Sağlığın Korunması, Geliştirilmesi ve İlgili Uluslararası Bildirgeler

Akdeniz, M. & Kavukçu, E. (2017). Dördüncül koruma: önce zarar verme. Turkish Journal of Family Practice/Türkiye Aile Hekimliği Dergisi, 21(2), 74-81.

Altay, A. (2007). Sağlık hizmetlerinin sunumunda yeni açılımlar ve Türkiye açısından değerlendirilmesi. Sayıştay Dergisi, (64), 33-58.

Aydemir, İ. & Özhan, A. (2011). Hasta hakları uygulamalarının hasta ve yakınları tarafından değerlendirilmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, 22(1), 85-104.

Aydın, N. (2019). Sağlığın teşviki ve geliştirilmesi. Black Sea Journal of Health Science Dergisi, 2(1), 21-29.

Bahar, Z., & Açıl, D. (2014). Sağlığı geliştirme modeli: kavramsal yapı. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi, 7(1), 59-67.

Bahar Özvarış, Ş. (2009). Üreme sağlığı ve aile planlaması. İçinde Aslan, D. (Edt.), Halk sağlığı ile ilgili güncel sorunlar ve yaklaşımlar (ss. 80-85). Ankara: Ankara Tabib Odası.

Bilir, N. (2003). Yaşlılıkta sağlığın korunması ve koruyucu hekimlik. ss.17-20, Ankara: Hacettepe Üniversitesi GEBAM Yayını.

Catford, J. (2010). Implementing the nairobi call to action: Africa's opportunity to light the way. Health promotion international, 25(1), 1-4.

Çakıcı, A. B. & Yücel, İ. (2019). Halk sağlığı ve sosyal hizmet. Public Health and Social Work.

Çimen, Z. (2015). Kronik Hastalığı Olan Yaşlı Bireylerde Sağlık Okuryazarlığı ve Sağlık Algısı İlişkisi. Yüksek Lisans Tezi. Ege Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Dağdeviren, Z. (2010). Şanlıurfa İl Merkezindeki Lise Öğrencilerinin Sağlığı Geliştirme Davranışları ve İlişkili Faktörler. Yüksek Lisans Tezi. Harran Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Şanlıurfa.

Değerli, H. & Yiğit A. (2020). Sağlığın korunması ve geliştirilmesinde bireylerin sağlıklı yaşam biçimi davranış düzeyinin belirlenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 11(27), 573-586.

Demir Avcı, Y. (2016). Kişisel sağlık sorumluluğu. TAF Preventive Medicine Bulletin Dergisi, 15(3), 256-266.

Demir Bayram, S. (2021). Sağlık kamu hizmetinin dayanağı olan ve sağlık hakkını güvence altına alan düzenlemeler ile ilkeler. Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, (2), 175-240.

Dikici, M. F. & Şahin, M. K. (2013). Periyodik sağlık muayenesinde risk değerlendirmesi. Türkiye Klinikleri J FamMed-Special Topics Dergisi, 4(5), 29-36.

Kıraç, R., & Öztürk, Y. E. (2019). Sağlık ve hastalık. İçinde Dalkılıç, M. (Edt.), Scientific Developments, (ss. 382-389). Ankara: Gece Akademi Yayıncılık.

Kıyıcı, H. (2019). Sağlığın Korunması ve Geliştirilmesinde Bireylerin Sağlık Hizmetlerine Yönelik Algılarının Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışlarına Etkisi: Isparta İli Örneği. Yüksek Lisans Tezi. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Isparta.

Madenoğlu Kıvanç, M. (2015). Evrensel sağlık bildirgeleri ve Türkiye’de sağlık reformları. Sağlık ve Hemşirelik Yönetimi Dergisi, 2(3), 162-166.

Ortanca, D. (2021). Trakya Üniversitesi Son Sınıf Lisans Öğrencilerinin Sağlık Algısı ile Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Uzmanlık Tezi. Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Aile Hekimliği Anabilim Dalı, Edirne.

Özdemir, A. R. (2012). Sağlıkta Dönüşüm Programında Aile Hekimliği Uygulaması ve Hasta Memnuniyet Düzeyi: Kilis İli Örneği. Yüksek Lisans Tezi. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Denizli.

Özpulat, F. (2010). Sağlığın korunması ve geliştirilmesinde hemşirenin çağdaş bir rolü: eğitici kimliği. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, Sempozyum Özel Sayısı. Bildiriler, 293-297.

Öztürk, A., Özenç, S., Canmemiş, S. ve Bozoğlu, E. (2016). Yaşlılık döneminde koruyucu sağlık bakımı. Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care, 10(1).

Resmi Gazete, (1961). 224 sayılı sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmesi hakkında kanun. RG Sayısı, 10705.

Sevil, Ü. ve Bayram Değer, V. (2019). Geriatriye disiplinler arası yaklaşım. İçinde H. Kaçan (Edt.) Geriatride sağlık hizmetlerinin planlanması (ss. 117- 131). İstanbul: Güven Plus Grup A. Ş. Yayınları.

Somunoğlu, S. (1999). Kavramsal açıdan sağlık. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, 4(1), 52-62.

Şentürk, C. (2020). Türkiye’de Sağlığın Geliştirilmesi Kapsamında Sektörler Arası İşbirliği Çalışmaları. Yüksek Lisans Tezi. Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sivas.

World Health Organization. (a) (https://www.who.int/about/accountability/governance/constitution Erişim Tarihi: 06.01.2024).

World Health Organization. (b) (https://www.who.int/teams/health-promotion/enhanced-wellbeing/seventh-global-conference Erişim Tarihi: 04.12.2022).

World Health Organization. (c) (https://www.who.int/health-topics/health-promotion#tab=tab_1 Erişim Tarihi: 06.12.2022).

World Health Organization. (1986). Ottawa charter for health promotion, 1986. Regional Office for Europe.

World Health Organization. (1997). The Jakarta declaration: on leading health promotion into the 21st century.

World Health Organization (1998). Sağlığın teşviki ve geliştirilmesi sözlüğü (Çev: T.C. Sağlık Bakanlığı). Ankara: Anıl Matbaacılık.

World Health Organization (2009). Milestones in health promotion: Statements from global conferences.

World Health Organization. (2012). Report of the sixty-second session of the WHO Regional Committee for Europe.

Akdeniz, M. & Kavukçu, E. (2017). Dördüncül koruma: önce zarar verme. Turkish Journal of Family Practice/Türkiye Aile Hekimliği Dergisi, 21(2), 74-81.

Altay, A. (2007). Sağlık hizmetlerinin sunumunda yeni açılımlar ve Türkiye açısından değerlendirilmesi. Sayıştay Dergisi, (64), 33-58.

Aydemir, İ. & Özhan, A. (2011). Hasta hakları uygulamalarının hasta ve yakınları tarafından değerlendirilmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, 22(1), 85-104.

Aydın, N. (2019). Sağlığın teşviki ve geliştirilmesi. Black Sea Journal of Health Science Dergisi, 2(1), 21-29.

Bahar, Z., & Açıl, D. (2014). Sağlığı geliştirme modeli: kavramsal yapı. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi, 7(1), 59-67.

Bahar Özvarış, Ş. (2009). Üreme sağlığı ve aile planlaması. İçinde Aslan, D. (Edt.), Halk sağlığı ile ilgili güncel sorunlar ve yaklaşımlar (ss. 80-85). Ankara: Ankara Tabib Odası.

Bilir, N. (2003). Yaşlılıkta sağlığın korunması ve koruyucu hekimlik. ss.17-20, Ankara: Hacettepe Üniversitesi GEBAM Yayını.

Catford, J. (2010). Implementing the nairobi call to action: Africa's opportunity to light the way. Health promotion international, 25(1), 1-4.

Çakıcı, A. B. & Yücel, İ. (2019). Halk sağlığı ve sosyal hizmet. Public Health and Social Work.

Çimen, Z. (2015). Kronik Hastalığı Olan Yaşlı Bireylerde Sağlık Okuryazarlığı ve Sağlık Algısı İlişkisi. Yüksek Lisans Tezi. Ege Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Dağdeviren, Z. (2010). Şanlıurfa İl Merkezindeki Lise Öğrencilerinin Sağlığı Geliştirme Davranışları ve İlişkili Faktörler. Yüksek Lisans Tezi. Harran Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Şanlıurfa.

Değerli, H. & Yiğit A. (2020). Sağlığın korunması ve geliştirilmesinde bireylerin sağlıklı yaşam biçimi davranış düzeyinin belirlenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 11(27), 573-586.

Demir Avcı, Y. (2016). Kişisel sağlık sorumluluğu. TAF Preventive Medicine Bulletin Dergisi, 15(3), 256-266.

Demir Bayram, S. (2021). Sağlık kamu hizmetinin dayanağı olan ve sağlık hakkını güvence altına alan düzenlemeler ile ilkeler. Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, (2), 175-240.

Dikici, M. F. & Şahin, M. K. (2013). Periyodik sağlık muayenesinde risk değerlendirmesi. Türkiye Klinikleri J FamMed-Special Topics Dergisi, 4(5), 29-36.

Kıraç, R., & Öztürk, Y. E. (2019). Sağlık ve hastalık. İçinde Dalkılıç, M. (Edt.), Scientific Developments, (ss. 382-389). Ankara: Gece Akademi Yayıncılık.

Kıyıcı, H. (2019). Sağlığın Korunması ve Geliştirilmesinde Bireylerin Sağlık Hizmetlerine Yönelik Algılarının Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışlarına Etkisi: Isparta İli Örneği. Yüksek Lisans Tezi. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Isparta.

Madenoğlu Kıvanç, M. (2015). Evrensel sağlık bildirgeleri ve Türkiye’de sağlık reformları. Sağlık ve Hemşirelik Yönetimi Dergisi, 2(3), 162-166.

Ortanca, D. (2021). Trakya Üniversitesi Son Sınıf Lisans Öğrencilerinin Sağlık Algısı ile Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Uzmanlık Tezi. Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Aile Hekimliği Anabilim Dalı, Edirne.

Özdemir, A. R. (2012). Sağlıkta Dönüşüm Programında Aile Hekimliği Uygulaması ve Hasta Memnuniyet Düzeyi: Kilis İli Örneği. Yüksek Lisans Tezi. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Denizli.

Özpulat, F. (2010). Sağlığın korunması ve geliştirilmesinde hemşirenin çağdaş bir rolü: eğitici kimliği. Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, Sempozyum Özel Sayısı. Bildiriler, 293-297.

Öztürk, A., Özenç, S., Canmemiş, S. ve Bozoğlu, E. (2016). Yaşlılık döneminde koruyucu sağlık bakımı. Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care, 10(1).

Resmi Gazete, (1961). 224 sayılı sağlık hizmetlerinin sosyalleştirilmesi hakkında kanun. RG Sayısı, 10705.

Sevil, Ü. ve Bayram Değer, V. (2019). Geriatriye disiplinler arası yaklaşım. İçinde H. Kaçan (Edt.) Geriatride sağlık hizmetlerinin planlanması (ss. 117- 131). İstanbul: Güven Plus Grup A. Ş. Yayınları.

Somunoğlu, S. (1999). Kavramsal açıdan sağlık. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, 4(1), 52-62.

Şentürk, C. (2020). Türkiye’de Sağlığın Geliştirilmesi Kapsamında Sektörler Arası İşbirliği Çalışmaları. Yüksek Lisans Tezi. Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sivas.

World Health Organization. (a) (https://www.who.int/about/accountability/governance/constitution Erişim Tarihi: 06.01.2024).

World Health Organization. (b) (https://www.who.int/teams/health-promotion/enhanced-wellbeing/seventh-global-conference Erişim Tarihi: 04.12.2022).

World Health Organization. (c) (https://www.who.int/health-topics/health-promotion#tab=tab_1 Erişim Tarihi: 06.12.2022).

World Health Organization. (1986). Ottawa charter for health promotion, 1986. Regional Office for Europe.

World Health Organization. (1997). The Jakarta declaration: on leading health promotion into the 21st century.

World Health Organization (1998). Sağlığın teşviki ve geliştirilmesi sözlüğü (Çev: T.C. Sağlık Bakanlığı). Ankara: Anıl Matbaacılık.

World Health Organization (2009). Milestones in health promotion: Statements from global conferences.

World Health Organization. (2012). Report of the sixty-second session of the WHO Regional Committee for Europe.