Kamu Diplomasisi ve Yumuşak Güç: MEB Yurt Dışı Türk Okulları
Özet
Bu çalışmanın amacı, MEB yurtdışı eğitim politikalarının ana aktörlerinden biri olan Türk Okullarının, kamu diplomasisinde yumuşak güç unsuru olarak ikili ilişkilere dayalı politika ve stratejiler üretmesinin, Türkiye ve diğer ülkeler arasında köprü olmasının ve çok boyutlu bir perspektiften uluslararası bağların kurulmasını sağlamasının, ülkemizin itibarı açısından önemini ortaya çıkarmaktır. MEB Yurtdışı Türk Okulları’nın ülke politikaları doğrultusunda kamu diplomasisinde yumuşak bir güç unsuru olarak toplumları etkileme ve sempatilerini kazanma, Türk Kültürü’nü tanıtma, Türk Eğitim Sistemi’ni özendirme, Türkçe’yi sevdirme, Türkiye’ye güven duyma ve bir ülke olarak cazibe merkezi olma potansiyeli bulunmaktadır.
Referanslar
Balampekou, M. & Floriotis, G. (2012). Antonio Gramsci, education and science. Journal for Critical Education Policy Studies, 10(1), 285-297.
Baldwin, D. A. (2012). Power and international relations, Carlsnaes, W., Risse, T. & Simmons, B., (Eds.), In Handbook of international relations, (2nd ed., pp. 273-297), US: SAGE.
Belliotti, R. A. (2016). Power: Oppression, subservience, and resistance. NY: SUNY Press.
Bosch, R. (2016). Power: A conceptual analysis. Netherland: Eleven International Publishing.
Cull, N. (2009). Public diplomacy: Lessons from the past. CA: Figueroa Press.
Cull, N. J. (2008). Public diplomacy: Taxonomies and histories. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 31-54.
DMK (1965). Devlet memurları kanunu 1965. (12/11/2019 tarihinde https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=657&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5 adresinden ulaşılmıştır).
Eken, M. E. (2015). Jeopolitik derinlik, akılcı güç ve popüler kültür: Stratejik bir konsept olarak gündelik hayatın önemi. Şahin, M. & Çevik, B. S. (Eds.), Türk dış politikası ve kamu diplomasisi, (pp. 17-44), Ankara: Nobel Yayıncılık.
Gilboa, E. (2008). Searching for a theory of public diplomacy. The annals of the American academy of political and social science, 616(1), 55-77.
Gilboa, E. (2001). Diplomacy in the media age: Three models of uses and effects. Diplomacy and Statecraft, 12(2), 1-28.
Gramsci, A. (2005). The southern question. (Pasquale. VERDICCHIO, Çev.). Toronto: Guernica Editions.
Hart, J. (1976). Three approaches to the measurement of power in international relations. International Organization, 30(2), 289-305.
Hayden, C. (2012). The rhetoric of soft power: Public diplomacy in global contexts. UK: Lexington Books.
Holsti, K. J. (1964). The concept of power in the study of international relations. Background, 7(4), 179-194.
MEB (2017). Milli eğitim bakanlığı, (04/12/2017 tarihinde http://abdigm.meb.gov.tr/www/gorevlerimiz/icerik/18 adresinden ulaşılmıştır).
https://www.britishcouncil.org/organisation/facts/what-the-british-council- does/contribution-uk-soft-power, (01/12/2017 tarihinde ulaşılmıştır).
https://ci.metu.edu.tr/tr/amaclarimiz, ( 02/11/2018 tarihinde ulaşılmıştır).
https://www.goethe.de/ins/tr/tr/ueb.html, (21/12/2017 tarihinde ulaşılmıştır)
https://www.sb.k12.tr/dayanisma/yardim-calismalari/, Saint Benoit Lisesi, (13/10/2017 tarihinde ulaşılmıştır).
Hughes, J. A. (2006). “Who watches the watchmen?”: ideology and “real world” superheroes. The Journal of Popular Culture, 39(4), 546-557.
Jurková, J. P. (2018). The domestic dimension of Israeli public diplomacy. Polish Political Science Yearbook, 47(2), 242-253. http://dx.doi.org/10.15804/ppsy2018206.
Kalın, İ. (2012). Türk dış politikası ve kamu diplomasisi. Özkan, A. & Öztürk, T. (Eds.). Kamu diplomasisi. (pp. 145-160). İstanbul: Tasam Yayınları. https://kdk.gov.tr/sag/kamu- diplomasisine-bakis/20 Erişim Tarihi: 12.10.2017.
Kalın, İ. (2011). Soft power and public diplomacy in Turkey. Perceptions, 16(3), 5.
Karadağ, H. (2012). Bir dış politika tekniği olarak kamu diplomasisi: karar verme süreci üzerine etkisi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Kapani, M. (2001). Politika bilimine giriş. Ankara: Bilgi Yayınevi.
Kim, H. (2011). Cultural diplomacy as the means of soft power in an information age. Institute for Cultural Diplomacy. (13/01/2020 tarihinde http://www.culturaldiplomacy.org/pdf/case-studies/Hwajung_Kim_Cultural_Diplomacy_as_the_Means_of_Soft_Power _in_the_Information_Age.pdf.adresinden ulaşılmıştır).
Manheim, J. B. (1990). Strategic public diplomacy: The evolution of ınfluence. NY: Oxford University Press.
McClory, J. (2015). The soft power 30: A global ranking of soft power. Portland, OR: Portland Communication. http://comresglobal.com/wp-content/uploads /2015/07/Report_Final-published. Pdf. Erişim Tarihi: 11.03.2018.
Nye, J. S. (2017). Yumuşak güç: Dünya siyasetinde başarının araçları, İnan Aydın, R. (Çev.), Ankara: BB101 Yayınları.
Nye Jr, J. S. (2004). Power in the global information age: From realism to globalization. NY:Routledge.
Özdemir, H. (2008). Uluslararası ilişkilerde güç: Çok boyutlu bir değerlendirme. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 63(03), 113-144.
Özkan, A. (2015). Strategic practices of public diplomacy policies in educational field and Turkey's potential for cultural diplomacy. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 176, 35-43.
Öztürk, Ş. (2015). Politik organizasyon olarak devlet ve kapitalizm. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, (36).
Pamment, J. (2012). What became of the new public diplomacy? Recent developments in British, US and Swedish public diplomacy policy and evaluation methods. The Hague Journal of Diplomacy, 7(3), 313-336.
Rawnsley, G. (2020). Cultural diplomacy today: A ‘Culture of dialogue’or a ‘dialogue of cultures’?. P., Jarmila et al. (Eds.). In Transnational Sites of China’s Cultural Diplomacy: Central Asia, Southeast Asia, Middle East and Europe Compared (pp. 13-33). London: Palgrave Macmillan.
Resmi Gazete (2003). Bakanlıklararası ortak kültür komisyonunun çalışma esas ve usulleri ile bu komisyon tarafından yurtdışında görevlendirilecek personelin nitelikleri ile hak ve yükümlülüklerinin belirlenmesine ilişkin bakanlar kurulu kararı ile yürürlüğe giren karar 2014. (10/02/2020 tarihinde htmlhttps://teftis.ktb.gov.tr/ adresinden ulaşılmıştır).
Rosecrance, R. (2006). Power and international relations: The rise of China and its effects. International Studies Perspectives, 7(1), 31-35.
Sancak, K. (2016). Uluslararası ilişkilerde güç kavramı ve yumuşak güç. Nobel Yayıncılık: Ankara.
Sevin, E. (2017). A multilayered approach to public diplomacy evaluation: Pathways of connection. Politics & Policy, 45(5), 879-901.
Signitzer, B. & Coombs, T. (1992). Public relations and public diplomacy: Conceptual divergence. Public Belations Review, 18(2), 137-47.
Şahin, M. & Çevik, B. S., (2015). Türkiye’de kamu diplomasisi ve yumuşak güç. Şahin, M., Çevik, B. S. (Ed.), Türk dış politikası ve kamu diplomasisi, (pp.1-16), Ankara: Nobel Yayıncılık.
Trilokekar, R. D. (2010). International education as soft power? The contributions and challenges of Canadian foreign policy to the internationalization of higher education. Higher Education, 59(2), 131-147.
Ünal Erzen, M. (2014). Kamu diplomasisi. İstanbul: Derin Yayınları.
Wilcox, D., Phlip A. & Warren A. (1992). Public relations: Strategies and tactics. (3rd Ed.), New York: Harper Collins.
Wolf, C. J. & Rosen, B. (2004). Public diplomacy how to think about and improve it, Book Review, US: Rand Cooperation.
Zaharna, R. S., (2010). Studies in diplomacy and international relations. Lee, D. & Sharp, P. (Eds.), Changing dynamics and strategic vision, (pp. 73-88), US: Palgrave Macmillan.
Referanslar
Balampekou, M. & Floriotis, G. (2012). Antonio Gramsci, education and science. Journal for Critical Education Policy Studies, 10(1), 285-297.
Baldwin, D. A. (2012). Power and international relations, Carlsnaes, W., Risse, T. & Simmons, B., (Eds.), In Handbook of international relations, (2nd ed., pp. 273-297), US: SAGE.
Belliotti, R. A. (2016). Power: Oppression, subservience, and resistance. NY: SUNY Press.
Bosch, R. (2016). Power: A conceptual analysis. Netherland: Eleven International Publishing.
Cull, N. (2009). Public diplomacy: Lessons from the past. CA: Figueroa Press.
Cull, N. J. (2008). Public diplomacy: Taxonomies and histories. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 31-54.
DMK (1965). Devlet memurları kanunu 1965. (12/11/2019 tarihinde https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=657&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5 adresinden ulaşılmıştır).
Eken, M. E. (2015). Jeopolitik derinlik, akılcı güç ve popüler kültür: Stratejik bir konsept olarak gündelik hayatın önemi. Şahin, M. & Çevik, B. S. (Eds.), Türk dış politikası ve kamu diplomasisi, (pp. 17-44), Ankara: Nobel Yayıncılık.
Gilboa, E. (2008). Searching for a theory of public diplomacy. The annals of the American academy of political and social science, 616(1), 55-77.
Gilboa, E. (2001). Diplomacy in the media age: Three models of uses and effects. Diplomacy and Statecraft, 12(2), 1-28.
Gramsci, A. (2005). The southern question. (Pasquale. VERDICCHIO, Çev.). Toronto: Guernica Editions.
Hart, J. (1976). Three approaches to the measurement of power in international relations. International Organization, 30(2), 289-305.
Hayden, C. (2012). The rhetoric of soft power: Public diplomacy in global contexts. UK: Lexington Books.
Holsti, K. J. (1964). The concept of power in the study of international relations. Background, 7(4), 179-194.
MEB (2017). Milli eğitim bakanlığı, (04/12/2017 tarihinde http://abdigm.meb.gov.tr/www/gorevlerimiz/icerik/18 adresinden ulaşılmıştır).
https://www.britishcouncil.org/organisation/facts/what-the-british-council- does/contribution-uk-soft-power, (01/12/2017 tarihinde ulaşılmıştır).
https://ci.metu.edu.tr/tr/amaclarimiz, ( 02/11/2018 tarihinde ulaşılmıştır).
https://www.goethe.de/ins/tr/tr/ueb.html, (21/12/2017 tarihinde ulaşılmıştır)
https://www.sb.k12.tr/dayanisma/yardim-calismalari/, Saint Benoit Lisesi, (13/10/2017 tarihinde ulaşılmıştır).
Hughes, J. A. (2006). “Who watches the watchmen?”: ideology and “real world” superheroes. The Journal of Popular Culture, 39(4), 546-557.
Jurková, J. P. (2018). The domestic dimension of Israeli public diplomacy. Polish Political Science Yearbook, 47(2), 242-253. http://dx.doi.org/10.15804/ppsy2018206.
Kalın, İ. (2012). Türk dış politikası ve kamu diplomasisi. Özkan, A. & Öztürk, T. (Eds.). Kamu diplomasisi. (pp. 145-160). İstanbul: Tasam Yayınları. https://kdk.gov.tr/sag/kamu- diplomasisine-bakis/20 Erişim Tarihi: 12.10.2017.
Kalın, İ. (2011). Soft power and public diplomacy in Turkey. Perceptions, 16(3), 5.
Karadağ, H. (2012). Bir dış politika tekniği olarak kamu diplomasisi: karar verme süreci üzerine etkisi. Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Kapani, M. (2001). Politika bilimine giriş. Ankara: Bilgi Yayınevi.
Kim, H. (2011). Cultural diplomacy as the means of soft power in an information age. Institute for Cultural Diplomacy. (13/01/2020 tarihinde http://www.culturaldiplomacy.org/pdf/case-studies/Hwajung_Kim_Cultural_Diplomacy_as_the_Means_of_Soft_Power _in_the_Information_Age.pdf.adresinden ulaşılmıştır).
Manheim, J. B. (1990). Strategic public diplomacy: The evolution of ınfluence. NY: Oxford University Press.
McClory, J. (2015). The soft power 30: A global ranking of soft power. Portland, OR: Portland Communication. http://comresglobal.com/wp-content/uploads /2015/07/Report_Final-published. Pdf. Erişim Tarihi: 11.03.2018.
Nye, J. S. (2017). Yumuşak güç: Dünya siyasetinde başarının araçları, İnan Aydın, R. (Çev.), Ankara: BB101 Yayınları.
Nye Jr, J. S. (2004). Power in the global information age: From realism to globalization. NY:Routledge.
Özdemir, H. (2008). Uluslararası ilişkilerde güç: Çok boyutlu bir değerlendirme. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 63(03), 113-144.
Özkan, A. (2015). Strategic practices of public diplomacy policies in educational field and Turkey's potential for cultural diplomacy. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 176, 35-43.
Öztürk, Ş. (2015). Politik organizasyon olarak devlet ve kapitalizm. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, (36).
Pamment, J. (2012). What became of the new public diplomacy? Recent developments in British, US and Swedish public diplomacy policy and evaluation methods. The Hague Journal of Diplomacy, 7(3), 313-336.
Rawnsley, G. (2020). Cultural diplomacy today: A ‘Culture of dialogue’or a ‘dialogue of cultures’?. P., Jarmila et al. (Eds.). In Transnational Sites of China’s Cultural Diplomacy: Central Asia, Southeast Asia, Middle East and Europe Compared (pp. 13-33). London: Palgrave Macmillan.
Resmi Gazete (2003). Bakanlıklararası ortak kültür komisyonunun çalışma esas ve usulleri ile bu komisyon tarafından yurtdışında görevlendirilecek personelin nitelikleri ile hak ve yükümlülüklerinin belirlenmesine ilişkin bakanlar kurulu kararı ile yürürlüğe giren karar 2014. (10/02/2020 tarihinde htmlhttps://teftis.ktb.gov.tr/ adresinden ulaşılmıştır).
Rosecrance, R. (2006). Power and international relations: The rise of China and its effects. International Studies Perspectives, 7(1), 31-35.
Sancak, K. (2016). Uluslararası ilişkilerde güç kavramı ve yumuşak güç. Nobel Yayıncılık: Ankara.
Sevin, E. (2017). A multilayered approach to public diplomacy evaluation: Pathways of connection. Politics & Policy, 45(5), 879-901.
Signitzer, B. & Coombs, T. (1992). Public relations and public diplomacy: Conceptual divergence. Public Belations Review, 18(2), 137-47.
Şahin, M. & Çevik, B. S., (2015). Türkiye’de kamu diplomasisi ve yumuşak güç. Şahin, M., Çevik, B. S. (Ed.), Türk dış politikası ve kamu diplomasisi, (pp.1-16), Ankara: Nobel Yayıncılık.
Trilokekar, R. D. (2010). International education as soft power? The contributions and challenges of Canadian foreign policy to the internationalization of higher education. Higher Education, 59(2), 131-147.
Ünal Erzen, M. (2014). Kamu diplomasisi. İstanbul: Derin Yayınları.
Wilcox, D., Phlip A. & Warren A. (1992). Public relations: Strategies and tactics. (3rd Ed.), New York: Harper Collins.
Wolf, C. J. & Rosen, B. (2004). Public diplomacy how to think about and improve it, Book Review, US: Rand Cooperation.
Zaharna, R. S., (2010). Studies in diplomacy and international relations. Lee, D. & Sharp, P. (Eds.), Changing dynamics and strategic vision, (pp. 73-88), US: Palgrave Macmillan.
