Popüler Kültür ve Serbest Zaman Algısı

Adam, B.(1990). Time and Social Theory, Temple University Press, Philadelphia.

Barnett, L.A. (2006). Accounting for leisure preferences from within: The relative contributions of gender, race or ethnicity, personality, affective style, and motivational orientation. Journal of Leisure Research, 38(4): 445–475.

Bekiroğlu, O., & Kutlu, T. Ö. (2009). Popüler Kültür ve Popülerleştirilen Genç Kız İmgesi. Medya ve Popüler Kültür, 215-258.

Chick, G. (2018). Leisure and Recreation, Anthropological Study of. The International Encyclopedia of Anthropology, 1-8.

Elias, N., (2000). Zaman Üzerine, Çev. Veysel Atayman, Ayrıntı Yayınları., İstanbul.

Erdoğan, İ. (1999). Popüler kültür: Kültür alanında egemenlik ve mücadele. Popüler Kültür Ve İktidar, 18-52.

Erdoğan, İ., (2004), “Popüler Kültürün Ne Olduğu Üzerine”, Eğitim, Özel Sayısı, Yıl:5, Sayı: 57, Milli Eğitim Bakanlığı Yayını, Ankara.

Fiske, J., (1999). Popüler Kültürü Anlamak, (Çeviren: Süleyman İrvan), Ark Yayıncılık, Ankara.

Giriş. Ankara: Bağırgan Yayınevi.

Güven, M., Yeşil, S., (2011), İşletmelerde Zaman Yönetimi, (Editör: İ. Bakan), 2. Baskı, Çağdaş Yönetim Yaklaşımları İlkeler, Kavramlar ve Yaklaşımlar, Beta Basım A.Ş., İstanbul.

Iwasaki, Y. (2006). Leisure and quality of life in an ınternational and multicultural context: what are major pathways linking leisure to quality of life? Social Indicators Research, 82, 233–264.

Kaplan, M. (1991). Essays on leisure: Human and policy Issues. Cranbury, NJ: Associated

Mirzeoğlu, N. (2003). Rekreasyon ile ilgili temel kavramlar, Beden Eğitimi Ve Spor Bilimlerine

Okumuş., E. (2010). Zaman sosyolojisi: Bir giriş denemesi. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 10(2), 121-174.

Özdemir, İ., (2001), “Popüler Bir İkon Olarak Fatih Terim”, Tezkire, 10, Sayı:22, Eylül /Ekim, Ankara.

Paklacı, B. (2019). Görsel kültür unsurlarından hareketle 21.yüzyılda kültür endüstrisi ve tüketim toplumu (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Trakya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Edirne.

Saçıkaralı, T. (2018). Sosyal Medyanın Kültür ve İletişimdeki Etkisi: Gençler Üzerine Bir İnceleme (Master's thesis, İstanbul Gelişim Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü).

Smith, H.W., (1998), Hayatı ve Zamanı Yönetmenin 10 Doğal Yasası, Çeviren:Aslı Cıngıl Çelik, Rota Yayın Yapım Tanıtım, İstanbul.

Spencer-Oatey, H. (2008). Culturally speaking second edition: Culture, communication and politeness theory. London: Bloomsbury Publishing.

Şentürk, Ü. (2007). Popüler Bir Kültür Örneği Olarak Futbol. Sosyal Bilimler Dergisi/Journal of Social Sciences, 31(1).

Tutar, H. (2018). Kültür ve Davranış (4b.). Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Türker, N., Ölçer, H., & Aydın, A. (2016). Yerel Halkın Serbest Zaman Değerlendirme Alışkanlıkları: Safranbolu Örneği. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(1),49-62.

Tylor, E. B. (1883). Primitive Culture. New York: Henry Holt and Compan.

University Presses.

Utma, S. (2020). İletişim Çağında Medya ve Kültür Etkileşimi: "Medyatikleşen Kültürler". Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırma Dergisi (ASEAD), 7(3), 39-52.

Yaşartürk, F. (2016). Elit Düzeydeki Sporcuların Rekreatif Etkinlik Tercihlerinde Tutum, Sıkılma Algısı İle Yaşam Doyumlarının İncelenmesi. Doktora Tezi, SÜ Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği Anabilim Dalı, Sakarya.

Urry, J.,(1999). Mekânları Tüketmek, Çev. Rahmi G. Öğdül, Ayrıntı Yay., İstanbul.

Köroğlu, E. (2018). İsteklendirici Görüşme Yöntemi Elkitabı. HYB Basım Yayın.

Adam, B.(1990). Time and Social Theory, Temple University Press, Philadelphia.

Barnett, L.A. (2006). Accounting for leisure preferences from within: The relative contributions of gender, race or ethnicity, personality, affective style, and motivational orientation. Journal of Leisure Research, 38(4): 445–475.

Bekiroğlu, O., & Kutlu, T. Ö. (2009). Popüler Kültür ve Popülerleştirilen Genç Kız İmgesi. Medya ve Popüler Kültür, 215-258.

Chick, G. (2018). Leisure and Recreation, Anthropological Study of. The International Encyclopedia of Anthropology, 1-8.

Elias, N., (2000). Zaman Üzerine, Çev. Veysel Atayman, Ayrıntı Yayınları., İstanbul.

Erdoğan, İ. (1999). Popüler kültür: Kültür alanında egemenlik ve mücadele. Popüler Kültür Ve İktidar, 18-52.

Erdoğan, İ., (2004), “Popüler Kültürün Ne Olduğu Üzerine”, Eğitim, Özel Sayısı, Yıl:5, Sayı: 57, Milli Eğitim Bakanlığı Yayını, Ankara.

Fiske, J., (1999). Popüler Kültürü Anlamak, (Çeviren: Süleyman İrvan), Ark Yayıncılık, Ankara.

Giriş. Ankara: Bağırgan Yayınevi.

Güven, M., Yeşil, S., (2011), İşletmelerde Zaman Yönetimi, (Editör: İ. Bakan), 2. Baskı, Çağdaş Yönetim Yaklaşımları İlkeler, Kavramlar ve Yaklaşımlar, Beta Basım A.Ş., İstanbul.

Iwasaki, Y. (2006). Leisure and quality of life in an ınternational and multicultural context: what are major pathways linking leisure to quality of life? Social Indicators Research, 82, 233–264.

Kaplan, M. (1991). Essays on leisure: Human and policy Issues. Cranbury, NJ: Associated

Mirzeoğlu, N. (2003). Rekreasyon ile ilgili temel kavramlar, Beden Eğitimi Ve Spor Bilimlerine

Okumuş., E. (2010). Zaman sosyolojisi: Bir giriş denemesi. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 10(2), 121-174.

Özdemir, İ., (2001), “Popüler Bir İkon Olarak Fatih Terim”, Tezkire, 10, Sayı:22, Eylül /Ekim, Ankara.

Paklacı, B. (2019). Görsel kültür unsurlarından hareketle 21.yüzyılda kültür endüstrisi ve tüketim toplumu (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Trakya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Edirne.

Saçıkaralı, T. (2018). Sosyal Medyanın Kültür ve İletişimdeki Etkisi: Gençler Üzerine Bir İnceleme (Master's thesis, İstanbul Gelişim Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü).

Smith, H.W., (1998), Hayatı ve Zamanı Yönetmenin 10 Doğal Yasası, Çeviren:Aslı Cıngıl Çelik, Rota Yayın Yapım Tanıtım, İstanbul.

Spencer-Oatey, H. (2008). Culturally speaking second edition: Culture, communication and politeness theory. London: Bloomsbury Publishing.

Şentürk, Ü. (2007). Popüler Bir Kültür Örneği Olarak Futbol. Sosyal Bilimler Dergisi/Journal of Social Sciences, 31(1).

Tutar, H. (2018). Kültür ve Davranış (4b.). Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Türker, N., Ölçer, H., & Aydın, A. (2016). Yerel Halkın Serbest Zaman Değerlendirme Alışkanlıkları: Safranbolu Örneği. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(1),49-62.

Tylor, E. B. (1883). Primitive Culture. New York: Henry Holt and Compan.

University Presses.

Utma, S. (2020). İletişim Çağında Medya ve Kültür Etkileşimi: "Medyatikleşen Kültürler". Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırma Dergisi (ASEAD), 7(3), 39-52.

Yaşartürk, F. (2016). Elit Düzeydeki Sporcuların Rekreatif Etkinlik Tercihlerinde Tutum, Sıkılma Algısı İle Yaşam Doyumlarının İncelenmesi. Doktora Tezi, SÜ Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği Anabilim Dalı, Sakarya.

Urry, J.,(1999). Mekânları Tüketmek, Çev. Rahmi G. Öğdül, Ayrıntı Yay., İstanbul.

Köroğlu, E. (2018). İsteklendirici Görüşme Yöntemi Elkitabı. HYB Basım Yayın.