teknikleri. İstanbul: İnkilap Yayınları.
Gökçe, G. (2012). Televizyon Program Yapımcılığı ve Yönetmenliği. İstanbul: Der Yayınları.
Işıklar, Hakan Cem. (2014). Prpfesyonel TV Haberciliği. Ankara: Nobel Yayınları.
Jeanneney, J.noel. (2009). Başlangıçtan Günümüze Medya Tarihi. (Çeviren: Esra Atuk). Đstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
Mcleish, Robert. (1999). Radio Production (4th edition). Oxford: Focal Press.
MEGEP, (2011). Radyo ve Televizyon Tarihi, 26 Haziran 2024 tarihinde https://www.megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller_pdf/Radyo%20Televizyon%20Tarihi.pdf, adresinden erişildi.
MEGEP, (2013). Radyo Haberciliği, 26 Haziran 2024 tarihinde https://megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/moduller_pdf/Radyo%20Habercili%C4%9Fi.pdf, adresinden erişildi.
Parsa, Seyide. (1993). Televizyon Haberciliği ve Kuramları. İzmir: Ege Üniversitesi Yayınları.
Şentürk, Rıdvan. (2009). “McLuhan’ın Televizyon Teorisi”. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi Yıl:8 Sayı:15 Bahar 2009 s.17-31.
Tokgöz, Oya. (1994). Temel Gazetecilik (3. Baskı). Ankara: İmge Kitap Evi.
Tutuk, Z. Ş., & Barutçu, B. (2018). Televizyon Diye Bir Şey Varmış: Türkiye’de Televizyonculuğun Başlangıç̧ Öyküsü̈ 1951-1971 İTÜ TV Dönemi. (1. Baskı). İstanbul: İTÜ Vakfı İktisadi İşletmesi.
Uğurlu, Faruk, & Öztürk, Şerife. (2006). Türkiye’de Televizyon Haberciliği: Özel TV kanallarının Getirdikleri. Konya: Tablet Kitapevi.
Uslu, İ. (2011). Televizyon Yayıncılığında Kamu Hizmeti Yayıncılığı. (Uzmanlık Tezi). Ankara: T.C. Radyo ve Televizyon Üst Kurulu.
Uyguç, Ü., & Genç, A. (1998). Radyo Televizyon Haberciliği. İstanbul: Avcıol Basım¬ Yayın.
Vivian, John. (1999). The Medio Of Mass Communication (5th Edition). Needham: A Viacom Company.
Yılmaz, Âdem. (t.y.). Radyo ve Televizyon Haberciliği. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
Yüksel, E., & Gürcan, İ. (2005). Haber Toplama ve Yazma. Konya: Tablet Yayınları.
